De Brusselse band Driving Dead Girl heeft al een hele weg afgelegd en kende onderweg wel enkele ledenwissels. Het nieuwe album ‘Rupture’ was al enkele maanden uit, maar Meuse Music Records brengt dat album nu ook op vinyl uit (pas in november, in een beperkte oplage van 200 exemplaren). Vooral de fans van de betere postpunk zullen daar blij mee zijn.
Driving Dead Girl zit een beetje in hetzelfde straatje als de bloeiende Vlaamse postpunkscène van Whispering Sons en High Wire: veel invloeden uit de cold wave en soms gothic rock, computer-like ritmes, soms ijle gitaren, onderkoelde zang, bevreemdende sfeer. De zang stoort soms. Dat onderkoelde en monotone zingen draagt enerzijds heel goed bij tot de sfeer, anderzijds ‘geloof’ ik de zanger niet altijd. Het klinkt zonder de emotie soms wat te vrijblijvend.
Er staan heel wat sterke songs op ‘Rupture’. Diegene die mij het meest konden bekoren, zijn “Black Coffee”, “No Conversation”, “Government’s Sheep” en het dansbaar-pompende “Under Influence” (met een lange instrumentale intro die klassiek maar heel sterk opbouwt in ritme en laagjes). ‘Rupture’ is een heel degelijk postpunk-album.
“Promise” is al de tweede nieuwe single dit jaar van Ground Nero, de Belgische band die de donkere jaren ’80 laat herleven. Ze mengen hier opnieuw gothic rock en cold wave. Deze “Promise” ligt mooi in het verlengde van “In The Blood” van begin dit jaar. Op beide nieuwe tracks heeft Ground Nero duidelijk meer zijn eigen geluid gevonden. Meer dan op het album ‘Divergence’ van 2019. Matuurder, gepolijster, bedachtzamer, iets minder lonkend naar de grote voorbeelden.
Op “Promise” doet Ground Nero mij soms nog wat denken aan Star Industry en Fields Of The Nephilim en die referenties mag je als een compliment beschouwen.
Na twee singles mogen we hopelijk beginnen hopen op een nieuw album. Beloofd?
https://groundnero.bandcamp.com/track/promise
De single “Multitudes” is het visitekaartje van het volgende album van Paul Numi. De synthesizer is hier een stuk prominenter aanwezig dan op de tracks van ‘Chimera’ en de Simple Minds-sound die we daar al herkenden komt ook hier terug. Muzikaal dan, want vocaal is Numi niet van hetzelfde kaliber als Jim Kerr. Maar hij heeft wel ook een kenmerkende, doorleefde eigen zangstijl. Het maakt van “Multitudes” opnieuw een leuke single en de muzikale evolutie doet ons uitkijken naar dat nieuwe album.
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s
"No llores" is Rumbaristas's versie van "Don't Cry Sister" van JJ Cale uit 1979. De blues van het origineel werd een beetje weggefilterd of omgezet in vrolijkheid en hoop. Voor de productie kon deze Belgische band een beroep doen op Sergio Mendoza (Calexico) en daar valt weinig op aan te merken. Met een refrein in het Spaans (gezongen door Laïs) en de rest in het Nederlands en een swingende dansbeat zou dit wel eens de soundtrack van deze zomer kunnen worden. Vier volle minuten zonneschijn!
https://www.youtube.com/watch?v=5v7XE08C3tk
‘Vivre’ is het eerste album van Arno sinds zijn kankerdiagnose. Waar hij anders als een halve headhunter fungeert om voor elk album de beste begeleidingsband van het land bij elkaar te brengen, had hij deze keer genoeg aan de Franse pianist Sofiane Pamart voor een reeks uitgeklede versies van zijn favoriete eigen songs. De kankerdiagnose geeft een song als “Je Veux Vivre” een nieuwe dimensie, ook al gaat het lied meer over welke wereld waarin we willen leven dan over levenslust.
De meeste tracks gaan door merg en been. “Lonesome Zorro” wordt vermoeid gezongen in tegenstelling tot het veel krachtigere en levenslustigere origineel en is eerlijk in al zijn naaktheid. Arno’s stem klinkt als een stoffige en grijsgedraaide vinyl. Het schip kraakt en barst, maar wil niet zinken. Die vaststelling geldt voor zowat het hele album. In “Quelqu’un A Touché Ma Femme” zit nog wat strijdlust en ook “Elle Adore Le Noir” heeft nog de schwung van het origineel. Dat in die laatste track wordt afgeweken van het originele ritme zal bij sommige fans hartzeer veroorzaken, maar die moeten dan maar de versie van TC Matic opzetten.
