Corinne Bailey Rae, een 27 jarige sympathieke, frêle jonge dame, debuteerde sterk vorig jaar met haar sfeervolle, dromerige licht heupwiegende semi-akoestische souljazzypop; fijn, subtiel uitgewerkt songmateriaal onder haar warme, helder overtuigende emotievolle stem. Ze excuseerde zich voor het uitgestelde concert in oktober vorig jaar, want een onverwachts succesvolle Amerikaanse tournee deed de Europese uitstellen tot dit voorjaar.



De ontwapende enthousiaste spring- in-`t-veld bracht op stijlvolle wijze -innemend en freakend- aangename, genietbare romantische pop, begeleid door een negenkoppige band (twee backgroundzangeressen, een blazersectie, toetsenist, drummer, bassist en een gitarist); een rijkelijk geschakeerd geluid door klasse muzikanten, wat sterk werd geapprecieerd. De set bestond uit nummers van haar debuut, een paar b sides en `helden' die haar hebben beïnvloed.

Meteen op de breed georkestreerde opener ?I `d like to? bewees ze haar gouden stemkwaliteit. Op de innemende ?Breathless? en ?Enchantment? speelde ze zelf akoestische gitaar. ?Trouble sleeping?, prachtige souljazzypop, gaf wat meer vaart. Een eerste held werd Jimi Hendrickx: ?Long hot summer? had een directer rockvlaagje, weliswaar ondergedompeld in de Bailey Rae stijl. ?Call me when you get this? was de `driving-at-home-nightsong'. ?No love child? was één van haar b sides, die een forse percussie meekreeg. Vervolgens klonk het gezelschap ingetogen, rustig en sfeervol op ?Butterfly?, ?Till it happens to you? en het nieuwe ?I won't let you lie to yourself?. Ze eindigde met haar bekende singles ?Like a star? en het groovy ?Put your record on?.

Haar onschuldige glimlach, het handjesgezwaai en de `bedankingskes' over de `open minded' houding van het publiek onderstreepten de fijn, knus, gezellige set.

In de bisronde liet Bailey Rae eerst de blazersectie en de backgroundzangeressen links; op ?Choux party heart? (haar persoonlijke lieveling van de cd) was zij alvast een muzikale ster. ?Since I`ve been loving you? van Led Zeppelin, gekenmerkt door een mooie opbouw, kreeg een eigen tint door piano en toetsten. In een basisbezetting kwamen deze nummers wel aardig tot hun recht. Na een klein anderhalf uur besloot ze met ?Seasons change? (origineel van Stevie Wonder) waar iedereen terug van de partij was.

Corinne Bailey Rae beleefde een gezonde dosis spanning op deze tweede dag van haar Europese tournee. Ze zorgde alvast overtuigend voor een tof avondje souljazzypop en wist met haar sympathieke uitstraling en bedankjes het publiek volledig in te palmen! ?Like a star? was terecht?voor haar bedoeld!

Als support act trad de jonge singer/songwriter Jack Savoretti op. Hij won totaal onverwachts in een klein half uur het publiek voor met enkele dromerige pakkende akoestische gitaarsongs: een fijnzinnig gitaarspel, mondharmonica en z'n gevoelig heldere stem. ?Dreams?, ?Soldier's eyes?, ?Without? en ?Ring of fire? (eerbetoon aan Johnny Cash) waren erg sterk.

Hij was onder de indruk van de warme respons en het enthousiasme van het publiek. Hij verliet de bühne met een traan. Mooi toch?

Savoretti onderscheidde zich alvast van talrijke singer/songwriters. Te onthouden!

Organisatie: Live Nation

De Amerikaanse band House Of Lords is momenteel opnieuw op tour doorheen Europa. In oktober vorig jaar waren ze een allereerste keer live te zien op Belgische bodem. Helaas waren we er toen (in Bob's Biebob) niet bij. Ook tijdens het tweede deel van hun Europese tournee stond België op hun lijstje. House Of Lords is een band die vooral furore maakte in de gouden `melodic rock' jaren'90. De band ontstond uit de resten van de band Giuffria. Hun eerste titelloos debuutalbum was erg succesvol en werd toen geproduceerd door niemand minder dan Gene Simmons van Kiss. Na het derde album 'Demons Down' hield de band er mee op. Grunge muziek vierde toen hoogtij en voor een melodieuze rockband als House Of Lords was er toen bijna geen aandacht meer. In 2004 keerde de band terug met het zwaar tegenvallende album: 'The Power Of The Myth'. Gelukkig viste Frontiers Records deze band terug op en met 'World Upside Down' uit 2006 is de band aan een nieuw, tweede leven begonnen. Helaas is er van de originele line-up weinig overgebleven. Enkel zanger James Christian is nog van de partij. Live bestaat House Of Lords nu uit: Jimi Bell (guitars), B.J. Zampa (drums) en Chris McCarnill (bass).



