De Mechelse/Leuvense hardrockers van Cardinal hebben een nieuwe single. “Take It From The Top” doet meteen denken aan de jaren ’80 van vorige eeuw, de hoogdagen van Bon Jovi, Europe en Extreme. Deze puike single heeft een fantastische intro en een meeslepend ritme en refrein.
De productie was in de bekwame handen van Bob Briessinck (Phoenix Rebellion, Velvet Mist, Arson, Infantile, ...). Deze productie blijft mooi overeind naast die van andere bands die de jaren ‘8à doen herleven als Big Red Fire Truck. Het artwork van deze single kan ons maar matig overtuigen en een clip erbij was leuk geweest.
Op hun debuutalbum ‘I’ stonden al een pak veelbelovende songs en als deze single de voorbode is van het volgende album, dan wordt dat iets om naar uit te kijken. Ons advies voor Cardinal: take it to the top!
https://www.youtube.com/watch?v=DLybeF-vcRU&t=1s
De derde single van N.E.L. & J.P. is opnieuw een schot in de roos. Punkdichteres Nel treedt op “Hamartia” net iets minder op de voorgrond dan op “Zelfbeeld Van DenAldie” en ”HuidHonger” en dat versterkt de zuinige lyrics in overtuigingskracht. Volgens Wikipedia is hamartia een Oudgriekse term om de fatale fout in het karakter van een protagonist van een tragedie aan te duiden. Aristoteles beschreef het in zijn Poetica als de fout die de held ten slotte ten val zal brengen. Nel Mertens geeft er haar heel eigen draai aan.
Muzikaal klinkt dit bijzonder vol, dansbaar, modern en toch met twee voeten in het verleden, zoals Pesch of Silent Flag op hun beste momenten.
Er komt een EP aan en dat is iets om heel hard naar uit te kijken.
Dance/Elektro
Hamartia -single-
N.E.L. & J.P.
https://www.youtube.com/watch?v=gZTqCytdfhc
De Duitse band Oomph! zien we niet zo vaak op een Belgisch podium. Terwijl er muzikaal meer dan genoeg overeenkomsten zijn met het veel populairdere Rammstein en andere bands uit de groep van de Neue Deutsche Härte. Nochtans wordt aan Oomph! vaak toegeschreven dat ze een grote invloed gehad hebben op Rammstein. Dat is dan toch vooral in geluid en compositie, want Oomph! is heel wat minder expliciet en minder provocerend in de lyrics dan de band van Till Lindemann.
Oomph! heeft voor het eerst in zowat 30 jaar een nieuwe zanger en dat is het meest opvallende aan hun nieuwe album ‘Richter Und Henker’ (rechter en beul).
Zoals we ons Rammstein moeilijk kunnen voorstellen zonder Lindemann, zo kunnen heel wat fans zich maar moeilijk verzoenen met een Oomph! zonder Dero Goi. De nieuwe zanger – Der Schulz – zingt al lang bij gothic-band Unzucht. Hij doet op ‘Richter Und Henker’ hard zijn best om zo dicht mogelijk bij Dero Goi te komen en bij momenten lukt het hem om zijn voorganger te doen vergeten. De stem klinkt uiteraard wat anders, maar als geheel blijft deze Duitse band wel heel herkenbaar.
Over naar de songs. Anti-oorlogslied “Nur Ein Mensch” zal een bommetje zijn bij de komende concerten. Het geweldige “Schrei Nur Schrei” heeft een uptempo Tanzmetal-beat waar de rest van de Neue Deutsche Härte een puntje aan kan zuigen. De productie van de meeste tracks op dit album is opnieuw vet en zwaar aangezet, met strakke industrial-ritmes (een late erfenis van Front 242?) en daarover heel klassieke gitaarriffs gedrapeerd. Titeltrack “Richter Und Henker” heeft een wat slome intro, maar bloeit knap open en klinkt in het catchy refrein zelfs wat als Sabaton.
In de lyrics is Oomph! misschien weinig controversieel, er zit wel heel wat oprechte emotie en maatschappijkritiek in. Op dit album komt Oomph! het beste uit de verf als de lyrics gaan over angst of woede. Passie (“Soll Das Liebe Sein”) en verdriet (“Wem Die Stunde Schlagt”) vind je er ook op, maar daarmee scoren ze zo geen knappe doelpunten als met angst of woede.
“Sag Jetzt Einfach Nichts” heeft net als “Schrei Nur Schrei” een hitsig tempo en is voluit dansbaar en zelfs catchy. Hetzelfde geldt voor “Wut” (woede), waarop Joachim Witt mag meezingen. Witt is een overlever van de Neue Deutsche Welle, die nog interessantere Duitse muziekstroming (Rheingold, DAF, Grauzone, …) waaruit veel later dan de Nieuwe Deutsche Härte ontstaan zijn. Ook “Wu”t is voluit dansbaar en heeft toch dat lekker agressieve shredden.
Oomph! zakt op ‘Richter Und Henker’ een paar keer door het ijs. Als het tempo zakt (“All Die Jahre”, “Wo Die Angst Gewinnt”, …) maakt vooral Der Schulz niet het verschil zoals Dero Goi dat wel kon en wordt het wat melodramatisch.
‘Richter Und Henker’ is een moedige poging om een heel moeilijke hindernis te nemen. Na 30 jaar een nieuwe zanger aan boord halen levert gegarandeerd kritiek op bij de fans. Daar fietst het trio met een brede boog omheen door dit album te brengen met de rücksichtslose zelfzekerheid alsof het hun debuut zou zijn.
Doganov bestaat intussen al 13 jaar. Voor wie hen (nog) niet kent: het is een Limburgs trio dat een mix van industrial, metal en ebm maakt. Naast enkele singles en een EP hebben ze in 2016 een full album (‘Conducting Chaos’) uitgebracht.
Momenteel staat er een nieuw album gepland voor dit najaar. “Locked Up” is de eerste single uit dat nieuwe album.
