De Jeugd Van Tegenwoordig is uiteraard ideaal voor ‘de jeugd van tegenwoordig’: Slechts één beat en oeverloos gelul en gemix, demagogie en geforceerde ambiance troef. We mochten tot vervelends horen dat we in het heerlijke België toefden en dat ze zelf zo goed bezig waren. Kortom, beter dan K3, de ideale sfeer voor mijn flink puberende 14-jarige dochter, maar géén muziek.
Tenslotte valt het echt niet goed te keuren om voor zo’n jong publiek reclame te maken voor wiet en andere verboden vruchten. En het sommeren van alle alternatieve woorden voor vagina en penis kan me niet bekoren en heeft ook weinig te maken met de Lokerse Feesten (neen, mijn naam is niet kardinaal Danneels).
Bij Cypress Hill kregen we van hetzelfde laken een broek aangemeten. De aangepaste arafatsjaaltjes, de foute hoedjes en de vingertjes in de lucht waren alom aanwezig. Een waar ‘hiphop’-feest dat kan bekoren, maar helaas niet het niveau van DJVT kon overstijgen. Let wel, de tent (nou ja) stond wel degelijk op stelten, maar ja, die rakkers hoeven enkel maar een scheet te laten om hun jonge publiek te overtuigen. Goede lichtshow, vloeistofdia’s in digitale versie incluis, goede sound, maar op “Insane” na nog steeds geen spoor van nummers en real stuff te bespeuren. Komt er nog een kentering?.
And now, for something completely different: Primal Scream. Drummer Bobby Gillespie verlaat in 1984 The Jesus And Mary Chain om zelf met de Stone Roses gitarist Duffy de hort op te gaan. De rest is (wereld)geschiedenis. Wat kan je live verwachten van een groep die gospel, psychedelica, rock, R&B, funk, punk en electro speelt? Veel dus. En ze hebben met verve een mix van dit alles gebracht, met een opeenvolging van hoogtepunten. Beginnen met een stevige rocker gestoeld op het klassieke bluesschema, dan meteen “Lucifer” uit ‘Evil Heat’, vervolgens een zorgvuldig uitgekozen playlist uit hun complete repertoire afwerken. Wat mij opviel is dat nummers uit de laatste, toch iets mindere, ‘Beautifull Future’ live gerust naast nummers uit hun legendarische ‘Screamadelica’ (“Jailbird” en “Rocks”) kunnen staan. Tevens mochten we een ijzingwekkend goede rockversie horen van hun gospel klassieker “Movin’ on Up”. Hun sound deed heel vaak aan the Stones denken, en daar is uiteraard niets verkeerd mee. Gitarist Young blijkt trouwens qua looks en stijl een kloon van Ronnie Wood te zijn.
Toch dit schoonheidsfoutje: De arrogantie en de stem van mijn held Bobby Gillespie liet hier en daar te wensen over. Toch een van dé hoogtepunten van de Lokerse Feesten..
Arsenal was zoals te verwachten prima en een zeer goede afsluiter. Vergelijk het gerust met hun passage in Werchter. Live behoort Arsenal al jaren tot het spannendste wat je in België op een podium kunt zien. Ze slagen erin verschillende invloeden tot een coherent geheel te versmelten met een eerder internationale sound. Zo start bijvoorbeeld “Estupendo” als een heerlijke popsong om dan door een strakke rockgitaar doorsneden te worden, “I’m not a Man” brengt u even naar de jaren tachtig, enz..: Jammer dat het tamme publiek deze verfrissende groep niet met de volle teugen heeft willen smaken.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De Lokerse Feesten waren aan hun tweede dansavond toe, na de genoteerde puike sets van 2 Many DJ’s en Fatboy Slim. De Grote Kaai werd (opnieuw) omgetoverd in een elektronisch web van pulserende beats, ambiente soundscapes, trancegerichte softe beats en techno. Een zweverig, dromerig dansconcept werd afgeleverd door eerst de Fransman Etienne de Grécy, die ondanks alles nu in de voetsporen treedt van Justice en Daft Punk, en door de pioniers van de ambienttechno, Orbital, (btw bepaalden ze deze stijl samen met Meat Beat Manifesto!); Orbital, onder de broertjes Paul en Phil Hartnoll, vonden elkaar terug, vijf jaar na de release van ‘The blue album’, en konden op die manier hun twintigjarige carrière samen vieren.
Het dateert al van een tijdje dat Orbital nog in ons landje was te zien. Ik moest even diep nadenken om te weten dat ze eind de jaren ’90 één van de avonden op Pukkelpop besloten.
De broers verschenen met hun typische lasbril dito zoeklichtjes aan. Ze waren geflankeerd door een pak elektronica, synths, laptop en drumcomputer. Achter hen hingen een paar grootse panelen, waarop beelden, projecties en tekstvellen te zien waren. Ze slaagden erin, net als de huidige dance acts, het podium vol elektronica en visuals te stoppen.
Muzikaal zochten de broers het juiste evenwicht om het publiek in trance te werken. Ze refereerden als snel in de set aan het fel onderschatte Meat Beat Manifesto door een remix van hun “Mindstream”. Het zette de toon van opzwepende beats naar een technoconcept, waarin ze hemels sferische, trancy soundscapes verwerkten.
