TV Priest - Vloeken in de Church of England
TV Priest
Mede dankzij Brexit zit de recente muziekgeschiedenis opgescheept met een resem grimmige post-punk bandjes die intussen vlotjes de weg hebben gevonden naar de mainstream. In de slipstream van populaire wegvoorbereiders genre Idles, Fontaines D.C. en Shame kwam begin vorig jaar ook het Londense kwartet TV Priest aangewaaid met de schromelijk onderbelichte debuutschijf ‘Uppers’. Amper anderhalf jaar later is daar al ‘de moeilijke tweede’ ‘My Other People’ waarvoor de band tot zijn eigen verbazing opnieuw onderdak vond bij de iconische grunge/indie platenstal Sub Pop. Geen idee of ze écht op zoek zijn naar een groot publiek, maar geen nood, wij vonden in de 4AD precies de juiste mensenmaat om dit stelletje getalenteerde Engelsen een heuse post-punk matinee aan de Kleine Dijk te zien afsluiten.
Bij zijn eerste performance op een Belgisch podium liet weinig of niets vermoeden dat frontman Charlie Drinkwater één van de interessantste post-punk bandjes van het moment aanvoert. Met zijn loszittend maatpak en blik op oneindig laat hij zich immers gemakkelijk verwarren met een verstrooide docent Engelse literatuur die amper beseft dat er studenten in het auditorium zitten. Wat we wel zeker weten is dat de opper-Priest in zijn teksten maar wat graag uitpakt met gebalde one-liners. In opener “Bury Me in My Shoes” is het al meteen raak: ‘Life only comes in flashes of greatness’ stuiterde als een mantra heen en weer tussen een brutaal bonkende ritmesectie en een krassende staccato gitaar. Tijdens “It Was a Gift” kroop Drinkwater in de huid van de kritische historicus en vloekt hij herhaaldelijk ‘And I read about it, so it must be true’ alsof hij zich wou excuseren voor de minder fraaie pagina’s uit de Engelse geschiedenisboeken. Die excuses kwamen er even later ook daadwerkelijk met het stomende oudje “This Island” dat smalend werd opgedragen aan ‘our stupid little island’. En onvermijdelijk moest ook Boris ‘partygate’ Johnson er even later aan geloven tijdens “Lifesize”.
In tegenstelling tot hun debuut probeert TV Priest op hun jongste worp ‘My Other People’ zich meer dan eens uit het strakke post-punk keurslijf te wringen door tempo’s te drukken en met hard-zacht contrasten te experimenteren. Dé uitdaging is echter om nuance en subtiliteit in een live set binnen te smokkelen die voor het grootste deel uit louter sturm und drang materiaal bestaat. Dat lukte erg aardig met “One Easy Thing” waar de slaapdronken crooner in Drinkwater zich over zijn post-corona toekomst bezon tegen een achtergrond van een rafelige Gang Of Four riff. Het melancholische rustpunt “Limehouse Cut”, één van onze persoonlijke favorieten op het nieuwe album, ging daarentegen jammerlijk de mist in. Zonder de strijkers en met een overdosis aan schel gitaargepingel werd het nummer van alle weemoed gestript en bleef er enkel een mislukt experiment over.
Met het opzwepende “It Was Beautiful” revancheerde het Londense kwartet zich vrijwel onmiddellijk, maar tijdens het laatste kwartier sloeg de stemming toch wat om. Drinkwater deed maar weinig moeite meer om echt te vloeken of zelfs maar oogcontact te maken met het schaarse publiek, en ook muzikaal ebden spanning en variatie langzaam weg. De band kwam na een uurtje niet meer terug, en dat was niets minder dan jammer gezien de puike catalogus die de heren op minder dan drie jaar bij elkaar hebben gespeeld.
Met grote afwezigen zoals “Decoration” en “The Big Curve” in het achterhoofd trokken we dus met een lichtjes onvoldaan gevoel het onweer boven West-Vlaanderen tegemoet.
On the bright side: wie deze band na een maandje touren een herkansing gunt kan op 20 november terecht in de Witloof Bar van Le Botanique.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
TroyFest 2022 - Fields Of Troy definitief uitgezwaaid!
Troyfest 2022
Club de B
Torhout
2022-10-22
Erik Vandamme
Fields Of Troy gooit, na circa twaalf jaar aan de Belgische metal top, de handdoek. Dat wou de band op zijn eigen festival uitbundig vieren met een laatste knaller van een optreden, We zakten af naar Torhout, het gezellige Club de B was heel goed gevuld voor dit afscheidsfeestje. Fields Of Troy brachten voor de gelegenheid enkele bevriende bands mee, ook al was dit min of meer een uitgestelde affiche van 2020/2021 toen door de corona tijden alles werd afgelast. Wij genoten vanaf de eerste tot de laatste band met volle teugen, een afscheidsfeest met een knal van formaat? Dat werd het dus zeker en vast!
De avond werd geopend door het politie corps. Althans de leden van Cops On Coke waren getooid in een politie uniform. Een bandje draaide een pop / techno song als de band op het podium kwam. Eens de gitaren omgord vuurde Cops On Coke echter vlijmscherpe vuurpijlen af die als een mokerslag in je gezicht ontploffen. Ondanks dat de energie alle hoeken van de zaal uitstraalt, voelen we toch dat er veel meer in zit dan er nu al uitkomt. Geef deze band de nodige podium kansen, en met deze bijzonder integrerende set, waarbij aankleding, humor en een spervuur aan demonische klanken en vocalen hand in hand is dat een kwestie van tijd eer ze de wereld veroveren.
Dat energieke en vuurkrachtige zou nog wel een paar keer terugkeren op deze boeiende avond. “Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut” schreven we in 2018/2019 nog over ‘Melancholia’, van Lethal Injury dat zette de band ook live in de verf bij hun cd release in Oostende in diezelfde periode.. Ondertussen is Lethal Injury volwassen geworden en dus ook gegroeid in hun kunnen, maar zijn hun speelsheid gelukkig niet kwijt gespeeld, integendeel. Het spelen met uiteenlopende emoties blijft dus ook anno 2022 nog steeds overeind staan en dat zorgt voor bom aan vreugde taferelen, of net koude rillingen die je confronteren met duistere gedachten kronkels.
Ook Lost Baron balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs, de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Waren onze verwachtingen wat hoog gespannen? Het kan, maar Lost Baron kwam op TroyFest ons iets te routineus over, en dit ondanks een donkere gewaarwording die ons even tot een punt van lichte waanzin bracht. We hebben ze in het verleden echter veel intensiever gezien en gehoord. Een donkere brij die zou moeten zorgen voor een intensieve totaalbeleving die aan de ribben kleeft schotelt Lost Baron dus nog steeds voor maar om één of andere reden bleef de mayonaise niet plakken. waardoor we deze keer helaas lichtjes op onze honger bleven zitten. Jammer.
Temptations For The Weak wist ons deze zomer op Frietrock nog compleet, maar dan ook compleet omver te blazen. De band heeft trouwens een schitterend nieuwe plaat uit ‘Fallen from the Stars’ waar ze hun eigen grenzen niet aftasten, maar compleet verleggen. Dat is de grote verdienste van de hele band, laat dit duidelijk zijn, maar het aantrekken van frontman Jadran Beauprez is op allerlei vlakken een schot in de roos. De imposante uitstraling op – en naast het podium – een aangeboren charisma waardoor hij zijn publiek moeiteloos inpakt en een stem als een kanon waardoor de mensen wat naar achteren gaan staan zo hard blaast hij je omver. Na het optreden vertelde Jadran dat hij al een paar weken stemproblemen heeft, het viel ons wel op dat sommige bandleden enkele zanglijnen overnamen, dat zorgde zelfs voor een extra meerwaarde binnen het geheel. Maar zelfs bij een minder sterk stembereik blaast de band ons volledig van de sokken. Wat een wervelstorm aan energiebommen die in je gezicht ontploffen en ons compleet verweest achter laten schotelt Temptations For The Weak ons voor! Anno 2022 is deze band duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts.. indrukwekkend!
Carrion is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende death metal gerelateerde bands die ons landje rijk is. Toen we de band onlangs op Zingem Beeft aan het werk zagen, bleven we ondanks die ferme uppercut die ze weer uitdeelden, lichtjes op onze honger zitten. Carrion had dus nog iets goed te maken, en deed dat met volle overgave. Elk van de bandleden straalde zoveel spelplezier uit, zodat je er zelf gelukkig van werd. Uiteraard binnen die typische duistere omkadering, het is niet zo dat Carrion nu plots liefelijke pop liedjes brengt over bloemetjes en bijtjes. Maar het feit dat we weer die solide band op dat podium zagen staan, waarbij iedereen diezelfde kant uitkijkt, stemt ons vreugdevol. Carrion drukt dat gaspedaal zowel vocaal als instrumentaal voortdurend in, waardoor het dak van Club de B er meermaals afgaat, klasse! En nu vol verwachting uitzien naar die nieuwe plaat…
De hoogtepunten blijven zich opstapelen, Fields Of Troy speelt hier een thuismatch, want plots stond het zaaltje vol tot ver naar achter, dat was voorheen en daarna niet echt het geval. De band wilde in schoonheid afscheid nemen, en haalde alles, maar dan ook alles, uit de kast om hun fans dat ultieme afscheidsfeestje te bezorgen. De grote sterkte van Fields Of Troy is het vocaal en muzikaal voortdurende spelen met emoties, en daardoor snaren raken op de meest gevoelige plekken. Soms worden daarbij registers open getrokken, vaak laaien die emoties zodanig op dat de bewegelijke frontman zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Op het einde van de set gaat hij zelfs gewoon op de boxen staan, gaat over tot een potje stagediven. Zijn fans vangen hem op en dragen hem door de zaal terug naar het podium. Maar ook de bandleden stralen emoties en spelplezier uit, en doen meer dan hun duid in het zakje. We zagen op TroyFest die Fields Of Troy waardoor we ooit super-fan zijn geworden nog eenmaal schitteren in al hun pracht en praal… en zijn zeer benieuwd naar de projecten waar de top muzikanten zich gaan aan laven in de toekomst. De puntjes werden compleet op de ‘i’ gezet, het publiek genoot en pinkte een traantje weg .. bedankt voor die mooie jaren Fields Of Troy!
Bear verstaat de kunst om metalcore / hardcore gerelateerde muziek, binnen die chaotische brij, zodanig melodieus te laten klinken dat we vrij subtiel toch enige structuur menen te herkennen. Maar door de bewegelijkheid, en het omver stampen van menig heilig huisje wordt de aandacht eerder gevestigd op de ravage die ontstaat na de doortocht van de Beer. Plots stond er wel veel minder publiek in de zaal voor Bear. Nochtans levert deze band steeds een chaotische show af, waarbij het publiek letterlijk wordt betrokken en muziekinstrumenten, waaronder het drumstel, sneuvelen. De in het wit geklede bandleden zijn natuurlijk één voor één topmuzikanten, die hun instrumenten furieus bespelen. De brulboei van dienst, schreeuw zijn longen gor, maar elk beetje energie dat er nog overschiet, wordt gebruikt om daken er te doen afvliegen. Haast letterlijk!
Het contrast met afsluiter Thurisaz kon niet groter zijn, niet dat het er plots rustig en relax aan toe gaat. Ook Thurisaz haalt een pletwals boven, al is dat eerder een intensief alternatief gedrenkt in doom elementen die je rillingen bezorgen. Toen we de band medio 2005 live zagen op Vlamrock (As) waren we zodanig van de kaart, dat we als een heel ander mens de zaal verlaten. Ook nu bespeelt Thurisaz de meest donkere gedachten in ons onderbewustzijn op een doordachte en intensieve wijze, waardoor je met de krop in de keel hevig staat te headbangen. Thurisaz is wat ons betreft, één van de meest onderschatte Belgische bands die er bestaan, de manier waarop ze op TroyFest een publiek tot hogere sferen kunnen brengen binnen die bijzonder duistere omkadering? Daar slagen maar weinig zogenaamde gerenommeerde bands binnen hun genre echt in. Thurisaz heeft steeds de grenzen van doom gerelateerde muziek afgetaste, verlegd en durft buiten de lijntjes daarvan te kleuren zonder gezichtsverlies te lijden. Dat was in het verleden zo, dat zetten ze op TroyFest mooi in de gitzwarte verf.
Met speciale dank aan Fields Of Troy en Nick Verduynslager (+ Musika.be)
Organisatie: Troyfrest
The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet
Steve Wynn blijft een graag geziene gast in onze contreien. Nadat hij eerder dit jaar in De Zwerver solo te bewonderen was mocht hij dit keer met The Dream Syndicate opdraven. Dat is de band waarmee hij in de jaren '80 deel uitmaakte van de Paisley Underground, een muziekstroming, ontstaan in Californië, die klassieke gitaarrock combineerde met de energie van prille garagerock of punk.
Dankzij enkele uitstekende platen werd The Dream Syndicate al snel één van de boegbeelden maar net zoals de meeste andere bands van die beweging was de groep geen lang leven beschoren. In 1989 was het sprookje voorbij maar na talloze andere projecten floot Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate opnieuw bijeen en intussen zijn ze nu reeds langer samen dan in de originele bezetting.
The Dream Syndicate had twee uitstekende redenen voor deze tour: een nieuwe plaat, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ en de veertigste verjaardag van hun debuut ‘The days of wine and roses’.
Ze verschenen met zijn vieren (Steve Wynn, gitarist Jason Victor, bassist Mark Walton en drummer van het eerste uur Dennis Duck) op het podium, nieuwste lid en toetsenist Chris Cacavas (Green On Red) was er niet bij.
Het werd verre van een blitzstart, openingsnummer "Bullet holes" klonk eerder als een sof. Maar meteen daarna werd met "Out of my head" het een en ander rechtgezet en klonk The Dream Syndicate zoals ze hoort te klinken dankzij een stevige song, strak gebracht en voorzien van een eerste, explosieve gitaareruptie van Jason Victor.
Dit leek de echte start te worden van een stomend concertje maar helaas diende er ook een nieuwe plaat voorgesteld te worden wat de vaart in de set aanzienlijk belemmerde.
De Zwerver mag dan al ter promotie een mandje vol lovende recensies bij elkaar gesprokkeld hebben, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ kan ik bezwaarlijk een goeie plaat noemen. Een stap in de goede richting na het onverteerbare ‘The universe inside’, dat wel. Er werd opnieuw gekozen voor compactere songs maar die bleken helaas op een enkele uitzondering na nog steeds mijlenver verwijderd van hun werk in de jaren tachtig. Het eerste nummer dat ze hieruit presenteerden, "Damian", kon ik eigenlijk best wel smaken maar dat kwam vooral door het gitaarloopje dat geleend leek bij "Satisfied fool", een wonderlijke song van Nathaniel Mayer die maar blijft roteren in mijn denkbeeldige jukebox. Ook "Trying to get over", vintage Dream Syndicate voorzien van een venijnige gitaar stond terecht op de setlist maar dat kon minder makkelijk gezegd worden van het slaapverwekkende "Hard to say goodbye" of het suikeren "Every time you came around".
Het waren enkele moeilijke momenten maar eenmaal hier doorheen geworsteld werden we beloond met een ronduit magistrale versie van "How did I find myself here?", titeltrack van de eerste plaat na de reünie en ook de enige ‘nieuwe’ die naast het oudere werk niet verbleekt. Het werd een uitgesponnen en zinderend gitaarepos waarin Wynn en Victor jongensachtig, dicht bij elkaar duelleerden wat onvermijdelijk deed denken aan Crazy Horse. "Glide" van diezelfde plaat uit 2017 werd de afsluiter van de eerste set waarin de songkeuze niet altijd even gelukkig was. Zo werd het garagerockachtige "Straight lines", één van de betere nummers op hun laatste schromelijk over het hoofd gezien.
Na de pauze volgde een tijdreis (dixit Steve Wynn) waarin ‘The days of wine and roses’ integraal en in exact dezelfde volgorde als op plaat vertolkt werd. Het contrast met het eerste deel van de avond was groot. Hier geen slappe momenten, dit bleef vanaf de eerste noten van "Tell me when it's over" tot de laatste van de titeltrack even opwindend.
De plaat bleek na veertig jaar niets aan frisheid te hebben ingeboet. Het leek wel, wanneer we de ogen even sloten uiteraard, alsof er een stel jonge honden op het podium stond die nog alles te bewijzen had. Wat klonk dit snedig en energiek! Aan wervelende gitaren geen gebrek terwijl de songs zonder moeite pal overeind bleven.
Meer nog dan op vinyl hoorde je in die subliem rammelende sound invloeden van The Velvet Underground. Het New Yorkse kwartet was zeker niet alleen een bron van inspiratie voor hun naam (een pre Velvet Underground project van John Cale met La Monte Young) waardoor ze eigenlijk atypisch klonken voor de Paisley Underground waarvan de meeste groepen hun inspiratie vonden bij de Westcoast psychedelica.
‘The days of wine and roses’ is zo'n plaat die een groep maar één keer kan maken en in de meeste gevallen gaat het dan om het debuut, net als hier dus als we even die eerste EP buiten beschouwing laten. Iets van dit kaliber komt er uiteraard nooit meer maar ik prijs me gelukkig dat ik deze buitenkans om dit live mee te maken niet heb laten liggen.
Alsof dit alles niet genoeg was trakteerde de band ons nog op een toetje dat bestond uit twee heerlijke Dream Syndicate klassiekers: "Still holding on to you" en "Boston".
Na een ietwat teleurstellende passage enkele jaren geleden in de 4AD lijkt het vuur van weleer teruggevonden.
Pics homepag @Chris Sikich
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Voor het ontstaan van de achttiende langspeler van Simple Minds moeten we teruggaan naar 2019 toen Jim Kerr terugkeerde naar zijn thuisbasis om voor zijn terminaal zieke vader te zorgen. Zijn vader wilde dat Jim zich zinvol maakte en Jim vroeg daarop Charlie om over te komen en thuis wat songs te maken. Charlie vond het plezant om gewoon in een thuissituatie, zonder stress en studio, met zijn tweeën te musiceren. De tekst van de openingssong “Vision Thing” is ontstaan door discussies en gesprekken die vader en zoon hadden tijdens hun samenzijn.
Dan over naar de plaat zelf natuurlijk. Opener “Vision Thing” is muzikaal typisch Simple Minds zoals we ze op de laatste platen kennen. Ze weten hoe een song te maken natuurlijk. Is het verrassend? Niet echt, maar wel een heel aangenaam luisternummer. “First You Jump” is verrassender en sprankelt meer. Een emotievolle synth gevolgd door een typisch Burchill slide gitaarlijntje openen het uptempo nummer. Een catchy strofe en een weids gezongen refrein maken het af. De backings/dubbele stem geven het nog meer kleur en vaart. Ook “Act of Love” mag er zijn. De intro opent terug met wat vreemd synthwerk waarna backings en gitaar invallen. Die backings tillen het nummer omhoog. “Solstice Kiss” begint rustig met een Iers thema en lijkt de “Belfast Child” toer op te gaan maar na de lange intro wordt het toch een midtempo popnummer. “Planet Zero” begint met, naar ik vermoed, een teruggespoelde drumlijn. De vrouwenstem klinkt super en doet denken aan de tijd van “Once Upon a Time”. “The Walls Came Down” sluit het album af. Het bevat een leuke baslijn en klinkt vrij donker in vergelijking met de andere nummers. Het lalala-koortje in het refrein is misschien wat goedkoop maar het werkt wel.
‘Direction of the Heart’ toont hun vakmanschap in het songschrijven. Burchill speelt vrij geïnspireerd gitaar. De teksten van Kerr zijn iets diepgaander dan we van hem verwachten. De songs zijn praktisch allemaal uptempo. Wie genoten heeft van ‘Big Music’ en ‘Walk Between Worlds’ zal deze ook weten te smaken. Pretentieloze en degelijke popmuziek gegoten in tien songs!
The Bedroom Witch is een Iraanse transvrouw in de Verenigde Staten die dark synthpop brengt op haar debuutalbum ‘A Place Of Hurt’.
In het promopraatje halen ze referenties aan als Spellling, Kate Bush, SRSQ en Wizard Apprentice, maar zelf hoor ik andere dingen: het dansbare van early Erasure en Soft Cell, de sombere introspectie van Stippenlift, de donkere pop van The Pop Gun en Adult Fantasies en de moderne aanpak van jaren ’80-muziek van Solar Fake. Dit klinkt immers heel hard als popmuziek van de jaren ’80 of zoals dat tijdsvak vandaag aangevoeld wordt door de volgende generaties.
De vocalen maken het wat somber en eentonig, terwijl de muziek vooral eerder uplifting is. Sepehr Mashiahof komt op dit album veel beter uit de verf als producer dan als zangeres. De lyrics zijn soms best heftig, maar dan ook heel persoonlijk waardoor ze niet altijd universele gevoelens zullen oproepen bij de luisteraar.
De beste songs op dit album zijn voor mij: “Venus”, “My Only” en “In This City”.
Elektro/Dance
A Place Of Hurt
The Bedroom Witch
https://www.youtube.com/watch?v=F0pJbPf77fA
Annelies Tanghe kennen we als singersongwriter uit Leuven, van bandjes als JinXS en IZA, van samenwerkingen met Aroma Di Amore en SJ Hoffman, maar misschien vooral van melanchopopband And The Came Fall.
ZeeSter is haar Nederlandstalige elektropop-project, dat voor het eerst opdook in 2014 met “Drink en Dans”. Het nummer was een bescheiden hit op de radio. In 2016 stelde Zeester de tweede EP ‘Pif Poef Paf’ voor in de AB. De eerste single, “Foute Mannen” werd opgepikt door Radio 1 en kon bovendien rekenen op een gastbijdrage van Tom Helsen.
Nu is ZeeSter terug met “Voor Jou”. Met schoon mannenvolk achter de knoppen: Jean-Marie Aerts als producer en met een paar rake riffs en Michel Dierickx voor de mix. Deze single klinkt fris en fruitig, en onbevangen. Niet voluit dansbaar, maar wel aansporend om mee te wiegen. Een ideale remedie tegen de herfstblues en daar hebben wij een zwak voor.
https://zeester.bandcamp.com/
Vier jaar na hun goed onthaalde debuut is er nu een opvolger die naar de naam ‘Hart in Neonlicht’ luistert. Een goede titel trouwens die door iedereen vrij ingevuld kan worden. Ditmaal met teksten die nog iets meer geëngageerd klinken, dan op hun debuut, en met een poëtisch inslag.
Ze zoeken muzikaal en tekstueel terug de donkere kanten van het bestaan op zonder depressief te worden. Ze tonen gewoon in dertien observaties de andere kant van de maatschappij. Het titelnummer opent het album en kenden we reeds als single en van de clip. Voor wie hem nog niet kent: “Hart in Neonlicht” is uptempo met de donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Met een tekst die over covid gaat. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft , kunnen mij alleszins ook bekoren. Een ideale opener.
“Nieuwe Planeten” is niet erg donker qua muzikaliteit. Het bevat een pulserende ritmesectie. De wat Oosters aandoende saxofoon (Floris De Smet) en synths geven het nummer de spacy touch. Een catchy nummerke. “Onder de Vloer” was ook al een single en gaat over mensen die voor de maatschappij niet meer waardevol en aan de kant geschoven zijn. Dit alles werd gegoten in een mooie tekst en wordt begeleid door leuk gitaarspel, bas, synths en attractief drumwerk. Rene Hulshbosch van Struggler komt naar het einde toe, als je goed luistert, vocaal ook nog even meedoen. Een topsong.
“We Zijn Niet Echt” is lekker uptempo en bezwerend gezongen met sfeerrijke synths en een leuke bas. Een heerlijk nummertje. “Koud In Berlijn” is een rusteloze song over iemand die alleen en eenzaam door de grote stad doolt. “Hoofdspoken” is een opzwepend nummer met pop-aspiraties. Een heerlijk melodieus thema dat nu al klassiek in de oren klinkt. Daarbij denk ik aan de songkwaliteit van de Frank Boeijen Groep (“Kronenburgpark”), De Mens, Noordkaap of Clouseau (“Nobelprijs”). Dat geldt trouwens ook voor “Dansen op de Bodem van de Oceaan”. Ook hier krijgen we een mooi uitgewerkt totaalgeluid met een sterk melodie en harmonie. “De Laatste Vallei” is ook een aangename luistersong geworden. “Autostrade” is een plezante song en lijkt meer op een spielerei dan op een ernstige song. Toch zit er meer dan alleen spielerlei in het nummer. “Noodkreten zonder Geluid” is dan weer een toppertje. Met een intrigerende tekst en met mooie synths. “Zet Alles Uit” doet de new wave/electro wave uit de jaren 80 heropleven.
Op hun tweede album zijn ze gegroeid en volwassener geworden in vergelijking met hun debuut. De songs zitten nog beter in elkaar dan. Het album bevat voldoende variatie, goed songmateriaal en hun sound is heel herkenbaar. Muzikaal herken je een blend met elementen van postpunk, darkwave, pop en rock. Eclectisch noemen ze dat naar het schijnt. Maar bovenal bevatten ze enkele pareltjes die hun muziek naar een hoger niveau brengt, als “Onder de Vloer”, “Hoofdspoken”, “Dansen op de Bodem van de Oceaan”, “Nieuwe Planeten” en “Noodkreten zonder Geluid”.
Dit album is absoluut een aanrader!
