Sarah Shook & The Disarmers - Einde van een miskende countryband
Sarah Shook & The Disarmers

Wat was hier aan de hand? Amper een 15-tal aanwezigen voor een groep die dankzij veelvuldig touren en een aantal uitstekende platen toch een zekere reputatie wist op te bouwen.
Eerst aangekondigd in De Casino in Sint-Niklaas, waarna in laatste instantie een kleinere locatie werd gezocht waar je ze bovendien gratis kon zien. Het mocht niet baten en dat is jammer, temeer daar het hier om hun afscheidstournee ging. Want nu duidelijk werd dat de originele gitarist, Eric Peterson, door problemen met zijn rechterarm nooit meer terug zal keren, besliste River Shook, die de vele personeelswissels sinds zijn vertrek beu was, de groep te zullen ontbinden om solo verder te gaan. Intussen klopt de groepsnaam eigenlijk ook niet meer want sinds Sarah Shook zich in 2021 outte als non-binair gaat die vanaf dan als River door het leven. 

Sarah Shook had een niet bepaald makkelijke jeugd, opgroeiend in een fundamentalistisch christelijk gezin in Rochester, New York. Na talloze verhuizingen vond ze eindelijk haar stek in Chapel Hill, North Carolina waar ze het eerst nog probeerde als Sarah Shook and The Devil om in 2015 te debuteren met The Disarmers. Het resultaat, ‘Sidelong’, was verpletterend maar het duurde nog tot 2017 vooraleer we daar kennis mee konden maken dankzij een heruitgave op Bloodshot Records.
Daarna volgden nog twee uitstekende platen: ‘Years’ (2018) en ‘Nightroamer’ (2022). Hun recentste worp, ‘Revelations’ van vorig jaar, kon me heel wat minder bekoren omdat de sound te veel richting gladde pop was verschoven.
Nu valt die sound live meestal wat ruiger uit en met de hoop dat het oude werk niet verloochend werd was ik er uiteindelijk toch helemaal klaar voor. En ik werd verdomd op mijn wenken bediend met maar liefst acht nummers uit mijn favoriete plaat, ‘Sidelong’. De kleine River Shook leek zich van de bizarre situatie niets aan te trekken en smeet zich meteen met "Years". Diens doorleefde stem bleef de ganse set fascineren. Een paar keer leek die moeite te hebben om de hoogste noten te halen maar dat maakte het er alleen maar mooier op.
The Disarmers met Blake Tallent op gitaar, Mason Thomas op bas, Ethan Standard op drums en Taylor Swan op pedal steel bleek een competente zij het wat grijze band. Vooral de pedal steel vond ik wat onder de verwachtingen steken maar River Shook was mans genoeg om het vuur erin te houden.
Een eerste hoogtepunt volgde al snel met het trage "Heartache in hell", opgekalefaterd met een heerlijke snik in diens stem. Rafelige outlaw country die met veel passie werd gebracht waarbij ook hier de nummers uit de laatste plaat de mindere bleken maar echte fausse keus zaten er toch niet tussen.
We zaten al een eind ver in het tweede deel van de set toen gitarist Blake Tallent tijdens "Fuck up" eindelijk eens op het voorplan durfde te treden en meteen hing er magie in de lucht. Het leek het sein voor The Disarmers om het wat steviger aan te pakken en daar zal niemand rouwig om geweest zijn.
Uiteindelijk werd de avond besloten met het behoorlijk rock-'n-roll klinkende "Talkin' to myself".
Mooi, maar met zo weinig volk bleef dit toch op een veredelde repetitie lijken en kan ik alleen maar gissen hoe dit in een stampvolle kroeg geklonken zou hebben.
Verder is het afwachten wat de toekomst River Shook zal brengen. Hopelijk iets anders dan Mightmare, een wat tegenvallend, eerder soloproject uit '22.

Organisatie: Cowboy Up, Waardamme