Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar  één  band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.

Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent,  de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.

Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht  niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen,  nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …

Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!

Pics homepag @Eric Vandenbroek

Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge

NABOU is als trombone speelster uitgegroeid tot een topper binnen de jazz scene. Op Brussels Jazz Festival zagen we haar nog live. We waren onder de indruk van haar wervelende mooie performance. ''NABOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending aan, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium'', schreven we over haar optreden.
Eind januari bracht ze een nieuwe plaat uit 'Indigo', die dezelfde veelzijdigheid, weemoed en warmte uitstraalt.
Qua sound is er in navolging van de vorige albums niet zo veel veranderd, songs als “Consent” is best emotioneel beladen, als ode aan Stijn; of “Flux Bloom” laat de virtuositeit, weemoed en warme klankenpracht horen.
NABOU laat zich omringen door muzikanten die haar live, maar dus ook op plaat, meer dan zomaar aanvullen. Ze leggen er evenveel gevoel in, en dat maakt de plaat overtuigend fijn. NABOU heeft, door allerlei verlieservaringen een moeilijke tijd achter de rug en dat sluipt ook in haar songs die opvallend meer emoties van pijn en vertwijfeling bevatten.
Maar verder is dit gewoon de NABOU die we al zovele jaren kennen, en daar is totaal niks mis mee. Songs als “Unpersuadable Extern” en “Echo” weten te raken. De instrumentatie spreekt tot de verbeelding.
NABOU is een voorname parel binnen de jazzscene. De weemoed sluimert in haar materiaal. “Light blue shwal is opnieuw een ode aan Stijn. Op “Lost 'Soul” horen we net die kenmerkende warm klank die een zekere gemoedsrust uitstraalt, in een wereld van vertwijfeling.
NABOU blijft haar roots trouw, maar de virtuositeit, de intensiteit en de improvisatie van de songs sieren. Eentje om te koesteren.

Tracklist: Consent (for Stijn) 02:31 Parallellepipedum 05:27 Flux Bloom 06:05 Unpersuadable Extern 07:26 Echo I 01:32 Torch 06:00 Light Blue Shawl (for Stijn) 04:41 Lost Soul 03:03 Echo II 02:14 Johanna 06:04 Echo III 01:00 Ruin & Redemption 02:15

We Are Open 2026 - Veel meer dan 'een glimp' van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft
We Are Open 2026
Trix
Antwerpen
2026-02-13&14
Erik Vandamme 

De ‘eigen kweek’ verdient erkenning . Belgische artiesten verdienen airplay en daar trachten we ons steentje voor bij te dragen en scepticisme de kop in te drukken.
Voor de 17ste keer ging in Trix  het ontdekkingsfestival bij uitstek door, We Are Open, een festival dat compleet is uitverkocht. Wat bewijst dat Belgische artiesten wel degelijk goed in de markt liggen bij een ruim publiek. Verdeeld over zes zalen was het zoeken naar die ene parel, kiezen is altijd wel een beetje verliezen.
Maar die twee dagen We Are Open zijn veel meer dan een glimp van wat de Belgische muziek momenteel te bieden heeft.

dag 1 - vrijdag 13 februari 2026
Gos Rosling  (Bar) - De Limburgse band Gos Rolling (****) brachten recent  albums en EP's uit, zoals 'Caroline (i should've known better)' (2024), 'Trainwrecks at the Seaside' (2024), en 'Home' (2023). Met hun melancholische refreinen weten ze de gevoelig snaar te raken. De gitaren zorgen voor een kleine wervelstorm. Een prikkelende, zwevende sound, een aanstekelijke mengeling van lichte weemoed en speelsheid. Mooi.

Birame (Zaal) - Op papier zag het optreden van  Birame (***1/2) er veelbelovend uit. Althans als je de omschrijving las: ''een spanningsveld tussen zijn Queer intensiteit en zijn Senegalese roots" , zoiets spreekt tot onze verbeelding.
Een zachte botsing tussen Afro en de Westerse cultuur hoorden we. Heupwiegend, aanstekelijk … en toch in een waas van 'gezapigheid' die er wat voor zorgde dat de aandacht verslapte. Het publiek hield er wel van, wij persoonlijk waren niet totaal overtuigd.

Emma Hessels (Club)- Ze heeft een kristalheldere stem en er zijn de achtergrondzangeressen die haar perfect aanvullen. Mooi qua vocals dus. Emma Hessels (*****) brengt eerder een intiemere set, een muzikale wandeling doorheen het sprookjesbos, onder te zeemzoetiger te gaan klinken. Muzikaal weet ze te raken door haar poëtische vertellingstijl. Het klinkt ontroerend door die stemmenpracht. Intense schoonheid in een intieme kader.

Kleine Kova  (Kelder) – Het werd omschreven als ‘grimmige, satanische rap'; we verwachten bij Kleine Kova (***1/2) wel iets van een trip naar 'de diepste krochten van de hel'.
Een zangeres met een horror masker en een scherpe stem bracht rillingen teweeg. De grimmigheid steeg door de bredere vocale insteek. De combinatie met R&B , soul en die muzikale rauwheid deden ons huiveren. Het klonk evenwel minder satanisch, wel donkere rap met een hoek af.

Salvia (Club) - We zagen haar nog op Great Gigs in the Park in De Casino (Sint-Niklaas): “De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de  instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding. 'Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!'' Ondertussen is Salvia (*****) uitgegroeid tot een Belgisch begrip. De club stond dan ook heel goed gevuld. De knipoog naar de jaren '80 kon de jeugd bekoren. Iedereen liet zich meeglijden op wat Nicole en haar band speelden. Een vleugje Siouxsie was herkenbaar en een “I Wanna be your dog” van Iggy Pop werd eigenwijs gebracht. Post-punk die verleden, heden en toekomst samenbalt.

Badtime (Kelder) - 'Kiezen is altijd wat verliezen'; soms zijn keuzes zo moeilijk, waardoor we besloten de tijd te verdelen over twee artiesten. Badtime (****1/2) werd ons aangeraden, en is een muzikaal universum gecreëerd door een duo uit Antwerpen Ioana Ciora & Kevin Schuit. In de Kelder stond Kevin Schuit helemaal alleen op het podium. Pulserende beats, knetterende gitaarlijnen, diep snijdende hooks en hoge vocals stembereik, waren het uitgangspunt.
Het leek erop alsof een voltallige band op dat podium stond. Wat een uppercuts en mokerslagen hoorden we. Een energieke set dus.

SCHNTZL (zaal)  - Energie van een heel ander soort is van de formatie SCHNTZL (*****)- die nogal vaak in het jazz hokje wordt geduwd. We zagen hen muzikaal evolueren De 'jazz' is breed bij hen, check de nieuwe plaat 'Fata Morgana' maar eens, waar het elektronisch vernuft naar boven komt.
Live nogal wat diversiteit en muziek die gedrenkt is in een bad van 'klankexperiment’. Een subtiel avontuurlijke aanpak die intrigeert en de comfortzone van de jazz verlaat. Overtuigend!

Kaat Van Stralen (Club) - 'Punk met een stevige hoek af' tot 'kleinkunst met een hoek af' schreven we over een optreden van Kaat Van Stralen (***1/2) die ondertussen ook bij een ruim publiek is doorgebroken.
Ze brengt haar teksten in het Vlaams, mept er samen met haar band stevig op los, schreeuwt haar stem schor en neemt haar publiek mee in een wervelende feestje.
Kaat Van Stralen is een charismatische, spring-in-het-veld, én ze weet verdomd goed hoe ze haar publiek murw kan slaan. Ze zorgt dus voor een bruisende set. Een vuurkrachtig 'punk' afsluiter van de eerste avond.
Het dansfeest ging in verschillende zalen uiteraard gewoon verder tot in de vroege uurtjes…

dag 2 - zaterdag 14 februari 2026
Artist In Residence Showcase (Café) - We waren heel vroeg afgezakt naar We Are Open op Valentijn. Voor een speciale 'showcase' onder  'Artist in Residence Showcase' (*****)  traden van half vijf tot bijna half zeven de enkele TRIX residenten aan in een soort veredelde jamsessie.
Op een rijtje: Big Muffin', Saino,  Thiron, Maridiane, Fishbowl , Onzin.
Een snedige gitaarsound , charismatische crooners, die bloemen uitdelen aan de dames in het café en in het bijzonder aan één dame, die zichtbaar ontroerd was door dit mooie gebaar. Andere gebruikten een soort mengpaneel met knopjes, om met opzwepende beats de dansspieren al aan te spreken.
Een diversiteit in aanpak, getalenteerde virtuozen én speelvogels die met zoveel enthousiasme samen hun ding doen, waardoor je er zelf daar oprecht gelukkig van wordt. Een echt mooi gebaar!

Lip Service (Bar) - Lip Service (****) werd omschreven als 'invloeden van Talking Heads en Deerhoof'. De eigenzinnige aanstekelijke aanpak zoals we het kennen van de twee bands was bij Lip Service wel degelijk aanwezig. Lip Service kon ons zeker bekoren, hoewel het iets te gezapig klonk. Een veelbelovende ontdekking.

Frans Kalf (Venster) - Over ontdekkingen gesproken … De troubadour Frans Kalf (****) stond in een compleet vol gelopen 'Venster' en verbond met humor, charisma en een warme stem alles was de Vlaams/Nederlandstalige muziek met elkaar verbindt. Zijn debuut single “Terwijl je voor me stond” kreeg al lovende recensies: Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101541-terwijl-je-voor-me-stond-single. Eerder speelde hij in het voorprogramma van Yevgueni en ook daar wist hij te overtuigen. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99374-yevgueni-mooie-backcatalogue-van-25-kaarsjes
Deze keer had hij niet af te rekenen met geroezemoes om zich heen, maar wist het publiek te betoveren en in te palmen op poëtische wijze. Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na.

Rapha (Club) - Tijd voor een streepje pop en soul met Rapha (****). Hij stond heel geëmotioneerd op het podium van de Club, na een moeilijke tijd; je hoorde de knak in haar keel toen ze haar publiek aansprak. Goedlachs, speels, ingetogen en toch lekker aanstekelijk in momenten.
Rapha bood een diversiteit aan, zonder zich te storten in een te zeemzoeterige aanpak. Haar soulfulle stem was betekenisvol. 'Rapha wordt het popicoon van België ' stond in het programma boekje. In de Club liet Rapha een diepe indruk na binnen de pop, R&B en soul. Om in het oog te houden!

Teun (Venster) - Terug naar het kleine maar gezellige Venster voor het fenomeen Teun (****). Op de HUMO's rock rally 2024 viel ze wat uit te toon tegenover al dat gitaargeweld, helemaal alleen aan haar piano kon ze ons echter wel bekoren. Deze keer, binnen het intieme kader van 'Venster' had ze een drummer meegebracht. Het zorgde voor een iets voller geluid. Haar heldere stem wist te raken. Een magisch geluid. Het waren liedjes gedrenkt in een bad van weemoed.

Bianca Steck (Zaal) - Folk en pop wordt verweven in schoonheid. Bianca Steck (****) biedt een ingenieuze klank aan met haar muzikanten . Talentvol. De subliem gitaar spelende frontvrouw heeft een warmhartige stem, die in momenten lekker schor klinkt. Je wordt meegezogen in die zwevende sound, zonder al te kitsch te klinken. Overtuigend.£

Natasha Pirard (Venster) - Natascha Pirard (*****) maakt van een soort field recordings, een speels klankentapijt binnen een intiem kader; het is een soort klank van een viool en stemmen uit de diepste bossen. Een confrontatie met de natuur, met onaardse elementen die de fantasie prikkelen.  Ze kreeg het zittende publiek muisstil, en ze voerde ons moeiteloos weg. Een bad van experiment, grenzen verleggen en vooral die klankenwereld was bepalend, zonder gebruik te maken van visuele effecten, iets wat ze in het verleden wel deed.
Natascha Pirard roept beelden op die de schoonheid van de natuur en het heelal magisch met elkaar verbinden. Een onaards mooie trip naar het onbekende.

Lindy Versyck (Kelder) - Dat Lindy Versyck (****1/2) van vele markten thuis is hoeft geen betoog. Niet alleen bij TJE - waarmee ze derde  eindigde op HUMO's Rock Rally 2024 - gooit ze hoge ogen. Ook als solo artiest staat ze haar mannetje. Haar stem is bepalend, de emoties zijn hoog en ze staat moederziel alleen op het podium. De sound is ingetogen, zalvend én al haar frustraties, pijn en woede worden letterlijk uitgespuwd. Een dame, haar gitaar , haar vocals en emotionele uppercuts.

Slowcrush (Zaal) – In de Zaal stond een band die we al vele jaren volgen. Slowcrush (****). Ze worden omschreven als 'Eén van België's meest onderschatte heavy shoegaze, postmetal , showcore band'. Sinds hun doorbraak album 'Aurora' bewezen ze live een ijzersterke set te kunnen neerzetten, die de geluidsmuren onder druk zetten. De beweeglijke zangeres brult haar stem gor, de muzikanten drukken het gaspedaal helemaal in. Wat een mokerslagen.
Slowcrush gaat als een razende pletwals tekeer. Ze moeten echt niet onderdoen voor de grote internationale bands binnen de scene. Oorverdovend mooi.

Ciska Ciska (Club) - Toen we ze vorig jaar op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zagen, schreven we: ''Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.''
In de Trix Club stond Ciska Ciska (****) met een voltallige band op het podium, dat maakte de typische sound van deze band nog voller. De Club was aardig vol gelopen. Ciska Ciska zit tussen die dunne lijn van ingetogen harten breken en energiek, gedreven het gaspedaal indrukken. Dwars van alle regels. Zowel in de instrumentatie als in de vocals viel er voldeonde variatie te noteren. Een bijzondere parel binnen de Belgische scene, zonder meer. Te koesteren.

Dressed Like Boys (Zaal) - Wie we ook al lang koesteren is Dressed Like Boys (*****) die zich op deze tweede dag duidelijk ontpopte tot publiekstrekker 'pur sang'. Jelle Denturck toont  met zijn solo project zich van een andere kantje dan zijn werk met DIRK. Tweemaal zagen we DIRK., vooral het optreden op Pukkelpop zullen we nooit meer vergeten.
Nu hoorden we met dit project een melancholische wervelstorm, een muzikaal verhaal dat ons weet te raken.
In een overvolle Trix was dit niet anders. Emoties borrelden op als Jelle aan zijn piano zat, en ons overdonderde met z’n heldere, innemende, breekbare stem. Waarna zijn muzikanten de registers open gooiden. Wat een vuur- en veerkracht. Pakkende momenten en energieke uppercuts in een klein uur.
Hoogtepunten waren er net als op Pukkelpop, met een ode aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. De muzikale weerhaakjes sierden.
Op het eind de apotheose met ''Stonewall Riots Forever' ,die in deze tijden helaas weer brandend actueel is. Met de vuist in de lucht zongen we uit volle borst mee, de emotie was groot. Wat een kippenvelmoment. Om nooit meer te vergeten.

Dressed Like Boys verpulverde in een klein uur elke muur die kon worden opgetrokken rond de queer of gay- zijn; helaas is dit nog steeds nodig. Een emotionele rollercoaster, om deze boeiende tweedaagse met een knal af te sluiten. Sterk!

Organisatie: Trix, Antwerpen

Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme

We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid'   om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.

Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.

Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!

De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula  (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light  mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.

Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.

Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie,  visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood

Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele als eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe.
Op uitgekiende wijze borrelen emoties op … “Niets Makend” en “Tussen het bedaren” zijn een soort muzikale intimiteit. Een bevreemdend mooie klankentapijt horen we, die wat inspanning vergt.
Maar wie , na een verlies, een manier zoekt om alles een plaats te geven, kan bij Nicolas Van Belle steeds terecht. Van woede naar smart tot radeloosheid, het zit allemaal verweven in de songs als “In de Zilte zee”  en “Allenig waren we”.
Trouwens, met zijn band SUURA wordt eerder een jazzy weg ingeslagen . Solo klinkt het project dus beduidend anders.
Nicolas Van Belle maakt het de luisteraar niet makkelijk, binnen die chaotische brij is de lijn vaak zoek.
Tekstueel sluit het perfect aan bij het onderwerp ‘omgaan met de dood’. Want bij een verlies van een geliefde verliezen we al te vaak de grip op het leven, en voelen ons helemaal alleen in de rush van het leven dat blijft doorgaan, terwijl we rouwend gewoonweg eens compleet stil zouden willen blijven staan.
De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!

Check: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records

Experimental
Einde were
Tracklist: Niets Makend 04:48 Tussen Het Bedaren 03:13 Veel en Alleen 02:28 De Zon Die Brandt 03:18 In De Zilte Zee 05:38 Zondert 05:12 Allenig Waren We 04:54 Verbrokkelt Geduldig 04:01 Jouw Naamloze 02:38 Vaarwel Were 03:47

Onder haar artiestennaam leerden we Lizzy kennen, met onder andere de EP ‘Every Colour Suits Me’. Nu schrijft ze een nieuw hoofdstuk: haar eerste full album, dat in het voorjaar van 2026 verschijnt, onder Lise Catherine.
In de aanloop naar de release van haar album zal ze enkele singles uitbrengen, waarvan “Daydream” de eerste is.
Het mooie van het project Lizzy is hoe breekbaarheid wordt uitgebeeld met haar mooie stem. We ervaarden voorheen gemoedsrust. Dit gevoel steekt ze ook in de nieuwe single “Daydream”, een staalkaart van hoe de plaat echt klinkt, en met een folky inslag.
Deze mooie, weemoedige parel doet ons eventjes wegdromen.
De warme pianoklank is met haar kristalheldere vocals als een melancholische wind. Ontroerend dus.
Folk
Daydream -single-

https://www.instagram.com/lisecatherine_/

Earth - Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

Al van in de jaren '90 is Earth één van die bepalende bands in instrumentale psychedelische postrock en dronemetal, opgericht in Olympia, Washington onder gitarist Dylan Carlson. De band was aanvankelijk actief tussen 1989 en 1997. Hun debuut uit 1993 wordt gezien als een baanbrekend werk binnen het genre.
In de jaren 2000 keerde Earth terug, met Adrienne Davies op drums. De sound evolueerde deels maar bestaat nog steeds uit logge, trage voortslepende soundscapes soms naar een climax toe, die vaak de kaap van 10 minuten overschrijden.
We zagen Earth in de Club Wintercircus in Gent. De trip was er eentje van een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

De muzikale roes begon al met het duo Nataša Grujovi & Steve Moore (****), twee multi-instrumentalisten die op intieme wijze het publiek weten te boeien. Nataša Grujovi & Steve Moore slagen erin het publiek stil te krijgen. Hun langgerekte hypnotiserende, bedwelmende, zachtmoedige set was een mooi klankentapijt, die ons naar adem deed happen.

Earth (****) was hier beduidend luidruchtiger. De totaalbeleving is hier belangrijk. We horen monotone, rituele en spirituele soundcapes/drones van drum, gitaar aangevuld met o.m.  een trombone. Innerlijk genot en intens beleven dus. Songs als een “Scalphunter’s Blue” - aangekondigd als een nieuwe song – “Miami Morning coming Home” en “Engine of Ruin” passen perfect in dit muzikaal plaatje.
We hoorden verbluffende riffs van Dylan Carlson, verpletterend oorstrelend mooi, samen met het drumwerk van Adrienne Davis. De sound werd iets breder door de andere muzikanten. Het is ook fijn dat het publiek geregeld, al dan niet met een kwinkslag werd aangesproken, maar in de grote lijnen liet  EARTH dus vooral de muziek voor zich spreken.
Traag opbouwend naar een zekere climax toe, een epische sound creëren die net niet zorgt voor het overschrijden van geluidsnormen,  en daarnaast net niet te stil klinkt.
Lang uitgesponnen songs als “Junkyard Priest” en het duo “Raiford (The Felon Wind)/The Dry Lake” voelen heel intens als breekbaar aan. Net de grote sterkte van Earth trouwens. Songs die weten te raken door het monotoon, repetitief opbouwende, spannende karakter. Je laten meeslepen in dit muzikaal verhaal is de boodschap.
Verder kregen we nog prachtige parels als “Misunderstood/Impossible Dreams” waarmee ze de regulaire set afsloten. “The Bees made honey in the Lion Skull” werd toegevoegd. Mooi emotievol meeslepend.

De muziek van Earth moet je niet enkel horen, maar ook voelen, verstild en drone-gewijs oorverdovend. Muziek die diep raakt en tot de verbeelding spreekt, balancerend tussen de harde realiteit en de fantasie.
Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken!

Setlist: Scalphunter’s Blues - Miami Morning Coming Down - Engine of Ruin - Miami Morning Coming Down II (Shine) - Junkyard Priest - An Inquest Concerning Teeth - Raiford (The Felon Wind) / The Dry Lake - Misunderstood / California and Other Impossible Dreams Encore: The Bees Made Honey in the Lion's Skull

Organisatie: Democrazy ism VierNulVier, Gent 

The Sound of The Belgian Underground 2026 – Stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
The Sound of The Belgian Underground 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-01-30
Erik Vandamme

We zijn in ons landje rotverwend van Belgische talenten en parels op kleine, middelgrote en grote festivals. Ook zijn er festivals die compleet Belgisch kleuren, zoals The Sound of the Belgian Underground.
In die tien jaar waren er vijf edities in de AB en was er zelfs eentje in de Botanique (2025). The Sound of the Belgian Underground was nu terug in de AB. Het werd een stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!

Rimov Rimov (****) (AB Box) - "Hun sound is een mix van ongewone hiphop, avant-folk, zelfgemaakte synths en inventieve storytelling, en hun tracks zijn zowel intiem als surrealistisch en onvoorspelbaar speels" lezen we in de bio.
Semi-sentimenteel, semi-experimenteel én semi-dansbaar ging Rimov Rimov tekeer op het podium. Ze waren te zien met deels geverfde gezichten, en er was een breed uiteenlopend instrumentarium, waaronder flute, gitaar en drums.
Met enorm wat charisma dompelden ze ons in melancholie en uitbundigheid.
'' Experimenteren met emoties, met een traan en een vreugdedans”, schreven we. Wat dan ook de rode draad was doorheen dit concert.

Sinaas (****) (AB Foyer) - In de AB Foyer - gewoon de bar naast de grote zaal - stond op het kleine podium Sinaas in opvallende kledij. Er was de zangeres met een grote, rooskleurig cowboy hoed. De in het frans gezongen teksten, de wulpse muziek en het licht Oosters tintje deden ons zweven. Te zeemzoetiger klonk het gelukkig niet, wel lekker aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren. Een beetje speelse levensvreugde dus.

Oï Les Ox (****) (AB Box) - Helemaal alleen op het grote podium , met de keys om haar heen, probeerde Oï Les Ox het publiek eveneens  te doen zweven. Aude Van Wyller heeft een warme, zalvende stem. In een poëtische context, zorgde ze dan ook voor een fijn moment van 'zen'. Ze is geïnteresseerd in poëzie en muziek en hanteert vele ruimtes om haar muziek te lanceren, zoals op trappen, in amfitheaters, concertzalen, tuinen, enz. Delicate elektronische soundscapes vormen de rode draad.
Oi Les Ox boeide het publiek door haar keys en stem. Een hartverwarmende aanpak die ons wist mee te voeren.

Maya Dhondt (*****) (AB Voyer) - Een publiekstrekker bleek ze wel te zijn. Maya houdt van een beetje theater, ze kwam gesluierd op het podium, zet zich achter haar piano enwist ons kippenvel te bezorgen. Een getalenteerde dame alvast, want na enkele songs tekent ze voor een zekere 'rave' in de voyer; de dansspieren worden aangesproken. Het klinkt ergens tussen een donker bevreemdend taferelen en een wulpse danspas, met filmpjes die worden vertoond op een klein schermpje vooraan. Een filmische concertbeleving dus.
Het lichte experimenteren met klank en beeld, en de complexiteit ombuigen naar toegankelijkheid siert. Een avontuurlijke, boeiende trip zondermeer.

Leïla Alice (*****) (AB Box) - En toen zagen we een muzikale engel uit de hemel neerdalen. Leïla Alice stond in AB Box helemaal alleen op het podium, in een soort ballet dans pakje, met haar gezicht zilverkleurig geverfd, de spots enkel op haar gericht. Het had iets sacraals. Met een onaards klinkende stem kon ze het publiek hypnotiseren. De zaal werd er zelfs doodstil van.
De integrerende performance had iets onwerelds mooi. Al zingend paradeerde ze doorheen het publiek; het was wat spookachtig, angstvallig zelfs. De performance bood een zekere gemoedsrust. Ze landde uiteindelijk op een klein podia net voor de PA waar ze met haar mooie stem, iedereen compleet liet verdrinken in haar mooie ogen. Indrukwekkend met een grote 'I' !

Abel Ghekiere (*****) (AB Club) - We haasten ons naar de AB Club waar onze persoonlijke 'headliner' zou aantreden. Abel Ghekiere  zorgde vorig jaar nog voor één van dé optredens van het jaar op het BRDCST festival in de AB (in de kerk) én in De Casino, Sint-Niklaas.
De multi-instrumentalist haalt zijn inspiratie uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Grenzen worden verlegd.
Hij laat zich goed omringen, door muzikanten met diezelfde levendige ingesteldheid. Van intimiteit naar een naar wervelend dansfeestje, een stilte die verpletterend aanvoelt.
"Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn.", schreven we nog over zijn optreden in De Casino. Weemoed en feestelijkheid waren de rode draad.
Prachtig slot van een boeiende avond, met een hoekje af, deze Abel Ghekiere!

Anal Pompidou (***) (AB Box) - In de AB Box pikten we nog een stukje mee van de 'cabaret' show van Anal Pompidou  die letterlijk in ontblote kont stond op te treden, ahw met veel 'shit, shit, shit'; hij maakte allerlei grapjes over 'anaal en andere gein’. Het publiek smulde erwel van, het moet niet altijd serieus zijn in het leven. Platvloers interessant, maar niet voor iedereen.

Na middernacht stonden nog enkele DJ acts in de AB Box als Maraschino, Jhayance, Akano Toto, Soft:machina, LOV b2b NMSS die tot in de vroege uurtjes de danslustigen  bekoorden.
Wij doken ook de nacht in, echter huiswaarts. We hadden een boeiende avond achter de kiezen van wat leeft in de Belgische 'underground'.

Organisatie:  Different Class ism Ancienne Belgique, Brussel

Ras Double D & the Dub Family - Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken

Ras Double D & the Dub Family staan garant voor een heus roots reggae feestje en brengen daarbij een mengeling van dub poetry, spoken word en protestsongs op een bedje van original reggae smaakvol met een vleugje ska of een snuifje dancehall. Ras Double D & the Dub Family mag dan een vrij jonge band zijn, ze hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Hierbij etaleren zij een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik.
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family eind vorig jaar in de Casino, Sint-Niklaas nog voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101105-maanzaad-een-muzikale-diversiteit Daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
We spraken af tijdens een repetitie van de band, om er wat dieper op in te gaan. We spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.

Hoe is het idee ontstaan? Wat was de insteek?
Dirk Dekeyser:  Ik begon aan mijn reggaeavontuur eind jaren '80 als bassist bij One2Waziru. Na verloop van tijd kwamen er ook backing vocals bij en begon ik ook eigen teksten te schrijven. Begin jaren ’90 ben ik in contact gekomen met Mustafa en Nordine op een optreden van hun toenmalige band Sunscape. Er was direct een goede klik en we zijn contact blijven houden ook al gingen we muzikaal nog onze eigen weg. Tijdens de corona periode ben ik dan nog intensiever gaan luisteren naar dub poets zoals Oku Onuora, Mutabaruka, LKJ en Benjamin Zepheniah. Hun stijl van ‘message delivery’ sprak me zo aan, dat ik hier zelf mee naar buiten  wou komen, liefst met een eigen band. Op het einde van deze quarantaineperiode kwam ik terug in nauwer contact met de Ketami broers, die op dat moment samen werkten met de Jamaicaanse zanger Kologne. Spontaan hebben we toen even gejammed waarna hij voorstelde om elke keer als hij optrad mij als special guest één poem te laten declameren. Dit hebben we enkele jaren gedaan. Ondertussen probeerde ik nog steeds een eigen band samen te stellen. Drummer Mustafa en keyboardspeler Abby sprongen direct mee aan boord, bassist Luc vonden we via een advertentie en gitarist Bart kwamen we tegen op de laatste editie van Festivital. Zo zijn we dan beginnen repeteren wat direct vlot ging, maar we voelden allemaal dat we nog iets misten. Toen Nordin ook eens kwam mee repeteren met percussie en live mix vielen plots alle puzzelstukjes op hun plaats. Ras Double D & the Dub Family was geboren.

Wat is het grote verschil tussen toen en nu? Buiten de digitalisering en invloed van sociale media wellicht…
Muziek spelen is in al die jaren niet veranderd, maar de omstandigheden wel.
In de jaren '80 had je nog veel jeugdhuizen die regelmatig optredens organiseerden en schoten de festivals als paddenstoelen uit de grond. Eén optreden bracht een ander teweeg en er was ook veel mond aan mond reclame. Ergens in de loop van de jaren '90 kwam dan het fenomeen van de soundsystems enorm op en stilaan kregen die meer speelgelegenheid. Dit in combinatie met het wegvallen van sigarettenmerken als sponsor van veel evenementen, maakten dat live bands van diverse genres het veel moeilijker kregen om aan optredens te raken. Het wegvallen van de lokale radio's had ook zijn invloed op de nodige aandacht voor lokale of minder bekende live artiesten. In onze steeds veranderende wereld, waarin het internet en sociale media steeds belangrijker worden, maken het voor ons “oude rotten” niet gemakkelijker.

In de Casino had ik het gevoel alsof jullie al 20 jaar samen spelen …
We hebben allemaal afzonderlijk al heel wat jaren ervaring bij diverse bands, elke week repteren we en dat werpt zijn vruchten af. We zijn heel intensief bezig met dit project en zijn streng voor ons zelf. Het is onze hobby, maar proberen wel zo professioneel mogelijk te werken. Optreden voor 50 man of voor 5000 mag geen verschil uitmaken, mensen betalen om ons te zien en te horen dus moet er altijd kwaliteit geleverd worden.

IUk heb het gevoel dat de scene hier in ons land altijd wel beetje underground ‘niche’ is gebleven …
Reggae zal wel nooit een groot genre worden omdat het van nature vrij rebels is. Commerciële hits worden wel op de radio gedraaid, iedereen kent Bob Marley of UB40… maar daar blijft het ook bij.  Jammer, maar ook Underground muziek heeft zijn plaats en zijn publiek.

Dub Poetry is dan eigenlijk eerder een niche in een niche …
Klopt helemaal, het is een sub genre binnen de reggae. Het klinkt zowel muzikaal als tekstueel zwaarder, behandelt meestal de moeilijkere thema's en de teksten worden eerder gedeclameerd dan gezongen.

Wat ik wel spijtig vind, Bob Marley is al gestorven sinds 1981, maar die boodschap moet nog steeds gebracht worden blijkbaar?
Reggae is en blijft muziek van de onderdrukten, van hen die aan de zijkant staan. Zolang de manier van aan politiek doen niet verandert , zal er nood zijn aan rebelse artiesten die deze zaken blijven aan de kaak stellen.
Michael Manley, voormalig  premier van Jamaica zei ooit, ‘Music is a tremendous force for change... and the true force lies with the people!'. Veel mensen luisteren niet echt meer naar de teksten, willen enkel dansen op een leuk ritme. Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken.
Het zijn  niet altijd zware teksten, er zijn ook luchtigere teksten, maar elk nummer bevat een boodschap.

Dus dat is de definitie van ‘Dub Poetry’ - ‘teksten vertellen, en daar muziek rond brengen die erbij past’?
Het is niet onze bedoeling om prekerig of belerend over te komen, we hebben de waarheid niet in pacht. Een dubdichter kijkt gewoon naar het leven rondom zich en zingt of spreekt over wat hij ziet of voelt, vanuit een buikgevoel. De muziek wordt op een manier gebracht die deze teksten ondersteunen en accentueren. Tekst en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden  in een natuurlijke symbiose.

Waar komt de inspiratie van die teksten vandaan?
Dirk: die inspiratie komt uit dagdagelijkse dingen die ik meemaak of tegen kom. Ik kan gewoonweg niet stoppen met schrijven. Soms over de meest absurde dingen, dan weer een frustratie. Uit het leven gegrepen. Ik waardeer iemand als Guido Belcanto: hij kan een volledig nummer ‘lullen’ en dan “boem” komt het tot de harde realiteit.

Wat ik ook opmerkte in de Casino… Binnen die context is de inbreng van de muzikanten toch minstens even belangrijk?
Klopt helemaal. Ik schrijf dan wel alle teksten, maar iedereen in de band heeft zijn inbreng.
De ene keer kom ik met een tekst en zoeken we bijpassende muziek, de andere keer komt één van de bandleden met een idee, een riff of een akkoordenschema waar we op voortborduren. Ook de andere bandleden mogen gerust met een eigen tekst afkomen, zoals onze naam al zegt: wij zijn een muzikale familie. Ieder lid is evenveel waard.

De vraag die ik me vaak stel, wat is reggae tegenwoordig, want het genre heeft heel wat evoluties doorgemaakt ondertussen …
Ach weet je, muziek evolueert constant, net als mensen constant evolueren. Dan kan je twee kanten op: ofwel mee evolueren of rebels vasthouden aan je idealen. De oorspronkelijke rootsreggae heeft voor velen plaats gemaakt voor dancehall, ragga en zelfs hip hop. Dit komt voornamelijk omdat deze genres iets meer airplay krijgen. Zelfs in Jamaica hoor je op de radio tegenwoordig meer hip hop en R&B dan roots reggae. Ook de groten als Marley, Burning Spear of Culture komen niet meer aan bod. In Europa is de oude reggae uit de jaren ’70 & ’80 wel nog populair, maar doordat de media dit grotendeels links laat liggen lijkt het inderdaad alsof reggae ten dode opgeschreven is.

Hip hop zit toch een beetje in hetzelfde vaarwater als reggae, nee?
Bij hip hop draait het volgens ons toch teveel om bling bling en mooie vrouwen, hoewel hun teksten vaak heel vrouwonvriendelijk zijn. Dat ligt mijlenver af van wat reggae betekend. Roots reggae is conscious music, muziek met een boodschap dit in tegenstelling tot dancehall of ragga.

Er was in de Casino toch wat publiek komen opdagen, maar een grote massa naar reggae bewegen, behalve misschien voor een festival als Reggae Geel, lijkt moeilijk. Heb je er persoonlijk een verklaring voor?
Ik denk dat men daar toch wel een vertekend beeld van heeft. De grote massa zal wel nooit naar een reggae optreden of festival komen, maar reggae heeft wel een ruim en trouw publiek. Ook in andere genres zijn niet alle artiesten even grote publiekstrekkers.
Ik denk dat vooral het financiële plaatje voor sommige organisatoren reden is om geen reggae te programmeren, niet commercieel genoeg.Als je ziet dat zelfs een festival als Reggae Geel bands gaat programmeren zoals Arsenal of Arrested development. Zonder afbreuk te doen aan deze bands, maar ze hebben geen plaats op een reggaefestival. Je trekt er ook een ander publiek mee aan. Reggae Geel moet gewoon Reggae blijven. Dan zou ik het liever zien dat er meer Belgische, Nederlandse of minder gekende bands aan bod komen.

Het is voor Belgische bands sowieso moeilijker om boven dat maaiveld uit te kijken, voor reggae nog moeilijker, wellicht zijn grote podia niet direct jullie ambitie?
We gaan geen nee zeggen als we grote podia mogen doen,  maar je moet kansen krijgen. Voor ons blijft het contact met het publiek het belangrijkste, hoe groot of klein de organisatie ook is. Dus hierbij een warme oproep naar organisatoren toe.

Voor dit interview hadden jullie al iets laten vallen van ‘nieuwe nummers’. Is dat het doel voor nu? Iets nieuw uitbrengen binnenkort?
Eigenlijk werken we constant aan nieuwe nummers, maar ik begrijp waar je naartoe wil. Voor een muzikant is het belangrijk dat zijn/haar muziek gehoord wordt want daar komen optredens van. Als beginnende band zit je in een vicieuze cirkel, je wordt niet gedraaid op de radio omdat je geen platenwerk hebt.  En als je geen platenwerk hebt, is het ook moeilijk om optredens te boeken. Vroeger had je nog vrije radio’s die nog alternatieve programma’s. Die zijn zo goed als allemaal weg, en de openbare radio’s zitten in een format. Er is nog weinig plaats voor alternatieve muziek, en dan heb ik het niet alleen over reggae. En daar knelt het schoentje. Om erkenning te krijgen moet je ‘iets kunnen voorschotelen’ en daarom is van tijd tot tijd een single uitbrengen belangrijk. maar we moeten het kostenplaatje dus bekijken … en zien dan verder.  We zijn volop aan het informeren over het kostenplaatje, om een eventuele single uit te brengen? Dat is een optie. En verder dit jaar misschien een soort ‘live LP’.

Er zijn ook minder clubs waar je als ‘beginnende band’ kunt optreden …
Dat is een tijdje zo geweest, maar stilaan zien we toch verbetering. Er komen geleidelijk aan weer meer muziekcafés en er blijft natuurlijk het clubcircuit.
We merken wel een zekere verschuiving: waar men vroeger regelmatig een live act aanbood, zien we meer en meer Dj's verschijnen. Ook in de reggaescene is dat zo: elk weekend kan je wel kiezen uit enkele dub of soundevenementen.

En wat is dan jullie motivatie om toch vol te houden?
De liefde voor muziek, en het contact met het publiek. Als je ziet dat de mensen zich amuseren tijdens het optreden geeft dat enorm veel voldoening.

Wat zijn de verdere plannen voor het nieuwe jaar, volgt er ook iets als platenwerk?
Liefst zo veel mogelijk optreden natuurlijk. Er zijn al enkele contacten lopende maar details volgen nog.

Het uiteindelijke doel is wereld overheersing, toch? Wat is het uiteindelijke ‘einddoel’ met deze band, of ben je daar niet echt mee bezig?
Op onze leeftijd de wereld veroveren ???  Laat ons eerlijk zijn regelmatig kunnen optreden in eigen land of Nederland zou mooi meegenomen zijn. We hebben geen glazen bol, maar blijven wel met de voeten op de grond. Optreden in andere landen lijkt ons absoluut wel leuk meegenomen, maar je mag niet vergeten dat we geen beroepsmuzikanten zijn. We hebben ook nog een dagtaak  waardoor op tournee gaan geen evidentie is.

Bedankt voor de fijne babbel, ik hoop jullie spoedig nog eens terug te zien voor een wervelend reggae feestje, met een boodschap …