Rhoda Dakar’s naam zal voor altijd verbonden blijven aan The Bodysnatchers, haar all-female 2-tone ska-band uit begin jaren ’80. Daarna werkte ze nog mee aan een album van The Special AKA (van “Free Nelson Mandela”) en waren er nog samenwerkingen met Madness en the Beat.
In de covid-periode startte Rhoda Dakar met het opnemen van covers van ‘gewone’ popsongs in een reggae/ska/rocksteady-jasje, zoals Madness en UB40 dat eerder al deden. Ze gaat er daarbij van uit dat elke song ook een reggae-versie verdient en met haar album ‘Version Girl’ wil ze alvast enkele bijdrages aan die stelling leveren.
Het moet gezegd: Rhoda Dakar weet op dit cover-album vaak de juiste snaar te raken. Ze speelt met ritmes en woorden. De originelen zijn soms heel duidelijk en soms nog net herkenbaar.
Het album begint met “Version Girl” van Dandy Livingstone. Rhoda’s alleereerste studio-opname was al een cover van Livingstone. Mooi als symboliek, maar UB40 leverde ons eerder al een betere versie.
“Stop Your Sobbing” van The Pretenders en “What A Wonderfull World” van Louis Armstrong krijgen een vrolijk rocksteady-jasje. Armstrong was een persoonlijke vriend van Rhoda’s vader. “Everyday Is Like Sunday” van Morrissey lijkt op papier een onhaalbare kaart om in een ska/reggae-versie te gieten, maar Rhoda Dakar maakt er een prachtige, slepende reggae-shuffle van.
Lou Reed’s “Hangin’ Round” (uit ‘Transformer’) klinkt op dit album een heel stuk zonniger dan het origineel. Hetzelfde geldt voor “Song To The Siren” – origineel van This Mortal Coil: nog steeds een brok terurnis, maar nu met warme tranen en mijmerend als bij een ondergaande zon op een eenzaam strand. “Walking After Midnight” van Patsy Cline krijgt een springerig ska-jasje aangemeten en kan misschien het minst overtuigen van dit album.
Van David Bowie’s “The Man Who Sold The World” zijn al een paar covers gemaakt. Iedereen kent die van Nirvana of Jasper Steverlynck. Wat Rhoda Dakar er allemaal mee doet grenst aan het onmogelijke. Nochtans voegt ze niet veel meer toe dan een zuinig en über-eenvoudig ska-ritme. En dat is genoeg om je als luisteraar op het verkeerde been te zetten. Tussen je oren moet je kiezen tussen heupwiegen op het kabbelende ritme of het volgen van de oorspronkelijke melodie. Hetzelfde geldt voor “As Tears Go By”, de song die Jagger en Richards cadeau deden aan Marianne Faithfull. Het vrolijke ska-ritme biedt een mooi contrast met de gebroken harten in de lyrics. Alleen een beetje jammer van die strijkers. Dat had ook gewoon een zoemende ‘80’s synth mogen zijn. Maar het effect is hetzelfde als bij de Bowie-cover: een nieuwe bitterzoete laag wordt toegevoegd.
“Comme Un Arbre (Dans La Ville) van Maxime Le Forrestier is de vreemde eend in de bijt. Niet alleen vanwege de lyrics in het Frans. Het is ook in het algemeen een veel minder bekend nummer dan de andere covers. Wel mooi gezongen, en bijna accentloos. Rhoda’s vader verblaaf vaak in Parijs en hij sprak vaak Frans met zijn nichtje. Zo heeft ook Rhoda de liefde voor het Frans opgepikt.
Op “Love Hurts” (van Nazareth) maakt Rhoda Dakar er zich misschien wat makkelijk van af. Hier voegt ze maar weinig toe van zichzelf aan deze klassieker.
Dit cover-album sluit af met een klapper. Elvis Costello is een generatiegenoot van Rhoda Dakar en was de producer van het The Special AKA-album waar Rhoda aan meewerkte. Ze brengt Costello’s versie van Nick Lowe’s “Peace, Love And Understanding” terecht nog eens onder onze aandacht met haar herwerking. De boodschap(pen) in de lyrics kunnen we vandaag opnieuw hard gebruiken. En ze maakt er muzikaal ook nog eens een feestje van met heel degelijke, fruitige reggae.

Version Girl | Rhoda Dakar (bandcamp.com)

Liliane Saint-Pierre voorstellen is zoals Will Tura voorstellen. Ze draait al zolang mee in de showbizz te beginnen met haar optreden met The Starlets als twaalfjarig, via Canzonissima, haar samenwerking met Claude François en zijn label tot het eurovisiesongfestival en nog zoveel meer. Ze heeft al een heel uitgebreid oeuvre in die zestig jaar opgebouwd. Jawel, zestig jaar staat ze intussen al op de planken en dat is ook de titel waarmee ze volgend jaar door het land zal optreden: zestig jaar on tour.

Nu heeft ze een nieuwe single dat “Dansen in het Licht” heet en een bewerking van een nummer van Bruce Springsteen (“Dancing in the Dark”) is. Zo’n hit hernemen is durven en niet zonder risico maar ze komt er goed mee weg. Het nummer is sfeervol en de sterke stem van Liliane komt ook mooi uit tegenover de begeleiding. “Dansen in het Licht” is een fijne bewerking van het nummer van The Boss. De vertaling is van de hand van Belinda Meulendijk, die onder andere ook teksten voor Rob De Nijs schreef.

Nu is het enkel nog wachten om haar terug eens live aan het werk te zien. De tour start op 19 november 2023 in Harelbeke en zal eindigen op 22 juni 2024 in Heusden-Zolder.

Boomtown 2023 - Marble Sounds + Willy Mason - Verrassende programmatie op Boomtown
Boomtown 2023
Ha Concerts
Gent
2023-07-18
Talitha Delaere

Het was al van 2019 geleden dat we Marble Sounds nog eens mochten verwelkomen op het podium van Boomtown. In november passeerde de band wel al in Ha Concerts met hun nieuwe plaat en leverden toen een sublieme show af. We verwachtten ook van deze avond niets anders. Terwijl op de Kouter en nabijgelegen pleinen de Gentse Feesten hun vijfde avond ingingen, waren er in Ha concerts vooral kippenvelmomentjes.
Openen deed Van Dessel met ‘Quiet’ en ‘Never Leave My Heart’, de eerste twee nummers van de nieuwe plaat met de originele naam Marble Sounds.
Ook ouder werk van hun plaat ‘Tautou’ uit 2016 werd uitvoerig opgenomen in de setlist, nummers als ‘The Ins and Outs’ en ‘These Paintings Never Dry’ zorgden voor een mooie afwisseling. Ook ‘Tout et Partout’ werd van onder het stof gehaald en is altijd een leuk nummer om de heupen op los te wiegen. Traditiegetrouw werd de band met twee toetsenisten ook vergezeld van enkele strijkers, die zeker in nummers als ‘The First Try’ en ‘Leave A Light On’ het verschil maken live.
‘Soon It’ll Will Make Us Laugh’ werd een collectief meezingmomentje, waardoor het geluid van het feestje dat op de Kouter aan de gang was, makkelijk werd overstemd. Drummer Mattijs mocht na zijn grote verdwijntruck voor ‘Leave a Light On’ weer plaats nemen achter zijn drums en ‘Priorat’ inzetten. Een nummer met niet de typische sound van de Marbles, was dinsdagavond zeker het beste van hun set. Dit knap staaltje drumwerk zorgde dat ook het plaatje klopte tijdens een rechtstaand concert, wat niet de gewoonte is bij de band.

De verrassing dit jaar was wel dat Marble Sounds als eerste op het avondprogramma stond. In plaats van de hoofdact, was Willy Mason eerder het dessertje van de avond. Na een pauze van anderhalf uur en een halvering van het publiek mocht de Amerikaan er aan beginnen.
In 2022 stond hij nog in Trefpunt met een uitverkochte show, deze keer was de opkomst eerder teleurstellend. Willy liet het niet aan zijn hart komen en opende zijn show na het voorwoordje met: I have no idea what he said about me, but I told him to lie.
Willy lijkt niet meteen de meest enthousiaste man, maar leverde wel een loepzuivere set af. De sound was afwisselend tussen indie, rock, folk en rustigere nummers. Hier en daar was ook een vleugje country te bespeuren zoals bij ‘Hard Hand To Hold’. De aangekondigde grunge- en punkinvloeden waren niet meteen te bespeuren, maar genres waren van ondergeschikt belang met wondermooie nummers zoals ‘Simple Town’ en ‘Save Myself’.  Dat teksten schrijven bij Mason in het bloed zit is niet verwonderlijk als je weet dat Henry James een van zijn voorouders is. En als kind van twee songwriters moeten we ook de muzikaliteit niet ver zoeken
Mason ging al met de grote namen zoals Mumford & Sons en Ben Howard op tour. Zijn set op Boomtown voelde eerder minimalistisch aan, vergezeld van twee bandleden en zonder veel poespas. Wie zich tussen de concerten door al iets te goed liet gaan aan de bar buiten, dacht dat Rebel Wilson voor de gelegenheid achter het drumstel zat. Die twijfels verdwenen snel wanneer ‘Worth It’ werd ingezet, waarbij de drums met de show gingen lopen en zelfs Willy even onder de indruk leek.  
Gejuich van herkenning in Ha Concerts bij ‘Oxygen’, wat duidelijk het nummer was waarop iedereen zat te wachten. Wat de band nog de laatste boost gaf om de set netjes af te werken.

Afgezien van de eerder verrassende programmatie werd de rustige Boomtown avond goed afgesloten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5219-boomtown-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Boomtown, Gent

Gent Jazz 2023 met Herbie Hancock - Man met een missie en een visie
Gent Jazz 2023
Bijlokesite
Gent
2023-07-15
Erik Vandamme

Een van de laatste levende Jazz legendes mocht Gent Jazz 2023 afsluiten … De tent zat logischerwijs dan ook afgeladen vol voor jazz pianist Herbie Hancock , die op zijn 83ste nog steeds hip oogt en als een volleerde piano virtuoos trucjes boven haalt waar veel jonge helden nog iets kunnen van leren.
Herbie Hancock is een klasse entertainer en verteller pur sang, die zijn publiek en band voortdurend in zijn set betrekt. En toch viel er buiten Herbie Hanock nog een interessant hoogtepunt te noteren.

We openden de avond met een wonderkind. Pianist Alex Koo (****1/2) intrigeerde met een intens piano spel waarbij hij heel zijn lichaam, soms letterlijk, in de strijd gooit. Bij de eerste songs gebruikt hij zelfs z’n ellebogen.
Hij is een verhalenverteller en pianoweirdo. Na een song voor zijn dochter, brengt Alex Koo ook wat film muziek, waarbij je daadwerkelijk je in een scene waant waar een cowboy op een paard rijdt, de horizon tegemoet. Een klankenspectrum dat tot de verbeelding spreekt en intens mooi is . Een gevarieerde set met een onaardse streling aan de oren …
Alex Koo is zonder meer een van de meest begenadigde pianisten in ons landje. Sterk.

De formatie Profound Observer (****1/2) zagen we in 2022 nog optreden met Bert Joris, het werd een onvergetelijke avond … De instrumenten hadden hun verhaal. "In hun spelplezier klinkt het allemaal ingenieus en verrassend. Wanneer die grenzen van het genre in virtuositeit vervagen , dan kom je dus bij hen terecht. Een puike, boeiende, overtuigende set!" Ook op Gent Jazz voelen de muzikanten elkander perfect aan, zonder het spelplezier uit he oog te verliezen. Deze keer zonder Bert Joris en in een lichtjes aangepaste line up,  zonder Daniel Jonkers maar wel met Jesse Dockx op drums, weet de band ons weer te boeien, met een gevarieerde, wervelende set van gitaar, drum en saxofoon. Een ondoordringbare muur van klanken wordt gebouwd. De aanstekelijke jazz in al z’n vormen waren best een indrukwekkende gewaarwording.

