Laten we meteen maar met de deur in huis vallen. Dat de band hun T-shirts en cd’s aan belachelijk hoge prijzen verkoopt, terwijl ze zich profileren als antikapitalistisch, kunnen we nog door de vingers zien.  Het gegeven dat we in de AB geen concert maar een dansvoorstelling voorgeschoteld kregen, zal echter wat langer op onze maag blijven liggen.

Nochtans waren we enorm benieuwd hoe de nieuwe nummers van hun plaat ‘Shaking The Habitual’ live zouden klinken. Met zijn 96 minuten is het een heuse zit, maar wel eentje die de moeite waard is om helemaal uit te zitten. De duistere elektronica, geheimzinnige ambient, energieke tribaldrums en nerveuze zang van Dreijer zorgen voor een intense trip die je langzaam opslorpt en meeneemt in de fantasierijke , creepy wereld van The Knife. Helaas was er van livemuziek niet veel sprake in de AB, waardoor we van een bekaaide reis terugkwamen.

Iets na 8 uur mochten Deep Aerobics aan hun set beginnen. Zoals de naam al deed vermoeden spoorde het excentrieke trio al krijsend en huppelend het publiek aan om mee te bewegen. Het leek een beetje op een akelige sekte, die elk moment om een offer kon vragen. Gelukkig gebeurde dat niet en omdat het drietal zijn performance midden in de zaal gaf, kon The Knife meteen daarna aan zijn show beginnen. Op de griezelige ambienttonen van “A Cherry on Top” kwam de band het podium op. Niet alleen broer en zus Dreijer waren naar Brussel afgereisd, ze hadden blijkbaar ook nog een zevental andere muzikanten meegebracht. “Raging Lung” werd vervolgens ontzettend goed gebracht - elk bandlid stond wel met één of ander vreemd instrument te schudden – en kende een knetterende wervelende finale. We hadden onze twijfels of het merendeel wel live gebracht werd, maar gaven de band nog het voordeel van de twijfel.
Wat we vervolgens te zien kregen , tart echter al onze verbeelding. Tijdens het stuiterende “Without You My Life Would Be Boring” verlieten de Dreijer’s en andere muzikanten hun plek. Met niemand achter een microfoon of  instrument speelde de muziek gewoon door, terwijl The Knife ons trakteerde op een choreografische voorstelling. Met tonnen vol energie huppelden de bandleden over het podium. We kwamen ogen te kort om te volgen wat er allemaal gebeurde en beslisten al snel dat we dit wel een geslaagd experiment vonden.
Helaas volgde de groep tijdens “One Hit” hetzelfde concept, wat ons toch een beetje angstig stemde voor de rest van het optreden. En inderdaad, de band vertikte het om het komende uur nog iets live te spelen.
Het publiek moest het stellen met de lijfelijke aanwezigheid en gekke danspasjes van de band, en vergat best dat het daarvoor 27 euro neergeteld had. Visueel zag het er allemaal echter wel indrukwekkend uit en ondanks de lichte ontgoocheling die ons langzaam maar zeker overmeesterde, bleven we wel geïntrigeerd toekijken naar dit schouwspel. Op de helft van het optreden verwijderde de groep zich echter even voor een –jawel u hoor het goed – kledingwissel, en vanaf dan ging het tempo drastisch naar omlaag.
The Knife gooide nu alle remmen los en bij momenten leek het wel alsof ze het publiek met hun act recht in het gezicht uitlachten. Olaf Dreijer playbackte op de vocalen van zijn zus tijdens 3Ready To Lose3 en toen het tijd was voor 3Full Of Fire3 de beste song op 4Shaking The Habitual4 met zijn agressieve tribaldrums en manische zang, groepeerde de band zich op de linkerkant van het podium, alwaar ze gedurende een vijftal minuten stokstijf bleven staan. Het publiek bleef er echter stoïcijns onder en tot onze verbazing bleef men de band luidkeels aanmoedigen, terwijl bij ons de aandrang om met rotte tomaten te gooien alleen maar groeide. De band tastte af hoe ver het kon gaan in hun performance vooraleer het publiek begon met protesteren, maar hun pogingen werden merkwaardig genoeg alleen onthaald op gejuich.
Met hun laatste song “Silent Shout” bewees The Knife echter dat het ook anders kan. De fantastische lasershow en deze keer wel live zang zette de zaal in vuur en vlam. Het feestje was eindelijk losgebarsten maar was alweer afgelopen vooraleer we het goed en wel beseften. Daardoor kwam het eerder over alsof de band het mes nog wat dieper in de wonde draaide. “Kijk jongens, dit had het kunnen zijn, maar wij hebben ervoor gekozen om onze cd op te zetten en ons te amuseren met leuke danspasjes”.

Achteraf gingen we uit nieuwsgierigheid nog eens gaan polsen bij de vrouwelijke geluidstechnicus die voor de gelegenheid ook in een gek pakje was gestopt. Op onze vraag of er daadwerkelijk wel iets live werd gespeeld vanavond kregen we het volgende antwoord toegeworpen: “They were just pretending to playback”.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-knife-05-05-2013/

Organisatie: Live Nation

Het blijft een vreemd kereltje, die Tav Falco. Een ijdeltuit ook : strak in het pak, halverwege de set toch maar eens de kam door de stijf gespoten haardos halen en met een perkamenten huid die me aan die andere kwast, Berlusconi, deed denken. Maar Tav Falco is ook de man die met zijn Panther Burns begin jaren '80 oude vergeten songs recycleerde tot een mix van rockabilly en blues en zo samen met The Cramps toch voor wat rock-'n-roll zorgde in dat akelige decennium. Met o.a. Jim Dickinson en Alex Chilton in zijn groep maakte hij in die tijd enkele schitterende platen om in 2000 nog eens verschroeiend uit te halen met ‘Panther Phobia’ waarop ene Jack Oblivian op bas en orgel speelde. Sindsdien lukt het op plaat niet zo best meer en ook zijn laatste ‘Conjurations: séance for deranged lovers’ van vorig jaar klinkt wat halfslachtig. Ik had dus op zijn minst wat reserves toen ik me naar het Franse Wattrelos begaf.

Het begon al goed: aangekondigd om 18u en de deuren pas openen om 19u20! Maar geen mens die daarom morde. Openers van dienst waren het Frans-Belgische Blindhorses dat opgericht werd in Halluin maar tegenwoordig Lille als uitvalsbasis heeft. Lome woestijnrock die me deed denken aan Calexico en Giant Sand werd ons deel met een trompet die voor een serieuze meerwaarde zorgde. Halverwege wisselde de zanger zijn gitaar voor een banjo en switchte de band naar springerige folkrock. Niet meteen hun beste zet.

Drumster Giovanna Pizzorno bracht eerst nog een halve striptease vooraleer Tav Falco and The Unapproachable Panther Burns schitterend met een gemuteerde blues van start gingen. Daarna volgden al snel de gekende covers "Funnel of love" (Wanda Jackson) en "Tobacco road" (John D Loudermilk). Het ene moment klonken ze als een nijdige rock-'n-rollband om even later als een heerlijk decadent zwalpend balorkest uit de hoek te komen. Hoewel dat laatste niet altijd slaagde met als pijnlijk dieptepunt een verschrikkelijke cover van het Bond-nummer "Goldfinger", inclusief het misselijk makende bombast dat de toetsenman uit zijn nochtans klein instrument wist te halen. Maar op zo'n dooie momenten kon ik me nog altijd concentreren op het steeds te voorschijn priemende slipje van Giovanna Pizzorno.
Die uitstapjes naar meer exotische dansmuziek (wat hij al altijd heeft gedaan) bleken meestal de mindere momenten behalve dan die zinderende tango waarin er een danspartner voor Tav op het podium verscheen. En de man kan dansen! Alsof we daaraan hadden getwijfeld. Maar het liefst hoor ik toch de vuige rock-'n-rollnummers waarin hij soms behoorlijk tekeer ging op gitaar.
Hoogtepunten waren het lange "Gentlemen in black" van de laatste plaat en ‘Tina the go-go queen’ waarin het liefje van bassist Laurent Lamouziére mocht komen meekwelen. Maar het moment van de avond was evenwel het tweede en laatste bisnummer waarin Tav Falco en zijn overigens steeds superbe gitarist, Grégoire Cat, helemaal op het randje vooraan van het podium ellenlang verzengend uithaalden op gitaar en iedereen met een kamerbrede grijns achterlieten. Alleen dat ene nummer was al mijn verplaatsing waard.

Neem gerust een kijkje naar de pics van Tav Falco (support act Jon Spencer Blues Explosion op 3 mei 2013 – Trix, Antwerpen)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tav-falco-03-05-2013/

Organisatie: Boîte à Musiques, Wattrelos

Nee, er was geen treinwagon met wijwater ontspoord en in de Kortrijkse riolen gelopen, maar toch zat de Sint-Maartenskerk vol vanavond. Het Festival van Vlaanderen organiseerde een concert met Jóhann Jóhannsson en de Belgian Brassband onder leiding van Geert Verschaeve. Het is al een tijdje geleden dat de IJslandse componist nog reguliere albums uitbracht, van het schitterende doorbraakalbum ‘Fordlandia’ uit 2008, om precies te zijn. Sindsdien componeerde Jóhannsson vooral soundtracks, en één van die soundtracks, bij een film van de Amerikaanse avant-garde regisseur Bill Morrison, ‘The Miners Hymns’, opgenomen in Durham Cathedral, in het Noordoosten van Engeland in 2010, werd vanavond uitgevoerd door Belgian Brass, samen met Jóhannsson. Dus eerder dan een concert, kregen we vanavond een stomme film, met een live uitvoering van de soundtrack, door een uitgebreide koperblazersband, met lichte percussie en de ondersteuning van Jóhannsson op orgel/keyboard.

De Sint-Maartenskerk als cinemazaal dus voor de documentaire ‘The Miners Hymns’. Bill Morrison maakte deze documentaire met zwart-wit-archiefbeelden uit de Noordengelse mijnstreek tussen Newcastle en Sunderland, van de vroege jaren van de twintigste eeuw, tot de midden jaren tachtig, toen er confrontaties waren tussen de bobbies van de onlangs overleden Engelse first lady Margaret Thatcher, en stakende mijnwerkers over de sluiting van de mijnen in de regio.
De film begon in kleur, en we kregen luchtbeelden van mijnsites die twintig jaar na de sluitingen, ofwel wel of niet een reconversie gekregen hadden naar shoppingcentra, voetbalstadia (Sunderland AFC), skipistes of gewoon in hun geruineerde staat stonden te verkommeren. Tijdens deze introducties speelden de blazers gewoon trage tonen, als een soort ambient soundscape om de film op gang te trekken. Pas toen we zwart-wit fragmenten kregen van tachtig, negentig jaar geleden, ontplooiden de composities zich traag maar zeker.
Zo emotioneel en trefzeker als de strijkerscomposities van Forlandia waren de composities van ‘The Myner’s Hymns’ niet, omdat ze toch vooral een dienende rol hadden: de drones van Jóhannsson en het gestoot van de blazers bootsten de geluiden van de mijn na. De muziek was echt op de beelden geschreven, en werkt wellicht niet zo goed alleenstaand, in ieder geval, ik was niet geneigd om mij de cd aan te schaffen en deze ’s avonds op te leggen. Maar bij de beelden werkte dit wonderwel: de emotionaliteit zat misschien minder in de muziek, maar de beelden compenseerden dit ruimschoots.
Bill Morrison wist met de keuze van zijn archieffragmenten ontroering, troost en melancholie op te roepen, met beelden die dit op zich niet hoefden op te roepen, maar dit door de montage en de ondersteunende muziek toch deden. Eén van Morrison’s centrale thema’s is de onomkeerbaarheid van de tijd:  gewone mensen, mijnwerkers, mijnwerkersvrouwen en kinderen uit het Noordoosten van Engeland van zeventig jaar geleden, keken ons verwonderd maar vertrouwend in de ogen. De regisseur schiep zo een directe maar onmogelijke band tussen de toeschouwer in de zaal en een gemeenschap in het Noordoosten van Engeland, die al lang niet meer bestaat, en dat ontroerde.

‘Miner’s Hymns’ duurde amper 54 minuten, maar liet ons verwonderd achter. Het Kortrijkse publiek gaf Belgian Brass en Jóhannsson een minutenlange ovatie, wat wel het beste bewijs was dat deze combinatie van beelden en muziek werkte. Maar toch zou ik de plaat nooit kopen, en hoop ik dat Jóhannsson binnenkort weer eens een volwaardig album met strijkers uitbrengt van het niveau van ‘Fordlandia’.

Organisatie: Kreun , Kortrijk ism Festival van Vlaanderen

Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.

Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB). 
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.

Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/

Organisatie : Greenhouse Talent