Met “Locked Up” krijgen we een stevig uptempo nummer voorgeschoteld. Het drumwerk is stevig en heel metal. Muzikaal zitten er heel wat stukken in die naar symfonische metal neigen. De synths zijn hier toch anders qua stijl en arrangement in vergelijking met hun vroeger werk. Maar je kan er eveneens ook elementen van Rammstein of Lord of the Lost in terug vinden. De wat ingetogen bridge vormt een mooie en sfeervolle pauze in het nummer dat ons de kans geeft om wat naar adem te snakken want het nummer neemt je namelijk meteen bij de keel.
“Locked Up” is een sterk nummer dat in vergelijking met ‘Conducting Chaos’ nog meer richting industrial metal gaat en wat verder weg van EBM en gothic.
Dark industrial metal/Rock
Locked Up -single-
Doganov
Locked up - DOGANOV (2023) - YouTube
Devils Rock For An Angel 2023 - Wat een intensiteit binnen een divers kader
Devils Rock For An Angel 2023
OC 't Riet
Zillebeke (Ieper)
2023-09-23
Erik Vandamme
Naar goede gewoonte wordt het pittoreske Zillebeke (nabij Ieper) eind september ingenomen door een horde metal fans, die afzakken naar het festival Devils Rock For An Angel , een evenement op poten gezet voor het goede doel, al sinds 2015. Het was dus wederom verzamelen geblazen in het zaaltje OC in ’T Riet, dat aardig was vol gelopen op deze vrij zonnige zaterdag. Wij waren er ook bij … tot in de vroege uurtjes.
Ons verslag
De Belgische melodieuze Heavy Metal band Tyrant King(****) mocht de namiddag openen voor een al goed vol gelopen zaal. De band trekt je mee in een typisch Heavy Metal sfeertje, niets nieuws onder de zon dus, maar slaat je net door die bijzonder ingenieuze instrumentatie en vocale aanpak lekker murw. Ondanks de vrij statische houding gaan ze perfect om in hun instrumenten, ze delen mokerslagen van drums uit en de gitaarliks zorgen voor een aanstekelijke adrenalinestoot. De vocalist doet er alles aan doet om zijn publiek aan te porren; de band speelt zijn set alsof ze voor een overvolle festivalweide staan. Knal-start!
The Extremists (****1/2) zijn een Joe Satriani Tribute band die met een instrumentale virtuositeit ervoor zorgen dat de geest van diezelfde Joe Satriani in hun half uur rond waait. Op zich een moeilijke opgave, niet enkel omdat ze zo zonder zanger op het podium staan, maar ook omdat deze gitarist een van die uitzonderlijke talenten is, eenzaam aan de top. Zo iemand evenaren is haast onmogelijk.
The Extremists slagen er echter met brio het publiek koude rillingen te bezorgen, en je te doen headbangen. Ze betrekken hun publiek letterlijk in hun gitaar spel, wat hen siert. Het trio haalt dan ook alle gitaartrucs, op ‘Satrianische’ wijze, uit de kast. Een waar oorgasme, sjiek!
Promise Down (*****) is een into-your-face metal band die goed heeft geluisterd naar een Motorhead. Ze stralen diezelfde intensiteit, energie en loudness uit . In het begin van de set leken ze eerder wat aan te modderen, maar eens de registers open getrokken was het niet meer te doen. Een spervuur aan mokerslagen, met een bonkige frontman die letterlijk zijn publiek opzocht; er kwam zelfs een confetti kanon aan te pas. Wat een entertainment.
Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus.
Na de feeststemming , op naar een zwaar doom sfeertje met Columbarium (****). Wat een intensiteit hier. Eind september stellen Columbarium hun CD/LP voor ,'The Morbidious One', in hun eigen Zwevegem (https://www.facebook.com/events/244436781468126 ) op het festival 'Doomsday III’).
De plaat zelf komt een dag eerder uit, maar we konden nu enkele nummers horen op Devils Rock For An angel. De band, die een goed jaar geleden van naam veranderde, pakt het erg professioneel aan. Hun sound is zwaarder, die de pure Doom liefhebber aanspreekt. We lieten ons gewillig meevoeren over die donkere walmen waar geen lichtje te bespeuren viel. Of het moet die handvol fijne keyboard klanken zijn, die zorgen voor een eerder toegankelijk geluid binnen dat duister geheel.
Kortom , Columbarium klinkt volwassen, gelinkt aan Loose License. Ze staan voor een donkere, intense totaalbeleving.
Ook InHuman (****) bewandelt heel graag dit donkere paadje, en voegt er een dosis duister theater aan toe. Naast de spookachtige ‘spoken words’ van de keyboardspeler, die met de klanken die uit haar instrument komt, ons al bedwelmt, is het de meerstemmigheid die intrigeert.
Een sopraanachtige mooie stem, gecombineerd met rauwe grunts zorgen voor rillingen. Op het einde van de set laat de frontvrouw/keyboard speelster zich vastbinden, en staat ze geblinddoekt op het podium als combinatie tussen iets demonisch als een zekere pijn-, angstbeleving; een vertwijfeling die losbarst in een verschroeiende brij van instrumentatie en vocals, waardoor het demonisch kantje verdwijnt en een sprookjesachtige fee zichzelf bevrijdt. Een bijzondere performance.
InHuman vertelt vooral een fantasieprikkelend verhaal, een theatrale show, een beleving die veel aan de verbeelding overlaat.
Divine:Zero (***1/2) tapt uit een heel ander vaatje. De Duitse Melodieuze Death metal band bouwt een ondoordringbare geluidsmuur op, en drijft het tempo op tot ongekende hoogtes, zowel in de instrumentatie als in de vocals. Wat een overweldigend gevoel. En toch klonk het ietwat teveel van hetzelfde in strakheid, waardoor de aandacht verslapte. Het mocht iets avontuurlijker, speelser zijn. Divine:Zero zal zich wel weten te nestelen in die hoge Death Metal regionen.
Diversiteit dus … Behind Bars (*****) tapt weer uit een heel ander vaatje. Behind Bars brengt namelijk de meest pure HC/metal met talrijke uppercuts. Een muzikale wervelstorm in het genre. Stevig , ongenaakbaar te werk gaan, je murw slaan en het publiek doen bewegen was het uitgangspunt.
Primal Age (****)brengt metalcore, denderend als een sneltrein. Primal Age gaan moeilijke onderwerpen niet uit de weg, en rammen muzikaal maar al te graag. Een verpletterende sound , met een maatschappijkritische vinger! Band en publiek vinden elkaar om loos te gaan . Een rollarcoaster richting hel … Wat een oerknal.
Godslave (*****) bewandelt diverse stijlen … hoewel de Duitse band wordt omschreven als Old School Thrash, Hoedanook, ze zorgen voor een verschroeiende, donkere, rauwe aanpak. Een ondoordringbare muur komt tevoorschijn. Godslave zoekt z’n publiek letterlijk op, tot de gitaristen en zanger toe; ze krijgen de handen nog meer op elkaar.
Los van de rauwe aanpak, gaat Godslave speels, avontuurlijk in instrumentatie en vocals te werk wat het geheel boeiend houdt. Godslave wist ons met die diverse aanpak ons compleet van onze sokken te blazen.
Dank ook aan Musika (http://www.musika.be)
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Jean-Marie Aerts is een icoon in België. Dit vanwege zijn bijdrage met TC Matic, Arno en talloze andere muzikanten alsook vanwege zijn productie- en studiowerk. Deze single is een ingekorte versie uit het album ‘Domeztik’ van vorig jaar. De bijhorende videoclip werd gemaakt door Walter Verdin.
Dit alles naar aanleiding van de man zijn 70ste verjaardag.
Op 15 september hield hij met heel wat muzikanten waar hij al mee samenwerkte een éénmalig concert. De line-up van de band, DJ DNA, Wouter Berlaen, Kimberly Dhondt, Pieter Vandergooten, Patrick Riguelle en Wim Dewilde. Gasten die aanschuiven zijn o.a. Bert Ostijn, Raymond Van Het Groenwoud, Big Bill…
Op “Oh My” horen we een muzikant die nog steeds boeiend en relevant klinkt. De fantastische stem van Kimberly Dhondt maakt het nummer natuurlijk helemaal af.
Oh My -single-
Jean-Marie Aerts (JMX)
Green l.f. ant Records
Jean-Marie Aerts (JMX) feat. Kimb - OH MY - YouTube
Tussen 2001 en 2018 bestond de Italiaanse dark doom band niet meer en enkele leden zaten toen bij o.a. Monumentum. Nu komt Cultus Sanguine terug met een nieuw album. Ditmaal werden ze in de studio bijgestaan door sound engineer Carlo Meroni (o.a. Evoken, Necromass, Ostrogoth, Tygers of Pan Tang, Novembre,…).
Het thema van dit album, is net als vroeger, niet meteen iets om vrolijk van te worden. Het album gaat over het zinloze van het bestaan en het saaie zich voortdurend herhalende dagdagelijkse leven. Nou daar word je niet meteen opgewekt van en hun muziek past uitstekend bij deze insteek. Bij het horen van de nieuwe plaat lijkt het wel of de tijd min of meer stil heeft gestaan ten opzichte van hun laatste werk. Ze gaan gewoon verder van waar ze gestopt waren.
Het fijne aan hun muziek is dat er voldoende afwisseling in zit en er vrij veel te ontdekken valt zoals tempowissels in de bridge of refrein, sfeerstukjes in de songs, langere intro’s of outro’s. Dat maakt het zwaarmoedige van hun muziek beter verteerbaar. Soms neigt het naar het zwaardere werk van Moonspell en andere op momenten bijvoorbeeld naar Candlemass of andere doom bands.
Naast de zware riffs steken ze ook wel voldoende melodie in hun songs met pianospel. Die piano geeft een wat gothisch karakter net als de overige Keys die onder de andere partijen gestoken worden. Het melodisch aspect maakt dat hun songs, die doorgaans een zestal minuten duren, kunnen blijven boeien tot het einde.
In totaal schotelen ze ons negen songs voor, goed voor bijna een uur muziek. Ergens klinkt het wel een beetje old school maar de manier waarop ze songs opbouwen onderscheidt hen toch van de grote meute. Daardoor verdienen ze zeker ook terug hun plaatsje in het gothic/metal universum. ‘Dust Once Alive’ is een geslaagde en erg beluisterbare plaat geworden. Voor wie niet vies is van een beetje treurnis en melancholie natuurlijk…
Dark, Doom, Gothic Metal
Dust Once Alive
Cultus Sanguine
De tijd dat onze tenen krulden bij het horen van de term wereldmuziek is gelukkig al een geruime tijd voorbij. Het genre is volwassen geworden en behoort niet meer toe aan de ‘geitenwollen sokken’- generatie. Net als in de pop, rock, dance en zo meer wordt er gebruik gemaakt van invloeden en instrumenten die buiten het genre liggen. Zo komen we tot een volwassen en modern geluid. Denk daarbij aan Arsenal dat ook verschillende stijlen in hun meer global music sound verwerken.
Zo ook met Ão, een vierkoppige band, die vorig jaar hoge ogen gooide met hun debuutsingle “Muhler”. Ik moet zeggen dat deze mij vorig jaar ontgaan was, maar bij het horen nu toch wel serieus onder de indruk ben geworden. Wat een internationaal topnummer is me dat. Niet verwonderlijk dat ze bijvoorbeeld in Portugal veel bijval kregen (de voornaamste taal in de nummers is ook Portugees) en in de V.S. opgepikt werden door KEXP (een toonaangevende Indie, alternative radio in Seattle).
De roots van zangeres Brenda Corijn liggen in Mozambique en Portugal. Vooral dat laatste hoor je terug in haar zang. Het neigt soms wat naar Fado en Saudade. In elk geval klinkt haar zang zuiders samen met een zekere vorm van tristesse eronder.
Op opener “Meninas” hoor je ook wel wat Afrikaanse invloeden in o.m. de percussie. Heel verrassend is de mannelijke stem die er plots bijkomt en net dat beetje extra aan de track toevoegt. “Outra” is een kort ingetogen liedje dat drijft op een mengeling van synthsounds en vermoedelijk een cello. “Mãe” drijft dan vooral op percussie en samen met de spoken words/zang lijken het haast veldopnames. Je waant je echt ergens nabij de jungle. “Avó” is muzikaal heel melancholisch en de zang klinkt heel beheerst en mooi. Het refrein is heel ritmisch gezongen wat een mooi contrast weet te vormen met de rest. “Speak” klinkt, net als “Guardar”, muzikaal meer als indie/folk. “Speak” is net als enkele andere songs in het Engels gezongen. “Vasio” is dan weer interessant vanwege het meer dansbare karakter van het nummer. Dit vanwege o.a. de heel aanwezig basdrum in de intro maar ook vanwege het tempo. Met tevens een mooi refreintje. Tussen de twaalf nummers staan ook enkele kortere instrumentale tracks. Daar is niets mis mee maar het zijn eerder schetsen. Met “More” sluiten ze dit fantastisch album in stijl af.
Dit is een heel sterke plaat met een heel rijk en boeiend kleurenpalet. Het klinkt warm, traditioneel en modern. Dit is een band die het internationaal kan maken! ‘Ao Mar’(betekent: naar de zee) zal daar zeker bij helpen.
En live zijn ze zeerzeker ook een belevenis!
Saudade, indie, global, electronic.
Ao Mar
Ão
Voor de liefhebbers van The Neon Judgement zijn het interessante tijden op gebied van uitgaves. Niet zolang geleden hadden we de ‘PIAS40’-release. We hadden ook de retrospective-release van werk van Dirk Da Davo. Deze uitgave is een compilatie dat de latere periode van de band belicht. Met tracks uit ‘At Devil’ s Fork’ (1995), ‘Dazsoo’ (1998) en ‘Smack’ (2009).
‘At Devil’s Fork’ kwam er na een periode van stilte. Ze hadden voor die pauze heel actief en intens muziek gemaakt en dus was die hiatus welkom geweest. Op “A Nicer Person” horen we TNJ die meegaat met zijn tijd en waar ik elementen/moderne sounds in hoor die ik ook bijvoorbeeld bij sommige Praga Khan songs hoorde. Het is, wat mij betreft, nog steeds een heel dansbare en opzwepende track.
De remix van “Tv Treated” stond ook op dit album en behoeft waarschijnlijk geen uitleg. Het nummer blijft grotendeels hetzelfde als het origineel maar kreeg een moderner jasje mee waardoor hij paste bij de sound van het album. “Serve” bevat een sample van een oude opname van een zingende man. Wanneer de muziek erbij komt krijgen we een donkere, dystopische sfeer. De track is heel dans- en mixbaar. Misschien wel één van de meest onderschatte nummers uit de reeks. Dat wat betreft dit album.
Uit ‘Dazsoo’ komen eveneens drie tracks. Eveneens werd dit album opgenomen in het groene Ardense Achouffe in de Neon Home Studio. Het album klinkt nog wat meer uptempo, voorzien van allerhande percussie en geproduceerd door Jean Marie Aerts. In de pers krijgt het album vooral lovende kritieken maar de verkoopcijfers vallen eerder tegen. Nochtans is het album de moeite waard. Jammer dat het publiek op dat moment niet echt meegroeide denk ik dan. En dan waren er ook nog de problemen met het label (KK Records) dat zorgde voor een voorlopig einde van de band. Niettemin is “Hdrom Temptation” bezwerend en heel dansvloerwaardig. “Jazzbox” is erg The Neon Judgement: een repetitief karakter, surrealistische elementen, dansbaar, een mix van gitaar en electro. Het is gewoon een nummer dat eigenlijk heel ingenieus ineen steekt. Met trouwens Jean Marie Aerts op de bas. “Turki” begint met een vervormde sample en klinkt Oosters/Arabisch. De percussie versterkt dat nog wat. Eveneens een geïnspireerd nummer dat hier verdient tussen te staan.
In 2009 komt The Neon Judgement, eerder onverwacht, met een nieuw album genaamd “Smack”. Ditmaal gereleased op Dirk’ s eigen label: Dancedelicd. Daarvoor waren ze al een tijdje terug bezig met optreden. Het album klinkt modern en vintage TNJ. ‘Smack’ wordt goed onthaald en intussen begint er ook een herwaardering van de muziek en de invloed van TNJ op te komen. Wat maakt dat ze het laatste decennia gewaardeerd en populairder dan ooit zijn. Het titelnummer staat er hier niet op maar wel “Leash”. Toch ook één van de sterkhouders op het album. “We Are Confused” is een dansvloervuller, “Shiny Happiness” laat vele nieuwe electrosounds horen tussen de meer bekendere sound van de band. Met “The Great Consumer” krijgen we een sterke song die vintage The Neon Judgement klinkt: Heerlijk donker en dystopisch. Zoals velen onder ons hen graag hoort. Het moet moeilijk selecteren geweest zijn in dat laatste album want de kwaliteit van de songs op ‘Smack’ is groot en consistent.
Deze release is interessant wanneer je niet zo bekend bent met hun latere werk. De fans en de vinylliefhebbers zullen sowieso dit willen hebben. Het komt trouwens uit op mooi gekleurde vinyl (drie kleuren) uit via Je M’ en Fish. Wacht niet te lang want de uitgave is gelimiteerd.
Electrowave/industrial
Blue Screens 1995-2009
The Neon Judgement
Zingem Beeft 2023 - Doorgaan op een mooi elan
Zingem Beeft 2023
De Mastbloem
Kruisem
2023-09-16
Filip Van der Linden
Never change a winning team en voor Zingem Beeft houdt dat in dat ze nog even doorgaan op hun succesformule met het kruim van de Belgische metal te laten optreden in perfecte omstandigheden inzake licht en geluid, met voor het publiek een bescheiden ticketprijs.
Op zaterdag 16 september waren ze in Kruisem aan de zesde editie toe en er stonden deze keer zeven bands op de affiche, eentje meer dan vorig jaar.
De traditie leert ons dat bij Zingem Beeft op tijd komen beloond wordt en deze keer was dat niet anders.
De nieuwe metalband Beal kwam hier zijn visitekaartje afgeven aan het publiek. Hun eerste release is reeds opgenomen, maar nog niet uitgebracht. De bandleden leerden het klappen van de zweep kennen bij onder meer Speedball Jr, the Bollock Brothers, Our Common Sense, Angry Eye, Buzzkill Baby en Hammeramp. Als Beal brengt dit vijftal van opperhoofd Frederik Landuyt een vernieuwende en catchy, uptempo mix van klassieke hardrock en heavy metal, met daarbij nog wat invloeden uit de core-families, vooral in de cleane vocalen. Zanger Thomas stond overigens al eens eerder op Zingem Beeft, toen met Our Common Sense. Het nummer dat ons het makkelijkste kon overtuigen is “I Got A War”. Op Zingem Beeft zagen we een heel gretige Beal, met bandleden die ook nog eens veel vertrouwen en ervaring uitstraalden. En dan hebben we Beal nog niet eens op zijn volle sterkte gezien, want de gitarist van progmetalband Earupt moest invallen voor één van de Beal-gitaristen. Beal heeft een bandlogo met een aanvallende tijger en dat is ongeveer hoe wij deze band beleefd hebben.
Lost Baron werd in 2014 gestart. Deze band uit Roeselare brengt moderne, donkere, energieke metal met invloeden van groovemetal, hardcore, stoner en black metal. Hun eerste full-album – als trio - was ‘Dark Messiah’ dat in 2022 uitkwam en dat heel wat lovende kritieken kreeg. Met twee gitaristen die elkaar afwisselen op zang krijg je live veel variatie. Het zijn ook de gitaristen die veel contact maken met het publiek, onder meer door een deeltje van de set tussen de toeschouwers af te werken. De energie vanop het podium werd teruggekaatst met enthousiast gejoel en applaus. Lost Baron bracht op één track na het album ‘Dark Messiah’ integraal en in de albumvolgorde. Enkel “A Parasite, A Plague” moest plaats maken voor “Indifference”.
Het Gents-Antwerpse viertal Huracán is een telg uit de dunk!records-familie van en mixt stoner, noise en sludge. De band kreeg flink wat aandacht voor het jongste album ‘We Are Very Happy’. Ook hier kregen we een heel gretige en enthousiaste band te zien en te horen. Vooral de bassist is een podiumbeest dat constant het publiek aanvuurt. De weinige lyrics in de muziek worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten, tot de drummer toe. De set van Huracán op Zingem Beeft werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ en dan nog de kopstoot “Dark Numbers” (uit ‘Realm…’).
Huracán is genoemd naar een orkaan-god van de Azteken. Deze band wervelde dan eerder door De Mastbloem als de roetsjbaan in Bellewaerde met dezelfde naam.
The Curse Of Millhaven komt uit West-Vlaanderen en timmert reeds sinds 2012 aan de muzikale loopbaan. Hun geschiedenis begon met een mix van metalcore en melodic deathmetal, maar dat is intussen geëvolueerd naar een mix van death en black metal. Het meest recente wapenfeit inzake releases is de single “Maze” van 2022, maar de band zat deze zomer in de studio voor nieuw materiaal. Daar mocht het publiek van Zingem Beeft al eens van proeven met “Bringer Of Light”. Voorts bracht The Curse Of Millhaven een doorsnede van het oudere werk, op dat van het eerste album na. Insiders hadden getipt dat The Curse Of Millhaven Zingem wel eens de revelatie van Zingem Beeft zou kunnen zijn en die insiders hadden het bij het rechte eind.
Angel Crew is een hard/metalcore gezelschap uit het Brusselse dat in 2000 werd gestart met bandleden die eerder in Backfire, Downshot, Deviate, Length Of Time en Arkangel speelden. De bezetting wisselt al eens. Sinds kort zien we in de Crew onder meer Jonas Sanders en Greg Discenza die eerder al op Zingem Beeft stonden met Komah. Angel Crew is inzake opnames niet zo bijzonder productief en bracht in meer dan 20 jaar bestaan nog maar drie full albums uit. Daarvan is het in 2016 uitgebrachte ‘XVI’ het meest recente wapenfeit. Daaruit speelde Angel Crew enkel “Crucify Me”. Zowat de helft van de set in Kruisem kwam uit het debuutalbum ‘Another Day Living In Hatred’ uit 2001 en de andere helft uit ‘One Life, One Sentence’ uit 2005.
Vorig jaar viel bij Angel Crew Pat uit als tweede vocalist voor een reeks concerten en werd het Brusselse collectief uit de nood geholpen door Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy. Omdat de Fleddies op hetzelfde Zingem Beeft speelden, stond het in de sterren geschreven dat Jeroen opnieuw als gastvocalist mee zou doen met Angel Crew en zo geschiedde. Het publiek wist het allemaal wel te smaken en er werd – voor het eerst op deze editie van Zingem Beeft - spontaan een kleine moshpit gevormd voor het podium.
Voor Schizophrenia is dit het jaar van de grote doorbraak, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomer doorbracht: ze stonden na een tour als support voor Evil Invaders en Warbringer op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Alcatraz en Summer Breeze. En dan vergeten we nog een paar minder bekende festivals. Om maar te zeggen dat Schizophrenia goed gerodeerd was voor hun passage in Kruisem. Ze kondigden ook aan dat dit hun voorlopig laatste Belgische optreden was voor een lange tijd.
Schizophrenia staat sinds 2016 voor een mix van death en thrash. Sinds de start zorgde de band voor twee EP’s en een full-album. Hun meest recente werkstuk was de EP ‘Chants Of The Abyss’ van begin dit jaar, met covers van punk- en metalbands. Daarvan kregen we er op Zingem Beeft slechts twee te horen. Eerst liet zanger Lorenzo het publiek kiezen tussen Slayer en Morbid Angel en toen koos het publiek voor “Necrophiliac” van Slayer.
Op het einde van de set bleek dat Schizophrenia nog een pak minuten te goed had, en dus joegen ze er als niet-zo-bedoelde bisronde ook nog “Maze Of Torment” van Morbid Angel door. Voorts werd de liveset gevuld met nummers van hun full album ‘Recollections Of The Insane’ en van debuut-EP ‘Voices’.
Schizophrenia speelde als een perfect geoliede machine. Op de eerste rijen werd flink gemosht in de oven van De Mastbloem.
De eerste single van Fleddy Melculy, “T-Shirt Van Metallica”, sloeg in 2016 in als een bom in Vlaanderen en de rest is geschiedenis. De volgende singles van deze Nederlandstalige metalcoreband maken met elke nieuwe release telkens wat minder indruk, maar live staan ze er nog wel. Fleddy Melculy mocht in De Mastbloem aantreden als headliner en deed dat met goed 20 minuten vertraging. Toch wat jammer voor de voorts perfect gevolgde timing.
We zagen deze Nederlandstalige metalcoreband al eerder aan het werk en toen wisten ze ons makkelijker te overtuigen. Ross Demon van Angel Crew was gastbrulboei bij de opnames van “Feestje In Uw Huisje” en mocht dat op Zingem Beeft nog eens overdoen.
De set van Fleddy Melculy was een dwarsdoorsnede van de vier albums van deze band. Het leek alsof Fleddy Melculy op Zingem Beeft wat op routine aan het spelen was.
Zingem Beeft slaagde opnieuw in zijn opzet. Ik ben alvast benieuwd naar de affiche voor volgend jaar. Afspraak op zaterdag 14 september 2024 in De Mastbloem in Kruisem.
Organisatie: Agera Events.
Ironborn - Geduld werd beloond
Binnen de Belgische metal is Ironborn (****) ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren.
Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
In het bloedhete café was het bijzonder moeilijk om afkoeling te vinden, buiten was het al niet veel beter. Ironborn vloog er meteen in, de temperatuur steeg nog op “The cures”, tot het nakende kookpunt.
De band is live een bommetje; de songs van de nieuwe schijf komen het best tot hun recht op een podium. We kregen ferme uppercuts en werden compleet van onze sokken geblazen door de metalen muur van instrumentatie en vocaal vernuft. Wat een opbouw, intensiteit en gedrevenheid. Ironborn greep bij het nekvel. De clichés zijn niet veraf, maar het stoorde allerminst. Op “Prison Grounds” werd het refrein (“Metal Is The Law”) meegebruld, met de vuist in de lucht. Het publiek ging gretig in op wat de band presenteerde.
Wat een gebald concert. Er volgden nog enkele knappe covers als “The Wickerman” van Iron Maiden en “Creeping Death” van Metallica om de set af te sluiten met “Never Again”. Zowel de eigen nummers als de covers gingen erin als zoetenkoek, mede door de charismatische frontman, die zijn publiek voortdurend aanport. De combinatie van een cleane stem met rauwe grunts van Tom waren een meerwaarde. Songs als “Guardian Of The Scales”, “Lilith” en “Into Darkness” werden zeer goed ontvangen door het enthousiaste publiek.
Na jaren van aanmodderen is de band nu op dreef. Ironborn is er klaar voor om daverende , denderende concerten af te leveren en doen dat door de eigen nummers te combineren met enkele opmerkelijke, sterke covers. Een subliem debuut ‘After the flood’ klinkt live overtuigend. Band om in het oog te houden.
Pics homepag @Filip Van der Linden
Organisatie: Café Elpee, Deinze
Jethro Tull - Zinnenprikkelende set van een muzikaal icoon
De tournee van de 'The Prog Years' is nog maar goed verteerd vorig jaar of Ian Anderson gaat met z’n Jethro Tull terug op tournee.
Verslag van ‘The Prog Years’ hier .
Jethro Tull blijft populair en als band een bezige bij. De fans krijgen een onvergetelijke nostalgietrip en er zijn ook enkele nieuwe nummers te horen. Waaruit dan weer blijkt dat Jethro Tull (****1/2) een band is die na al die jaren, het verleden met het nu verbindt. We kunnen spreken van een zinnenprikkelende set.
“Nothing is Easy” zette de set met een knal in, een instrumentale perfectie die met allerhande beelden en oudere concertfilmpjes op het scherm werd getoond; het beeld dat Jethro Tull wil tonen is dat alles zijn makkelijk en moeilijk kantje heeft. De prikkels die we krijgen, zetten ons aan tot nadenken. Ian Anderson mag dan de meeste aandacht naar zich toetrekken, wat een charisma en uitstraling trouwens, de bandleden krijgen voldoende ademruimte (zeker de sublieme gitarist) om hun ding te doen.
Hij heeft steeds heel wat te vertellen over het materiaal en breit er een geschiedkundig verhaal aan. De man in licht gebogen kniehouding en z’n dwarsfluit staan voorop. Hij beweegt zich, lichtjes springerig, vlotjes over het podium. Het siert hem nog steeds. Vocaal ziet z’n stem deels af, maar het stoort allerminst in de algemene context. We voelen nog steeds die innemendheid en zalvende aanpak.