Arbeid Adelt viert dit en volgend jaar de 40ste verjaardag van hun debuutalbums ‘Jonge Helden’ en ‘Le Chagrin en Quatre-Vingts’ (met hun hit “Lekker Westers”). Dat doen ze door volgend jaar een nieuw album uit te brengen. En daar hoort een voorafgaande cassette-single bij, of noem het een EP, met vijf tracks kan dat. Het is het eerste nieuwe werk sinds het album ‘Slik’ dat uitgebracht werd naar aanleiding van een reünietournee in 2015.
Deze legendarische synthwaveband draait nog steeds rond Marcel Vanthilt en het lijkt erop dat ook Luc Van Acker (Ministry, Schriekback, Revolting Cocks, …) opnieuw van de partij was. We krijgen op deze EP twee nieuwe nummers: “Fris! Fris! Het Heelal Is Hier” en “Pelikaan”.
Stel u bij de titels en de lyrics niet te veel voor, die bizarre nonsens komt zoals wel vaker bij Arbeid Adelt gewoon uit de mouw van Vanthilt. En dan komen de noisy gitaarpartijen los uit de pols van Van Acker. Het ene houdt het andere mooi in evenwicht.
Voor wie minder nonsens en meer gitaar- en synthnoise verkiest, staan er van elk van die nummers nog remixen op deze cassette, als “Frismix” en “Pelmix”. Misschien vindt u deze instrumentale versies wel interessanter.
Als extraatje is er een remix van de cover die Arbeid Adelt maakte van “Death Disco” van PIL. Arbeid Adelt maakte een eerste cover-versie op hun EP ‘Disco Death’ in 1987 en later kwamen daar al eens remixen van uit. In deze nieuwe 22.22-remix is het origineel nog nauwelijks te herkennen, maar het is wel een leuke track.
https://www.cluster-park.com/shop/arbeid-adelt-het-heelal-is-hier-k7/
Desertfest 2022 - Kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom
Desertfest 2022
Trix
Antwerpen
2022-10-14 t-m 2022-10-16
Erik Vandamme
De Trix was op 14,15 & 16 oktober drie dagen vol gelopen voor een avontuurlijke wandeling in het wereldje van de stoner/doom/psychedelische muziek voor de nieuwste editie van Desertfest.
Desertfest trekt eigenlijk een breed publiek aan , gezien de organisatie niet vies is om buiten de grenzen van de genres te treden; maw bands en artiesten programmeren die hun grenzen aftasten en experimenteren. De uitnodigende club sfeer, met een gezellig terras buiten, met foodtrucks, de bijzonder intimite en gezellige sfeer die er drie dagen heerst, vormen een belangrijk onderdeel om dit verhaal tot een goed einde te brengen. Al deze diverse, aantrekkelijke elementen, het aanbod en de locatie tekenen dit festival.
Wij genoten drie dagen lang van deze kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom.
dag 1 - vrijdag 14 oktober 2022
De uit Charleroi afkomstige doom/slugde band Hispÿn (****) opent het festival op de gezellige Vulture stage, gevestigd in het Trix café, met een bijzonder emosound van verschroeiende riffs. De teksten van Hispyn zijn gebaseerd op de ervaringen van social worker Esteban Lebron-Ruiz, de zanger. Het klinkt donker en grauw en zowel de zang als de instrumentatie boeien .
Eén zelfde donker, mysterieus kader horen we bij Dommengang (*****) op de Canyon stage, de bovenverdieping van Trix. Dommengang speelt gestroomlijnde riffs en slepende drums. Een kenmerkende ‘stoner’ bedwelmende klank, die je brengen naar woestijnlandschappen. Overtuigende set.
Op Desert stage, in de grote zaal van de Trix, kregen we een experimentele totaalbeleving van IIVII (*****) . Dit is het ambient gerelateerd project rond multi-instrumentalist Josh Graham (Red Sparowes, A Storm of Light) met gitaar en loops, geruggesteund van onheilspellende klanken en drums. IIVII huivert! Adembenemend. Het duo maakt gebruik van beelden op een reuzengroot scherm, die het filmische van dit project nog meer onderstreept. Het is een set waarbij visuele effecten en de intense klank samengaanEens binnengestapt in de wereld van IIVII is een terugweg niet meer mogelijk.
De uit Eindhoven afkomstige band Severant (****) steekt zijn voorliefde voor de '60/'70 muziek niet onder stoelen of banken. Hun psychedelische muziek heeft een donker randje.. Severant maakt het aanstekelijk, gedreven, boeiend. De Nederlandse band heeft voldoende potentieel om binnen de kortste tijd door te breken naar een ruim publiek.
Pink Room (****1/2) is een Gents trio dat vertoeft in het wereldje noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath, een belangvolle schijf voor iedere post-punk/new wave liefhebber, die zich ook verdiept in het metalgenre.
De band heeft Bart Baele (Speedözer, Tubelight), Lynn Claus (Ponykamp) en Jelle Denturck (DIRK.) uitgenodigd om dit huzarenstuk tot een goed einde te brengen, en slaagt dan ook met brio in zijn opzet. Het slepende en sinistere dat zowel Black Sabbath als de plaat 'Paranoid' zo tijdloos maakt, blijft overeind staan.. Pink Room speelt sterk en verdeint alle respect om dit album te spelen.
Cave In (*****) mocht, achteraf bekeken, de Desertstage afsluiten. De band speelde een ‘headlinerwaardige’ set. Knap hoe de band zich na het tragische overlijden van bassist Caleb Scofield herpakt heeft, niet alleen door het uitbrengen van de overtuigende plaat 'Pendulum', een versmelting tussen de grunge van Soundgarden en het betere metal werk, maar ook live zorgen Stephen Brodsky en C° voor energie! De verschroeiende riffs, de vunzige drumsalvo’s en de zang waren als mokerslagen … Wat een set!
Samavayo (****) uit Berlijn heeft reeds veel ervaring binnen de scene. Met 'Payan' krijgen we een waar meesterwerk in de stoner/psychedelica. Ook live blijkt Samavayo nog steeds tekeer te gaan als jonge wolven. Uiterst genietbaar gigje.
Acid Mammoth (*****) werd ons aangeraden. De Griekse band stond namelijk vorig jaar nog in Trix-café een indrukwekkende set te spelen. En inderdaad, Acid Mammoth was één van de hoogtepunten. Acid Mammoth haalt in de instrumentatie als in de vocals de sloophamer boven. Wat een pletwals! De vettige stoner/doom sound zinderde na door die verschroeiende sound. Schitterend.
De afsluiter op Desertstage dag 1 Brian Jonestown Massacre (***) is ook van een bijzonder kaliber. De indrukwekkende, groovy psychedelische sound is overtuigend en frontman Anton Newcombe heeft een lijzige stem. Helaas bleef de interactie naar het publiek beperkt; de swung ging soms uit het concert door de stiltes, toen de band bezig was aan het stemmen, en Anton een sigaretje opstak. Niettemin, we lieten ons gewillig meeslepen in dat intens, loom psychedelisch klankentapijt.
Geef ons dan maar Gozu (****) die met een stampende set van pure rock en stoner het Trix-café deed daveren. De muzikanten haalden lekker hard uit. Mokerslagen. De imposante verschijning alsook de zang van gitarist Mark Gaffney sprong in het oog. We sloten dus af met een ondoordringbare geluidsmuur.
dag 2 - zaterdag 15 oktober 2022
Zaterdag starten we met een typische stoner set door de Griekse band Half Gramme of Soma (****) . Een mooie woestijnstorm ontstond. Mooi binnen het genre.
"De band biedt in de instrumentatie als in de vocals vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donker en rauw, met een dosis humor" schreven we over het optreden van Gnome (****) eerder dit jaar in N9, Eeklo. En dat is wat Gnome dus ook doet op de Canyon stage, die dosis humor met een duister, luguber kantje … zoals de clown in een circus vaak grappig uitziet, maar ook soms angst kan zaaien, slaan deze opgeschoten kabouters ook diezelfde weg in.. met een lach en een bittere traan tot gevolg. Muzikaal een energieke sound.
Tijd voor levende legendes op de Desertstage. Unida (****) - Unida is de band rond voormalige zanger John Garcia, die in 1995 na de split-up van Kyuss begon met Slo-Burn om later dan door te gaan met Unida. Garcia zelf is er nu niet meer bij, drummer Miguel Cancino en gitarist Arthur Seay laten zich omringen door een andere legendarische zanger Mark Sunshine (Elysium en Riotgod ). De band brengt lekkere old skool stoner, met een lekkere ondoordringbare geluidsmuur. Technisch sterk alvast.
Irist (****) doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!
Slomatics (****) op z’n beurt was evenzeer de moeite . Slomatics overdonderde door een intens, lang doom sfeertje te creëren. De band brengt op meeslepende, bedwelmende wijze een hypnotiserend, duister sfeertje, eigen aan het genre. Een verslavende inwerking. Sjiek.
Naxatras (***1/2) was iets aparts. De band speelde fuzzy riffs, voegt keys toe en heeft een langdradige zang. Het creëert een vreemd aandoend sfeertje. De band tast grenzen af en experimenteert met klanken. Een avontuurlijke aanpak van een Griekse band, die niet iedereen aansprak.
Op de Vulture stage hadden we intussen de energiebom Rosy Finch (****1/2), een opzwepende sound van gitaar en drums, om je murw te slaan; daarnaast ook een bijzonder beweeglijke frontvrouw Mireia Porto, die een klok van een stem heeft, rauw en intens. Hier dus een overtuigend sludge feestje, een aanstekelijke wervelstorm, met een knipoog naar de jaren '90.
Radar Men From The Moon (****) heeft een nieuwe zanger Niels Koster. Zij zorgden voor een psychedelisch totaalbeleving. De man schreeuwt zijn keel schor en zet de trommelvliezen onder spanning. Maar ook de sound is de moeite , met verschroeiende riffs, en met twee drummers op het podium ontstaat een overdonderd, oorverdovend geluid.
De gereputeerde Amerikaanse doomband Pallbearer (*****) zorgt voor een rustpunt, dat er eigenlijk geen is. De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band. Ze tekenen dan ook voor één van de sterkste doom optredens op Desertfest.
