De Nederlandse indierockband Lilywhite werd in 2019 opgericht door Dennes Frikken. De muziek van Lilywhite kan omschreven worden als new wave, experimenteel, een vleugje post-punk met veel variatie in de nummers. Lofi-nummers worden afgewisseld met meer bombastische nummers. Na het debuutalbum ‘Pale Face’, dat in 2021 uitkwam en waarop Dennes een trauma een plaats gaf, komt.Lilywhite nu met drie EP’s, met alles samen 17 nieuwe songs, met ‘Morning Rain’ als eerste.

In juni was er al de  single “Starting Point”, die niet op de eerste EP staat. ‘Morning Rain’ kwam uit op 30 augustus, ‘Weather The Storm’ volgt in oktober en de derde ep ‘Silver Lining’ volgt in december 2024. In het voorjaar van 2025 worden alle tracks, inclusief 1 bonustrack, uitgebracht op vinyl, met de albumtitel ‘Future’.

Deze band wordt muzikaal geïnspireerd door zowel Radiohead, Interpol en dEUS als door singer-songwriters als Other Lives, Nick Drake en Keaton Henson. Met Radiohead en Nick Drake delen de vijf songs op ‘Morning Rain’ een zekere somberheid. Het bombastische van Interpol en de vroegste versie van Pink Floyd hoor je onder meer op “Forget” en “Where Are You Now”. “Forget” heeft een fantastische intro en bouwt voort op een leuk drumtempo (ik denk spontaan aan Midnight Oil, maar dan met de gitaarsound van The Gun Club), maar kan inhoudelijk, in de lyrics, niet de belofte van de intro waarmaken.
“Mellow Threats” is dan weer lo-fi zoals een Eels, met meer dreiging dan melancholie. Die krijgen we wel op het trage en bijna akoestische “Feel Broke”. Op beide tracks mis ik wat authenticiteit. “Morning Rain” barst in de intro open als een zeepbel op een warme zomerdag om dan het schip te laten stranden in rammelende melancholie. De sound is die van The Sands zaliger en ook die van Pauwel De Meyer.

Lilywhite heeft een leuke sound die ons verrast en op het verkeerde been zet. Soms bekruipt mij toch een gevoel van ‘net niet’, terwijl dat na een paar luisterbeurten al eens kantelt naar ‘zeker wel’.

https://www.youtube.com/watch?v=xA0gNAr0i9Y