Voor House Of Lords aantrad kregen we eerst nog Midnite Sun uit Italië. Niet zo'n geslaagde zet om op deze doordeweekse dag nog een voorprogramma te programmeren. Bovendien klonken deze Italianen zeer oubollig en sprak hun potige clichéhardrock mij totaal niet aan. Maar goed deze jonge leeuwen moeten zich ook eens kunnen bewijzen en de heren zelf hadden het eigenlijk wel naar hun zin.

Na een vrij korte pauze begon Christian en de zijnen aan hun optreden met "Sahara" uit het gelijknamige album uit 1990. De geluidstechnieker had waarschijnlijk een immense hal voor 'oren', want tijdens de eerste 3 songs stond de volumeknop veel te hard. Gelukkig zag hij zelf zijn eigen fout in waardoor het geluid gedurende het optreden steeds beter werd. Het was evenzeer schrikken toen we de kolos James Christian mochten aanschouwen. De man moet tegenwoordig heel wat extra kilootjes meeslepen. Bovendien hield hij er soms een wat gemaniëreerde podiumperformance op na. Zo was hij met zijn onheavy uiterlijk toch wel het buitenbeentje van de band. Gelukkig bleek zijn stem nog steeds intact. Ik weet dat er na het vorige optreden in de Biebob veel discussie is ontstaan of alles wel live werd gebracht. Velen hadden het vermoeden dat toen nogal wat 'backings' en leadvocalen op band stonden. Wel, ik heb er eerlijk gezegd ook mijn twijfels over. De backingvocalen klonken tijdens dit optreden zo perfect en authentiek waardoor je gaat veronderstellen dat er eventueel wel het één en ander op tape zou kunnen staan. De synthesizer en keyboardbegeleiding stonden zeker op tape. Dit was echter nooit storend (tenzij tijdens de bassolo "Deamon Wheel"). Toch is het jammer dat er live geen gebruik werd gemaakt van een volwaardige keyboardspeler. Dat zou de House Of Lords sound zoveel rijker en voller hebben gemaakt. Nu werden de powervocals van James vooral gesteund door de stevige gitaarriffs van de linkshandige gitarist Jimi Bell. Hierdoor klonk House Of Lords live een stuk steviger en minder melodieus. Maar de songs, die stonden als een huis! Up-tempo melodieuze rocksongs werden afgewisseld met bloedstollende ballades ("Love Don't Lie"!). Veel songmateriaal kwam uit het debuutalbum maar ook de songs uit het nieuwe 'World Upside Down' (met o.a. een waanzinnig mooi "S.O.S. In America") werden zeer hartelijk onthaald. Zowel Jimi Bell als Chris McCarnill mochten zich even in de kijker spelen. James Christian zong de sterren van de hemel. Enkel tijdens de melige ballade 'Your Eyes' liet hij een steekje vallen. Hoogtepunt van de avond was het semi-akoestische "Can't Find My Way Home". Een dolenthousiaste fan wou ook nog "Pleasure Palace" horen, waarna de band prompt dit nummer bracht. Maar natuurlijk zat dit reeds geprogrammeerd in deze afgewerkte, typische Amerikaanse show. Als toegift was er het wat lachwekkende, flauwe "Gone", de Japanse bonustrack van 'World Upside Down'.

De opkomst voor dit avondje robuuste melodieuze rock was behoorlijk en het deed de fans heel veel plezier toen de bandleden na het optreden tijd maakten voor hun aanhang en met hen een Belgisch biertje dronken. Fijne mensen die gasten van het Hogerhuis!



Organisatie: Spirit Of 66, Verviers

The Frames zijn een Ierse band onder zanger/gitarist en componist Glenn Hansard, een gevoelig man die fantasierijke, soms gruwel aandoende verhalen en eigen indrukken over dagdagelijkse zaken, aan het publiek wist te vertellen. The Frames balanceren tussen indierock, folk, postrock en slowcore.

Ze bieden sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt, live mooi uitgediept, en directer, krachtiger en noisier konden klinken. Een eerste kennismaking gebeurde al op het Cactusfestival; de band kon openlucht onvoldoende de aandacht trekken; in zaal bleek duidelijk dat ze tot hun volle recht kwamen.

The Frames speelden ruim twee uur een uiterst afwisselende, boeiende set en onderstreepten een sterk samenspel van gitaar, bas, viool en drums. Zelfs een vermanende houding naar één van de fans deed Hansard niet van z'n voetstuk brengen; een assertief man die z'n mening weergeeft.

Het vijftal bracht met de jaarwisseling een nieuwe cd `The Cost' uit; in de lange set stelde de band z'n vijftienjarige carrière voor, en putten regelmatig uit hun recente plaat.

Een instrumentale postrockopener leidde de titelsong in van het recentste album, wat muzikaal garant stond voor de ganse avond: intens, meeslepend materiaal, dat een sterke opbouw en diverse tempowisselingen had, mooi kon aanzwellen en fijnzinnig, subtiel én forser, vitaler kon klinken?Candlelight music met een forse windbries! De groep deed denken aan de live reputatie van Greg Dulli's Afghan Whigs of Twilight Singers.

?Keepsake?, ?Rise?, ?God bless? en ?What happens? lagen in dezelfde lijn, waarbij Hansard voor elke songs een verhaal of indruk klaar had. ?Stars are underground? , ?Finally? en ?Revelate? waren de meer felle, krachtige songs;

Er waren intieme songs, maar het vijftal gaf ze een snedige tint. Het was enkel bij ?Hard way out? en ?Friends en foe?, en in de bisronde, dat de band spaarzamer en soberder speelde en zelfs z'n voorliefde aan Will Oldham prees.

Naar het eind toe werd het tempo terug aangescherpt: meeslepende, bedreven songs die mooi werden uitgesponnen: ?Fake? werd gekoppeld aan Johnny Cashs ?Ring of fire? en onder een donkere rode Valentijngloed speelden ze ?Sante Maria?.

In de lange bis was er eerst ruimte voor de virtuositeit van violist Colm Mac An Iomaire. De klemtoon kwam op ingetogen songs waaronder ?Lay me down? en ?Sad songs?, bepaald door het gitaargetokkel, het vioolspel en de pakkende stem van Hansard. Hij liet het publiek het refrein en talrijke `oohoohs' meezingen. In ?Mighty sword? was de ganse band opnieuw present en met een Will Oldham song (hoe kon het anders) besloten ze de twee uur durende set.

Het sympathieke The Frames speelde een afwisselende set, hield het publiek in z'n greep had en balancerende tussen een beklemmend, pakkend sfeertje en extravertie.

Als support act trad Bell x 1 aan, die ik al aan het werk zag met Starsailor, een paar jaar geleden. De groep, die maar geen armslag kent, verzorgde met z'n drieën een semi-akoestische, intieme, emotievolle set: een subtiel, fijn gitaarspel en drie sterke stemmen. Een `Lazy Sunday' evening gevoel. Ze klonken op het eind feller en speelden als een ontketende Luka Bloom op hun gitaren. Depeche Mode's ?Enjoy the silence? pakten ze uiterst origineel aan. En nu maar hopen dat de groep niet steeds aan het publiek voorbijgaat?

Organisatie: Botanique Brussel

In de Petrol te Antwerpen kregen de twee bands Confuse The Cat en The Rifles evenveel tijd om zichzelf live voor te stellen.

Geert Plessers is al een paar jaar bezig, na het Reiziger avontuur, met Confuse The Cat. De band bood een aanstekelijke, dynamische en vitale set gedurende zo'n 45 minuten. Het vijftal proeft van postrock, Britse postpunk en waverock. Een fris, springerig geluid, dat het vijftal injecteerde op het podium. Ze putten rijkelijk uit hun terechte doorbraakplaat (derde plaat reeds!) `We can do it'. Plessers ontpopte zich op het podium als een Paul Smith van Maximo Park of als een Alex Kapranos van Franz Ferdinand; één van de gitaristen leek als twee druppels water op een Fun Boy Three-er.

Confuse The Cat gaf er een ferme lap op met puike songs als ?The deepest blue?, ?Shockwaves?, ?Principessa? (een Daddy Cool strofe in de outtro) en de opzienbarende single ?Akela?.

The Rifles zijn een jong bandje uit Londen die een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan, net als geestesgenoten The Kooks en The Subways. In een kleine 50 minuten speelden ze een twaalftal drie minuten songs. Het viertal, onder zanger /gitarist Joel Stoker, bracht een sprankelende, energieke set, waarin af en toe ruimte was voor sfeervoller materiaal. Melodieus opzwepende `to the point' postpunk, die nauw leunt aan de `70's van The Jam: korte, kernachtige en snedige songs!

Na een Stooges intro, trok het viertal meteen fel van leer met enkele rechttoe-rechtaan songs als ?She's got standards?, ?One night stand? en ?Hometown blues?. Melodieus verfijnder klonken ?She's the only one?, ?New one? en ?Spend a lifetime?; door het semi-akoestische gitaarspel en melodica was dit een aangename en een mooie afwisseling. Een bredere aanpak die werd geapprecieerd. ?Peace & quiet?, het muzikaal uitgangsbord van dit jong bandje, krikte het tempo terug op; ?Robin Hood?, ?Repeated offender? en de titelsong van de cd `No love lost' volgden in sneltempo. ?Narrow minded social club? was dromerig en besloot samen met het punky ?Local boy? het kleine uurtje beheerste postpunk, onder een fijne melodie en een emotievolle zang.

Org: Petrolclub, Antwerpen