We waren al vol lof over ‘The White Days’, de vorige release van deze Frans-Zwitserse cold wave band, en waren dan ook zeer benieuwd naar hun nieuwste worp: ‘Lines & Parallels’. We kunnen nu al zeggen dat het wederom een geslaagd album is geworden. Een beetje kort met zijn dertig minuten. Zeven volwaardige songs en twee korte schetsen. Maar hetgeen we te horen krijgen in die dertig minuten is dan ook subliem. Voor mij is dit de cold wave plaat van 2017. De sfeer, de songs, de vocals, de inkleding… Alles klopt aan deze plaat. “Leuchtturm” heeft bv een heerlijke baslijn met emotieloze vocals en kille maar aantrekkelijke synths. “Audran” klinkt nog een stuk donkerder en troostelozer. Mensen die het zwaar hebben en radeloos zijn luisteren hier beter met mate naar. “Defeat” is eerder een mix tussen dark en cold wave. Ondanks dat alles vrij eenvoudig in elkaar steekt , lijkt het nummer een heleboel te vertellen. Met een mooie opbouw van de track. “Sway” is een samenwerking met Jeanne Lefebvre aka Rajna die hier de vocals voor haar rekening neemt. Het doet wat denken aan Marc Almond goes cold wave… Wederom een sterke track. Op “Extinguisher” krijgen we zowaar een dansbare track te horen. “The Weeping Willow” sluit het album af op een magistrale manier. Atmosferisch, melancholisch en mijmerend zingt Francois Ducarn hier terwijl de song zich naar het einde toe ontwikkelt als een Cure-track.
We kunnen maar één ding zeggen over dit album. Het is nog beter en sterker dan hun vorig. De liefhebbers van dit genre zullen het waarschijnlijk al kennen (het is al enkele maanden uit) maar voor de andere muziekliefhebbers kan ik alleen maar zeggen. Dit is kwaliteit en de rest is een kwestie van smaak.
Kamera Obscura is een Franse band met een voorliefde voor cinema en metal. Na een demo in 2009, is ‘The Final Cut’ hun derde langspeler. Hun vorig album bestond uit covers en was een soort hommage aan verschillende artiesten zoals King Diamond, Rob Zombie, Goblin etc… Inzake hun voorliefde voor cinema gaat het vooral om een fascinatie voor horror, vampieren, heksen en nog meer gelijkaardige zaken. Dat kan je goed horen aan bv hun teksten en titels die op ‘The Final Cut’ vooral geïnspireerd zijn op de Amerikaanse b-films uit de jaren 70 en 80. De titels verwijzen bv naar gelijknamige films in het genre zoals bv “Texas Chainsaw” en “Lucifer Rising”.
Muzikaal kunnen we spreken van harde rock en metal met een cinematografische inslag. Dat hoor je goed op opener “The Howling” dat een intro heeft dat als een soundtrack klinkt bij een horror film. Ook King Diamond gebruikt soms gelijkaardige thema’s om sfeer te scheppen. Na de intro krijgen we messcherpe riffs en vocals. Samen met een stevige ritmesectie, die het geheel ondersteunt, is dit een potente track. De zang van Cécile MN past goed bij de muziek die door de onheilspellende synths/keys, die onder de gitaren verweven werden, als een kruising tussen death rock en metal klinken. “Maniac” is de voorloper van dit te verschijnen album is en het is een goede en evenwichtige song. Voorzien van de nodige details.
Nog songs die het vermelden waard zijn “Beyond The Valley of the Dolls” (broeierige song), “I Spit On Your Grave” en het episch klinkende “Antichrist”. Maar echt slechte songs zijn er niet te vinden. Het album klinkt vrij homogeen qua sfeer en arrangementen. De variatie is eerder subtiel en onderhuids.
‘The Final Cut’ is een degelijk album dat ergens tussen Death Rock en Metal zweeft. Extra aantrekkelijk voor mensen die een voorliefde hebben voor horror, occultisme, vampiers en dergelijke meer.
Lizzy Farrall is een jonge Britse singer-songwriter die een prachtig debuut heeft uitgebracht. Op de EP ‘All I Said Was Never Heard’ staan vijf pop-parels die doen denken aan de tijden van Deacon Blue, Beautiful South, Prefab Sprout en The Cranberries, al zegt ze zelf dat ze de mosterd haalt bij veel jongere bands als Commonwealth, Basement en Damien Rice.
Lizzy heeft een mooie, heel heldere stem (een beetje een zachte versie van Sinead O’Connor, zonder het drama) en kan een pakkende song schrijven en brengen. Ook haar muziek wordt door echte muzikanten ingespeeld. Anders dan bij veel hedendaagse popartiesten is elk lied van Lizzy Farrall een volledig verhaal en geen verzameling van hippe trefwoorden en wat gehijg op wat beats. Leuk dat popmuziek nog op deze manier gemaakt wordt en een kans krijgt.