Doorgaans blijft Le Plus Beau dicht bij het origineel, zoals op “Les Yeux De Ma Mère”. Het was niet de bedoeling om van ‘Vivre’ een greatest hits te maken en dat is het ook niet geworden. De gekozen songs lenen zich allemaal vlot voor de verstilde stem/piano-aanpak. Enkel op “Help Me Mary” klinkt het ritme soms wat krampachtig. Het album sluit af met “Putain Putain”, een track die ook als (ietwat geforceerde) pianoballad overeind blijft. Met de songs van Arno kan je vele kanten uit, dat heeft hij live al vaak bewezen en dat is één van zijn talenten.
‘Vivre’ bezorgt je gegarandeerd kippenvel. Dit album bewijst dat zelfs een zware ziekte Arno niet zomaar klein krijgt. Hij heeft de dood in de ogen gekeken en lacht hem uit.
Vivre
Arno & Sofiane Pamart
PIAS
De druk moet hoog geweest zijn toen Greta Van Fleet begon met de opnames van ‘The Battle At Garden’s Gate’. Met hun eerste full album, ‘Anthem Of The Peaceful Army’, werden deze Amerikanen binnengehaald als de redders van de classic en hard rock en volgde een wereldtournee met uitsluitend uitverkochte zalen. Ze kregen daarnaast vaak te horen dat ze als band heel sterk op Led Zeppelin leken, maar dat zagen zij zelf vooral als een compliment, want dat was tot dan ook de bedoeling.
Met het touren voor ‘Anthem …’ hebben ze meteen ook de rest van de wereld ontdekt en dat zou je volgens hen ook moeten terughoren in het nieuwe album. In het algemeen kan je stellen dat ‘The Battle … ‘ minder sterk aanleunt tegen led Zeppelin dan Anthem, maar de invloeden van Page en Plant zijn ook weer niet compleet overboord gegooid. “The Barbarians” heeft een intro die van Jimi Hendrix had kunnen zijn (om daarna een paar keer naar “Kashmir” te lonken) en “Caravel” neigt wat naar Rush. De invloeden zijn dus wat breder. Het ligt deze keer ook allemaal dichter bij de classic en soms southern rock dan bij de hard rock.
Liefst vier singles gingen de release van het nieuwe album vooraf: “Broken Bells”, “Heat Above”, “Age Of Machine” en “My Way, Soon”.
Van die vier is het vlotte en heel catchy “My Way, Soon” de leukste. Geen van die singles heeft tot dusver dezelfde tijdloze impact als “When The Curtain Falls” van het vorige album, maar misschien kan dat nog groeien. Nog geen single, maar wel een albumtrack die de Led Zep-verwachtingen inlost, is “Built By Nations”. Nog een heel sterke song is de klassieke ballad “Tears Of Rain”, met Josh’s fenomenale stem die bijna uitsluitend met piano ondersteund wordt. Het zou in lyrics en muziek een bevestiging kunnen geweest zijn van alle clichés die we kennen over de rock van de jaren ’70, maar de Greta’s weten hier toch te beklijven.
“Stardust Chords” is dan weer wel een opeenstapeling van voorgekauwde clichés en “Light My Love” lijkt wat veel op “Tears Of Rain”. Maar doorgaans schiet de band wel raak.
Het absolute topnummer van dit album is “The Weight Of Dreams”: licht psychedelisch en episch in speelduur (bijna negen minuten). Wie houdt van lange gitaarsolo’s heeft hier een vette kluif aan. Wat Jake Kiszka hier minutenlang losjes uit de mouw schudt, combineert het beste van Slash en Neil Young.
De Italiaanse symfonishe powermetalband Rhapsody Of Fire maakt van een nieuwe single meteen een EP of zelfs bijna een album. De single is “I’ll Be Your Hero” en die is zoals wel vaker bij Rhapsoy Of Fire uitstekend. De band is dan ook toonaangevend in zijn genre en lokt volle concertzalen in Europa. “I’ll Be Your Hero” heeft alles waar deze Italianen goed in zijn: meeslepende powermetal met een symfonische toets gedrapeerd over een episch verhaal dat met veel passie en grinta gebracht wordt.
De fans worden verwend met een hoop extra’s: de ietwat tamme, folky powerballad “Where Dragons Fly” die eerder als Japanse bonustrack fungeerde, in 2019 opgenomen live-versies van "Rain Of Fury" en "The Courage To Forgive”, en liefst vier versies van de ballad "The Wind, The Rain And The Moon”. Die krijg je in het Engels, Italiaans, Frans en Spaans. Het is een beetje een overload aan extra’s, zelfs voor de die hard-fans van Rhapsody Of Fire.
We hebben begrip voor deze EP. Voor een band die het vooral van de live-optredens moet hebben, is een nieuw album onder de coronamaatregelen een risico. De bestaande fans zijn wel even zoet met deze EP.
The Datsuns waren in 2002 heel even hip toen hun debuutplaat met daarop flitsende en smerige gitaarrock tonnen aandacht kreeg in vooral de Britse pers. The Datsuns werden in één adem genoemd met hippe soortgenoten als The Strokes, The White Stripes, The Vines en The Hives. Maar al even snel werden ze door diezelfde pers alweer aan de kant geschoven om plaats te maken voor een nieuwe resem bandjes die dan iets later ook weer in de prullenmand mochten belanden.
The Datsuns lieten het niet aan hun hart komen en gingen gewoon door met plaatjes maken die grossierden in stomende garagerock en oersimpele rechttoe-rechtaan hard-rock.
‘Eye To Eye’ is de volgende in de rij maar het zal niet echt een hoogvlieger worden. Het begint nog stevig met het aardig rockende “Dehumanise” maar daarna kiezen The Datsuns voor een soort popgerichte rock die al wel eens neigt naar The Hoodoo Gurus, maar dan niet in hun beste doen. De retro hardrocker “Brain To Brain” en de felle kopstoot “Bite My Tongue” mogen er nog wel wezen maar de rest klinkt toch wel een beetje gedateerd, vrij inspiratieloos en vooral te braaf.
De goesting is er nog, maar de angel is eruit.
Eind 2016 kwam de EP ‘Demons’ uit met songs die groeiden vanuit de uitdaging alles zelf te creëren en uit te werken zonder invloed van buitenaf. Fiona Brown, afgestudeerd als zangeres aan Codarts Rotterdam, toerde na de release van ‘Demons’ in binnen- en buitenland, o.a. als support van Daan, Stuart A. Staples en z’n Tindersticks. Nu verscheen het debuutalbum ‘Mundane’ op vinyl. Het album weerspiegelt de maatschappij op een warme, kleurrijke, maar ook kritische manier; vanuit het gecultiveerde 'crazy' word je door cyberspace en climate strikes meegenomen naar onbegrensde liefde. Het zijn extreme, maar zeer realistische verhalen over de zoektocht van de mens.
Fiona legt op deze plaat haar ziel bloot en toont zich van haar meest broze, breekbare kant. Dat is nu net haar grote kracht, het breekbare zorgt er net voor dat je de stormen kunt doorstaan.
Fiona Brown heeft een breed stembereik. Met haar bijzondere warme, sfeervolle vocals doet ze je zweven; ingetogen, pakkend, aanstekelijk, soms dreigend; een weemoedig, melancholische kant voelen we aan. Ze weet je te hypnotiseren in een bevreemdend mooi kader. Songs als “My Void”, “Stalker” en “Siren” klinken bijzonder mooi.
Zwaarmoedig klinkt het nergens.
Het album 'Mundane' straalt veel positieve energie en emotie uit. Het klinkt afwisselend mooi en boeiend. Ze benadert sprookjesachtige aspecten van de muziek en met haar intense stem weet ze je te raken. “LFF' Head down” en “Know(no) more” zijn emotioneel geladen. “Beautiful Misery” plaatst dit nogmaals in de verf. Magisch mooi klinkt het.
Een fijn, overtuigend album.
Tracklist: My Void 03:33 Stalkers 03:05 Mundane 04:01 Siren 03:45 Fight the Fight 02:58 Shiver 04:34 Eternal Youth 03:36 LFF 03:28 Head Down 04:19 Know (no) more 03:36 Restricted 02:36 Beautiful Misery 03:06
Philipp Weies (gitaar), Hans De Prins (synthesizer) en Antoni Foscez (drums) vormen samen het Antwerpse trio Go March. Met hun debuut 'Go March' (2015) en opvolger 'I' (2018) gooide de band hoge ogen, net door een perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft te maken.
