logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Ora Cogan
Guns N Roses

Ansatz Der Maschine

The Postman Is A Girl

Geschreven door
Ansatz der Maschine is het (indie) elektronica duo Mathijs Bertel en Alexander Baert uit Kortrijk. Onder een batterij elektronica presenteren zij een klankenrijkdom van soundscapes `clicks and cuts', samples, knisperende `stoorzender' elektronica en drum'n'bass beats, koel, warm en melancholisch. Het is een klankenarsenaal van abstracte elektronica die intrigeert door een vleugje experiment.

Ansatz Der Maschine refereert naar de sound van The Notwist, Lali Puna, Hood, Mum en het vroegere Mouse On Mars en Spooky.

`The Postman Is A Girl' is een kort plaatje van een zevental songs; indietronica van muzikale schoonheid, rust, subtiliteit en fijnzinnigheid. Live worden zij aangevuld met twee saxofonisten.

Kiss The Anus Of A Black Cat

An Interlude To The Outermost

Geschreven door
Onder de indruk ben ik van het werk van de band van Stef Heeren, het Belgische KTAOABC. De band brengt een uniek geluid van donkere dreigende folkrock, `darkfolk'; in die intrigerende sound heerst mystiek en sociale doemdenkerij in lyrische teksten.

De twee kortste songs zijn de opener ?Prélude? en de afsluiter ?all movements are targets in the minds of tigers?. Daartussenin zeven nummers van meeslepende dramatiek, door het gitaargetokkel, cello, violen, een dreunende onheilspellende percussie en een diepe stem. Een paar uitgesponnen nummers als het apocalyptische ?you will reap a whirlwind? is er eentje om in te lijsten.

Het viertal heeft iets van Woven Hand en The Men They Couldn't Hang en lijkt wel de doemversie van Angelo Branduardi en The Whiskey Priests. Demonisch plaatje!

Mud Flow

Ryunosuke

Geschreven door
Het Brusselse Mud Flow, onder Vincent Liben, bracht een paar jaar terug een fijne cd uit `a life by standby', een Belgisch bewijs van muzikale variëteit binnen de poprock.

De nieuwste cd, genoemd naar een Japanse shortstory schrijver, bevat opnieuw een muzikale ideeënrijkdom van dwarrelende gitaarpop, Britpoprock en dromerige psychedelica. ?My fair Lady Audrey? en ?the number one play of the year? heeft iets mee van Sonic Youth, ?Planes? van Death Cab For Cutie, ?Waltz? van Badly Drawn Boy en ?monkey doll? leunt het nauwst aan Mercury Rev. Zelfs een vleugje `Air'lounge is te horen op ?The story was best left untold?.

De band heeft een erg verdienstelijk boeiend album uit; een doorbraak naar een breder publiek?!

Southern Voodoo

Devil's drive

Geschreven door
Zware jongens uit België. Volgens dit viertal zelf maken ze muziek voor fans van Motorhead, AC/DC en Nashville Pussy. Het is inderdaad zo dat we hen in het straatje van de vette hard rock kunnen situeren en de gelijkenissen met Motorhead gaan hier soms wel op (zeker in ?Rocket to hell? en ?Maintain the species?), alhoewel zanger Dominique De Vos helemaal géén Lemmy is. Ook Nashville Pussy horen we hier inderdaad in (?Tattoo lover? en ?Go go racing?), maar AC/DC hebben we nergens gevoeld. Er wordt wel aardig doorgeramd, de sound is ranzig, vettig en luid en ballads zijn helemaal uit den boze. Vooral wilde songs dus, soms aan TGV snelheid, en met de nodige spierbundels. De clichés van het genre komen dan ook geregeld om het hoekje loeren maar deze band straalt wel voldoende brute kracht uit om ons te doen besluiten dat dit best wel een genietbare stevige brok harde rock'n'roll is.

?Satan is a woman? luidt het bij Southern Voodoo en ze staat ook afgebeeld op de hoes. Het moet leuk vertoeven zijn ,daar in de hel.

