Chris Joris - Veelzijdigheid en intimiteit vinden elkaar in kunstvorm

Chris Joris (*****) is een multi-instrumentalist en een begenadigd percussionist. Hij is dus van vele markten thuis. Met zijn nieuwste plaat 'Until The Darkness Fades', die in september op de markt kwam via W.E.R.F records,  tast hij de grenzen af en improviseert in een speels kader, waardoor de songs live nog beter tot hun recht komen.

In een goed vol gelopen De Casino onderstreepte Chris Joris z’n veelzijdigheid op percussie en op piano. Hij etaleert een onaardse virtuositeit zonder de speelsheid uit het oog te verliezen. Piano, saxofoon, cello, viool, klankschalen allerhande, triangel en de brede percussie dus tekenen spannende, strelende composities. Vaak ingetogen, heel intiem gaat hij te werk, waarna hij, plots alles uit de kast haalt en het crescendo, feller klinkt.
Uiteraard doet hij dat, ondanks de veelzijdige aanpak, als zeventiger niet alleen. Hij wordt bijgestaan door Marie-Eve Ronveaux  op cello en Cécile Broché op viool; we krijgen een magisch rijker klinkend klankentapijt, er zijn verrassende wendingen een meerwaarde zondermeer. Er wordt gegrasduind doorheen de nieuwe plaat en uit zijn rijkelijk gevulde oeuvre.
De man heeft zijn demonen een plaats gegeven, althans zo voelen de songs op 'Until The Darkness Fades' aan, evenals de performance op het podium. Hij spreekt met een kwinkslag zijn publiek aan, en er zijn de speelse klankentapijtjes die elkaar vinden in veelzijdigheid en intimiteit. Wat een mooie, overtuigende kunstvorm, die een gelukzalig gevoel en een licht in de duisternis creëren. Uiteraard waakt hij erover dat het niet al te kitsch, lichtvoetig wordt, en dat het donkere, mysterieuze kantje kleurrijk wordt door het improviseren en experimenteren van al die klanken, van viool, piano, cello, percussie enz.

Twee uur lang waren we onder de indruk van de integere, brede werkwijze van Chris Joris en C° die jazz, klassiek en allerhande muziekstijlen omarmt.
Een boeiende, avontuurlijke, magische sound en set.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: Jazz Lab ism De Casino, Sint-Niklaas

Star Industry - Feest met onverwoestbare klassiekers
Star Industry + Next! + The Dirty Scums

In de Asgaard in Gent staat doorgaans metal op het programma, maar vorige zaterdag stond er een mix van punk en gothic/wave op de affiche, met drie bands die elk een bijzonder verhaal hebben.

De West-Vlaamse punkband The Dirty Scums bestaan al sinds 1981 en zijn daarmee zowat generatiegenoten van The Kids en Red Zebra, twee bands die ook nog steeds actief zijn. The Dirty Scums hebben in de Belgische punkscène een goede reputatie, maar daarbuiten hebben ze de voorbije 40 jaar misschien minder fans gemaakt.
Bij de start van hun optreden in de Asgaard zijn maar een handvol fans van de band opgedaagd in een shirt van de Scums. Ze zijn met te weinig, niet meer van de jongste en misschien ook niet enthousiast genoeg voor een onstuimige pogo. Zanger-gitarist Dirty Pik geeft wel het volle pond, maar legt zich al snel neer bij het feit dat dit voor The Dirty niet de meest gedenkwaardige avond zal worden.
De set is een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met onder meer een ode aan Debbie Harry (van Blondie) en een sneer aan de toenmalige eerste minister Wilfried Martens (“Martens, Jij Ouwe Rukker”).
Het leukste moment bij The Dirty Scums is als het trio elk een bouwvakkershelm opzet en hun versie brengen van het Bob De Bouwer-lied, met als refrein ‘Gaan We Eentje Drinken? Nou En Of!’. Na de reguliere set gaan The Dirty Scums gretig in op de vraag voor een toegift. Het trio perst er in een rotvaart nog drie nummers uit, met onder meer het hilarische nummer “Joat” (Ja in het West-Vlaams).
The Dirty Scums verdienen respect voor wat ze al gepresteerd hebben, maar dit concert in de Asgaard voegt weinig toe aan hun palmares.

Next! kwam al eens eerder aan bod op deze site. Deze ook al West-Vlaamse band begon als coverband met een voorliefde voor new wave-hits en vervelde van daar uit naar een band met eigen nummers die nog wel wortels hebben in de postpunk en punk van de jaren ’80.
Met hun Ramones-cover “Blitzkrieg Bop” als eerste in de setlist rapen die van Next! de cover-punten op die The Dirty Scums hebben laten liggen. De andere covers die nog op de setlist prijken zijn “Modern Dance” van The Definitivos (doet jammerlijk geen belletje rinkelen bij het Gentse publiek) en “Living Room” van Red Zebra. Bij die laatste gaat het dak er wel af.
“Nude As The News” is een cover van Cat Power en sluit dus minder aan op de roots van deze band. Het is niet zo’n heel bekend nummer. Het is wel het nummer waarop zangeres Saskia haar visitekaartje afgeeft: wat een stem, wat een performance, …
Het is twee jaar geleden dat ik Next! live zag en wat een progressie heeft zij gemaakt. Vroeger stond ze op het podium met een houding van ‘ik sta hier ook maar omdat ik een te grote mond heb opgezet op café’ terwijl ze vandaag echt een frontvrouw is die terecht met bijna alle aandacht gaat lopen.
Bijna alle aandacht, want bij Next! zijn ze met z’n zessen en dan nog netjes gender-gelijk verdeeld met de helft vrouwen en de helft mannen. Een klassieke rockband-bezetting met wel twee gitaristen en dan nog een saxofonist. Vooral die laatste drie maken dat het geluid van deze band soms heel vol zit en dat elk podium bij voorbaat te klein is om iedereen zijn moment in de spotlights te gunnen. Next! was er in de Asgaard op gebrand om alle nummers van hun eerste release (op cassette!) te spelen en daarvan onthouden we vooral “Greedy”, “Lovesong” (geen cover van the Cure) en “War” als hoogtepunten.
Net als The Dirty Scums eerder eigent ook Next! zichzelf nogal vlot een bisronde toe en daarin brengen ze hun versie van “Bad Reputation” van Joan Jett & The Blackhearts.
Next! kan nog wat groeien in hun eigen nummers en moet wat meer ‘lucht’ brengen in hun sound, maar dit is een band met een mooie toekomst voor zich.

De Limburgse gothic rockband Star Industry is de headliner van de avond in Gent. Deze band kende zijn hoogtepunt op het einde van de jaren ’90 met hun radiohit “Nineties” (op StuBru) en daarna volgden erkenning en concerten en festivals in het buitenland. Ze haalden de mosterd bij The Mission en de Sisters Of Mercy. Heel productief zijn ze niet. Doorgaans zit er minstens vijf jaar tussen elke albumrelease en sinds ‘The Renegade’ uit 2015 heeft Star Industry geen nieuw studiowerk meer uitgebracht.
In de set in Gent zaten ook nog altijd geen nieuwe nummers. Wel kregen we een mooie doorsnede van hun muzikale erfenis. Het Gentse publiek reageerde met het grootste enthousiasme op het oudste werk (“Ceremonial”, “Be Real”, “Sodium Haze”, …) en de Asgaard ontplofte als “Nineties” werd ingezet. Het publiek was al behoorlijk enthousiast maar bij dit nummer ging elke vleermuis aan het dansen.
Star Industry nam al mooie covers op van onder meer Depeche Mode en Roxette, maar in Gent brachten ze een compleet herwerkte versie van “Eleanor Rigby” van The Beatles. En in “Sodium Haze” werden ook nog een paar zinnen gezongen van the Eurythmics (uit “Here Comes The Rain Again”).
Ook deze band ging niet naar huis zonder een toegift en daarna was het aanschuiven aan de merch-stand. Star Industry bracht in de Asgaard een mooi opgebouwde set met veel vaste waarden en weinig verrassingen. Ze kunnen nog altijd teren op hun oudste materiaal, maar nieuw werk is zeker welkom.

Organisatie: EGW-Rock & ENG

Brussels Jazz Orchestra & Friends - Dertig jaar jong en springlevend.

Dertig jaar is in een mensenleven een mijlpaal, je zet belangrijke stappen in je leven … En toch ben op je dertig nog steeds piepjong en vol toekomstplannen. Brussels Jazz Orchestra (*****) kwam in een overvolle concertzaal DeSingel in Antwerpen eveneens zijn dertigste verjaardag vieren, ook voor hen een mijlpaal. Maar na hun performance, kregen we vooral het gevoel dat zij springlevend en vol plannen zitten. Het werd een bonte avond, waar uiteraard jazz de rode draad vormde, grenzen werden afgetast en verlegd, dit allemaal binnen een speels kader van improvisatie, dans, zang en visuele effecten.

Brussels Jazz Orchestra bracht, om deze verjaardag te vieren, enkele vrienden mee. Ze zetten de avond in met een groovy intro en riepen één van dé meest toonaangevende jazz muzikanten op het podium die ons landje rijk is, Bert Joris. De man is een trompetvirtuoos, hij leeft met dat instrument en tast de mogelijkheden af tot het oneindige. Een wervelstorm aan kippenvelmomenten, die de zaal in vuur en vlam zette. Een eerste hoogtepunt.
Twee uur lang werden e in die unieke wereld ondergedompeld. Na een storm van uitzinnige blaasinstrumenten, bracht o.a. Tutu Puoane wat soul en warmte met haar vocals op “We have A Dream”, er was ook plaats voor een macabere murder ballad van “In The Pines”, naar een graphic novel Erik Kriek, muzikaal begeleid door de klanken van Lynn Cassier. Wat een huivering en emotionaliteit.
De heren van Kommil Foo vervoegden en de combinatie van vocale virtuositeit, humor en absurditeit intrigeerden. Ze pasten in het plaatje van jazz en improvisatie; tot een kunstvorm werd het verheven, ze voelden zich binnen dit collectief enorm in hun sas. Het resulteerde in een tot de verbeelding sprekende, wervelende show.
BJO demonstreert hun veelzijdigheid door alles uit de kast te halen, met blazers, drums en gitaar; verder een wervelende piano, die het geheel compleet maakt. Elk element is belangrijk en valt op zijn plaats.
BJO staat open voor vernieuwing, andere culturen en kijkt over de grenzen heen. Er o.m. de samenwerking met qanunspeler Osama Abdulrasol die samen met zijn kompanen ons onderdompelt in een badje van Midden-Oosterse elementen, aangevuld door de klankenpracht van BJO. Een zachtaardige botsing van culturen.
In de laatste rechte lijn stelde Frank Vaganée zijn mede muzikanten voor, en had oog voor entourage, publiek, de organisatie en de vele mensen achter de schermen, die zorgden voor een perfect verloop van de avond. Een bescheidenheid die hem siert, want zijn soli op sax naast die van zijn muzikanten, waren onaards voelend en creëerden een gevoel van welbehagen.
De avond werd afgesloten met jazz, moderne muziek en rap, met o.a. Monique Harcum (vocals), Zediam (rap) en DJ Grazzhoppa die een heel andere kantje van BJO laten horen in een schitterende finale. Het onderstreepte alvast het springlevende karakter van BJO. Dertig jaar bezig en het is nog steeds uitkijken naar de toekomst.

Organisatie: BJO + De Singel Antwerpen

Godiva en FleXanT - Fijne ontdekking en herontdekking in deathmetal

Godiva kennen wij vooral als merk van pralines. Die merknaam verwijst evenwel naar de legende van Lady Godiva en die legende was de inspiratie voor de bandnaam van een Portugese band. Godiva kwam zopas voor twee avonden naar Vlaanderen. We hadden voor hun concert in café Hell in Diest kunnen kiezen, maar als je dan de optie hebt om ze op een vrijdag de dertiende te gaan zien, dan laat je die kans niet liggen. En zo konden we ook kennismaken met het herrezen FleXanT.

