Psychedelic Porn Crumpets - Uitzinnige psychrock van een fenomenale liveband
Psychedelic Porn Crumpets
De Zwerver
Leffinge
2025-08-29
Ollie Nollet

Om eerlijk te zijn: ik heb me eigenlijk nooit beziggehouden met de Psychedelic Porn Crumpets. Niet dat de groep uit het Australische Perth me onbekend was. Eenmaal hun fascinerende naam gehoord, vergeet je die trouwens nooit meer, maar me verdiepen in hun muziek had ik tot een paar weken geleden nooit gedaan. Maar wanneer een band die zo'n uitzonderlijke live-reputatie geniet naar één van mijn favoriete clubs komt wil ik dat toch niet missen. Een reputatie die ze overigens helemaal waarmaakten maar eerst mocht Bront zich aan ons voorstellen.

Zoek niet te hard naar de betekenis van hun naam: Bront is gewoon een vervorming van de voornaam van Brent Pauwels, geestelijke vader van de groep. Bront was oorspronkelijk het slaapkamerproject van Brent Pauwels, maar intussen heeft hij een viertal uitstekende muzikanten rond zich verzameld die allen ook actief zijn in meerdere, mij meestal onbekende, andere groepen. Me wel bekend waren de broers de Geus die ik eerder al aan het werk had gezien: gitarist Casper bij Brorlab en Moar, drummer Simon bij Meltheads en eveneens Moar.
Brent Pauwels (met een onvervalste pornosnor) bleek meteen een innemende frontman. Zijn lage stem, die soms aan Warren Thomas van de veel te vroeg ter ziele gegane The Abigails deed denken, klonk misschien afstandelijk maar dat maakte ze enkel intrigerender.
Muzikaal tapte Bront uit nogal wat vaatjes: lofi, postpunk, garagerock, jangle pop,... Toch was er één constante factor: de sterke songs.
De groep stond meteen op scherp met 2 nummers uit hun gloednieuwe, uitstekende EP "#9" waarmee Bront zes jaar na de vorige plaat weer helemaal terug is. "#9" bevat slechts vier nummers zodat er ruimte genoeg was om royaal in het verleden te graven. Dat oudere werk bleek de tand des tijds goed doorstaan te hebben en moest zeker niet onderdoen voor het nieuwe materiaal. Het door de bas van Niels Elsermans voortgestuwde "Nipples of society", waarin de zanger bewees ook de hoge noten aan te kunnen, vond ik zelfs het absolute hoogtepunt en dat nummer stond reeds op de eerste EP ‘The blonde koala show vol.1’ uit 2017.
Het werd een mooie, erg gevarieerde set zonder inzinkingen die groots werd afgesloten met het op een marsritme voortdenderende "Hard and sad" waarna ik alleen maar tot het besluit kon komen dat De Zwerver zijn voorprogramma's telkens met veel zorg weet uit te kiezen. Dit was er zeker eentje om te onthouden.

Met drie gitaren in de frontlinie ontpopte Psychedelic Porn Crumpets zich tot een nog uitgesprokener gitaarband dan ik had verwacht. De elektronica beperkte zich tot een minimum en gitarist Chris Young ruilde zijn gitaar slechts een enkele keer voor een keyboard. Dat zat dus wel goed.
Toch duurde het een tijdje vooraleer ik volledig werd meegezogen in de slipstream van een af en toe met zijn gitaarriem worstelende Jack McEwan en zijn vier vrienden. Het was even aanpassen aan die grootse, trippy sound waarin psychrock vakkundig gemixt werd met stoner en verder op smaak gebracht werd een mespuntje progrock.
Ook de nummers zelf waren niet instant behapbaar. Het leken wel spinnenwebben. Wat aanvankelijk een onoverzichtelijke wirwar leek, bleek bij nader inzien dan toch fijne compositorische elementen te bevatten waarin niet zelden een machtige riff verscholen lag. Blijkbaar was ik niet de enige die wat rodage nodig had.
Ook de niet onaanzienlijke meute devote fans had wat tijd nodig om haar roemruchte reputatie waar te maken. Maar eenmaal het hek van de dam stuiterden de lijven moorddadig hoog en vormden zich uitzinnige circlepits. Op een gegeven moment ging een groep diehards zelfs even samen op de grond zitten voor wat ik niet beter kan omschrijven dan de Marie-Louise, een beweging die ik tot nu toe enkel kende van banale trouwfeesten. Ook vocaal lieten deze enthousiastelingen zich niet onbetuigd. Er werd uitbundig meegezongen, opvallend genoeg meer met de gitaarriffs dan met de vocals, en het gejoel tussen de nummers was zo mogelijk nog luidruchtiger. Of zouden die twee strategisch op de rand van het podium opgestelde microfoons, richting het publiek, daar voor iets tussen gezeten hebben?
In ieder geval laafde de groep zich gulzig aan die energie van het publiek waardoor ook zij steeds geestdriftiger werden. 
Hun laatste, "Carpe diem, moonman" vind ik niet bepaald wereldschokkend, toch staan er twee fantastische nummers op: "Another Reincarnation" en " March On For Pax Romana" en die zaten netjes bij de drie geselecteerde nummers uit die plaat. Het maakte me alleen maar euforischer. Zelfs de talloze verstilde gitaar intro's van Jack McEwan, die verrassend conventioneel klonken voor iemand die zich ooit liet ontvallen dat hij elke natuurlijke conventie in het gitaarspel wilde vergeten, konden me mateloos boeien. Alleen enkele kalmere passages die me deden denken aan Tame Impala, een groep die niet mijn definitie van psychedelica deelt, kon ik wat minder smaken.
Psychedelic Porn Crumpets bewees met een set uitzinnige psychrock, die in al zijn grootsheid soms even flirtte met stadionrock maar die grens gelukkig nooit echt overschreed, een fenomenale liveband te zijn.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge