Marianne Faithfull brengt al muziek uit sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw. Hits als “As Tears Go By”, “The Ballad Of Lucy Jordan” en “Broken English” zou elke zelfverklaarde muziekfan moeten kennen. In de coronaperiode waagde ze zich - nadat ze zelf covid opliep en er bijna aan stierf - aan een album met ingesproken gedichten. Allemaal grootheden uit de Engelse literatuur: Keats, Shelley, Byron, Wordsworth, Tennyson en Thomas Hood. Faithfull verwerkte eerder al meermaals poëzie in haar muziek, maar nu zet ze de gedichten zelf nog meer in de spotlights.
Ze krijgt daarbij hulp van heel wat schoon volk uit de alternatieve muziek: Head (producer PJ Harvey), Warren Ellis (Nick Cave), Nick Cave zelf, Brian Eno en Vincent Ségal. Het kan zijn dat u die laatste niet kent, maar deze Fransman speelde al cello op albums van Charlotte Gainsbourg, Cesaria Evora, Alain Bashung, Elvis Costello, Carla Bruni, Sting, Vanessa Paradis en Natatcha Atlas. En dat is nog maar een handvol namen uit een bijzonder lange lijst.
Een mooi team heeft Faithfull zo bij elkaar. Mocht het een regulier album zijn, zouden deze gasten ongetwijfeld voor vuurwerk zorgen inzake songwriting, muziek, arrangementen en productie. Het is mooi hoe ze hier zichzelf en hun vele talenten compleet wegcijferen. Ze vormen niet meer dan het witte bord waarop Marianne Faithfull haar muzikale gastronomie serveert. Al is het nu ook weer niet zo dat ze helemaal geen rol spelen. Dat producer Warren Ellis als mede-auteur aangeduid wordt, geeft meteen aan hoe belangrijk zijn inbreng was.
Faithfull’s herkenbare en immer krakende stem staat wel helemaal centraal en ze brengt deze reeks klassieke gedichten met veel gevoel voor ritme en intonatie. Zoals die gedichten moeten voorgedragen worden, en dus met weinig verrassingen. Mijn persoonlijke favoriet is “Lady Of Shallot”.
Marianne Faithfull leest op ‘She Walks In Beauty’ elf klassieke gedichten voor. En meer is het niet. En meer is er soms ook niet nodig. Prachtige zet, dit gedichtenalbum.
She Walks In Beauty
Marianne Faithfull & Warren Ellis
BMG/Gentlepromotion
Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.
Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.
Waves Of Decay is een Thrash/Heavy metal band uit Westmalle die in 2017 opviel met de verschroeiend harde EP 'Cycloptic’ . Ze drukten meteen hun stempel op de Belgische metal scene.
De leden hebben al een pak ervaring achter de rug . We zagen hen al eens op Frietrock; ze trokken een ondoordringbare geluidsmuur op om ons te doen wegblazen.
Waves of Decay bracht nieuw werk, 'Burn our Angel Wings” is heavy, thrash metal als uitvalsbasis. “The shape of Blood” en “Accustomed to the dark” zijn sterk in het genre.
Een knipoog is er naar de death metal op “Catch-2” . Op “Angered” wordt de gitaarmelodie plots overgenomen door de sax; wat een fijn samenspel van gitaar, bas en saxofoon trouwens.
We zijn onder de indruk van het knallende drumwerk van Ben Gysels op het prachtige epische “The Sleeper”. Het gitaar-en basspel doet hier verder z’n werk. Het is een veelzijdige song van innerlijk genot, en een emotionele stem uit het duister geeft je de ultieme doodsteek. Afsluiten doet Waves of Decay met een overtuigende Iron Maiden cover “The Evil That men do”.
Waves of Decay kan loeiend hard en emotioneel klinken .De sound is gevarieerd, donker. De band durft duidelijk buiten de comfortzone te treden . Ze moeten dus niet onderdoen voor de internationale scene.
Tracklist: The Shape of Blood (5:07) Accustomed to the Dark (5:14) F.I.N.E. (4:43) AngeRed (5:06) Catch-22 (4:44) The Sleeper (6:08) The Evil That Men Do (4:32)
Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m. 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.
“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.
‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .
Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry
We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.
Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen aan bod. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat eindelijk onder de loep te nemen …
Het fijne aan Jaouad is dat je op zijn muziek geen label kunt kleven. Met zijn tenorstem balanceert hij tussen gospel en soul. Zijn muziek is emotioneel beladen. We hebben het over allerlei emoties die gaan van pijn , vertwijfeling tot vreugde.
“Lies” klinkt bijvoorbeeld heel vreugdevol en dansbaar. Het is het verhaal van ‘ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van 'ok’, nu is het helder en duidelijk' . ''Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent”, vertelt hij. Het is de eeuwige strijd tussen licht en duisternis … Moeiteloos gaat Jaouad van luchtige momenten naar bittere ernst.
“We Both Know” en “Light” zijn dansbaarder. Hij raakt de gevoelige snaar op het warme , eerder gospelgetinte “Hard To love”. Mooi die afwisseling.
'Messiah' is een heel persoonlijk plaat geworden waarop Jaouad zich breekbaar en naakt opstelt. Hij biedt geborgenheid en een boodschap van hoop. “Be Mine” is een lieflijk mooie parel.
Jaouad profileert zich op 'Messiah' , net als zijn grote voorbeeld Jezus, als een bruggenbouwer tussen verschillende werelden, met een open geest. We ondergingen zijn muziek dus maar al te graag.
Tracklist: Family Ties 06:02 Crazy 03:18 Black Cupid 03:16 Leave me alone 03:24 Lies 03:45 Running 04:33 Father 04:02 Hard to love 04:15 We Both know 03:09 Light 03:04 Circle Line 03:08 Be Mine 03:39
Fela Kuti, de grondlegger en godfather van de Afrobeat, overleed in 1997 aan AIDS. Zijn zonen Femi en Seun bewandelen het muzikale pad van hun vader, en houden de scene levendig.
Onlangs bracht de oudste, Femi, samen met zijn zoon Made een dubbelalbum uit onder ‘Legacy +’. 'Legacy+' bevat nieuw werk van Femi Kuti, ‘Stop the Hate', en het debuut van zijn zoon Made, 'For(e)ward'.
Het album van Femi bevat 10 nieuwe tracks. Op het album is zoonlief Made te horen op bas en sax.
In afrobeatstijl gaat hij maatschappijkritisch te werk . Elke song ademt ‘protest’ uit. Bij zoonlief hoor je een eerder moderne Afrobeat.
Het klinkt niet echt vernieuwend, maar in de voetsporen van hun iconische vader en grootvader, leveren ze sterk werk af
De nummers op het album 'Stop the hate' gaan over de dagdagelijkse strijd om te overleven, als op “As we struggle everyday”; het thema van corruptie komt aan bod in “You can't fight corruption with corruption” en het illegaal landonteigenen op “Land Grab”. De plaat klinkt muzikaal aanstekelijk.
Aan de andere kant wordt op Made Kuti's album 'For(e)ward 'een ander soort sociaal-politiek beeld geprojecteerd. Hij probeert problemen uit te leggen en te beoordelen door levendige beelden te schilderen. Het lijkt erop dat Made wil dat mensen stoppen met klagen, en leren problemen begrijpen.
Femi legt de klemtoon op het bestuur, de politiek en de politieke elite; Made gaat in op interpersoonlijke maatschappelijke problemen . We moeten die problemen zien al een symptoom van slecht bestuur en hun systemische verrotting.
De songs mogen dan maatschappijkritisch, politiek betrokken zijn , muzikaal klinkt het allemaal groovy, aangenaam en aanstekelijk .
De erfenis van Fela Kuti blijft op die manier stevig overeind.
Stop The Hate
1. Pà Pá Pà 2. As We Struggle Everyday 3. Stop The Hate 4. Land Grab 5. Na Bigmanism Spoil Government 6. You Can't Fight Corruption With Corruption 7. Show Of Shame 8. Privatisation 9. Young Boy Young Girl 10. Set Your Minds And Souls Free
For(e)ward
Free Your Mind - Your Enemy - Blood - Different Streets - Higher You'll Find - Hymn - Young Lady - We Are Strong
De gebroeders Jasper en Jeroen Vanhecke delen dezelfde muzikale smaak, en zochten verder mensen om een groep op te richten. Het werd een hobbelig parcours, het resulteerde in een demo 'Other Awareness' en 'Jams'. O.m. met bassist Manuel Van den Notelaer is het een solide band. De EP 'Tidal Waves' verscheen nu.
“Forgot the car” is meteen een bommetje. Het gitaarspel , de bas en de drums zijn strakgespannen en vlijmscherp. Stan Blomme schreeuwt hier zijn keel schor. Ze voelen elkaar perfect aan . Het spelplezier druipt er van af. “Florida man” en “Jams” klinken hard, verschroeiend. “The Malthusian Trap” volgt dit muzikaal patroon. De samenzang van Stan, Jeroen en Manuel is een meerwaarde. Op “PBS" worden de registers nog eens compleet open getrokken. Een wervelstorm!
Twintig minuten krachtdadig werk, het pedaal stevig ingedrukt en de ene na de andere adrenalinestoot. Kijk, live moet dit echt een beleving zijn.
Tracklist: Forgot the care - Florida man - Jams - The Malthusian Trap - PBS
Garagerock/Punk
Tidal Waves EP
Nutshell
STEEGMOORD, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP ‘STEEGMOORD’.
“Young Liberation” biedt een mengelmoes en zorgt voor een instrumentaal oorgasme. Het onderstreept het boeiende parcours en de kwalitatieve sterkte van Maarten. Op “Breaking my chains” krijg je 'into you face' metal. Melodieuzer van aard klinkt “Ballad of Bullets”, maar iets later word je gestort in een verschroeiend salvo van gitaar en drums. “Poputchik” is een knaller die de EP op bijzonder snedige wijze afsluit.
STEEGMOORD klinkt gevarieerd, en weet de metal/rock liefhebber aan te belangen … energiek gitaargeweld van moshpit tot donkere gemoedsrust. Overtuigend, sterk!
Tracklist: Your Liberation - Breaking My Chains - Man Made Mountain - Ballad Of Bullets - Silent Hill - Poputchik
Itv hier
Instrumental Melodic Metal
Steegmoord EP
Steegmoord
We citeren de introductie op de bandcamp pagina: 'Lange tijd vrienden RIAH en Postvorta moesten hun live-activiteiten stoppen als gevolg van de pandemie. In deze context besloten ze (met uitzondering van Andrea Fioravanti en Seppia Foschini ) om hun ideeën te bundelen in een lange suite die de ziel van de twee bands laat samensmelten, dromerig en ambient de eerste, heavy en agressief de tweede.
Het resultaat is een 16-minuten lange track; de inspiratie en illustratie werd vervolgens de split cover art(door Davide Brioschi), en is muzikaal een fusie van post-rock, post-metal en soundtrack-achtige avant-garde.
De release bevat ook een niet eerder uitgebracht of alleen digitaal nummer per band. De tracks zijn "Epidermide" van Riah, met de nieuwe drie-gitaren bezetting van de band, en "Hollow" van Postvorta.' https://postvorta.org/album/riahpstvrt
Het is moeilijk om elke song apart onder loep te nemen, het is gewoon een ellenlange jamsessie tussen twee bands.”'Epedermide” van Riah is er eentje van intens spannende post rock. “Hollow” van Postvorta biedt postmetal/sludge, met die kenmerkende (angstaanjagende) vocals. De song is dromerig, dreigend, verschroeiend, hard . En staat overeind in een donkere, duistere muzikale omgeving.
“RIAHPSTVRT” is een drieluik van zestien minuten; Het neigt naar een soundtrack van een filmisch fantasieprikkelend theaterstuk waar licht en duisternis elkaar vinden, gekenmerkt van een dreigende, messcherpe ondertoon. De registers worden open getrokken. Een alles vernietigende wervelstorm .