De show zorgt ervoor dat dit een gedenkwaardige avond is, die iedereen bereikt , van vaders en dochters, oudere koppels en jonge progressieve muziek fans.
De band gaat speels, doordacht te werk en wringt zich in alle bochten op songs als “Songs from the wood” of “Holly Herald”; een bijzonder muzikale en kleurrijke wereld.
De set bestaat uit twee delen, met een korte pauze tussenin.
De maatschappijkritiek is altijd aanwezig en op de nieuwe plaat komt dat onderwerp evenzeer aan bod. "Mrs Tibbets" verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Anderson brengt het met een kwinkslag en enkele sarcastische bedenkingen. Doordenkertjes sijpelen meermaals door de set heen, zowel in tekst als in de bindtekst van de songs, en worden telkens op luid applaus onthaald. Nergens valt een rustpunt te verkennen in het zinnenprikkelende materiaal.
“Dark Ages” toont wederom beelden die tot verbeelding spreken; een prachtige “Aqualung” sloot de set subliem af. Gevolgd door een “Locomotive Breath” in de bis, waarbij de keyboard speler z’n virtuositeit onderstreept. De voltallige band kon nog eens alle registers opentrekken, en Ian kon zich van zijn beste kant zien op flute.
Tijdens de staande ovatie wordt op het scherm beelden getoond van alle bandleden.
Eén ding is zeker, Jethro Tull staat er als band en heeft met Ian Anderson een gerespecteerd muzikant, zanger, criticus, kunstenaar als entertainer 'pur sang'.
Setlist: Set 1: Nothing Is Easy //With You There to Help Me //Sweet Dream //We Used to Know //Holly Herald //Hammer on Hammer //Songs From the Wood //Bourrée in E minor
(Johann Sebastian Bach cover)
Set 2: Heavy Horses //The Navigators //Warm Sporran //Mrs Tibbets //Dark Ages //Aqualung
Encore: Locomotive Breath
Organisatie: De Roma, Antwerpen (ism Greenhouse Talent)
Blink 182 - Een puberaal, doch magistraal reüniefeest
Soms zijn er van die bands die je toch minstens een keer in jouw leven wilt gezien hebben. De redenen hiervoor kunnen heel uiteenlopend zijn. Persoonlijk is Blink 182 één van die bands, want mocht je me vragen om 10 bands te noemen die mijn jeugd kleur en betekenis gaven, dan ging de Amerikaanse band zeker op het lijstje prijken. Naast de snedige punkrock die ze in mijn leven knalden, kon de rebellerende puber in me ook de luchtige anti-establishmentmentaliteit ten zeerste appreciëren.
Verheugd was ik dan ook toen ik hoorde dat na bijna tien jaar de originele Blink 182 opnieuw uit zijn as herrezen was. Ik zeg opnieuw, want de relatie die gitarist en zanger Tom DeLonge heeft met de band is al even turbulent en onstuimig als het liefdesleven van een doorwinterd soapkarakter. Vervanger Matt Skiba werd zonder pardon de deur gewezen om het enfant terrible opnieuw in de armen te sluiten en de studio in te duiken. Het resultaat is een nieuwe single, “Edging”, én de grootste wereldtournee ooit voor de band met als klinkende naam: World Tour 2023/2024.
Na Noord-Amerika was het begin september tijd voor Europa. Dit gedeelte van de tour begon wel met een domper toen de band last minute de drie eerste concerten in Ierland en het V.K. afzegde. Drummer Travis Barker moest halsoverkop naar The States terug wegens ‘an urgent family matter’. Achteraf bleek de noodsituatie een foetale ingreep van vrouwlief Kourtney Kardashian. Gelukkig kwam al snel het bericht dat de ongeboren zoon gered was en dat de tour kon worden verder gezet. Iedereen blij, en dan vooral de Belgische fans, want even leek het of het concert in het Sportpaleis ook op de schop zou gaan.
Het Amerikaanse The Story So Far mocht het Sportpaleis opwarmen. Veel werk hadden de poppunkers op dat vlak niet, want de nazomerse hittegolf sloop langzaam mee binnen met het volk. De band, die al sinds 2007 bestaat, kreeg 45 minuten speeltijd en putte uit hun vier albums. De aanstekelijke nummers werden met veel overtuiging gebracht, maar misten helaas vaak doel doordat de muziek verwaaide in het te grote Sportpaleis. Deze band zou veel beter tot zijn recht komen in een kleinere zaal, en misschien ook met een betere PA.
Blink 182 trapte klokslag 20.45 u. af met “Anthem Part Two” en “The Rock Show”, twee parels van het immens populaire album ‘Take off Your Pants and Jacket’ uit 2001. Het trio had er duidelijk zin in en probeerde iedereen een blik te gunnen vanop het eerder bescheiden, ronde podium. Onder luid applaus gingen de Amerikanen verder met het korte, maar krachtige “Family Reunion”. Het lied dat in feite een en al vuilbekkerij is, werd voor de gelegenheid ondersteund met een reeks alleszeggende pictogrammen op de led-wand die het decor vormde. Het publiek smulde en kweelde, en het blik hitjes werd verder opengetrokken met o.a. “Man Overboard” en “Reckless Abandon”.
De nieuwe single “Edging” kon uiteraard niet ontbreken op de setlist en werd goed onthaald door een ondertussen dansend Sportpaleis. Het leek wel of de band veiligheidshalve het lied tussen enkele krakers van ‘Enema of the State’ (1999) geplaatst had voor het geval het niet ging aanslaan.
Eén van die krakers was trouwens “Aliens Exist” dat eindigde met de projectie van krantenartikels waarop o.a. foto’s van Tom DeLonge te zien waren en de krantenkop: ‘He was right’. Een leuk geintje want het is algemeen geweten in het milieu dat DeLonge er rotsvast van overtuigd is dat ruimtewezens bestaan.