De groep greep terug naar z’n eerste twee ‘Orbital’ cd’s (begin ‘90er jaren) met een adembenemende, snedige versie van “Satan”, die zelfs wat meer rockte, “Belfast”, “Chime”, “Lush” (die de set opende) en “Halcyon + On + On”, (waarin de ‘80’s klassieker van Belinda Carlisle “Heaven is a place on earth” een frisse remix en aangepast dansconcept kreeg); de discotunes in deze remix mochten zelfs worden gelinkt aan de Pet Shop Boys!.
Ze palmden stelselmatig het publiek in met “One perfect sunrise”, “The box” en “Dr Who” (van hun doorbraak ‘In sides’) . Aanstekelijke danspasjes en handjeszwaaien zorgden voor de nodige pret en plezier. Er volgde een lange en uitbundige ovatie, wat de beide broers uiterst tevreden stemde.
Overduidelijk was dat het recenter materiaal van ‘Middle of nowhere’ en ‘The blue album’ zo goed als volledig links werd gelaten. Orbital speelde een sterke act en greep vooral terug naar z’n roemrijke roots en toonden hiermee aan hoe sterk hun invloed wel was op de huidige dance!
De Crécy was een ideale warming up. Hij stond aan z’n draaitafel en computer middenin een gigantische kubus, waarvan de raakvlakken steeds veranderen van kleur. De visual effects van lasers en stroboscoops versterkten het beeld van de kubus. Op het doek lazen we beats ‘n’cubes. Opvallend liet hij z’n songs onderdompelen in een Orbital sound, waardoor de discotunes van z’n ‘Superdiscounts’ eerder ondergeschikt waren. In het tweede deel van de set verhoogde het tempo door z’n opbouwende en opzwepende beats, wat sterk werd ontvangen door de horde jongeren vooraan. Ook deze veertiger slaagde erin z’n publiek in te palmen want net als bij Orbital gingen de armen in de lucht en werd er menig danspasjes gezet …
Iedereen kon nog rustig doorfuiven op de beats’s’pieces van de Digitalism DJ set, maar we waren toen al voldoende verzadigd …
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De zesde dag op de Grote Kaai te Lokeren brak aan. Het was bewolkt, maar toch warm. Lokeren maakte zich op voor een nieuw avondje boordevol optredens …
Om 20 uur mocht A Brand de weide (nu ja, parking...) op gang trekken. De vijf mannen kwamen allemaal in een wit kostuum het podium op en begonnen met “Interrupt My High”, de opener van hun tweede album. Daarna volgde “Beauty Booty Killerqueen”. De overgang tussen die twee was naadloos. De band was heel energiek, vooral de drummer gaf zich volledig. Na een gouwe ouwe te hebben gespeeld (“I Do As I Please”) kwam hun grootste hit van hun laatste album. “Time'” blijft een steengoed nummer en het publiek was er weg van. De band speelde vooral nog nummers uit hun nieuwste album 'Judas' en schuwde zelfs geen cover. Meer nog, ze speelden er zelfs twee: “Daft Punk Is Playing At My House” van LCD Soundsystem en “Thunderstruck” van AC/DC. Hun hoogtepunt bereikten ze tijdens het nummer “Electric Electric”. We begrijpen nog steeds niet waarom A Brand dit liedje niet als single hebben uitgebracht. Afsluiten deden ze met hun grootste hit “Hammerhead”, met hun bekend showtje waarin ze het hoofd draaien en de schouders ritmisch ophalen. A Brand gaf een heel energiek concert en Lokeren was op temperatuur gebracht.
Terwijl de nacht begon te vallen maakte de Britse band Starsailor zich op om het publiek te verwennen met hun dromerige poprock. James Walsh (de zanger) kwam op in een apart jasje. De groep speelde om te beginnen de twee openingsnummers van hun albums: “Tie Up My Hands” en “In The Crossfire”, respectievelijk de eerste track op hun eerste en derde album. De toon was meteen gezet. “All The Plans”, hun laatste nieuwe single volgde daarna. De sfeer op het festivalterrein was heel gezellig en warm. Dat was ook mede te danken aan Walsh. Hij zorgde voor veel interactie met het publiek en sprak vrijwel na elk nummer tot hen. Hij was zichtbaar onder de indruk van het enthousiasme en amuseerde zich. Op de setlist stonden er weinig nieuwe nummers, eerder een greep van hits uit alle vier hun albums. Op het einde van het concert speelden ze dan “Love Is Here” (de publieksfavoriet), “Silence Is Easy”, “Tell Me It's Not Over” en “Four To The Floor”. Toen de frontman verkondigde dat een nieuw nummer tevens het laatste zal zijn, klonk er een 'ooooh'. De zanger gaf ons wel mee dat ze zeker nog eens willen terugkomen naar de Lokerse Feesten. Even leken er bisnummers aan te komen, maar het verzoek van het publiek werd niet ingewilligd.
Ozark Henry was de volgende in lijn. De groep rond de West-Vlaamse Piet Goddaer was de headliner voor deze avond en het publiek was talrijk aanwezig om hem aan het werk te zien. Het is dan ook het enige concert in het thuisland voor de groep dit jaar. De toeschouwers waren helemaal onder de indruk van de muziek. Ook hier was er een warme en gezellige sfeer. De perfecte opvolger voor het optreden van Starsailor, maar misschien verdienden de Britten wel de status van headliner van de avond. Ozark Henry speelde enkele beklijvende ballads en het terrein was muisstil tijdens het prachtige “Indian Summer”. Deze band koos niet meteen voor een spervuur aan hits. “Remains”, “Rescue Me” en “Sweet Instigator” volgden elkaar op, en later kwam “Word Up” nog aan bod. Piet Goddaer was ook erg zuinig met woorden. Een paar keer zijn beruchte 'Merci', meer niet. Hij kwam, speelde en liet een tevreden publiek achter.
De afsluiter van dag zes was The Subs. We wisten niet echt wat te verwachten, maar dat werd al snel duidelijk. Hun missie was trashelectro brengen, liefst zo luid mogelijk. Het trio is (prettig) gestoord, chaotisch en soms een tikkeltje naast het ritme. Ze speelden dan ook volledig live. Dat ze prettig gestoord zijn bewees vooral zanger Jeroen De Pessemier. Hij kroop in de hoge stelling naast het podium tussen de twee schermen in en is de eerste persoon ever die we al rechtstaand zagen crowdsurfen. Het publiek dunde al snel uit en waar Starsailor en Ozark Henry nog een iets ouder publiek lokten, bleven enkel de jonkies over die nog wat energie te veel hadden. Maar De Pessemier laat dat uitgedunde publiek wel volledig bukken en rechtop springen. De opbouw werd veelal door drie machines tegelijk bezorgd en dat klonk soms wel wat chaotisch. Na 50 minuten zat het concert er al op. Met wat oorsuizingen keerden we tevreden terug, hoewel The Subs er een beetje over was...
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De Amerikaanse singer/songwriter Jason Molina (die onlangs naar Londen verhuisde) is de spil van de Magnolia Electric Co. Deze groepsnaam nam nà 2003 vaste vormen aan, want onder z’n toenmalige band Songs:Ohia bracht hij een cd uit onder deze titel. Molina brengt muzikaal een herkenbaar geluid van melancholische americana/rootsrock, zonder écht afstand te doen van de slow/emocore van z’n Songs:Ohia. Die ingetogen, pakkende momenten horen we vooral terug in songs als “Whip-poor-will”, “Song for Willie”, “Heartbreak at Ten Paces” en “Knoxville Girl”. De sfeervolle, emotievolle gitaarrock vormt de rode draad in mans oeuvre, net als bij een Bonnie ‘Prince’ Billy. Hij haalt iets krachtiger uit in de opener “O! Grace”, “Hope dies last”, “The handing down”, “Little sad eyes” en in de titelsong van de cd ‘Josephine’, een naam die we in verschillende songs terug horen en misschien wel het pseudoniem kan zijn voor het verlies van z’n vaste tourbassist Evan Farrell. De uitstapjes naar de soul en funk zijn hier meegenomen.
Molina plaatst intimiteit en weemoed voorop, en wisselt z’n songs voldoende af met een aanstekelijke opbouw, wat van ‘Josephine’ een uiterst boeiende plaat maakt.
De lieflijke, mooi ogende Regina Spektor (Russische roots btw!), is al toe aan haar vijfde cd, ‘Far’, die nogal redelijk snel volgt op haar doorbraak ‘Begin to hope’, waarop die prachtsingle “Samson” te horen is. Spektor zit binnen het rijtje van An Pierlé, Kate Nash en St. Vincent. Ze zet haar gevoelige kijk op maatschappelijke thema’s om in emotievolle (folky) pop, gebaseerd op haar intense pianospel en nasale, pakkende stem.
’Laughing with’ is een grootse single. Ze heeft een handvol popsongs klaar met “Eet”, “The calculation”, “Folding chair” en “Dance anthem of the ‘80’s”. De rest van de cd wordt spaarzaam begeleid door drums, keys en een blaasinstrument. En vooral de laatste songs van de cd, “Genius next door”, “Wallet”, “One more time with feeling” en “Man of thousand faces” worden uiterst sober gehouden; het zijn intieme, ingetogen huiskamer ‘luister’ songs waar piano, stem en hemelse backing vocals voorop staan.
Op ‘Far’ horen we opnieuw een sfeervolle aanpak, waarin Regina Spektor zich weet te onderscheiden. Maar lichtte ze op Rock Werchter 2009 niet een tipje van de sluier om het eens een andere richting te laten uitgaan naar meer rauwe, rudimentaire songs?!
De debuutplaat van Little Boots, waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt, is er eentje met hitpotentieel. De helft van de nummers op ‘Hands’ zijn toegankelijke, onschuldige, lieflijke electropopsongs, die richting disco, kitsch en dance uitgaan. “Earthquake”, “Stuck on repeat” en de singles “New in town” en “Remedy” vormen het uitgangsbord, onder haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. “Ghost” en “Mathematics” hebben dan minder beat en meer pop dan electro. Ze slaagt erin je vast te houden met de sfeervolle afsluiters “Tune into my heart”, “Hearts collide” en “No brakes”, … rustig wegdromend in de armen van … Op “Symmetry” hielp Phil Oakey van The Human League vocaal een handje, wat nogmaals de ‘80’s electro invloedssfeer onderstreept.
Ondanks de paar minder songs (waaronder “Click”, “Meddle”, … ) heeft Little Boots net voldoende fraais in huis om te overtuigen. ‘Hands’ is een gelikte, gepolijste, afgewerkte plaat, die refereert aan de eighties van Eight Wonder, Pet Shop Boys, de ‘90’s Kylie, Goldfrapp en past in het rijtje van de huidige synthdames La Roux, Lykki Li en Robyn.
Het begon allemaal om 20u met de Belgische rock(?)formatie The Hicky Underworld. Ze brachten een zeer stevige set van songs met een goede, krachtige opbouw naar het voorlaatste gespeelde "Future World". Het was het meest toegankelijke en de best meezingbare song. 45 minuten traden ze op. Deze beloftevolle groep ging er volledig voor. Ondanks het rauwe karakter en de felheid der songs, was het iets té luid …
Om 21u30 kregen we één van de topacts, The Manic Street Preachers. Meteen trokken ze de aandacht met één van hun succesvolste hits “Motorcycle Emptiness”, de perfecte sfeerschepper bij het publiek. Daarna volgden nog hits als “Straight from the heart”, “C’est la vie”, “Ocean spray”, “You stole the sun from my heart”, “Everything must go”, “A design for life”, “You love us”, “Little baby nothing” en “The everlasting” (btw solo door James Dean Bradfield op akoestische gitaar). Allemaal songs die de band groots maakten. Kroonstuk vormde “If you tolerate this, your children will be next”. Deze meezingers wisselden ze perfect af met oudere, minder bekender en nieuwer werk waaronder “Jackie Collins Existential Question Time” en “Peeled Apples”. Anderhalf uur pure klassemuziek! … zonder één moment verveling. Chapeau.
In tegenstelling tot vorige optredens, waar hij niet kwam opdagen, verscheen Peter Doherty zelfs 10 minuten vroeger dan voorzien op het podium. Na een overtuigend optreden op Polsslag zag hij er (opnieuw verrassend!) fris en nuchter uit, en zo klonk hij ook …enkel gewapend met een akoestische gitaar, een fles wijn en … zonder(!) hoed. Hij bracht eigen nummers als “Last of the English roses”, nummers van The Libertines en Babyshambles, o.a. “Delivery” en een aantal covers, “Rudy, a message to you Rudy” van The Specials en “The needle & the damage done” van Neil Young. Maar solo is maar solo en Doherty kon niet iedereen voldoende boeien om de songs zo spaarzaam en ontdaan van enige franjes te spelen. Wij, integendeel, keerden tevreden naar huis.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Na de verdienstelijke opwarming van het zootje prettig gestoord ongeregeld van The Hicky Underworld bestegen de reeds ouwe rotten in het vak van The Manic Street Preachers het podium. We kregen meteen hun absolute wereldhit “Motorcicle Emptyness” voorgeschoteld, zodat ze er maar meteen vanaf waren. Vervolgens een stevige set met begeesterde en zeer goede muzikanten. Je zou vergeten hoeveel hits deze knapen bij elkaar geschreven hebben.
Ze eindigden voorspelbaar met “If you can tolerate this, then …’’ Vreemd dat het publiek stond mee te krijsen als was het een of ander zomerhitje: Is men dan de betekenis van dit lied volledig kwijt?
Peter Doherty
Zoals reeds beschreven in de bespreking van zijn laatste Grace/Wastelands: PD behoort tot de groten der aarde. Gewapend met slechts een akoestische gitaar, zijn ‘mulleschuiver’ en de obligate fles wijn profileerde Ons Wandelend Laboratorium zich als een meester singer/songwriter en liet hij ons proeven van beklijvende versies van een hele resem klassiekers van The Libertines over The Babyshambles tot en met zijn solowerk. Weet dat deze getormenteerde ziel amper 30 is. Bovendien kwam Hij Die Kieth Richards Een Poepje Laat Ruiken mooi op tijd aan , zag er relatief fris uit en speelde voortreffelijk gitaar. Even tussendoor communiceren met het publiek, dan nog eens ‘’The Needle…’’ van Onzen Niel coveren om dan vast te stellen dat zijn fles wijn op is en dan enkele nummers later te besluiten met ‘Fuck Forever’. Pure arrogante wereldklasse.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Op deze avond leek enkel Los Lobos ons de moeite waard om naar Lokeren af te zakken. De groep bracht een optreden zonder veel verassingen. Waarmee we bedoelen dat we geen nieuwe songs te horen kregen, wel een ‘greatest hits’ of, zoals u wil, een mooie samenvatting van alles wat deze band in jaren gepresteerd heeft, van furieuze rock tot tex-mex, latino en pure rock’n’roll, deels in het Engels en deels in feestelijk Spaans.
Het zijn bedreven muzikanten die er ook wel eens durven naast zitten, hebben we gemerkt. Het samenspel was, vooral in het begin van de set, soms een beetje zoek. Ook de te lange pauzes tussen de nummers haalden een beetje de vaart uit de set, maar voor de rest was het toch genieten van deze klasbakken.
De heren hebben ooit eens voor de lol de Richie Valens klassieker “La Bamba” op single gezet, scoorden daarmee prompt een wereldhit en weigerden nadien om de song nog live te spelen. Die koppigheid hebben ze laten varen en de song werd hier in het feestje opgenomen en was zowaar een hoogtepunt, ondermeer omwille van de straffe gitaarsolo. Ook die andere Richie Valens rocker “Come on let’s go” was van de partij en zette Lokeren in vuur en vlam, samen met sterke versies van “Don’t worry baby”, “Kiko and the lavender room”, “The neigborhood” en de schaamteloze smartlap “Volver, volver”.
Ondanks een paar slordigheidjes maakte Los Lobos er toch een mooi feest van met hun typische sound waarbij onze dansspieren enorm begonnen te jeuken en ook onze dorst danig toenam. Hebben we ruimschoots opgelost.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Elk eerste weekend van augustus kan je terecht voor het Esperanzah! Muziekfestival, een multicultureel festival van nomadische en veelzijdige muziekstijlen. Het wereldmuziekfestival was dit jaar toe aan de negende editie van 31 juli – 2 augustus 2009 in de abdij van Floreffe, Namen , met o.a. Charlie Winston, Caravan Palace, Tiken Jah Fakoly, Bassekou Kouyaté en Abd Al Malik.
Onze Franstalige site was aanwezig voor reviews en fotosessie. Neem gerust een kijkje
Mooi weer en een gedifferentieerd programma lokten afgelopen zaterdag opnieuw erg veel mensen naar de Grote Kaai in Lokeren. Om Lady Linn en haar magnifieke zeven deze zomer niet ergens op het podium aan het werk te zien, moet men bijzonder straffe toeren uithalen. Dezelfde stelling gaat echter totaal niet op voor de twee andere artiesten op de affiche. David Byrne was tot voor kort nog zelden te zien op een festival en voor een concert in België van de discodiva Donna Summer moeten we – haar passage tijdens de Night Of The Proms van vier jaar geleden buiten beschouwing gelaten – al heel ver in de tijd terug gaan.
Hoewel de geruchten al jaren aanhouden, blijft David Byrne halsstarrig weigeren in te gaan op een reünie van de Talking Heads, de groep waarvan hij de frontman was en die sinds 1991 op non-actief staat. De fans die de split nog steeds betreuren, konden de voorbije jaren wel nog genieten van wat solowerk of van het feit dat Byrne zich met regelmaat op nieuwe projecten stortte maar hoe verdienstelijk ook allemaal, eenzelfde hoog niveau als wat de Talking Heads op de wereld loslieten, werd niet bereikt.
Het meest recente wapenfeit vormt ‘Everything That Happens Will Happen Today’, een plaat die hij vorig jaar maakte met Brian Eno. Het was niet de eerste maal dat beiden de handen in elkaar sloegen. Zo produceerde Eno drie albums van de Talking Heads, verleende hij zijn medewerking aan ‘The Catherine Wheel’ (1981), de soundtrack die Byrne aanleverde bij de experimentele dansvoorstelling van choreografe Twyle Tharpe en datzelfde jaar openbaarden ze ook ‘My Life In The Bush Of Ghosts’, een werkstuk dat voor zijn tijd revolutionair was omdat het vol stond met analoog opgenomen samples toen er nog geen eigenlijke sprake was van samplers. Hun eigen ‘field recordings’ noemde Byrne het toen hij in Lokeren een funky “Help Me Somebody” afkomstig uit deze plaat, inzette.
Ook aan het begin van zijn concert verschafte Byrne kort wat uitleg bij de samenwerkingsverbanden met Eno, gaf hij aan dat dit ook de rode lijn zou vormen doorheen de setlist en dat er ook een trip naar het verleden zou gemaakt worden. Zijn inleiding ging wat verloren in de luidop pratende en roepende toeschouwers die duidelijk niet gekomen waren om naar praatjes te komen luisteren.
Op wat hij muzikaal op het podium presteerde, reageerde het publiek aanvankelijk eveneens wat mak, ondanks puike uitvoeringen van onder meer “Strange Overtones”, “I Zimbra” en “Houses In Motion”. Aan de kwaliteit lag het duidelijk niet. Samen met zijn begeleidingsgroep stond Byrne erg sterk te spelen maar niet iedereen is al even vertrouwd met het materiaal van de laatste plaat en door de eigenzinnigheid van Byrne die de setlist tijdens de tournee ongemoeid laat ongeacht of hij concerteert in een zaal dan wel op een festivalterrein, is het dubbel moeilijk om iedereen zijn aandacht vast te houden bij de rustigere nieuwe songs zoals het akoestische “One Fine Day” en het countrygetinte “My Big Nurse”. Zaterdag werd trouwens een ingekorte versie gebracht van zijn passage eerder dit jaar in de Antwerpse Koningin Elisabethzaal.
Pas bij het aansnijden van de Talking Heads klassiekers als “Crosseyed And Painless”, voorzien van een ultrafunky baslijn en schitterende percussie, “Once In A Lifetime”, “Life During Wartime” dat een stevige outtro meekreeg en “Take Me To The River” (oorspronkelijk van Al Green maar al evenzeer vergroeid met de Talking Heads) waar via een mooie samenzang de soul er van afspatte, sloeg de vonk over naar het publiek en ging de respons en de sfeer crescendo.
Met een strakke versie van “Burning Down The House” was er ruimte voor één bisnummer. Daarbij hadden alle mannelijke groepsleden zich getooid met een witte tutu. Het leek wel een passage uit ‘Het Zwanenmeer’.
En wat de aankleding van de show betreft, hierover moet zeker nog wat vermeld worden. Een concert van de Talking Heads bleef vroeger ook nooit beperkt tot muziek. Er werd evenveel aandacht besteed aan het visuele zodat dit onlosmakelijk verbonden was met de songs. Door de accenten te leggen op expressie en synchronisatie eerder dan op extreme videomuren, werd daarbij steeds een fraai, tot de essentie herleid resultaat bereikt. De concertregistratie van ‘Stop Making Sense’ behoort niet voor niets tot de beste films in dat genre aller tijden.
Tijdens de huidige tournee verschijnen alle groepsleden in volledig witte uitrusting op het podium. Het haar van Byrne is zelfs ook nog eens extra wit geverfd. Er zijn drie dansers die sober doch doeltreffend de nummers van extra dimensie voorzien en met een dusdanig choreografische precisie te werk gaan dat ze zelfs tot een integraal onderdeel van de nummers gaan behoren, temeer omdat Byrne veelal participeert in hun vertoning. Het meest treffende voorbeeld vormde ook in Lokeren “Life Is Long” uit het album ‘Everything That Happens Will Happen Today’. Dit is op zich al een sterke song maar doordat Byrne en de drie dansers op bureaustoelen zaten die ze op het ritme van de muziek om hun as deden draaien, werden de toeschouwers als het ware beetje bij beetje opgezogen in een soort muzikale kolk waaruit het moeilijk ontsnappen was. Het waren dergelijke details die er mee voor zorgden dat Byrne uiteindelijk het publiek bij het nekvel kon grijpen.
Het was pas dag 2 maar de passage van David Byrne mag nu al gerust tot de hoogtepunten van de 35ste editie van de Lokerse Feesten gerekend worden.
Setlist:
Strange Overtones, I Zimbra, One Fine Day, Help Me Somebody, Houses In Motion, My Big Nurse, My Big Hands (Fall Through The Cracks), Heaven, Air, Life Is Long, Crosseyed And Painless, Once In A Lifetime, Life During Wartime, I Feel My Stuff, Take Me To The River, The Great Curve, Burning Down The House
De organistoren van de Lokerse Feesten hoopten wellicht bij het boeken van Donna Summer het artistieke succes dat vorig jaar werd bereikt met Grace Jones, te kunnen herhalen. Toen verbrak deze een jarenlange stilte door een knappe comebackplaat uit te brengen en verraste vriend en vijand met een uiterst gebalde en uitdagende show op de Grote Kaai.
Net als Grace Jones vierde ook Summer hoogtij tijdens de discoperiode eind de jaren ’70 (Miss Jones werd wel eens de ‘Queen Of The Gay Discos’ genaamd terwijl Summer gewoonweg dé ‘Queen Of Disco’ was), kwam Summer zopas met een nieuw album ‘Crayons’ voor de dag - niet minder dan 17 jaar (!) na het vorige – en tussen beide dames zit slechts een leeftijdsverschil van vier jaar. Tot daar het oplijsten van enige vorm van gelijkenissen want wat Summer afgelopen weekend op het podium neerzette, was van een totaal ander niveau.
Summer klimt niet op palen of omheiningen, vloekt niet als een ketter of slaat geen schunnige taal uit. Neen, ze straalt één en al liefelijkheid uit, stelt zich nederig op en staat stil bij de valkuilen en de ravijnen in een mensenleven. Natuurlijk is dit niet negatief te noemen maar het had wel tot gevolg dat door de lange, op het gevoel inspelende bindteksten de vaart uit de set gehaald werd en ze daarmee op momenten bijzonder dicht tegen de grens van de meligheid aanleunde, vooral ook omdat een Europees publiek doorgaans de zaken nuchterder bekijkt dan een Amerikaans dit doet. Toen we om ons heen keken, zagen we dan ook geregeld toeschouwers wat ongedurig heen en weer schuiven.
Ook het enkele malen wisselen van jurken en pakken terwijl de begeleidingsgroep verder speelde en drie acrobatische dansers de aanwezigen wat probeerden te vermaken of bij de aanvang van “No More Tears (Enough Is Enough)” haar zus de rol van Barbara Streisand – vocaal bijzonder goed overigens - op zich mocht nemen, deed daar niet altijd goed aan. Er was trouwens enige ophef toen de bandjes van de jurk van Summer het lieten afweten en er meer dreigde openbaar gemaakt te worden dan gepland. Maar alles werd uiteindelijk in goede banen geleid, net zoals het concert zelf.
Summer beschikt namelijk nog steeds over een bijzonder sterk wapen in de vorm van haar stem. Deze is nog nagenoeg even zuiver en krachtig als dertig jaar geleden en ze gaf een staaltje van zangkunst tijdens nummers als “On The Radio’, “She Works Hard For The Money” en “Last Dance”. Deze grote hits van weleer lieten samen met andere klassiekers als “MacArthur Park”, “Once Upon A Time” (met een gitaarpartij waarvan het wah-wah effect zo uit ‘Theme From Shaft’ geplukt leek te zijn), “I Feel Love”, “Love To Love You Baby”, “Bad Girls” en “Hot Stuff” het nieuwere werk uit ‘Crayons’ in de schaduw staan zodat het concert twee gezichten meekreeg.
Summer liet weten blij te zijn om terug in België te vertoeven omdat ze met ons land altijd al een goede band heeft gehad, mede ingegeven door het feit dat hier alles begon voor haar met de single “The Hostage”. Dat was 35 jaar geleden. Exact zolang dus als de Lokerse feesten bestaan. Er kon dus dubbel gevierd worden.
‘The Queen Is Back’ benadrukte Summer reeds bij aanvang van haar optreden. Wij vonden het bijzonder fijn om deze koningin haar alle nummers wél live (en hoe!) te horen zingen. In tegenstelling tot die andere zogenaamde koningin enkele weken terug in Werchter, kregen we deze keer een concert te zien en te horen. Maak er dus maar een driedubbele viering van.
Setlist:
The Queen Is Back, MacArthur Park, Could It Be Magic, Once Upon A Time, I’m A Fire, Smile, On The Radio, Mr. Music, Crayons, No More Tears (Enough Is Enough), Be Myself Again, Stamp Your Feet, I Feel Love, Love To Love You Baby, She Works Hard For The Money, Bad Girls, Hot Stuff, Fame (The Game), Last Dance
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De Lokerse Feesten zijn nu al aan hun 35ste editie toe. Een jubileumjaar, moesten de organisatoren gedacht hebben. Want ze hebben een heel straffe affiche opgesteld voor de komende tien dagen. Het festival barst (net als zoveel andere festivals dit jaar) uit zijn voegen … Alle abonnementen waren begin juli al uitverkocht. Op de affiche prijken onder meer grote namen als Simple Minds, Ultravox, Novastar, Orbital, Cypress Hill, Donna Summer, Manic Street Preachers en Anouk. De grootste naam voor de eerste avond was niemand minder dan Fatboy Slim.
Maar laten we beginnen bij het begin. Bij het binnenkomen op het terrein zag je een impressionant doek hangen van Radio Soulwax, even hoog als het podium. Het was meteen duidelijk wie we nog mochten verwachten. De openingsact die om 20 uur van start zou gaan werd angstvallig geheim gehouden. Het bleek DJ Zaki te zijn, de welbekende vader van Stephen en David Dewaele. De broers speelden later op de avond een dj-set met 2 Many Dj's. Zaki was niet op het podium te zien en kon je enkel op de grote schermen volgen. Zijn set bestond uit een mix van oud en nieuw, dance en rock. Het was een soort van rustige opener, om het weinige volk al wat op te warmen. De overgangen waren niet altijd loepzuiver, maar het blijft Zaki. Hij kan het zich permiteren.
Na een uurtje plaatjes te hebbben gedraaid was het om 21 uur tijd voor Das Pop. In de schaduw van het gigantisch doek van Radio Soulwax bungelden er zes ballonen in de vorm van hun naam. De groep begon direct met zijn bekende nummers te spelen. “Fool for Love”, “You” en “Tired” werden als eerste gespeeld. De Gentse band was duidelijk blij dat zij de eerste waren om het festival op gang te trekken. Jammer genoeg kreeg Bent Van Looy tussen de nummers door weinig reactie van het volk. Bent probeerde tevergeefs het publiek mee te krijgen. De eerste rijen waren natuurlijk weer de fanatiekste, maar wat verderop bleven de meeste gezellig keuvelen en lieten het optreden aan zich voorbij gaan. Het was duidelijk dat de meeste kwamen om te feesten op de zware beats. Das Pop speelde na de bekende nummers vrijwel uitsluitend nummers van het nieuwe album dat er (uiteindelijk) aan komt. Van Looy had het eerste exemplaar bij zich en toonde trots de schijf aan het publiek. Hij gooide bij wijze van promotiestunt het album in het publiek. Het album werd geproduced door Soulwax. De Dewaele broers waren nooit veraf tijdens de hele avond. Das Pop speelde een zeer degelijk concert, maar Van Looy moest alles uit de kast halen om het publiek toch nog mee te krijgen. Wat wel lukte tegen het einde toe. Verrassing: de frontman speelde de cover van “Human Nature” niet van Michael Jackson. Momenteel Das Pops grootste succes momenteel …
Om half elf startten de f*cking Dewaele Brothers. Met een kleine radio kwam één van de broers het podium op, terwijl de andere al live de muziek ervoor bezorgde. Je kent het wel, zo'n typisch doorzoeken van de verschillende kanalen om de juiste zender te vinden. Radio Soulwax werd al snel gevonden en ze begonnen (in kostuum) met “Hey boy, hey girl”. 2 Many DJ's... Here we go!”. Het eerste kwartier werd er vooral electro gedraaid dat niet zo bekend is. Daarna begon het fameuze nieuwe project. Het doek werd neergelaten en een video wall werd openbaar gemaakt. Voor wie er nog niet van gehoord heeft: De Dewaeles brengen nog steeds een dj-set, maar nu met geanimeerde hoezen van de platen die ze draaien. Als ze bijvoorbeeld een plaat van Tiga spelen, zal de hoes verschijnen en zal het dynamisch meebewegen op de maat van de muziek. Dit staat garant voor een auditief én nu ook visueel totaalspektakel. Nummers van MGMT, The Clash, David Bowie, Queen, Vitalic, Donna Summer, Mr. Oizo, Gossip, Guns 'n Roses, Nirvana, Pryda, Aphex Twin en zelfs Slayer, de Buffalo's en Dolly Parton werden zorgvuldig in de 2 Many DJ's-mixer gegooid die een spetterende cocktail opleverde van een sterk staaltje muzikaal vakmanschap. Nergens hebben we de broers op een fout kunnen wijzen en het was puur genieten van de eerste tot de laatste minuut. Ze verveelden ons nooit.
En dan, de afluister. Een heel grote meneer en een pionier in de electronische dance-muziek die zorgde voor een mainstream doorbraak in de jaren '90 van de vorige eeuw. Fatboy Slim (op zijn identiteitskaart zul je Norman Cook lezen). De Brit is ondertussen al 46, maar kan nog steeds mee met het jonge gespuis. Wie dacht dat Fatboy Slim een ‘Greatest Hits’-set zou spelen, was eraan voor de moeite. Heel kort werden zijn bekendste nummers “Rockafeller Skank”, “Right Here, Right Now” en “Praise You” gedraaid. Ook Cook koos voor een videoscherm op de achtergrond waar er hypnotiserende visuals en flitsende beelden vanuit zijn video's op werden getoverd. Fatboy Slim was heel enthousiast en had zelfs een hoog Regi- of Tiëstogehalte. Veel met zijn armen zwaaien, dansen op zijn eigen muziek en meezingen met wat hij bracht. Waarschijnlijk hebben die twee andere artiesten dat van hem afgekeken. De meeste nummers uit zijn setlist waren onbekend, maar we hoorden tussen de lange opbouwende stukken ook eens La Roux, Arctic Monkeys, The White Stripes, Crookers en House of Pain die allemaal fantastisch in elkaar gemixt werden. Om half drie werd het feest stilgelegd en kon iedereen met een tevreden blik de Grote Kaai verlaten.
De eerste dag van de Lokerse zit erop. Voor wie nog moest afkicken van Tomorrowland, was dit een zeer goede remedie. En “Bonkers” van Dizzee Rascal zijn we achter deze avond beu gehoord.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
1990s is een Schotse indierockband, opgericht door Jackie McKeown en Jamie McMorrow. In de begindagen van de band (nog voor hun eerste album ‘Cookies’ uit 2007) speelden dé Alex Kapranos én Paul Thomson nog mee. Zij zijn nu beter bekend als respectievelijk frontman en drummer van het al even Schotse Franz Ferdinand. Het eerste album stond garant voor extreme catchy liedjes, met veel paparapa's, lalalala's en ohhohoho's. Soms werden ze afgewisseld met rauwer gitaarwerk (de invloed van Franz Ferdinand komt hier zeker terug). Wij herinneren nog het optreden van 1990s in de Club op Pukkelpop 2007. Toen het publiek het refrein bleef nazingen, reageerde McKeown verrast. “You're singing a song you don't even know”. Daarmee was bewezen hoe hoog het meezinggehalte is.
Met deze 'Kicks' doen ze de succesformule nog eens dunnetjes over. Jamie McMorrow stapte uit de groep en werd vervangen door Michael McGaughrin, maar dat is er weinig aan te horen. Ze zijn nog even catchy en rauw. Meezingers op dit album zijn onder meer de opener “Vondelpark”, “I Don't Even Know What That Means” (denk aan “Cult Status” van het eerste album) en “Everybody Please Relax”. De fellere nummers zijn onder meer “Tell Me When You're Ready” en “The Box”. Laatstgenoemde en “Vondelpark” zijn veruit de beste tracks op dit album.
1990s evenaren ongeveer het niveau van hun debuutalbum en staat weer garant voor lichtverteerbare rocknummers. Vergeet niet mee te brullen mocht je ze nog eens zien op een festivalweide.
Team William werd in 2008 derde op Humo's Rock Rally. Ze moesten Steak Number Eight op de eerste stek en Jasper Erkens, die de zilveren medaille behaalde, laten voorgaan. De editie 2008 was wederom vruchtbaar, want bands als The Galacticos, The Hong Kong Dong en Roadburg waren enkele deelnemers die naast een podiumplaats grepen. Team William werd toen op een forum 'de meest overschatte groep van Europa' genoemd. Het viertal uit Ninove pikte deze reactie op en dat werd dan ook de slagzin van hun MySpace. Daar benadrukten ze ook tot driemaal toe dat ze een pop brengen. Dit als tegenreactie op een journalist die ze als een punkband aanschouwde. Ondertussen zijn we een jaar verder en hebben ze net hun eerste titelloze debuutalbum uitgebracht. En daarop staan twaalf prachtige indiepopnummers met een heel zomers gevoel.
Opener “London Lofi” is al meteen raak met z'n catchy keyboardgeluiden. Die keyboards zullen nog wel een paar keer uw trommelvliezen verwennen. Het tweede nummer “You have my heart, okay” zal de tweede single worden. Een voortreffelijke keuze volgens ons. De clip is al ingeblikt, lezen we zo op hun Facebook (het zijn hippe vogels, die van Team William). Huidige single “Lord Of The Dogs” lijkt bij de eerste tonen niet de meest geschikte debuutsingle, maar na het volledig te hebben gehoord zal het nog een tijdje nazinderen. Het heeft een zeer hoog meezinggehalte. Op het moment van schrijven stonden ze zesde in 'De Mooiste Lijst Van De Hele Wereld' en we durven te wedden dat ze nog wat hoger zullen geraken. “First Snow” begint ingetogen en kent een geweldige climax. De heren uit Ninove beschikken ook over de nodige dosis humor in hun teksten. Voorbeelden daarvan zijn “Judo Kid” en “You Look Familiar”. Het fantastische “70%” heeft nog heel wat hitpotentie. Er staat zelfs wat folk op de plaat; de intro van “Me + my Hobo” lijkt zo uit een RPG-game weggelopen te zijn, evenals de afsluiter “Peptalk”.
We zijn helemaal weg van dit album. Ideaal om tijdens een zonnige dag naar te luisteren. Deze zomer spelen ze onder meer op Pukkelpop. Wij zullen zeker van de partij zijn.
Nederlands 
Français 