Het is een intens totaalbeleven, die de verschillende stemmingen tegenover elkaar plaatst en doet versmelten.
https://www.youtube.com/watch?v=iDceSqX-xVc
Epidermide 06:07 Hollow 11:04 RIAHPSTVRT: I - Prelude II - The Owl III - The Mouse 16:12
Postrock/Postmetal
Riah/Postvorta
RIAHPSTVRT
The Modesty Blaise , UK Bristol, staat garant voor avant-pop/indiepop/synthpop. Hun album 'The Modesty Blaise' is uit via het Europese label From LoFi To Disco. Het is precies 20 jaar na de vorige. Frontman Jonny Collins heeft al een interessante solocarrière achter de rug, en hij heeft nu uiteindelijk de band weer bij elkaar gehaald tijdens dit Covid tijdperk. In 1993, nam de band hun debuutsingle “Christina Terrace” uit met o.m. de gewaardeerde Edwyn Collins.
“I Love You” is een aanstekelijke popsong. De song intrigeert door de speelse aanpak, de extravertie en de melancholie. De band toont nog steeds z’n sterkte aan als vroeger, en dat hoor je zeerzeker op “Sad Songs” , “Girls just wanne dance” en “Oh! Redmond”. The Modesty Blaise pakt je in. Op het laatste nummer is er zelfs ruimte voor experiment.
De band heeft een spannende pop/lo fi plaat uitgebracht. Het wachten waard …
Lofi/Pop
Modesty Blaise
Het verhaal van Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo die drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven die Afrikaanse grooves extra punch en een jazzmentaliteit maakte de sound leniger.
Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt 'Hooligan'. Don Kapot doet graag aan stijlbreuken en verbindt verschillende culturen in een improviserend kader.
Die verbintenis tussen jazz en afro brengt een zonnig, energiek kader, dat tekent voor een festival als Couleur Café. “Chinse Cows” is er meteen eentje, we zijn vertrokken voor een aanstekelijk potje jammen.
“Whononongono” laat een melancholisch , subtiel , experimenteel kantje horen. De sax zorgt voor adrenalinestoten. Een feestelijke stemming hebben we hier.
Hun avontuurlijke, improviserende sound is doorspekt van absurditeit en humor. Het is fijn dat al die stijlen elkaar vinden en zorgen voor zo’n cultuurschok … Punk, rock-'n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Je hoort het op “TV4”, “Hooligan” en het afsluitende “Kop Zonder Kip”.
Chinese Cows 05:03 - Pentatonitis B 06:04 - Whononogono 09:50 - TV 06:09 - Softly As In A Morning Pancake 04:02 - Hooligan 06:12 - Kop Zonder Kip 04:46
Afrojazz
Hooligan
Don Kapot
De jonge ambitieuze singer-songwriter Ben Wolf zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om arts te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Onlangs verscheen zijn debuut 'Now you know '.
Ook hadden we met sing-songwriter een interview hier .
We vonden onszelf terug in deze mooie parel … Zijn persoonlijk verhaal is herkenbaar , raakt en hij toont hiermee aan niet de zoveelste songwriter te zijn; pijn, verlies, teleurstelling zijn de themata. Ben heeft een gemoedelijke, warme stem.
We ervaren een ‘kampvuur’ gevoel , met de ondergaande zon voor ogen . “Try Again Tomorrow” is er eentje om bij weg te glijden in die bijzonder tot de verbeelding sprekende wereld. “Ultraviolet” en het afsluitende “Now You Know” klinken iets anders en zijn erg emotievol.
De songs zitten een beetje in hetzelfde kabbelwater, en hij speelt op veiligheid qua melodie.
Schitteren in eenvoud dus , maar er is groeimarge . De laatste nummers hebben een meer avontuurlijke aanpak , dat we maar kunnen onderstrepen . Gevoelsmatig zit Ben Wolf op één lijn met een Ed Sheeran.
Talentvol is Ben zeerzeker . Vocaal is hij innemend. Hij heeft een pakkend debuut uit, schittert in eenvoud en kan verder groeien in zijn songwriting.
Tracklist: 1. Try Again Tomorrow - 2. Out Of Order - 3. Until Tuesday - 4. Ultraviolet - 5. Now You Know
Sing-songwriting
Now you know EP
Ben Wolf
Nederlands 
Français 