Van de vijf songs op deze EP zullen “Broken Toy” en “Better With” zich als eerste vastrijden in uw geheugen.
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . Hun vorig jaar verschenen ‘Wicked way’ durft strak , compact , energiek te zijn , maar toont ook de lekkere , aanstekelijke melodietjes van de band .
De EP is de voorbode van de nieuwe plaat in 2018. Vier songs die de catchy gitaarpop en stemsterkte ondersteunen . Producer was James Lewis , die we kennen van The Wombats en Arctic Monkeys. Mooi wat het combo terug presteert tussen de 60s rock’n’roll en Britpop in . Bizar genoeg blijft hier een doorbraak uit , ondanks de vier fijne songs.
Wie Operation: Mindcrime hoort of leest moet meteen denken aan het gelijknamig en baanbrekend album van de metal band Queensrÿche. En inderdaad, er is een link met deze band. De man achter dit project is niemand minder dan Geoff Tate die dertig jaar lang de vocals bij Queensrÿche verzorgde en in 2012 ontslagen werd. Sedert vijf jaar worden die nu door Todd La Torre gedaan. Dus was Tate genoodzaakt alleen verder te gaan.
‘The New Reality’ is het derde en laatste hoofdstuk in de muzikale trilogie van Geoff Tate. Hij borduurt dus verder op het concept van zijn vorige twee albums. De twee vorige albums konden mij maar matig boeien. Hoewel alles piekfijn in elkaar zit, uitstekend klinkt en Geoff een van de beste metalstemmen heeft mis ik iets. Het raakt mij minder dan Queensrÿche en de songs zijn ook minder boeiend. Helaas is het op deze derde en laatste (dat beloofde hij toch onlangs) niet echt veel beter geworden.
Het is niet slecht hoor daar niet van. Opener “A Head Long Jump” is progressieve rock met een lange filmische intro. “Wake Me Up” die erna komt is wel goed. Snedig gitaarwerk en fijne vocals. Maar dan krijgen we een aantal tracks die zes tot zeven minuten duren. Die kunnen mij helaas niet zolang boeien. Enkel “Under Control” kan mij nog overtuigen. Om maar te zeggen dat de composities die hij indertijd met Chris DeGarmo schreef mij sterker aanspraken en betere melodieën hadden dan wat ik hier hoor.
‘The New Reality’ zal ongetwijfeld geen potten weten te breken ondanks de aanwezigheid van Geoff Tate. Op vlak van vocals heb ik hem ook al betere dingen weten doen.
Spijtig maar een drietal goede songs weten dit middelmatig album niet goed te maken.
De New Yorkse Producer Kurt Uenala is de man achter dit project en hij heeft nogal wat schoon volk weten te vinden om mee samen te werken aan dit synth/electropop debuut. Niet zo eigenaardig als je weet dat deze man achter de knoppen stond van de soloalbums van Dave Gahan en van o.a. Moby. Toch is ‘Cryosleep’ pas zijn eerste soloplaat.
Op ‘Cryosleep’ weet Uenala synthmelodieën en koude/onpersoonlijke sferen met elkaar te verbinden. Soms klinkt het vrij statisch en soms zijn de nummers vrij dansbaar. “Into The Void” en “Asphalt Kiss” bijv hebben wat dance-elementen in de percussie en worden gecombineerd met telkens een heerlijk terugkomende melodie. Opener “Falling Down”, met de samenwerking van de Black Rebel Motorcycle Club, is een etherisch, donkere en langzaam opgebouwde soundscape dat het vooral moet hebben van sfeerschepping. Geheel andere muziek dan wat de Black Rebel Motorcycle Club maakt. Op “Where I Wait” krijgen we de gouden stem van Dave Gahan dat het nummer naar een hoger niveau weet te tillen. “Come To Me” weet de dystopische grootstadsfeer weer te geven. Heerlijke song. Op “Take It Easy” werkt hij samen met The Big Pink (= een Brits electro duo) en produceert hier een eerder regular electropop track. Dan is de samenwerking met Shannon Furchess ( o.a. Light Asylum) beter gelukt. Op “Hands Bound” zet ze een vreemde sfeer, inclusief gothische bellen en dreigende beats, neer dat net zo verontrustend klinkt als schaduwen zien in een verlaten steegje.