Amy Winehouse

Back to Black

Geschreven door
De Britse Amy Winehouse debuteerde toen ze nog geen twintig was met `Frank'; qua sound (soulpop) en vocals (warm, doorleefd) manifesteerde ze zich samen met Joss Stone. Doch Winehouse onderscheidt zich met jazzy en reggae uitstapjes; een vleugje Billie Holliday, Curtis Mayfield en Macy Gray. Tav de lieftallige diva Stone heeft Winehouse er al een leventje opzitten van zwaar uitgaan, fors drank- en druggebruik.

De tweede cd `Back to Black' verschijnt drie jaar na haar debuut: `black soul', jazzy pop, broeierig, sfeervol en groovy.

De songs klinken afgewerkt, zitten subtiel in elkaar en hebben een `50's tint. ?Rehab?, ?You know I'm no good?, ?Me & Mr Jones? en ?Love is a losing game? zijn pareltjes van songs op een plaat die geen enkele maal verzwakt! Een regelrechte boeiende, intrigerende Motown sound.

Maxïmo Park

Our Earthly Pleasures

Geschreven door
Maxïmo Park klonk op hun debuut ` a certain trigger' als een gewaagder FF. Hun dynamische, springerige en aanstekelijke gitaarrock met `80's elektro/wave invloeden klinkt op de tweede cd meer verfijnd en geraffineerd. Het is een afwisselend boeiend plaat, die wat inboet aan originaliteit en avontuur. De songs zijn melodieus uitgewerkt. Het gezelschap uit Newcastle, onder zanger Paul Smith, behoudt de frisse poprocksound, die de ene maal sfeervoller klinkt, mede door toetsen en piano (?books from boxes?, ?karaoke plays?, ?your urge? en ?nosebleed?), de andere maal fel verbeten rockt (?girls who play guitar?, ?our velocity?, ?the unshockable? en ?by the monument?).

Joanna Newsom

Ys

Geschreven door
Joanna Newsom heeft de schijnwerpers op haar gericht op deze tweede plaat `Ys', die het debuut `The milk-eyed mender' ('04) opvolgt. Door de freefolkbeweging van bands als CocoRosie, Devandra Banhart en Sufjan Stevens krijgt de harpiste uit Californië meer airplay. Een uiterst originele sound geënt op strijkersarrangementen en haar harp. Een neoromantisch folkgeluid, gekenmerkt door lappen tekst en haar hoge fluisterzang. Haar stem doet denken aan één van de zusjes Casady van CocoRosie, Björk en Kate Bush. Vijf songs, die gemiddeld boven de tien minuten zijn.

De songs zijn subtiel uitgewerkt, zwellen soms aan en hebben een broeierige opbouw. De sound doet denken aan de `Er was eens' ..verhalen; Newsom heeft het alvast over de legendarisch verdronken stad van de Kelten.

Het is een talentrijke dame die een overdonderend moderne klassieke plaat uitheeft en beroep deed op Van Dyke Parks, Steve Albini en Jim O'Rourke.

The Rakes

Ten New Messages

Geschreven door

The Rakes zijn een Londens kwartet die onder de aandacht kwamen met het debuut ’Capture/Release’ met songs als “22 Grand Job”, “Strasbourg” en  “Work, Work, Work”, korte kernachtige songs die de band in de tweede linie plaatste van postpunkbands als Bloc Party, The Futureheads, Kaiser Chiefs, Maxïmo Park en Franz Ferdinand. Frisse, energieke gitaarrock dus.

Op de tweede plaat koos de band voor een gematigde subtiele aanpak, minder rechttoe-rechtaan en dynamisch. ‘Ten New Messages’ bevat  aanstekelijke, broeierige, rauw rammelende melodieuze gitaarpop, onder de lichthese, donkere zweverige zang van Alan Donohoe.

“The world was a mess but his hair was perfect”, “Little superstitions”, “We danced together”, “On a mission” en “Time to stop talking” zijn alvast de sterkste nummers op de cd..

‘Ten New Messages’ is daadwerkelijk een minder strak en snedig album dan het debuut. De muzikale aanpak is wennen, maar de plaat wint per beluistering aan zeggingskracht.



Pagina 467 van 468