Het grensverleggend karakter intrigeert en in die richting werkt Go March verder naar 'III' . De EP (een full album kunnen we deze schijf moeilijk noemen), werd voorgesteld in de Cactus Club, Brugge via livestream. Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met Philipp dat je hier kunt nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf onder de loep te nemen
Go March tast zijn eigen mogelijkheden, grenzen af en durft buiten de comfortzone te treden. In hun materiaal worden we in een muzikale wurggreep gehouden. De laagjes bouwen op en zijn kleurrijk. De avontuurlijke stijl en de klankenrijkdom zorgen voor een wisselend geheel dat bedwelmend werkt en de dansspieren aanspreekt.
Trouwens, het is even zeer beeldrijk, de filmische beelden en visuele effecten passen perfect binnen het muzikaal aanbod. Het lijkt erop dat je in een futuristische film bent beland, waarbij de spanning te snijden is.
Het klinkt allemaal boeiend, de dreunende percussie, de drum virtuositeit van Antoni Foscez, de vlijmscherpe gitaarriedels van Philipp Weies en de explosieve wendingen van de synths van klankentovenaar Hans De Prins. Het zorgt voor een trancegevoel.
Het materiaal van Go March weet ons telkens te verrassen en werkt verslavend .
“Zipp” is een visueel eentje die de fantasie prikkelt. “Ortisei” en “Stampede” op hun beurt zijn aanstekelijk, hebben een mystieke ondertoon en werken in op de dansspieren.
“Droplets” doet de band omschrijven als een 'Mogwai meets Kraftwerk' . Toegegeven, we kunnen ons hierin vinden.
Go March is de perfecte verbinding tussen post rock en elektronisch vernuft. Een avontuurlijke sound dus. Uitkijken is het nu naar een echt live beleven .
Tracklist: Zipp 07:16 - Ortisei 05:35 - Stampede 06:35 - Droplets 07:24
‘Better Angels’ is het derde album van Adam Douglas. Hij is geboren en getogen in Oklahoma, USA . De singer-songwriter/gitarist is nu al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Hij toerde om de albums ‘I May Never Learn’ en ‘Beauty & The Brawn’ te ondersteunen en deed studio- en live-sessie werk met artiesten als Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Vidar Busk, Robben Ford, Kirk Fletcher, Ten Years After, Chris Medina en Michael Landau. Zijn inspiratie haalt hij uit de fraaie natuur van zijn nieuwe thuisland en de 'rich melting pot of culture and music; through Howlin' Wolf, Sam Cooke and Ray Charles onward to Tom Petty, Billy Joel and Joe Jackson'.
Het leuke is dat je op de muziek van Adam Douglas geen label kunt kleven. Folk,country, r&b en blues passeren de revue. Op de eerste song “Joyous We'll be” voel je de warme gloed over jou, refererend aan gezellige avonden rond het haardvuur of het kampvuur. Adam heeft een soulvolle stem die ontroert.
Adam Douglas heeft een toegankelijke plaat uit. De zacht sprankelende gitaarriedels en zijn vocals zijn bepalend. Hij raakt op gevoelige wijze. Luister maar naar “Into my life”, “Build a Fire” en “A Whistle to blow”.
Dit is een typische warm voelende sing/songwriting plaat, die folk, country, blues, r&b en pop aan elkaar breit.
Tracklist: 1 Joyous We'll Be 2 Into My Life 3 Build A Fire 4 So Naïve 5 Change My Mind 6 Where I Wanna Be 7 Blue White Lie 8 A Whistle To Blow 9 Both Ways 10 Just A Friend 11 Lucky Charm 12 Dying Breed
folk/singer-songwriter/country/blues
Better Angels
Adam Douglas
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
De EP 'Dusky' kwam via W.E.R.F. records op de markt, die via livestream werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de EP zelf eens onder de loep te nemen.
Ze zorgen voor een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooie combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment en improvisatie . De minimalistische , sobere aanpak siert.
“Akil” is de zachtmoedige opener. Het filmische aspect horen we op pakkende songs als “Snow”, “Bos” en “Koren II”. Soms worden de registers lichtjes opengetrokken, zoals de koperklanken op “Bos” . In die verstilde atmosfeer zetten ze je op het verkeerde been , want die wordt als een mokerslag tot ontploffing gebracht en tekenen tot slot voor gemoedsrust.
De EP beluister je best in z’n geheel ; de songs sluiten op elkaar aan , alsof je in een mooie natuur film bent en van het ene wonderbaarlijke uitzicht naar het andere adembenemend beeld wordt gestuwd.
Overdonderend mooie intimiteit!
Tracklist: Koren - Akil - Azuki - Refugium - Snow - Bos - Koren II
Nederlands 
Français 
