GA-20 - Ook in de nieuwe bezetting blijft GA-20 ongeëvenaard

Nadat Matthew Stubbs na 16 jaar dienst bij de tourband van Charlie Musselwhite (tijdelijk) de bons kreeg, besloot hij zelf een bluesband te beginnen teneinde de rekeningen te kunnen betalen.
In 2018 startte hij GA-20, genoemd naar een gitaarversterker uit de jaren '60, waarmee hij de lokale clubs van zijn thuisstad Boston afschuimde. Dat waren meestal plaatsen waar ze nog nooit van de blues gehoord hadden waardoor hij de slogan, die hij ook als opschrift voor een t-shirt gebruikte, "If you don't like the blues, you're listening to the wrong shit" bedacht.
Hun rauwe, compromisloze blues bleek aan te slaan en de groep begon uitgebreid te touren, ook in Europa.
Ik zag GA-20 voor het eerst in 2022 op Roots & Roses waar ze een overrompelende indruk op me nalieten. Daarna zag ik ze nog vier keer en telkens wisten ze me in euforische stemming te brengen. Ik maakte me al op voor een nieuwe extatische roes maar plots leek dat niet meer zo evident te zijn. Het was verdomd schrikken toen ik het nieuws vernam dat zowel gitarist Pat Faherty als drummer Tim Carman er niet meer bij waren. Vooral Faherty, die toch het gezicht van de band was, leek me onvervangbaar. Op de vraag waarom ze vertrokken waren wist Matthew Stubbs niet veel te vertellen: "Ze waren gewoon ineens weg".
Dat de twee intussen een nieuwe groep hebben, Canyon Lights, die onlangs nog als voorprogramma van George Thorogood and The Destroyers mocht opdraven, beweerde hij ook niet te weten. Hun vervangers vond hij bij Ward Hayden & The Outliers (het vroegere Girls Guns And Glory), een old school country band die enkele keren opener voor GA-20 is geweest. Drummer Josh Kiggans en zanger-gitarist Cody Nilsen zijn tevens twee gepokt en gemazelde sessiemuzikanten terwijl die laatste ook een solo-cd, ‘Living is killing’, gemaakt heeft maar veel stelt die niet voor. Het werd toch bang afwachten wat die drastische personeelswissel zou geven.

GA-20 opende de set met het vertrouwde "Cut you loose", een funky rhythm & blues knaller uit 1963 van Ricky Allen dat ook op het repertoire staat van Charlie Musselwhite, gevolgd door een bijzonder smaakvolle uitvoering van Jimmy Reed's "I'll change my style" dat ik nooit eerder van hen hoorde. Ik kon meteen opgelucht ademhalen: de muzikale koers bleef ongewijzigd. Een opzwepende mix van sterke eigen nummers en minder voor de hand liggende maar wel raak gekozen covers.
Matthew Stubbs beweert altijd dat hij de traditionele blues wil laten heropleven maar zijn muziek is zoveel meer dan dat. We hoorden vooral rhythm & blues gespekt met wat soul en een ruime portie rock-'n-roll. En als het dan toch pure blues was klonk die ruig zoals in het gebruikelijke tweeluik "Give me back my wig" en "She's gone" uit hun Hound Dog Taylor tributeplaat uit 2021. Echt traditioneel kan je dit trouwens ook niet noemen want Hound Dog Taylor, die net als GA-20 zelf, zwoer bij een twee gitaren/drums opstelling, was toch een buitenbeentje in de blueswereld.
Vlak na deze uppercut volgde het solospotje voor Cody Nilsen, net zoals Pat Faherty dat vroeger ook mocht doen. Alleen kregen we dit keer geen RL Burnside maar wel "I'm leaving you now" van Lightnin' Hopkins. Het was zeker niet de enige keer dat de nieuwe gitarist de podiumact van zijn voorganger leek te kopiëren. Zo wandelde hij bijvoorbeeld ook al gitaarspelend tussen het volk naar de uitgang. Waarom ook niet. Hij bleek trouwens meer dan een waardige vervanger te zijn met een stem die verrassend goed leek op die van Faherty. Een echt gitaarbeest ook, meer nog dan Faherty, terwijl de drummer evengoed erg onstuimig te keer ging.
Aan het muzikale concept leek er niets veranderd, ook de twee nieuwe en uitstekende nummers "Stranger blues" en "Cryin' & pleadin'" pasten perfect in het plaatje. Eén van de talloze hoogtepunten vond ik het instrumentale "Crackdown" waarin het meer bedaarde gitaarspel van Matthew Stubbs wat meer in de kijker kwam. Maar ook die schitterend gekozen covers lieten me telkens zwijmelen: "My baby is sweeter" (Little Walter), "I don't mind" (James Brown), "Sitting at home alone" (nogmaals Hound Dog Taylor) en "Just one more time" (Ike Turner).
Dit mocht nog uren doorgaan maar met "Easy on the eyes" kwam er toch een einde aan waarna er nog één bis, "Be my lonesome" volgde.

Meer dan ooit was duidelijk dat GA-20 het geesteskind is van Matthew Stubbs, die zich zelfs door een dramatisch personeelsverloop niet uit het lood laat slaan. De twee nieuwkomers slaagden cum laude maar helemaal de oude bezetting laten vergeten zat er toch niet in. Daarvoor was het punk-achtige charisma van de immer in het zwart geklede Pat Faherty te groot en zijn onorthodoxe motoriek te uniek, hoewel ook  Cody Nilsen zich al eens aan een bokkesprongetje waagde.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge