Haze At Dawn – Muzikale duisternis om te omarmen

Een debuut voorstellen en meteen een volwaardige double bill aanbieden: Haze At Dawn deed het in Asgaard in Gentbrugge, waar ook Cult of Scarecrow heel wat eigen aanhang op de been bracht.
De voorstelling van ‘Iter Corvi’ was de aanleiding … Beide doomgerelateerde bands konden deze avond elk op hun eigen manier als hoofdact worden beschouwd. Het intieme karakter en de undergroundsfeer van de Asgaard vormden het geknipte kader.
Haze At Dawn mag dan een vrij jonge formatie zijn, de muzikanten hebben al heel wat watertjes doorzwommen.
De vraag was vooral hoe de band binnen het aanbod van tblackeyend) doom een eigen gezicht zou tonen.
Met Cult of Scarecrow als gelijkwaardige band, beloofde het alvast een avond te worden waarop we twee verschillende invullingen van het genre konden ontdekken.

Cult of Scarecrow (****) moest al meteen een tegenslag verwerken: wegens ziekte stond de band met één gitarist minder en dus met vijf op het podium. Omdat ook de zanger met een ingepakte knie optrad, waren het er volgens gitarist Jan zelfs maar 'vier en een half'.
De band liet zich erdoor allerminst uit het lood slaan. Vanaf de eerste tunes werd het gaspedaal ingedrukt.
Opvallend was het technisch hoogstaande samenspel. De keys waren een grote meerwaarde, met sfeervolle accenten als tegenwicht voor de zware doomriffs en de mokerslagen van de ritmesectie.
De theatrale frontman zag er met zijn hoge hoed uit als een tovenaar. Met zijn vocals en zijn uitstraling leek hij de aanwezigen te hypnotiseren en mee te voeren naar een duistere sprookjeswereld die zo uit de verhalen van Grimm kon komen.
Cult of Scarecrow balanceert tussen de dunne lijn van speelse humor en donkere ernst. Zelfs met één gitarist minder slaagde de band erin, ons met die combinatie compleet murw te slaan. Ster! Omvergeblazen dus …

De lat lag voor Haze At Dawn (****) meteen hoog, maar ook dit gezelschap liet zich vanaf opener “Hollowed” van zijn beste kant zien. Het nummer kwam binnen als een duistere walm. Geen lichtpuntje te bekennen: pure waanzin vormde het centrale gegeven doorheen de set. Met zijn rauwe, doordringende stem leek zanger Yves Clochet de meest weerzinwekkende demonen uit de hellekrochten op te roepen. De muzikanten dreven ondertussen de intensiteit maar op. Precies in die spanningsopbouw vonden we het eigen gezicht van Haze At Dawn. Tijdens “Rebirth”, “Cry of Wolfkind” en '”ter Corvi” kreeg die beklemming steeds meer vat op ons. Ook “The Earth Beneath Us” bood geen uitweg.
Traag maar zelfverzekerd trok de band ons verder de duisternis in. Die konden we angstig ondergaan of gewillig omarmen. Bij ons liepen beide gevoelens door elkaar. Na “Sepulchral at the Abyss” verscheen bij het afsluitende “Queen of the Abyss”  toch een sprankeltje verlichting. Sofie van Behind the Veil mocht er haar bijzondere stem tegenover de diepe, donkere growls van de frontman plaatsen. Haar bijdrage opende een kier in die verstikkende sfeer, zonder dat de muziek aan zwaarte verloor of zeemzoet werd. Alsof ze de hel van Haze At Dawn binnenstapte en de demonen een uitweg bood. De beklemming is uiteindelijk iets troostends.
In deze donkere tijden voelde de muziek van Haze At Dawn als een deken tegen donkere gedachten. We kozen er dan ook voor die muzikale duisternis te omarmen.

Setlist:  Hollowed // Rebirth // Cry of Wolfkind // Iter Corvi // The Earth Beneath Us // Sepulchral at the Abyss // Queen of the Abyss

Pics homepag @Kurt-Miriam Van Hauvermeiren-Vandevelde

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism GRIMM, Gent

Deep Purple - De jaren wegen, het vuur blijft

Toen we Deep Purple in 2017 voor het laatst live zagen, bleef vooral de hechte samenhang ons bij. Op het podium stonden doorwinterde muzikanten die duidelijk dezelfde richting uitkeken en hun individuele meesterschap ten dienste van het geheel stelden.
Negen jaar later bracht de ‘Splat! World Tour’ ons opnieuw naar de band, ditmaal in de Lotto Arena in Antwerpen. Met Simon McBride op de gitaarpositie en een repertoire waarin ook het recente werk zijn plaats opeist, waren we benieuwd hoe die vertrouwde groepsdynamiek vandaag zou aanvoelen.

Het jonge Britse JAYLER (****) mocht de avond op gang trekken. De zanger vertoont niet alleen enige gelijkenis met Robert Plant, ook zijn stem en de hoge uithalen roepen de Led Zeppelin-frontman in herinnering. Met de zwier van een rockdiva doorkruist hij het hele podium en daagt hij het publiek subtiel uit. Ondertussen zorgen aanstekelijke riffs voor de nodige vaart: lekker rocken kan dit viertal zonder twijfel. Er is nog ruimte om te groeien, maar met meer podiumervaring heeft JAYLER de troef om het ver te schoppen.
De muzikanten lieten zich alvast niet uit het lood slaan door hun plaats op de affiche naast een levende legende. Ze speelden alsof die duizenden mensen speciaal voor hen waren gekomen. Mooi.
Een sterke opener en een ontdekking die aandacht verdient.

Vooraf hadden we de setlists van enkele vorige optredens bekeken. Daaruit bleek dat Deep Purple (****½) het recente werk behoorlijk wat ruimte gaf tussen de klassiekers. Een keuze die we konden waarderen en die in de Lotto Arena uitstekend uitpakte, al kon opener “Highway Star” ons nog niet meteen overtuigen. Bij “A Bit on the Side”, uit ‘=1’, en “Into the Fire” werden de registers echter opengetrokken. Het waren muzikale vuurballen die de gedrevenheid van het vroegere Deep Purple opriepen. Een sublieme gitaarsolo van Simon McBride nam vervolgens onze eventuele twijfels over hem weg. Al geven we toe dat we op enkele kleine momenten Steve Morse toch een beetje misten.
Opvallend was ook hoe Ian Gillan zijn stem doseerde en de muzikanten geregeld alle ruimte gaf. Zo kon Don Airey bewijzen wat voor een klankwizzard hij wel is. Tijdens zijn eerste solo was er zelfs plaats voor een grapje: terwijl de toetsen bleven doorklinken, nam hij rustig de tijd om een aangereikt glaasje wijn met smaak leeg te drinken. Tot hilariteit van het publiek.

Humor bleek trouwens een belangvolle component. Gillan had er duidelijk zin in en sprak de zaal geregeld toe, soms met een flauw grapje tussendoor. Die ontspannen sfeer droeg bij aan het gevoel dat hier muzikanten stonden die nog volop plezier beleefden aan het samenspelen. Ondanks hun palmares en iconische verleden maakte Deep Purple er allerminst een routineklus van. Het prachtige “Sometimes I Feel Like Screaming” groeide uit tot één van de hoogtepunten van de ongeveer honderd minuten durende set. Ook het recentere werk hield overtuigend stand: “Diablo” had eerder al lekker gerockt en bij “Sacred Land” kregen we kippenvel. De wisselwerking tussen de muzikanten gaf zowel de vertrouwde nummers als de nieuwere composities glans.
Gillans stem klonk nog bijzonder vitaal. We herinneren ons een optreden in het Sportpaleis, ergens aan het begin van deze eeuw, waarbij hij de hoge noten leek te forceren en Dio, die toen het voorprogramma verzorgde, hem vocaal kwam bijstaan.
Deze keer hoorden we een zanger die zijn grenzen beter bewaakte. Hij zocht steun waar nodig, liet de instrumentale passages ademen en bleef ondertussen een charismatische frontman.
Na opnieuw een sublieme toetsensolo en na “Lazy Sod” werd de finale ingezet met een eigenzinnige uitvoering van “Perfect Strangers”. Een verbluffend mooi “Space Truckin'”, waarbij het publiek uitbundig meezong, en het onvermijdelijke “Smoke on the Water” dreven de sfeer verder op. Via “Guinnesis” belandden we bij “Hush” en “Black Night”, die de kers op de taart vormden. Helemaal op het einde meenden we nog een korte a-capellaverwijzing naar “Goodnight, Irene” te herkennen.

We waren zonder al te hoge verwachtingen naar Antwerpen vertrokken, maar keerden terug met een brede glimlach en pijnlijke nekspieren van het headbangen. Vooral het speelplezier en het hechte samenspel bleven hangen. Waardig ouder worden heet zoiets.

Setlist: Highway Star / A Bit on the Side / Into the Fire / Guitar Solo / Arrogant Boy / Diablo / Keyboard Solo / Lazy / Sometimes I Feel Like Screaming / Sacred Land / Keyboard Solo / Lazy Sod / Perfect Strangers / Space Truckin' / Smoke on the Water / Guinnesis / Hush (Joe South) / Black Night - vermoedelijk gevolgd door een korte a-capellapassage uit 'Goodnight, Irene'.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Deep Purple
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10397-deep-purple-23-10-2026?Itemid=0

Jayler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10396-jayler-23-10-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

Jeriko – Groove en Melancholie vinden elkaar

De dansspieren prikkelen terwijl de zorgen door je hoofd blijven spoken: bij Jeriko liggen beide dicht bij elkaar. De vijfkoppige band uit de Denderstreek verbindt indiepop, warme synthesizers en hoekige ritmes met teksten over de menselijke psyche.
Na de debuut-EP ‘Here Goes Nothing’ uit 2025 volgt met ‘ITSAGOGO’ een nieuw hoofdstuk, waarin overdaad en de gevolgen ervan centraal staan. Voor de voorstelling trokken we naar Trefpunt in Gent, benieuwd hoe die combinatie van groove en innerlijke onrust op het podium zou uitpakken.
Jerry Spin mocht met zijn filmische pop noir de avond openen.

Jerry Spin (****) bleek meteen een ontdekking. De Gentse zanger en gitarist Jeroen De Gussem trad aan met akoestische gitaar, bijgestaan door Eline Flintrop op toetsen en zang. Haar kristalheldere stem vormde een bijzonder fraaie combinatie met zijn warme timbre. Hun samenzang gaf de nummers diepgang en bezorgde ons een krop in de keel.
In zijn filmische pop noir, met invloeden uit indie en Britpop, verbindt Jerry Spin verhalen met zwarte humor en theatraliteit.
Ook in deze uitgeklede bezetting kwam dat theatrale naar boven. Wanneer hij een megafoon ter hand nam om zijn teksten te declameren, kreeg de emotionele spanning een extra impuls. Elders volstond de wisselwerking tussen beide stemmen om ons stil te krijgen. Zijn verhalen deden nadenken over het leven, terwijl de muziek ons evengoed uitnodigde o een groove van melancholie en weemoed.
Jammer van het geroezemoes om ons heen, dat vooral tijdens de intiemere passages stoorde. Toch wist het duo onze aandacht moeiteloos vast te houden. Met zijn stem, uitstraling en gevoel voor vertelling bracht Jerry Spin emoties dichtbij, terwijl Flintrop er een wezenlijk aandeel op had.
 Een voorprogramma dat op eigen kracht een blijvende indruk naliet.

Jeriko (****) zat in hetzelfde straatje van Groove en Melancholie. Bij het vijftal ging het er wel een pak energieker aan toe. Vijf enthousiaste muzikanten smeedden op speelse wijze een emotionele band met hun publiek. De stem van Caro klonk soms opvallend breekbaar. Juist die kwetsbaarheid gaf de bezongen zorgen een herkenbaar, menselijk gezicht.
De muziek nodigde ondertussen uit om dansend die gevoelens een plaats te geven. Geregeld werden de registers opengetrokken, terwijl de extra vocale inbreng van toetseniste Benthe als een warm deken tegen donkere gedachten aanvoelde. De kracht zat in het samenspel: de vijf vormden een hechte ketting waarin elke schakel even belangrijk bleek. Gitaar en bas hielden elkaar mooi in evenwicht, terwijl het drumwerk de nummers beweeglijk hield en vooruit stuwde.
Ondanks de warme uitstraling werd het nergens zeemzoet. De aanpak herinnerde ons aan Team William, een band die we destijds lange tijd volgden. Diezelfde speelsheid en energie herkenden we bij Jeriko, net als het vermogen om tegelijk de dansspieren en de emoties aan te spreken. In een drukbevolkt muzikaal landschap voelde die combinatie verfrissend aan.

We kregen muzikaal een warm, meeslepend antwoord op de verhouding van aanstekelijke ritmes en minder zorgeloze onderwerpen. De zorgen verdwenen niet, maar kregen op groovy wijze een plaats.
 Met hun positieve uitstraling maakte het vijftal de last voor even wat lichter. En dat konden we in deze barre tijden best gebruiken.

Organisatie: Trefpunt, Gent

Met Suecide High vinden muzikanten uit verschillende hoeken van de Belgische muziekscene elkaar in een gedeelde liefde voor stevige riffs en een rauwe sound. Op ‘Chaos Has Its Charm’ combineert de band heavy metal en blues met rechttoe rechtaan rock en gruizige stoner. Denk aan de donkere gloed van Black Sabbath en de ongepolijste energie van AC/DC, maar met een voldoende eigen smoel. De titel past alvast bij die kruisbestuiving: het mag schuren en wringen, zolang de songs hun slagkracht behouden.
Bezieler Renaud Mayeur is van veel markten thuis. Naast zijn muzikale verleden bij o.m. La Muerte en Hulk heeft hij ervaring met filmmuziek. Samen met Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giancinto op bas en Charly Cornez op drums begint hij met Suecide High aan een nieuw avontuur.

De opener “Suecide High” laat meteen horen waar het gezelschap voor staat: aanstekelijke riffs die uitnodigen tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het voelt vertrouwd aan, maar klinkt nergens gedateerd. De band geeft de bekende ingrediënten een frisse invulling.
Die aanpak trekt zich door in “Feel the Flames”, “I'm Miracle” en het titelnummer “Chaos Has Its Charm”. Naast de rechtstreekse slagkracht horen we geregeld een donkere, haast mystieke ondertoon. Soms krijgt de muziek voor ons ook iets filmisch, waardoor Mayeurs achtergrond in die wereld lijkt door te schemeren. Het geeft de songs extra kleur en onderstreept de veelzijdigheid van het gezelschap.
Suecide High durft bovendien buiten de vertrouwde paden te treden. Op “Thousand Years” komen verschillende invloeden samen, waardoor strakke genregrenzen al snel vervagen. Daar ligt een belangrijke troef van deze plaat: zowel liefhebbers van alternatieve rock als heavy metalfans kunnen hier hun gading vinden. Ook wie graag een avontuurlijk zijpad met een donker kantje bewandelt, wordt op zijn wenken bediend.
“Let the People Ride On” sluit mooi aan bij die brede aanpak. Tegelijk verliezen de muzikanten de toegankelijkheid nergens uit het oog. Het bijzonder aanstekelijke “Devastating Man” en “Man of Principle” hebben zelfs een hitgevoelig kantje. “Somewhere Else” en “Nowhere Home” houden onze aandacht vast, waarna “The Hard Way” de plaat op een rustige manier afsluit.

‘Chaos Has Its Charm’ toont verschillende kanten van heavy metal, rock, blues en stoner, zonder dat de samenhang verloren gaat. De ervaring van de muzikanten vertaalt zich in songs die vertrouwd klinken en toch voldoende verrassen.
Een boeiende plaat die ons nieuwsgierig maakt naar de livevertaling. Een psychedelische trip met een hoek af? We zouden er niet van opkijken.

Itv 2026 Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll

Tracklist: Suecide High // Feel the Flames // I'm Miracle // Thousand Years // Chaos Has Its Charm // Darkness Falls // Let the People Ride On // Devastating Man // Man of Principle // Somewhere Else // Nowhere Home // The Hard Way

Singülar is een internationaal trio bestaande uit Pascal Schumacher, Edward Perraud en Sebastian Studnitzky. Op hun gelijknamige debuut verweven ze akoestische jazz, improvisatie en elektronische elementen tot een sfeervol klanklandschap. De muziek geeft een rustgevende invloed en bevat voldoende beweging en nuances om de aandacht vast te houden.

Opvallend is de lange speelduur van sommige composities. Na de twee minuten durende opener “Premier Matin” neemt het titelnummer meteen ruim achttien minuten de tijd. Toch verveelt het nergens. Binnen een intieme sfeer ontvouwen de muzikale motieven zich geleidelijk. Twinkelende klanken brengen ons haast onder hypnose, terwijl zachte pianotunes en af en toe wat opzwepend trommelgeroffel voor afwisseling zorgen.
Het tempo gaat lichtjes omhoog, zonder dat het trio de ingetogen sfeer doorbreekt.
Die beleving laat zich vergelijken met een wandeling door het bos: de stilte wordt telkens even doorbroken door natuurgeluiden die je aandacht trekken. Ook hier schuilt de aantrekkingskracht in kleine verschuivingen, waarbij de jazzinvloeden nadrukkelijker naar boven komen. Een ritme dat aan een kloppend hart doet denken, rondt het titelnummer bijzonder mooi af. Ook “Liaima” begint sober en zacht. Zodra we de ogen sluiten, opent zich een sprookjesachtige wereld. Synthesizers en andere elektronische elementen vloeien naadloos samen met de akoestische basis.
Die wisselwerking vormt een rode draad doorheen het album en krijgt ook in het ruim twintig minuten durende “Radio Supernova” alle ruimte.
Singülar laat de muziek ademen: afzonderlijke motieven krijgen de tijd om zich te ontwikkelen, waardoor de lange speelduur eerder uitnodigt tot aandachtig luisteren dan een struikelblok vormt. Met “La Fin d'un Monde” zet het trio zijn gevoel voor sfeervolle soundscapes nog eens in de verf.

Dit debuut vraagt wel enige overgave van de luisteraar. Wie zich laat meenemen, ontdekt hoe rijk die ogenschijnlijk sobere klankwereld is. De kracht schuilt in de subtiele wisselwerking tussen ambient - jazz, en in de manier waarop kleine accenten onze aandacht blijven prikkelen.
Na elke luisterbeurt blijft een aangenaam gevoel van rust hangen, samen met de zin om deze muzikale trip opnieuw te beleven.

Tracklist: Premier Matin 2:00 // Singülar 18:09 // Liaima 7:29 // Radio Supernova 20:35 // La Fin d'un Monde 5:38

Het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriela verbindt de vurigheid van rock en metal met Latijns-Amerikaanse ritmes, folk en flamenco-invloeden.
Op hun zevende studioalbum ‘OurHome’ zoeken Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero opnieuw de mogelijkheden van akoestische instrumenten op, na de nadrukkelijker elektrische aanpak van ‘In Between Thoughts … A New World’.
De plaat werd opgenomen in Tokio, met bijdragen van o.a. voormalig Megadeth-gitarist Marty Friedman en jazzpianiste Hiromi Uehara. Japan vormt daarbij meer dan een decor: het is voor het duo een plek van inspiratie, bezinning en hernieuwde creativiteit.
De titel verwijst naar thuiskomen bij jezelf. Een mooie gedachte die op deze plaat ook muzikaal betekenis krijgt.
Met de titeltrack stappen we een vertrouwde wereld binnen, maar vervelen doet die allerminst. Rodrigo y Gabriela weten hun typische Latijns-Amerikaanse invloeden nog steeds iets magisch mee te geven. Het gitaarspel straalt zowel warmte als vurigheid uit. Juist de wisselwerking tussen die aanstekelijke energie en de rust die tussendoor ontstaat, maakt ‘OurHome’ zo bijzonder.
« Somos Como Tú »  voegt daar een opvallend nieuw element aan toe: voor het eerst krijgt een eigen nummer van het duo een gezongen tekst. Het thema van migratie, ontheemding en gedeelde menselijkheid krijgt een levendige groovende muzikale omlijsting.
In deze barre tijden kunnen we wat zomerse positiviteit gebruiken. Ook met de winterdagen in aantocht verspreidt het duo een warmte. Die warmte neemt bij het weemoedig aanvoelende « Akatsuki »  een andere gedaante aan. Dankzij de bijdrage van Hiromi horen we Oosterse kleuren die ons bij dit duo voordien minder waren opgevallen. Het verruimt hun klankwereld en sluit tegelijk mooi aan bij hun gevoeligheid voor melodie en sfeer.
Rodrigo y Gabriela durven buiten hun comfortzone te treden, terwijl hun herkenbare karakter behouden blijft. Een avontuurlijke aanpak die we bijzonder kunnen appreciëren.
Bij « Flying Underground » komt dan weer dat vertrouwde huwelijk tussen rock en Latijns Amerikaanse invloeden naar voren. Het is die combinatie die hun muziek zo toegankelijk maakt voor luisteraars uit uiteenlopende muzikale hoeken. Ook bij « Quicksand » en « Monster »  voelen we hoe soepel het duo tussen verschillende invloeden beweegt. De samenwerking met Marty Friedman sluit bovendien aan bij iets wat we al langer weten: Rodrigo y Gabriela zijn niet bang om de metalkaart te trekken. De gedrevenheid van dat genre vindt ook binnen hun akoestische aanpak een plaats.

Toch draait ‘OurHome’ om meer dan virtuositeit of het samenbrengen van stijlen. De veelzijdigheid gaat hand in hand met emoties die telkens een andere kleur krijgen. Van « MADitation » tot « Hinomaru Twins » horen we een duo dat nieuwsgierig blijft naar nieuwe mogelijkheden. Een knipoog naar andere culturen en momenten van bezinning geven de plaat extra diepte, zonder de spontane speelvreugde te verdringen.

Rodrigo y Gabriela hadden gemakkelijk kunnen voortbouwen op een vertrouwde formule. Op ‘OurHome’ kiezen ze ervoor hun muzikale blik verder te verruimen. Vurigheid en rust, herkenning en ontdekking vinden elkaar op een plaat die ons zowel in beweging brengt als laat wegdromen. Ze vinden zichzelf opnieuw uit, met hun roots stevig verankerd in het geheel. Een bijzonder mooie schijf.

Volgens de aangekondigde tourplanning doet het duo volgend jaar de Benelux aan voor twee concerten: op 13 april in de AB in Brussel en op 14 april in Paradiso in Amsterdam. Op basis van deze warme, avontuurlijke plaat kijken we daar alvast naar uit.

Latijns-Amerikaanse folk/Acoustic rock
OurHome
Rodrigo y Gabriela

Tracklist: OurHome // Somos Como Tú // Akatsuki // Flying Underground // Quicksand // Monster // Astrum in Corpore // Is In Your Pocket // MADitation // Hinomaru Twins // Simurgh

Wolvennest - Een rituele tocht naar een beklijvende climax

Op een vrij frisse maandagavond zakten we af naar de gezellige DVG Club in Kortrijk. Met Wolvennest op de affiche lonkte een avond waarop we ons gewillig aan de muziek konden overgeven. 'Ondergaan' vormt voor ons al jaren de rode draad bij deze band: hoe dieper je in hun verhaal stapt, hoe sterker hun sound en klankenwereld je in haar greep krijgt.
Sinds onze eerste kennismaking op Desertfest in 2016 zijn we fan. Kortrijk werd onze achtste ontmoeting met het gezelschap, maar van gewenning bleek weinig sprake.
Opnieuw werden we meegezogen in een wereld van verderf, met wat weemoed in het donker. Voor het zover was, viel er echter nog heel wat te beleven.

De nacht was nog jong toen Vígljós het podium betrad. Gewaden die aan middeleeuwse imkers deden denken en een gitarist die zo uit een veld vol vogelverschrikkers leek weggelopen: we keken onze ogen uit. Het bevreemdende schouwspel werkte aanvankelijk op onze lachspieren, maar kreeg al snel een grimmiger karakter zodra de muziek losbarstte.
De Duits-Zwitserse band bracht bezwerende black metal die kliefde als een bijl. De vocals van de frontman leek rechtstreeks uit een oude sage te komen, ergens tussen een demonische kreet en een vervloeking in. Hij zocht zijn publiek zelfs letterlijk op en zwaaide vervaarlijk met een wierookvat, alsof hij de aanwezigen een zegen met een duister kantje wilde geven. Wat deze set zo aantrekkelijk maakte, was de vanzelfsprekendheid waarmee dreiging en speelsheid samengingen.
De bizarre uitdossingen trokken de aandacht, maar de muziek en de zang hielden ons bij de les. Vígljós leek de poorten van de hel open te beuken en bezorgde ons ondertussen een brede glimlach. Een bijzonder overtuigende kennismaking.

Puur muzikaal leek Bedsore ons op het lijf geschreven. Als liefhebbers van experimentele muziek met uitlopers richting postrock waren we benieuwd naar hun vermenging van jaren 70prog, psychedelica, symfonische klanken, krautrock en death metal. De vele keys op het podium beloofden alvast een klankentapijt waarin we graag verdwalen.
Die instrumentale rijkdom leverde boeiende momenten op. Een uitgesproken pluspunt waren de grunts en extreme vocals van Jacopo Gianmaria Pepe, die vaak opgingen in de instrumentatie.
Die verwevenheid gaf de muziek diepte en een dreigende ondertoon. Toch bleven we na afloop wat op onze honger zitten. De experimentele uitweidingen boden ons te weinig houvast om de hele set betrokken te blijven, zelfs met onze voorliefde voor avontuur. We hoorden veel interessante ideeën, maar misten de samenhang die ze tot een meeslepend geheel kon verbinden. Het potentieel was evenwel duidelijk aanwezig. Reden genoeg om deze Italiaanse band bij een volgende gelegenheid opnieuw op te zoeken.

We hebben Wolvennest intussen in verschillende gedaantes gezien dat we ons vooraf afvroegen wat er nog te ontdekken viel. De set in Kortrijk vertoonde bovendien veel overeenkomsten met die op Headbanger's Balls Fest in mei.
“Damnation” en “Another Nail” maakten plaats voor “Famadihana” en “In the Ruins”, terwijl enkele vertrouwde nummers van plaats wisselden. “Accabadora” bleef de afsluiter. Ogenschijnlijk bescheiden veranderingen, maar ze bleken bepalend voor de manier waarop we deze avond beleefden. De vertrouwde ingrediënten waren aanwezig: beklijvende beelden op het scherm, enkele rituele attributen op het podium en de bedwelmende stem van Shazzula. Daaromheen ontvouwde zich een klankenwereld die ons meesleurde naar een confrontatie met demonen. De herkenning bood weinig bescherming tegen de intensiteit waarmee de band ons opnieuw wist te raken. Vooral de opbouw maakte het verschil. Bij “All That Black” voelden we de spanning al een volgende versnelling hoger schakelen. Met “Ritual Lovers” begon vervolgens de laatste rechte lijn. Een verbluffend zwaar “Famadihana” en het daaropvolgende “In the Ruins” trokken ons onverbiddelijk verder de diepte in. Alles wat voordien onderhuids broeide, kwam in die slotfase samen. “Accabadora” bezegelde die climax. Het nummer sloot het ritueel zo overtuigend af dat een bis overbodig voelde en de zorgvuldig opgebouwde spanning alleen maar had kunnen doorbreken.
Het verhaal was verteld; wij bleven achter in een beklemmende schoonheid ervan. Wolvennest had ons (donker) hart wederom doorboord.

Setlist Wolvennest: Intro / Décharné / Purple Poison / The Shadow on Your Side / Incarnation / All That Black / Ritual Lovers / Famadihana / In the Ruins / Accabadora

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Wolvennest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10393-wolvennest-19-10-2026
Bedsore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10392-bedsore-19-10-2026
Vigljos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10391-vigljos-19-10-2026

Organisatie: DVG, Kortrijk

Nathan Surquin Quartet – Subtiel en kleurrijk
Nathan Surquin Quartet

Een gesprek bij een kop koffie, een ontmoeting onderweg of de band tussen vader en dochter: Nathan Surquin vindt inspiratie in momenten die mensen dichter bij elkaar brengen. Op zijn debuutalbum ‘Ambre’, genoemd naar zijn dochter, vertaalt de Belgische trombonist en componist die verbondenheid naar hedendaagse jazz, gevoed door uiteenlopende muzikale en culturele invloeden.

Met zijn Nathan Surquin Quartet (****) trekt hij die muzikale dialoog door naar het podium, waar de composities ruimte laten voor improvisatie en spontane wisselwerking.
In de Lokerse Jazzklub gingen we ontdekken hoe die persoonlijke verhalen vorm krijgen in het samenspel tussen trombone, piano, contrabas en drums.
‘Subtiel en kleurrijk’ bleek de rode draad doorheen de avond. Van een warme trombone en een sprankelende pianoklank tot groovend drumwerk en een bedwelmende contrabas: telkens viel op hoe speels deze muzikanten elkaar vonden.
Het kwartet verkende de mogelijkheden van jazz en liet daarbij geregeld Latijns-Amerikaanse invloeden doorsijpelen. Vooral in het eerste deel van het concert trad die ritmische kant op de voorgrond. Na de pauze werd het muzikale palet verder opengetrokken.
Tijdens een drumsolo werd de luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet, wat de drummer op een daverend applaus kwam te staan. Even treffend was een intieme passage waarin piano en trombone samen een weemoedig sfeertje opriepen. Zo'n moment dat een krop in de keel bezorgt.
Juist die afwisseling tussen ritmische speelsheid en ingetogen samenspel maakte het tweede deel zo boeiend. De overgangen voelden ongedwongen aan, met volop ruimte voor improvisatie en verrassende wendingen.

Hoe die persoonlijke verhalen precies vorm kregen, bleef een open vraag - en daarin school een deel van de aantrekkingskracht. Nathan Surquin en zijn gezelschap lichtten telkens een tipje van de sluier op en lieten de luisteraar zelf betekenis geven aan wat volgde. Hun verhalen konden zo ook die van jou of je buurman worden. De muziek prikkelde de verbeelding en kreeg daardoor een filmisch karakter: klanken riepen beelden en gevoelens op, zonder die volledig vast te leggen.
Ook tussen de stukken door was er een aangenaam contact met het publiek. Nathan deed zijn uiterste best om zijn toelichtingen in het Nederlands te geven, wat geregeld tot vrolijke reacties leidde.
Die ontwapenende bindteksten versterkten de sympathie voor een gezelschap dat vooral via zijn samenspel wist te overtuigen.
De muzikale fijnproever én de nieuwsgierige avonturier werden in de Lokerse Jazzklub op hun wenken bediend. Nathan Surquin Quartet liet horen hoeveel zeggingskracht er schuilt in kleine accenten, aandachtig luisteren en ruimte laten voor elkaar.
Subtiliteit verheffen tot een kunstvorm: het bleek een bijzonder geslaagde invulling van deze avond.

Pics homepag @Cedric Craps

Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren

Stéphane Galland – Kanda - Een gedroomde ontmoeting tussen drie muzikale avonturiers
Stéphane Galland – Kanda

Bij Stéphane Galland - Kanda (*****) lijkt elke muzikale wending een uitnodiging om nieuwe richtingen te verkennen. Tijdens het Brussels Jazz Festival raakten we in de ban van de speelsheid waarmee het gezelschap kracht en fragiliteit met elkaar verbond. De drummer, bekend van o.m. AKA Moon, vindt in Lúcia Pires op flute en EWI en Louise van den Heuvel op bas, twee muzikale partners die zijn zin voor avontuur delen.
Hun onderlinge wisselwerking, van intieme passages tot uitbundige uitbarstingen, maakte die kennismaking bijzonder overtuigend. Met die ervaring in het achterhoofd trokken we naar De Casino in Sint-Niklaas, benieuwd hoe hun muzikale verhaal zich tijdens deze jazzmatinee verder zou ontvouwen.

Dat deze drie muzikanten hun instrument tot in de verste uithoeken beheersen, bleek al snel opnieuw. Vooral wat ze met die mogelijkheden samen deden, maakte indruk. Ze prikkelden elkaar voortdurend en stuurden de muziek diverse richtingen uit.
In de intiemere clubsetting van De Casino kwam die wisselwerking nog sterker tot haar recht dan bij onze eerdere kennismaking in Brussel.
Lúcia Pires leek bij momenten wel over extra armen te beschikken. Ze schakelde behendig tussen fluit, EWI en toetsen en bouwde zo een klankwereld op die zowel bedwelmend als onheilspellend kon klinken. Haar fluitspel had een hypnotiserende uitwerking, terwijl elektronische klanken de muziek een grilliger karakter gaven.
Daarnaast haalde de uiterst geconcentreerde Louise van den Heuvel de meest uiteenlopende kleuren uit haar basgitaar: van vurige, stuwende passages tot ingetogen lijnen die de muziek zachtjes lieten ademen.
Stéphane Galland beantwoordde dat alles met bijzonder gevarieerd drumwerk. Zijn ritmes konden zo stevig uithalen dat we ons even bij een metalconcert waanden, om vervolgens plaats te maken voor een bezwerende, haast rituele sfeer of passages die een Oosters aandoend muzieklandschap opriepen.
Die veelkleurigheid bepaalde de hele set. Stevige drums, elektronische effecten, intense baslijnen en de beweeglijke fluitpartijen grepen voortdurend op elkaar in. Telkens wanneer we dachten enig houvast te vinden, opende het trio alweer een volgende deur.
Hoewel Galland met zijn drumwerk gemakkelijk de aandacht naar zich toe trok, kregen zijn muzikale partners alle ruimte om te schitteren. Een bijzonder mooi moment ontstond toen alleen fluit en drums elkaar vonden in een intieme omhelzing. Met minder klanken werd de onderlinge verbondenheid haast tastbaar. Wanneer de bas zich vervolgens opnieuw in het gesprek mengde, kreeg de muziek meteen meer swung en een andere dynamiek.
Van den Heuvel mocht ook solo laten horen wat een uitzonderlijk talent ze is. Ze is inmiddels uitgegroeid tot een van onze favoriete bassisten, en deze passage bevestigde waarom. Haar spel bleef verrassen door de klanken die ze aan haar instrument ontlokte en de vanzelfsprekendheid waarmee ze tussen intensiteit en subtiliteit bewoog.
Het daverende applaus dat daarop volgde, was meer dan verdiend. Ook Galland bleef grenzen verleggen met drumwerk dat even inventief als meeslepend klonk. Zelfs tijdens de meest intense passages bleef er ruimte om op elkaar te reageren. Precies daarin schuilde de kracht van Kanda: drie uitgesproken muzikale persoonlijkheden die elkaar voortdurend nieuwe mogelijkheden aanreikten.

Na de reguliere set volgde een uitbundig applaus, waarna het trio tijdens de bis nog eenmaal alles uit de kast haalde. Enigszins murw geslagen door de intensiteit en met het hoofd nog vol klanken verlieten we de goed gevulde zaal met een brede glimlach.
Was het optreden in Brussel al een onvergetelijke trip, dan kwam deze ontmoeting in De Casino nog sterker binnen. Wellicht hielp de nabijheid van de clubsetting om alle nuances van hun samenspel te ervaren.
Negentig minuten lang vonden avontuur, virtuositeit en spelplezier elkaar in een gedroomde muzikale ontmoeting.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Bess Zuidervaart – De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst

Een festival hoeft niet noodzakelijk groter te worden om te groeien. Soms zit vooruitgang net in het verfijnen van een eigen identiteit. FinFactor Jazz Damme is er een mooi voorbeeld van. Wat vijf jaar geleden begon als een poging om jazz ook tijdens de zomer een plek te geven in de Brugse regio, groeide uit tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer.
Toch blijft de organisatie bewust kiezen voor kwaliteit, intimiteit en muzikale ontdekking. Vooral dat kleine podia … De grote vernieuwing binnen het concept is de toevoeging van de Izzy Jazz Club Stage, een tweede en kleiner podium waar jonge Belgische jazzformaties speelkansen krijgen. Een van de vele ontdekkingen was Bess Zuidervaart. Haar virtuositeit in het sax spelen, deed de harten sneller slaan.
We schreven over haar performance: ‘De amper zestienjarige saxofoniste Bess Zuidervaart bewoog moeiteloos tussen ingetogen, groovy en weerbarstige passages, met de zelfverzekerdheid van een doorgewinterde muzikante. Ook drummer Lowie Pallemaerts sprong in het oog. Met zijn expressieve mimiek en volledige lichamelijke overgave maakte hij het subtiele en doordachte drumwerk ook visueel bijzonder boeien’.
FinFactor Jazz Damme 2026 - Waar jazz geen leeftijd kent
Dit was natuurlijk voldoende voer voor een leuke babbel.

Bess, hoe is jouw muzikale verhaal begonnen? 
Muziek is er eigenlijk altijd geweest. Mijn ouders waren straatmuzikanten en als klein meisje wilde ik niets liever dan met hen meedoen. Vanaf mijn vijfde speelde ik percussie. Elke zomer trokken we met het gezin naar Frankrijk, waar we op allerlei plekken op straat muziek maakten. Zo werd muziek voor mij van jongs af aan iets heel vanzelfsprekends: iets wat je samen beleeft en deelt met anderen.  Door de jaren heen kwamen er steeds meer instrumenten op mijn pad. Eerst ontdekte ik de viool, waarmee ik later ook in onze band meespeelde. Daarna volgde de gitaar en begon ik te zingen. Toen ik acht was, ontdekte ik de saxofoon. Dat instrument greep me meteen en is sindsdien mijn belangrijkste instrument gebleven.   Vandaag speel ik saxofoon en zing ik, en die zomerse traditie bestaat nog altijd: elk jaar trekken we opnieuw met de familie naar Frankrijk om samen op straat muziek te maken. 

Waarom koos je voor de saxofoon en hoe ben je uiteindelijk bij jazz terechtgekomen? 
Ik zat als klein meisje bij mijn mama in de auto toen ik Baker Street hoorde, met die herkenbare saxofoonpartij. Ik vond dat geluid heel cool. En vanaf dat moment wilde ik zelf heel graag saxofoon leren spelen.  Via de academie kwam ik later steeds meer in aanraking met jazz. Ik begon naar jazzsaxofonisten te luisteren en raakte steeds meer gefascineerd door hun manier van spelen. Vooral Paul Desmond was in die eerste jaren een heel grote inspiratiebron voor mij.  

Je bent amper zestien en staat dus nog volop in het schoolleven. Is het moeilijk om je studies, vrienden en vrije tijd te combineren met repeteren en optreden? 
Soms wordt het inderdaad best veel en moet ik keuzes maken. Gelukkig zit ik op de Kunsthumaniora, waardoor muziek niet iets is wat ik alleen na school probeer in te passen, maar ook echt deel uitmaakt van mijn opleiding. Dat maakt de combinatie iets gemakkelijker.  Ook mijn beste vrienden zijn muzikanten. Zij begrijpen dus heel goed hoeveel tijd en energie muziek vraagt. Toch blijft het soms zoeken naar een evenwicht tussen school, repeteren, optreden, vrienden en gewoon vrije tijd hebben. 

Wie waren jouw eerste grote muzikale inspiratiebronnen? Zijn er daarnaast ook hedendaagse muzikanten naar wie je bijzonder opkijkt? 
Als kind keek ik enorm op naar Paul Desmond en Charlie Parker. Hun manier van spelen heeft me sterk geïnspireerd en mijn liefde voor jazz mee gevormd. Vandaag luister ik ook veel naar hedendaagse muzikanten. Melissa Aldana en Ben van Gelder zijn twee saxofonisten naar wie ik bijzonder opkijk. Ze hebben allebei een heel eigen stem op hun instrument, en net dat vind ik inspirerend. 

 Techniek kun je aanleren, maar iedere saxofonist probeert uiteindelijk ook een eigen klank en persoonlijkheid te ontwikkelen. Ben je daar nu al bewust mee bezig?
Ja, daar ben ik heel bewust mee bezig. Ik vind techniek natuurlijk belangrijk, maar uiteindelijk wil ik vooral een klank ontwikkelen die echt als de mijne voelt. Zelf hou ik erg van een warme, zwoele klank, wat op een altsaxofoon best een uitdaging kan zijn.  Ik volg al enkele jaren les in het Mago bij Ben Sluijs. Hij helpt me om te zoeken naar die eigen klank en om stap voor stap dichter te komen bij het geluid dat ik in mijn hoofd hoor. Ik denk dat zoiets ook nooit helemaal af is. Je klank groeit mee met wie je bent en met alles wat je muzikaal ontdekt. 

Jazz wordt helaas nog vaak als ouderwets of moeilijk toegankelijk beschouwd. Tegelijk merk ik dat jonge muzikanten steeds minder in muzikale hokjes denken. Waarom blijft het volgens jou toch zo moeilijk om een jong publiek voor jazz te bereiken? 
Ik denk dat jongeren jazz gewoon veel minder vaak tegenkomen. Via sociale media krijgen ze voortdurend muziek te horen, maar wat daar het meest voorbijkomt, is toch vooral popmuziek. Daardoor krijgen veel jongeren nauwelijks de kans om jazz echt te ontdekken.  Misschien ligt het dus niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan hoe weinig ze ermee in contact komen. Ik denk dat daar veel kan veranderen als we jazz vaker laten horen en zien, en jongeren de kans geven om de muziek live te beleven. Soms moet er gewoon ergens een deur opengaan voordat je ontdekt wat er allemaal achter zit.  

Hoe is het Bess Zuidervaart Quartet ontstaan en hoe hebben jullie elkaar muzikaal gevonden? 
Lowie Pallemaerts leerde ik kennen tijdens de jazzstage in Dworp. We zaten samen in een ensemble en raakten daar aan de praat. Wannes Vingerhoets en Anton Poncin ken ik dan weer via de Kunsthumaniora van Antwerpen.  Toen Kobe Gregoir mij vroeg om op te treden op Jazz Damme, leek dat het ideale moment om die verschillende muzikale lijnen samen te brengen. Ik vroeg hen alle drie om samen een kwartet te vormen. Zo is het Bess Zuidervaart Quartet eigenlijk heel natuurlijk ontstaan. 

Op Jazz Damme viel vooral de sterke wisselwerking tussen jou, pianist Wannes Vingerhoets, bassist Anton Poncin en drummer Lowie Pallemaerts op. Hoe ontstaat zo’n muzikale chemie? Gebeurt dat vooral tijdens repetities of groeit die ook spontaan op het podium?
Allebei. Hun spel en muzikale stijl spraken me vanaf het begin aan, en eigenlijk voelde ik tijdens onze eerste repetitie al dat er een klik was. Het zijn muzikanten die ieder hun eigen verhaal kunnen vertellen, maar tegelijk ook heel goed naar elkaar luisteren. We geven elkaar ruimte en daardoor ontstaat er tijdens het spelen een soort muzikaal gesprek. We weten niet vooraf waar het naartoe zal gaan, maar we luisteren naar elkaar en vertellen samen een muzikaal verhaal. Dat gevoel van verbinding vind ik heel belangrijk. Als wij op het podium staan, voelen we nog een extra energie van het publiek erbij en zo worden zij ook voor een stuk deel van ons verhaal op dat moment.

Improvisatie speelt binnen jazz een belangrijke rol. Wat gaat er door je heen wanneer je aan een solo begint? Vertrek je vanuit een bepaald idee of laat je je vooral leiden door wat er op dat moment rondom jou gebeurt? 
Ik laat me vooral leiden door wat er op dat moment gebeurt. Tijdens een solo probeer ik niet te veel na te denken over waar ik precies naartoe wil. Improviseren is voor mij een moment waarop ik alles even kan loslaten. Dan maak ik muziek vanuit mezelf en probeer ik zo diep mogelijk in het gevoel van dat moment te kruipen. Het mooie is, dat je niet precies weet waar je zult uitkomen. Je vertrekt ergens, luistert onderweg en laat de muziek je verder leiden. 

Spelen jullie binnen het kwartet hoofdzakelijk bestaand werk, of schrijf je zelf ook al composities? Is componeren iets waarin je je later verder wilt ontwikkelen? 
Momenteel schrijf ik nog geen eigen composities. Voorlopig ligt mijn focus vooral op spelen, studeren en mezelf verder ontwikkelen als muzikant. Maar componeren is absoluut iets wat ik in de toekomst wil ontdekken. Er borrelen heel wat ideeën vanbinnen.  

Hoe heb je jullie optreden op de Izzy Jazz Club Stage van FinFactor Jazz Damme zelf beleefd? Kon je ondanks de concentratie op het podium ook genieten van de omgeving en de reacties van het publiek? 
Zeker. Ik heb enorm genoten van het optreden en kreeg achteraf heel veel lieve reacties. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is bijzonder om te merken dat iets wat je samen op het podium creëert ook echt bij mensen binnenkomt.  Ik heb er bovendien met Joe Sanders kunnen praten, wat voor mij een heel leuke en bijzondere ervaring was. Zulke ontmoetingen maken een festival extra waardevol: je staat er niet alleen zelf te spelen, maar komt ook in contact met muzikanten naar wie je opkijkt en van wie je veel kunt leren. 

Op dat kleine podium traden nog verschillende jonge Belgische jazzmuzikanten aan. Heb je zelf andere optredens kunnen bekijken of nieuwe artiesten ontdekt? Kunnen jonge muzikanten ook veel van elkaar leren door samen op zulke festivals te spelen? 
Veel van de jonge jazzmuzikanten kende ik al, onder andere via Dragon Jazz, de jazzwedstrijd waaraan ik in 2024 deelnam. Ik won er de eerste prijs in de tweede lichting, mijn leeftijdscategorie. Het was natuurlijk heel fijn om die prijs te winnen, maar minstens even waardevol vond ik de kans om andere jonge jazzmuzikanten te leren kennen. Dat soort ontmoetingen is belangrijk. Je hoort hoe leeftijdsgenoten muziek benaderen, ziet waar zij mee bezig zijn en raakt daardoor zelf weer geïnspireerd. Je leert niet alleen door les te volgen of thuis te oefenen, maar ook door naar elkaar te luisteren, samen te spelen en ideeën uit te wisselen. 

Heeft het optreden op Jazz Damme ondertussen al nieuwe contacten, speelkansen of andere deuren geopend? 
Jazeker, vooral dankzij Dragon Jazz kreeg ik ook de kans om samen met andere muzikanten op Jazz in ’t Park te spelen. Daarnaast mocht ik eerder ook meespelen met het Dylan Marey Kwartet in de Izzy Jazz Club. Dat was eveneens een geweldige en leerrijke ervaring. 

 Sociale media en streaming zijn bijna onvermijdelijk geworden, terwijl er voortdurend nieuwe muziek verschijnt. Voel je erdoor druk om steeds zichtbaar te blijven, of probeer je vooral rustig je eigen muzikale weg te volgen? 
Op dit moment voel ik nog niet echt de druk om daar voortdurend mee bezig te zijn. Ik probeer vooral rustig mijn eigen muzikale weg te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Voor mij is het nu belangrijker om te groeien als muzikant, veel te spelen en nieuwe dingen te ontdekken dan om voortdurend zichtbaar te moeten zijn. 

Droom je ervan om op termijn eigen muziek uit te brengen, digitaal of misschien ook op vinyl of cd? Of is dat voorlopig nog niet aan de orde? 
Absoluut! Er borrelen heel wat ideeën in mij en dat is zeker een van mijn doelen. Voorlopig wil ik me vooral focussen op mijn studies en de muziekprojecten waar ik momenteel mee bezig ben.

Welke stap zou je de komende jaren heel graag willen zetten en welke grotere muzikale droom mag daarachter blijven sluimeren?
Ik zou heel graag jazz gaan studeren aan het conservatorium en mezelf daar verder ontwikkelen. Daarnaast hoop ik vooral dat ik in de toekomst met veel fijne muzikanten mag blijven samenspelen. Mijn grootste muzikale droom is misschien niet één bepaald podium of één concrete prestatie. Ik hoop vooral dat ik geïnspireerd kan blijven. Dat er altijd nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ontdekkingen blijven die ervoor zorgen dat ik mijn instrument opnieuw wil vastnemen en benieuwd blijf naar wat er nog te vinden is. 

Op Jazz Damme stond Philippe Catherine op zijn vierentachtigste nog met zichtbaar plezier op het podium. Als je heel ver vooruitkijkt: wat hoop je dan vooral nooit kwijt te raken als muzikante? 
De verwondering die ontstaat wanneer je samen met andere muzikanten op reis gaat door de muziek. Voor mij voelt samenspelen vaak echt als onderweg zijn: je begint aan een stuk zonder precies te weten waar het je zal brengen. Onderweg kruisen verschillende muzikale paden elkaar, ontstaan er onverwachte afslagen en inspireert de ene muzikant de andere om een richting uit te gaan die je alleen nooit had gekozen.   Juist daarin zit voor mij de magie. De reis is vaak veel boeiender dan de aankomst. Ik hoop dat ik dat gevoel nooit verlies: die nieuwsgierigheid, die verwondering en het plezier om samen met andere muzikanten telkens opnieuw te vertrekken, zonder vooraf helemaal te weten waar de muziek ons zal brengen. 

Pics homepag @Mochel Dahyot

Dat lijkt me een zeer mooi doel om na te streven, heel veel succes in alles wat je doet, we blijven het op de voet volgen uiteraard