Bilal Sayeed Oliver is een zanger en componist die je puur muzikaal in geen hokje kunt duwen, maar 'neo-soul' is wel een goede noemer. Het gaat bij Bilal (****) zoveel kantjes uit, dat ook dat hem tekort doen is. Niet alleen beschikt Bilal over een breed stembereik, hij is een charismatische verschijning.
Bilal laat zich bovendien begeleiden door muzikanten die niet allen knappe solo's uit hun mouw schudden, vooral de gitaarriedels bleven lekker kleven, en ze vullen de vocale capaciteiten van hun frontman perfect aan,  waardoor grenzen afgetast worden. En er zit nogal wat emotie in die sound en in die vocals. Overtuigend.

Terug naar de Gardenstage voor een fenomenale totaalbeleving in een intiem kader. Immanuel Wilkens Quartet (****) De jonge beloftevolle alt sax virtuoos, Immanuel Wolkens, speelt op zijn saxofoon zo ingenieus en doordacht dat we er kippenvel van krijgen.
Hij laat zich omringen door al even sterke muzikanten, jonge snaken eigenlijk, die net als hem, de nodige snedige klankentapijtjes spelen. De temperaturen stegen tot een waar kookpunt door deze klankentovenaars. Gezien hun nog vrij jonge leeftijd , ergens rond de 25, voorspellen we op basis van dit magische optreden in de Gardenstage hen een gouden toekomst toe binnen die jazz. Formatie om in het oog te houden dus.

Het absolute hoogtepunt van deze Gent Jazz avond was niet (enkel) Herbie Hancock, maar wel de formatie BJO invites Aka Moon (*****), het Brussels Jazz Orchestra en Aka Moon dus. Ze vierden begin dit jaar hun dertigste verjaardag met enkele gezamenlijke concerten, en deden dit in een zeer uitgebreide opstelling nog eens over in een overvolle tent op Gent Jazz.
Er viel nogal wat te beleven tijdens deze set. Zo was er een soort drum gevecht tussen de beide drummers, die elkaar geregeld de loef afstaken om daarna elkander (figuurlijk) in de armen te vallen; of de weelderig klinkende saxofoon en trompet, die met een piano of accordeon o magische wijze elkaar vonden. 
Fabrizio Cassol, altsaxofonist van Aka Moon, vulde de big band telkens aan, wat de bijzonder sfeer die er al heerste, alleen maar intenser maakte. Een mooie ode ook opgedragen aan de Amerikaanse gitarist John Scofield, was erg emotievol.
Het daverende applaus aan dit project, bewees dat iedereen onder de indruk was van wat dit combo verwezenlijkte in variatie, het perfect samenvloeien van etnisch getinte muziek van Aka Moon met de verbluffende bigbandjazz van het Brussels Jazz Orchestra. Waauw, wat waren we hier van verbaasd.

Het was tijd voor de grote finale met levende legende Herbie Hancock (****). Op zijn 83ste nog steeds kwiek en monter. De man speelt piano en keyboard, als een volleerd professor. Hij kan beroep doen op een rits vurige, sterk spelende muzikanten. Ze werden mooi voorgesteld, soms iets te langdradig, wat het ritme wat uit het concert dreigde te halen.
Herbie is een volleerd klasse entertainer … Hij gort naar het einde van de set op “Chameleon” zijn keytar om, een kruising tussen een gitaar en een keyboard, en danste over de bühne als een jonge wolf. Een jeugdig enthousiasme dat charmeerde, ondanks zijn gezegende leeftijd. Het zorgde voor een uitbundige sfeer.
Herbie Hancock speelt met stijlen, naast de typische jazz, zijn er lekker groovy klanken en experimenteert hij wel eens graag. Het maakt van Herbie Hancock een man met een missie, maar vooral met een visie om te entertainen, zoals alle legendarische jazz grootheden. Klasse concert, in een feestelijke jazz tint, de perfecte afsluiter van een zeer geslaagde editie Gent Jazz 2023 dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz