Vorig jaar was Pablo van de Poel van de band DeWolff bij de Nederlandse Edison-uitreiking en hij schrok van de muziek die hij daar hoorde. Autotuned, gepolijste plastic muziek, ontdaan van al zijn menselijke eigenaardigheden, natuurlijke rauwheid en prachtige imperfecties.
Als antwoord daarop wou Pablo iets krachtig, rauw, onvolmaakt en luid creëren. Dus ging Pablo langs bij zijn studiobuurman en gitarist Yves Lennertz (Dancing on Debris) om een punkbandje te beginnen. Dat is in het kort de ontstaansgeschiedenis van Prego.
Samen met Grand East-frontman Arthur Akkerman en drummer Lenno van Galen hebben Pablo en Yves zes opwindende originele nummers opgenomen die op vinyl werden uitgebracht.

“Bon Giorno” is een instrumentale openingstrack met een pittig tempo en dat tempo komt een paar keer terug op deze EP. Punk is het niet voor de volle 100% geworden, wel potige en soms rammelende garagerock met hints van punk, retro-rock en krautrock. Mijn favorieten zijn de stuwende titeltrack “Prego” en de onstuimige afsluiter “I Quit”. “Gelato” begint aanstekelijk, maar ergens onderweg haak ik af. “Honda” is nog best leuk rockend, maar blijft niet echt hangen in het geheugen. “Cup of Gold” is de meest uitgewerkte track, maar daardoor verliest die ook wat aan vinnigheid en kracht.

We snappen en steunen helemaal het opzet van deze band en deze release, maar een voluit onvergetelijke EP is het niet geworden. Wel is het bijzonder leuk en ook nog entertainend. Hopelijk kunnen we deze band en deze nummers straks live ontdekken. En snel wat!