Jontavious Willis - Blues met het nodige spektakel

Voor dit optreden week De Zwerver uit naar 0.666, een authentiek pand met een wat vreemde naam aan de Hendrik Baelskaai in het havengebied van Oostende. Ondanks enige bevoorradingsproblemen in het begin van de avond bleek dit toch een geslaagde keuze. Een unieke locatie die door de concertgangers blijkbaar moeiteloos gevonden werd want het zaakje was uitverkocht.

Jontavious Willis (29) is, naast een Jerron Paxton bijvoorbeeld, één van die zeldzame zwarte jongemannen die nog voor de blues kiezen. De man is afkomstig uit Greenville, een klein stadje in Georgia waar ook zijn ganse familie woont. En dat is meteen ook een aanzienlijk deel van het aantal inwoners daar, want zijn 102-jarige overgrootmoeder heeft 13 kinderen en die hebben elk op hun beurt ook 13 kinderen, wist hij ons te vertellen. Dat kan tellen.
Zoals zovele zwarte artiesten leerde hij zingen in de kerk waar hij samen met zijn grootvader naar toe trok. Op 14-jarige leeftijd zag hij een video waarin Muddy Waters "Hoochie Coochie Man" vertolkte en werd zo door het bluesvirus gegrepen. Meteen het sein ook om fervent gitaar te leren spelen. Zo kreeg hij heel wat stijlen onder de knie: delta, piedmont, Texas en gospel blues. Dat alles belette hem niet om ook nog eens sociologie en antropologie te studeren. Uiteindelijk werd hij ontdekt door Taj Mahal die zich ‘That's my wonderboy, the wunderkind’ over hem liet ontvallen. Intussen heeft Willis drie platen gemaakt, waarvan de laatste, ‘West Georgia blues’, op Strolling Bones Records me vorig jaar aardig wist te verrassen.

Jontavious Willis is een man met een missie. Zo wil hij de blues nieuw leven inblazen zonder daarbij het verleden te verloochenen. Eerlijk gezegd viel daar in Oostende niet veel van te merken en wie dacht dat hij er zijn laatste plaat zou voorstellen, kwam ook al bedrogen uit. Nee, Jontavious Willis koos ervoor om ons te entertainen en hij deed dat met het nodige spektakel.
Het begon al tijdens het eerste nummer toen hij zijn mouw als een soort slide over de snaren van zijn akoestische gitaar liet glijden. En hij bleef geregeld stunten op die gitaar, maar niet op de manier zoals we dat van een Steve Vai kennen. Notenneukerij was niet aan hem besteed, hij ontlokte liever onconventionele geluiden uit zijn gitaar. Zo liet hij het ding klinken als een drum tijdens "Drummer boy blues" of ging hij ermee in dialoog waarbij het leek alsof hij de snaren kon laten praten.
Voor het nummer "Train song" ruilde hij zijn gitaar voor een mondharmonica en ik hoef u wellicht niet te vertellen wat er toen gebeurde, het werd een helse rit. De songs zelf waren telkens met veel zorg gekozen. Obscure stokoude bluesnummers waarvan ik er toch enkele herkende. Zoals "Atlanta blues" van WC Handy, "We gonna move (to the outskirts of town)" van Casey Bill Weldon en verrassend genoeg ook "Stewball", een song van Peter, Paul & Mary uit 1963 dat hij zong met het geneurie van het publiek als enige begeleiding.
Uit zijn laatste plaat, die volledig uit eigen nummers bestaat, hoorde ik het onvaste maar daarom niet minder charmant gezongen "Ghost woman" en het broeierige "Keep your worries on the dancefloor", waarmee hij zijn set afsloot. Daarvoor had hij zijn chauffeur en tevens de man die hem naar Europa haalde, mondharmonicaspeler Thomas Toussaint (van de band uit Haarlem met zijn naam), op het podium geroepen om hem tijdens een drietal ruigere nummers bij te staan. Die passage liet vermoeden dat Willis met een groep wel eens heel anders uit de hoek zou kunnen komen.
Een bisnummer kon uiteraard niet ontbreken. Daarvoor werd de traditional "Poor boy, long ways from home" opgevist waarbij hij een waterflesje als slide gebruikte. Het slotakkoord van een mooie avond waarin Jontavious Willis me met een mix van warme vocalen, bevlogen gitaarspel en vooral veel zuidelijke charme wist te bekoren.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge