Archive kwam vorig najaar in de belangstelling met de vijfde cd `Lights', een combinatie van `70's psychedelica, trippop, gitaarrock'n'roll en feedbackgeraas. De band uit Londen, onder het duo Darius Keeler en Danny Griffith, trokken drie vocalisten aan nl. Dave Penney, Polard Berrier en Maria Q. In Wallonië werd de band al vóór de zomer opgemerkt. De belangstelling ontstond met die prachtige intieme single ?Veins?. In oktober ll concerteerde Archive al in de AB, dat uitverkocht was. Eergisteren traden ze op in de Vooruit, Gent, ietwat gehavend, want zanger Berrier viel uit door keelontsteking. Een herkansing was er te Lille.

Archive was soms met acht op het podium. Hun songs werden gekenmerkt door een repetitieve opbouw, een swing en groove en een stuwende, forse climax met fuzz en elektronicasoundscapes, afgewisseld met enkele sfeervolle, dromerige werkstukjes, bepaald door de hemels bezwerende zang van Berrier, de directe rauwe zang van Penney of door de soulfulle zang van Maria Q.

Het donkere lichtdecor en de stroboscoopeffecten waren hallucinant; een meerwaarde aan de spannende broeierige sound.

Archive bleek het muzikale gerecht te zijn van volgende ingrediënten: Radiohead, Jesus & Mary Chain, The God Machine, BRMC, Spacemen 3, Massive Attack, Portishead en Pink Floyd.

Archive had er duidelijk zin en klonk fel, verbeten?letterlijk meegezogen in deze muzikale brij, wat een overdonderend concert opleverde van het Londens gezelschap. Archive putte uit de recente cd `Lights', blikte terug naar ouder materiaal en stelde een paar nieuwe songs voor.

De opener ?Lights? hield ons ruim vijftien minuten lang in z'n greep: een langzame start en rustige opbouw met repeterende elektronicasounds, piano en gitaargetokkel. Telkens kwam er een groepslid bij. Naar het eind klonk welig gitaarvertier en een bezwerende percussie, ondersteund door de breekbare zang van Berrier. Berrier observeerde z'n publiek met een indringende blik. Wat een adembenemende aanvang van het concert.

Het tempo hielden ze hoog in ?Noise? en ?Bridge scene?. Het sfeervolle, subtiele ?Veins? zat vroeg in de set, vocaal ondersteund door Maria Q, die een glansrol innam op het broeierige ?You make me feel?. ?Fuck U? was een regelrechte BRMC's ?Whatever happenend to my rock'n'roll?. Een sterke samenzang tussen de hoge zang van Berrier en de zegzang van Penney. Gaandeweg viel er meer te beleven op het podium. De groepsleden gingen totaal op in die muzikale cocktail. Er waren puike prestaties van ?Sane?, dat direct, stevig en dansbaar was, ?Site back down?, opbouwend en opzwepend, waarin het spacey Spacemen 3 was te horen en het dromerige ?Again?, mooi uitgesponnen (ruim tien minuten), van zacht naar stevig, soms gekenmerkt door een schreeuwzang. Het was Maria Q die de set mocht besluiten. Ze deed Portishead en Massive Attack herleven op ?Pulse? en overtuigde en verve in de bis op Portisheads fijne ?Roads?. Tripsoulwavepop op z'n best!

De respons was groot. Na een goed anderhalf uur besloten ze. Ze waren onder de indruk en kwamen maar liefst tweemaal terug met o.a. het swingende ?Programmed? en het rockende ?System?.

Archive gaf tenslotte een twee uur durend optreden; net zoals Interpol vroeger en Editors twee jaar geleden, staan zij op het punt definitief door te breken. Gegund!

Org: Agauchedelalune, Lille

The Magic Numbers werden ingeleid door de Brusselse singer/songwriter William Street, die met voorgeprogrammeerde instrumenten z'n intieme akoestische gitaarsongs breder van opzet liet klinken.

Het lijvig vriendelijke gezelschap The Magic Numbers van de familie Stodard (twee broers en zus: Romeo (zang/gitaar), Sean (drums) en Michele (zang/bas)) en Angelo Gannon (toetsen/melodica/tamboerijn) uit Londen, hebben momenteel twee `feel good' klinkende cd's uitgebracht. Een gevarieerde sound met enerzijds rustige, dromerige en sfeervolle songs, anderzijds fris, dynamische en luchtige songs.

Live behielden ze alvast die afwisseling, wat garant stond voor een vaardig aangename, ontspannende set. Een boeiend, broeierige, pakkende retrosound die overtuigde! Een twee uur durende set, die op geen enkele moment verveelde en waarbij Romeo ruimte bood voor de aanvullende zang van zus Michele en Angelo. Naar het eind had het viertal zelfs zoveel speelplezier dat ze de twee roadies erbij haalden om een paar `on-the-road-country' songs te spelen en te jammen. Door de vriendelijke uitstraling en hun handgeklap, werd het publiek nauw betrokken tot de band.

Ze speelden uit de twee cd's en begonnen snedig met ?This is a song?, ?Forever lost?, ?The mule? en ?You never had it?. Het zijn melodieus subtiele songs met een sterke opbouw, ondersteund door de vrouwelijke backing vocals. ?Love's a game?, ?Undecided? en ?Slow down? - vrouwelijke zang op het voorplan -, waren knus, sfeervol en dromerig; ?Slow down? werd zelfs geouttro-ed door Kate Bush's ?Running up that hill?. In ?Keep it in the pocket? zongen Romeo en Angelo alsof het nummerde haperde.

?I see you, you see me? klonk zowel intiem als uptempo. ?Runnin out? was alvast één van de stevigste nummers in de set.

De band bracht een paar nieuwe songs nl. het intieme ?New song? en ?Anima sola?, een ideale kampvuursong, hun vakantienummer bij uitstek als ze in Mexico zijn. ?Love me like you? besloot na anderhalf uur de set.

Maar deze Mama's & Papa's van het jaar 2007 beleefden een fijne tijd in Le Grand Mix en trakteerden op een half uur jam- en speelplezier met een pakkende ?Hymn to her?, bepaald door xylofoon. In ?Take me or leave me? lag de klemtoon op de breekbare zang van bassiste Michele. Na een tweetal gejamde countryroad/ freefolk songs (by the way samen met hun roadie en PA man), en een schitterend uitgesponnen ?Beard? namen ze definitief afscheid.

?Had everybody a good time?? vroegen ze?luidkeels werd dit positief beantwoord. Magic Voices, Magic Music, Magistral Magic Numbers?wat konden we ons meer wensen?

Org: Grand Mix Tourcoing

Support act waren The Spores, die muzikaal ergens tussen The Bellrays en The Cranes te situeren waren.. Rock'n'roll, gothicwave die potig, sfeervol en dromerig was. De zangeres Molly McGuire kon hoog gaan, de gitarist bleef er koel, afstandelijk en onbeweeglijk bij. Met poppen gaven ze elan aan de sound.

Eagles Of Death Metal is de band van Jesse `the devil `Hughes. Melodieus spannende, rauw rammelende doorleefde rock'n'roll met een oud Rolling Stones tintje en een Monster Magnet uitstraling. Jesse kwam met z'n band eerst in de belangstelling door de samenwerking met Josh Homme (QOSA)en Millionaire's Tim Vanhamel. Momenteel helpt Homme nog mee aan de platen van The EODM, maar gaat niet mee op tournee. De band heeft tot nu toe twee cd's uit `Peace love death metal' en `Death by sexy'.

EODM zorgde een rock'n' roll vuurtje met een dosis fun en entertainment, de ideale muzikale formule van het viertal. Thema's over nachtelijke avontuurtjes, (natte) tienerdromen, whiskey, vrouwen en sex speelden ze in een strakke, gebalde, krachtige en opzwepende sound.

Wij beleefden een tof ontspannend avondje. Het viertal rockte en sprong, ondanks de indruk van een gezegende leeftijd. In de anderhalf uur durende set waren er een pak songs van hun debuut.

Ingeleid door een hiphopbeat, startten ze energiek, fris en snedig met ?Don't speak?, gevolgd door ?Kiss the devil?. Na een drietal nummers toonde Hughes wie z'n liefje wel mocht zijn: Joan Jett! Hij showde haar t shirt. Ze hielden alvast het tempo hoog met ?Bad dream mama?, ?I like to move in the night? en ?English girl?, die pittig gekruid waren door enkele soli.

Ik hoorde in m'n oor referenties fluisteren van Lyngryd Skynryd en Stealers Wheel, wat meteen ?Stuck in the middle (metal) with you? van deze laatste band opleverde. Op ?Flames? klonken ze op z'n Mayalls en R.L. Burnsides: rock'n'roll blues.

Hughes maakte er een plezierige tijd van en zweepte z'n fans op met ?Are you still having a good time?, ?Do you want a rock'n roll show? en ?Are the girls doin' fine??. ?I gotta feeling? was voor alle 19 year old girls. Fantasietjes hadden de vrije loop. Het publiek hield er wel van en er werd welig gecrowdsurft. ?Boys bad news?, ?I only want you? en ?Speaking in tongues? besloten op een stevige, energieke wijze de set.

Ze konden rekenen op een sterke respons. Ze speelden nog een drietal songs in de bis waaronder ?New rose? (Jesse Hughes solo!) en?hoe kon het ook anders, een nummer van hun invloedrijkste band: ?Brown sugar? van The Rolling Stones.

Dit was een fijn, gezellig, ontspannend, ontstressend concertje van een compromisloos viertal.

Org: Agauchedelalune, Lille

De Vooruit ontvangt doorgaans de betere rockband, van trendy tot tijdloos, maar zelden gespeend van decibels. Niet zo afgelopen zaterdagavond dus, toen de Schotse engel Isobel Campbell en de Amerikaanse grunge-survivor Mark Lanegan met hun intieme luisterliedjes in de Gentse rocktempel neerstreken voor een uitverkochte affiche. Pers en publiek zijn het er over eens dat dit gelegenheidsduo met het album ?Ballad of the Broken Seas? verantwoordelijk was voor één van dé muzikale wapenfeiten van 2006. Op dit album laten ze zich spontaan een soort Beauty & The Beast imago aanmeten onder de vorm van een onwaarschijnlijke combinatie van frèle en rauwe vocals die eerder reeds Lee Hazelwood & Nancy Sinatra of Nick Cave & Kylie Minogue (muzikale) hoogtepunten lieten bereiken.

Vergezeld van een vierkoppige begeleidingsband bleek opener ?Revolver? meteen een welgemikt schot in de roos. Ingeleid door spaarzame percussie en desolaat gitaargetokkel zette de gedeclameerde samenzang van de zeer statische Campbell & Lanegan de toon voor de rest van de avond. Tot de andere hoogtepunten waar het etherische engelengezang van Campbell en de door rook en levenspijn doordrongen stem van Lanegan wonderwel samenvloeiden behoorden zeker ook ?Deus ibi est? en ?(Do You Wanna) Come Walk with Me??. Nagenoeg alle nummers op ?Ballad of the Broken Seas? zijn van de hand van Campbell, geen wonder dus dat dit ex-lid van Belle & Sebastian nu en dan zelf de show mocht stelen met ?Black Mountain?, ?Saturday's Gone? of het aan Nick Drake schatplichtige instrumentaaltje ?It's Hard to Kill a Bad Thing?. Op de tonen van ?The Circus is Leaving Town? kreunde Lanegan ?The party's over now, so draw the curtains down?, een passend einde van het eerste deel van het concert. Tijdens de twee bissen werd de gemoedelijke sfeer een ietsje venijniger. Na een klein fysiek opstootje ter hoogte van de bar zetten Campbell & Lanegan passend ?Ramblin' Man? in, een doorleefde cover van een Hank Williams original die van een vuil countryblues randje werd voorzien.

Het was meteen het sluitstuk van een geslaagd anderhalf uur in een onbezwete Vooruit, ondergetekende dook voldaan en stilletjes neuriënd op het refrein van ?Saturday's Gone? de nacht in ...