De eerder bescheiden Barker mocht van zanger Mark Hoppus slechts eenmaal het volk begroeten, maar bewees tijdens de set dat hij nog altijd een stevig potje kan drummen. De arme man had tijdens de set zelfs extra tape nodig om zijn vingers te sparen. Vooral zijn prestatie tijdens het versnelde “Happy Holidays, You Bastard”, dat op zich al een hels tempo heeft, is vermeldenswaardig. Verder hoedje af omdat hij ondanks de apocalyptische temperatuur zijn muts bleef dragen. Barker werd tijdens “Down” dan ook terecht de lucht in gehesen om enkele liederen te trommelen terwijl hij neerkeek op de fans.
De apotheose van de set werd ingezet met een geweldige versie van “I Miss You”, gevolgd door een emotionele Hoppus die “Adam’s Song” inzette nadat hij opbiechtte dat dit lied hem doorheen enkele moeilijke periodes sleurde, waaronder de lymfeklierkanker die hij enkele jaren geleden overwon. Oprechte woorden, die een ware verademing waren na het puberale gewauwel dat we de hele avond al voorgeschoteld kregen als bindteksten. Na “Ghost on the Dance Floo”r, dat eerlijk gezegd wat vroeger op de setlist geplaatst mocht worden, ging het dak eraf met “What’s My Age Again”, “First Date” en “All The Small Things”. Als afsluiter werd “Dammi”t letterlijk en figuurlijk op een euforisch Sportpaleis afgevuurd, zonder twijfel het nummer met het hoogste punkgehalte van de set.
Hoewel Blink 182 vocaal en muzikaal-technisch wel wat steekjes lieten vallen, kon dat eerlijk gezegd niemand deren. Al zeker niet het publiek dat op hun wenken bediend werd qua hits en puberale nostalgie. Een meer dan geslaagd reüniefeestje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5527-blink-182-08-09-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Er bestaan een aantal versies van John Lydon. Ten eerste, de man die in de media als rebel voor de dag komt en waarmee hij aandacht trekt en krijgt. Het moet een vloek en een zegen zijn. Ten tweede, de man die, na The Sex Pistols met een open geest muziek heeft gemaakt wars van stromingen en trends. Denk maar aan ‘Second Edition’, ‘The Flowers of Romance’ of ‘Album’. Na ‘That What is Not’ lag de band stil tot 2012. Met ‘This is PIL’ verscheen de band terug op het toneel. Daarop verscheen de teruggekeerde gitarist Lu Edmonds die samen met drummer Bruce Smith en bassist/instrumentalist Scott Firth de band tot op heden vormt.
‘End of The World’ is het derde album na de hiatus en 8 jaar na ‘What the World Needs Now’. De zorg voor zijn, intussen overleden, vrouw zal er wel voor iets tussen zitten dat het zolang duurde. Maar kijk hier is P.I.L. terug.
Opener “Penge” laat al het beste vermoeden voor wat komen gaat. “End of the World” is een song dat refereert aan de periode van ‘Album’, ‘Happy?’ of ‘9’. Een nijpende zang van Lydon in het refrein, een naar metal neigende gitaar en een heerlijke bas die mooi blend met de drums. “Pretty Awful” bevat ook wat van deze kenmerken en “Car Chase” gaat eveneens verder op die ingeslagen weg met hier wat meer naar voorgeschoven synths. Met een heerlijk, catchy refrein.
“Pretty Awful” valt hier ook onder. “Being Stupid Again” klinkt haast als pop maar heeft wel een tekst dat donkerder is dan het liedje zelf. “Walls” beklijft beter en heeft een herkenbare zware bass, een eerder ingetogen zang en gitaarspel. Het werkt wonderwel goed. “Life’s Strange” heeft ook een beetje datzelfde gevoel als “Walls”. Lydon die het leven overschouwt en bedenkingen maakt. “Down on the Clown” heeft wederom een catchy refrein en enkele fijne muzikale details. “Dirty Murky Delight” klinkt eerder als spielerei en valt hierdoor een beetje uit de toon met de rest van het album. “The Do That” bevat mooie interacties tussen bas, drum en gitaar maar tekstueel is het wat te stereotiep en te voorspelbaar waardoor hij als een zageman klinkt. “LFCF” is een sermoen en een aanklacht tegen alle soorten leugenaars, bedriegers etc… Een geliefkoosd thema van Lydon. Daarnaast is het tevens een heel geslaagde song. “North West Passage” klinkt dan weer theatraal, opzwepend en bezwerend. Ten slotte wordt er afgesloten met “Hawaii”. De song waarmee hij zich kandidaat stelde om mee te dingen, onder de Ierse vlag, aan het eurosongfestival. Los van alle commotie en zever hierrond is dit muzikaal een boeiende song met een ontroerende en persoonlijke tekst (een soort van liefdesbrief gericht aan zijn vrouw).
‘End of the World’ bevat enkele van de beste songs dat P.I.L. sedert de re-start heeft gemaakt. Helaas is de kwaliteit van de songs op het album niet overal even consistent. De songs op een ‘The World Needs now’ klonken samenhangender qua sound en songs. Daar tegenover staat dat de meeste songs hier mijn inziens interessanter en echter klinken.
Muzikaal staan hier een groot aantal songs tussen die goed gemaakt en boeiend genoeg zijn om te blijven beluisteren. Zijn stem snijdt en zalft bij momenten. Je hoort ook de goed werkende interactie tussen de muzikanten in een aantal van de songs waardoor die naar een hoger niveau gelift worden. Enkele tracks die meer dan het ontdekken waard zijn mijn inziens o.a.: “End of the World”, “Car Chase”, “Walls”, “North West Passage” of “Strange”.
Public Image LTD is in deze incarnatie als band gegroeid en daar plukken de luisteraars op ‘End of the World’ de vruchten van.
Postpunk
Public Image Limited
End of the World
Nederlands 
Français 