‘Cryosleep’ is catchy en bevreemdend tegelijk. Donkere en originele synthpop , die bij momenten best wat afwijkt van de pop. Dat maakt het juist een interessant debuut. Het zijn ook net die donkere en minder toegankelijke nummers die het meest aanspreken. Kurt Uenala heeft een vreemde, donkere wereld weten op te bouwen met zijn debuut. Een wereld waar ik graag naar teruggrijp.
Wie heimwee heeft naar het werk van Nightwish toen die nog Tarja Turunen als zangeres hadden, zal zijn hart kunnen ophalen bij de Griekse band Meden Agan. Die brengt op hun nieuwe album ‘Catharsis’ symfonische metal met veel power en met een beetje gothic en vooral met een klassiek geschoolde zangeres die absoluut een aanwinst voor de band en het genre is.
Deze Griekse band zou geen onbekende mogen zijn voor Vlaamse fans van symfonische metal. Sinds 2005 mochten ze al een paar keer opdraven als support voor Pain of Salvation, Within Temptation, Tarja, Epica en After All en stonden reeds op de affiche van het Female Metal Voices Fest in Wieze.
De klassiek geschoolde zangeres Dimitra Panariti is fenomenaal. Het is inmiddels de derde zangeres van Meden Agan, maar echt een goudhaantje. Ze moet inzake stembereik en –volume nauwelijks onderdoen voor Tarja Turunen. De rest van de band haalt niet altijd hetzelfde hoge niveau, al zijn het ook geen beginnelingen. De solo’s van gitarist Diman Koutsogiannopoulos zijn top.
Inzake compositie en opbouw laat Meden Agan nog punten liggen, de teksten zijn vaak een beetje cliché en ook het drummen mag best wat gevarieerder.
Maar de heldere, krachtige stem van Dimitra maakt veel goed. Fans van symfonische metal zullen hun hart kunnen ophalen aan deze ‘Catharsis’. Wie pakweg Within Temptation of Circle Unbroken goed vindt, zal dit album zeker weten te pruimen.
DateMonthYear is een band uit Nieuw-Zeeland die al sinds 2003 aan de weg timmert door op geregelde tijdstippen demo’s en singles uit te brengen. Voorlopig met weinig succes, maar daar kan met de jongste singles “March” en “Numbers” wel eens verandering in komen.
Met deze twee songs zitten deze Nieuw-Zeelanders op de grens tussen pop en half-akoestische rock en komen ze in de buurt van Sharon Van Etten, Cat Power, Clap Your Hands Say Yeah, Feist en Low. De zangeres heeft een heel verleidelijke stem en als geheel hebben de songs iets van een intimistische film.
Wie al wat ouder is, hoort op “March” en “Numbers” ook nog echo’s van The Beautiful South, This Mortal Coil en The Cranberries.
Een nog te ontdekken band die het in dit Spotify-tijdperk wel eens helemaal zou kunnen maken.
https://datemonthyear.bandcamp.com/
De Nederlandse band White Boy Wasted heeft zopas ‘The Dirty South Special’ uit. Op dit debuutalbum brengt de band uit Eindhoven een mix van speedrock, blues en punk. Als je een paar referenties wil, dan zouden dat Motörhead, The Datsuns en Speed Queen zijn. Er zit ook wat Triggerfinger en wat Peter Pan Speedrock in.
De band bestaat pas ruim een jaar maar heeft het podium al gedeeld met bands als Nashville Pussy, Suicidal Angels en Raven. Ze wonnen de bandbattle om op Dynamo Metalfest te spelen. Het debuutalbum moet de band ook naar het buitenland kunnen brengen.
Peter van Elderen (Peter Pan Speedrock) produceerde het album. Vies, gemeen, snel, hard, luid, energiek en kort, dat is het geluid van dit speedrock trio. ‘The Dirty South Special’ omvat veertien nummers, die variëren van keiharde speedrock tot bluesy, naar boogie neigende rock 'n roll en weer terug naar punkrock. De basgitaar van zanger Sid van Kastel krijgt steeds een hoofdrol, maar de punten worden gescoord door drummer Ian van Kastel en vooral gitarist Alex Kooy.
Op opener “Double Vision” en in o.m. “Ratbag” en “The Only Hair Between Your Legs” (is supposed to be my beard) komt de band in de buurt van punkbands als Belgian Asociality, Funeral Dress en DRI, maar dan met nog een scheut blues. “Love At First Touch” is dan weer een Engelse variant van Fleddy Melculy. Maar deze band heeft ook een eigen gezicht. “I’m A Man” is een gemene blues-shuffle die we met weinig andere kunnen vergelijken, of het zou oud werk van ZZ Top moeten zijn. Misschien kan deze track wel dezelfde impact hebben als I’m Bad, I’m Nationwide van de Texanen. Ruige bluesrock is dan weer het hoofdbestanddeel van “Be My Baby”, terwijl op het vrolijke “Dankrupt” de slinger doorslaat naar potige speedrock of noem het snelle hardrock. Perfecte meezingers ook, die twee.
Op “Supersize My Love” komt een euvel bovendrijven dat op andere nummers ook aanwezig is, maar dan misschien minder storend is: de drumpartijen hadden wat meer aandacht mogen krijgen bij de opnames. Je kan wel stellen dat ze zo dicht bij het live-geluid blijven, maar voor een opname mag je wat meer je best doen. Maar laat dat de pret niet drukken. Eens over de helft van het album barst het feestje helemaal los met “Shit Out Of Luck”, “Wet Beard Boogie”, “Bide My Time” en “Hip Shaker, Jaw Breaker”.
De intro van het instrumentale “777” doet opnieuw aan ZZ Top denken, maar dan gooien ze er mix van punk en surf achteraan. Het afsluitende “White Boy Wasted” is een meesterwerkje. Alsof er nog niet genres aan bod komen, gooien deze Nederlanders er nog een hardcore-koortje bij.
White Boy Wasted is een ontdekking die we dringend naar België moeten halen.
Electric Eye uit Noorwegen grossiert in psychedelische rock zoals je ze kent uit de Jaren 70. Ze kennen een inspiratierijke periode. Verleden jaar kwam hun tweede album ‘Different Sun’ uit en recent nog hun live album ‘Live at Bla’.
Dat ze meer zijn dan zomaar een psychedelische band blijkt uit het feit dat ze reeds mochten spelen op het Eurosonic festival. Op hun derde album kunnen we genieten van psychedelische vibes gecombineerd met rock grooves en elementen uit India, drone, jazz en acid prog. De ene keer komen de orgels wat meer op de voorgrond en de andere keer zijn het de gitaren die de hoofdrol spelen. Ze schotelen ons acht nummers voor die ergens tussen de vijf en de zeven minuten lang zijn. Een song als “Invisible Prison” is een funky , dromerige song dat wat elementen van een band als The Stone Roses of Kula Shaker in zich heeft. We horen hier een sitar passeren. Soms zijn de tracks eerder soundscapes zoals het instrumentale “Rock Pa Norska”. Het album heeft wel een bepaalde sound maar het wordt de ene keer in een song gegoten en de andere keer is het eerder een lapje muziek.
Het blijft muziek voor liefhebbers van drone en psychedelic rock. Ondanks dat het niet echt vernieuwend klinkt, heeft het wel iets fris en kon het mij wel blijven boeien.
Sedert 2010 brengt Frida Annevik (dochter van folkzanger Tor Karseth) regelmatig een album uit. Op “Flyge Fra” (Noors voor ‘Vliegen Van’) presenteert ze ons acht fragiele en sfeerrijke popliedjes. Het Noors geeft het beetje een exotisch toets maar het klinkt wel catchy. De songs bevatten lichte toetsen dromerige pop, folk en soul. Samen krijgen we goed in het gehoor liggende tracks die een mens blijgezind maken. “Lilith” is een warme en recht uit het hart klinkende track. Geen idee waarover het gaat (ik begrijp geen Noors) maar zo komt het over.
In eigen land kreeg ze al diverse prijzen voor haar muziek. De Spellemannprisen ( voor haar teksten) en de Proysenprisen zijn er daar twee van. In Europa geniet ze vooralsnog geen bekendheid maar het is hier toch een album dat wat aandacht verdient vanwege de kwaliteit die we te horen krijgen.
Wie van dromerige singer songwriters houdt , moet dit op zijn minst eens een kans geven.
Opwindende en recht-door-zee rock. Altijd fijn als je nu en dan zoiets tegenkomt. En met de debuut EP van het Zwitserse The Killing Volts is dat het geval. Zangeres Tania Silversen zingt met veel branie en overtuiging. Op “Never Insecure” doet het punk en rock and roll gehalte tijdens het beluisteren de adrenaline de lucht injagen. Op “PonyHorn” zingt ze iets ingetogener maar de afwisseling tussen hoog en laag en het iets subtieler gitaarspel maakt het tot een vrij catchy song. “I Got A Something” is lekkere rocksong. “Tainted Love” is een fijne cover van Soft Cell waar ze hun eigen vibe en draai aan hebben gegeven. Denk bij hun muziek aan bands zoals Magnapop, Hole, Patti Smith, Iggy Pop …
The Killing Volts hebben een EP afgeleverd waarbij het prettig vertoeven is. De zang weet mij in te pakken en de rockvibe zit op de juiste plaats. Meer moet dat soms niet zijn.
Nederlands 
Français 