De Vlaamse deathmetalband FleXanT bestaat al sinds 2008 maar bij de oprichting van deze band had elk lid al wat bagage in de rugzak. Hun debuut was ‘Dark Side Of Humanity’ en dat kwam in 2012 uit. Er volgden daarna wat bezettingswissels waardoor het inzake releases bij dat ene album bleef, maar sinds enkele jaren is er nu opnieuw een vaste line-up en speelt deze band een goede reputatie bij elkaar. Er is nu een deal met het label van Gio Smet, dat voortaan ook de optredens van deze band regelt. Het is lang geleden dat de toekomst er voor FleXanT er nog zo rooskleurig uitzag.
FleXanT-zanger Robin (Animal) kwam aan de start op halve vocale kracht door een hardnekkige bronchitis. Hij begon dan ook ‘rustig’ gruntend aan zijn set en gaandeweg bleek er nog genoeg profiel op de stembanden te zitten om naar het einde van de set toch gewoon voluit te gaan. Ook een paar slokken van een flesje hoestsiroop en de reacties van het publiek gaven hem vocaal vleugels. Robin moet het overigens niet enkel hebben van zijn volume of bereik. Hij verleidt het publiek net zo goed met zijn charisma en podiumprésence.
Voor we FleXanT herleiden tot de vocalist: wat een machtige band. Massa’s ervaring en talent, en dan ook nog eens met de juiste stoere poses. De set in Eernegem werd retestrak gespeeld, ondanks de soms heel muzikaal-technisch uitdagende stukken. Opzwepende melodische stukken werden netjes afgewisseld met agressieve, death-thrash. En wat een gretigheid ook, bij alle bandleden. De set in Eernegem was een mix van nummers uit ‘Dark Side Of Humanity’ en nieuw werk. De nieuwe nummers wisten ons makkelijk te overtuigen. “Medusa Flower”, “My Last Will” en “Bloody Photographer” zijn van het beste dat we van FleXanT al gehoord hebben. De band kreeg verdiend een toegift en dat was “Until The End Comes”.
Ruin / Forecast Of A Broken Dream . This Fuckin’ Life / Demons Of The Soul / What About The Right Things / Medusa’s Flower / Demolition Tale / My Last Will / Bloody Photographer / Rubbish / Pain // Until The End Comes

Ook Godiva kwam in de B52 niet op volle kracht aan de start: de bassist was niet mee op deze korte tournee en dan liet ook nog eens de sample-machine het afweten. Niet leuk en toch liet het viertal daar weinig van merken. Het maakt dat we van de symfonische elementen in Godiva’s deathmetal weinig hebben meegekregen. Zonder die samples klinkt Godiva als een mix van gothic en groovy melodeath.
De zanger en de twee gitaristen hebben strakke lederen jassen aan en hebben een eigen make-up-patroon op hun gezicht. Vooral zanger Pedro en gitarist André houden van de aandacht van de fotografen en filmende fans en zetten ondertussen ook nog eens een strakke set neer. Van hun dit jaar uitgebrachte album ‘Hubris’ hebben ze enkel de titeltrack niet gespeeld. De enige ‘oude’ track was er in de toegift (“Oblivion”). De tracks waar wij het hardst van onder de indruk waren, zijn “Black Mirror”, “The Meaning Of Life” en “Media God”.
Godiva heeft muzikaal en visueel een heel eigen gezicht, bovenop een brandende ambitie, en dat laatste ondanks de vele jaren die ze al op de teller hebben. Dit is een band die we hier wel eens vaker aan het werk willen zien.
Black Mirror / Faceless / The Meaning Of Life / Dawn / Empty Coil / Media God / Godspell / All Seeing Eye // Oblivion

Organisatie: B52, Eernegem