We zagen de band My Diligence (****) recent nog op Les Nuits Botanique. ''My Diligence ging als een diesel van start, maar eens het gaspedaal compleet is ingeduwd, werden we overdonderd door prachtige climaxen en werden we van onze sokken geblazen!'', schreven we. De nieuwste plaat ' The matter, the form and power' is een donker, duister fantasieprikkelend meesterwerkje. Ook live gaat het in diezelfde richting door de energieke aanpak, de sound gaat in uitersten, voortkabbelend, opbouwend, zwevend en explosief in een geordende chaos.
Op de bovenverdieping probeert Alunah (***1/2) ons met bezwerende danspassen en hypnotiserende vocals ons toe te laten in hun sprookjesachtige fantasiewereld, van griezelige wezens en liefelijke elfen. Een occulte totaalbeleving waar niet iedereen zich vermoedelijk kon in vinden; wij houden wel van die avontuurlijke aanpak, de lijn tussen lichtvoetigheid en bittere ernst, met een knipoog naar mystieke folklore en sprookjes uit onze kindertijd.
De sloophamer werd plots boven gehaald door Elder (*****) op de Desertstage.. De beste lange songs, o.m. “Compendium” klokt af op dertien minuten. Aan interactie doet de band niet echt, Elder laat zijn muziek voor zich spreken. De adrenalinestoten volgen elkaar op door de snaren die gespannen staan. Die sound krijgt meerwaarde door de beweeglijkheid van de zanger. Een doomsfeertje op z’n sterkst door dat klankentapijt.
Van het ene donkere straatje naar het andere, nu op de Vulture stage (of Trix-Café) waar The Necromancers (****) de strijd aangaan tussen donker en licht. Het is zo bijzonder aan deze band, die zijn inspiratie haalt uit religie, fantasie verhalen uit de Europese folklore en klassieke horror, voorzien van een vleugje humor , die subtiel de kop opsteekt; absurditeit wordtverbonden met donkere gedachtenkronkels. The Necromancers zijn trouwens grootmeesters in het prikkelen van de fantasie, die je als luisteraar zelf mag invullen.
Weedpecker (****)biedt een psychedelisch totaalbeleving op de Canyon stage. De Poolse spacerock band vertoeft letterlijk in hogere sferen. De hypnotiserende klanken en de vernuftige vocals bieden een mooi aanvoelend bevreemdend sfeertje in het heelal. Toch iets aparts met die sound!
Een band zien evolueren in zijn kunnen is n al die jaren nog steeds de hoofdreden waarom we concerten blijven bezoeken, naast de voortdurende ontdekkingsdrang uiteraard.
Red Fang (*****) zagen we enkele jaren terug op Deserfest, ze bliezen ons toen letterlijk omver met een verschroeiende stoner sound. De band is geëvolueerd en uitgegroeid tot het ultieme stoner rock fenomeen , die een waar oorgasme bezorgt. De ene riff na de andere schudt Red Fang uit zijn mouw, zonder oponthoud blijven ze doorbonken tot de muren beginnen te barsten. Red Fang sluit overtuigend dag twee af. Een knaller!
dag 3 - zondag 16 oktober 2022
Wij waren van plan om het op de derde festival dag wat kalmer aan te doen, het werd weer een marathon met zestien bands…
Openen deden we met Polymoon ( *****) de kosmische space-rock band uit Tampere, die met hun debuutalbum, ‘Caterpillars of Creation’ in 2020 een sterke indruk nalieten. Een fijne mix van progressieve psychedelica, dat een buitenaards sfeertje ademt, ietwat ongrijpbaar dat je enkel in het heelal terugvindt. Als het ware een reis naar verre planeten. Een spacy begin van de dag door deze Polymoon , met een tot de verbeelding sprekende frontman in vocals als uitstraling.
Pure rock’n’roll met verschroeiende gitaarlijnen en donderende drumpartijen horen we bij Plainride (****). De band deelde ferme uppercuts uit. Mooi om hen eens aan het werk te zien.
Van eenvoud naar messcherpe death metal, dan belanden we bij Incantation (*****) die op de Desertstage alle registers compleet open trekt. Incantation trekt een ondoordringbare, donkere geluidsmuur op met allerlei mokerslagen. Ook het publiek genoot met volle teugen van deze wervelstorm aan gitaar/zang en drums.
Terwijl we op de Desert stage werden geconfronteerd met de meest intense duisternis, brachten de twee andere podia op de derde dag een klein beetje licht aan het einde van die tunnel.
De Zweedse band Sleepwulf (****)zit in hetzelfde muzikaal bedje van Black Sabbath; die heavy metal sound zorgt voor positief gevoel van welbehagen, lekker stevig en energiek.
Ook de Noorse formatie Slomosa (***1/2) gaat energiek, aanstekelijk te werk, met groovy ritmes en die herkenbare, psychedelische gitaarsound. Met die heldere vocals krijg je die typische 'Tundra rock ' . Een interessante trip, totaalbeleving.
De Poolse band Belzebong (***1/2) sleurt ons weer eens mee naar de donkerste krochten van de Hel, met een vuurkracht waarbij de geluidsmuur dreigt te worden gesloopt, en met een zekere occulte aankleding eraan verbonden. Het is hier meegaan in de trip naar de donkerste kant van je onderbewustzijn. Belzebong confronteert ons ermee!
Cities of Mars (****) combineert stoner met doom. Een groovy donker sfeertje dus. Gezapigweg brengt de band ons een strakke set; een lekkere mix van doom/postrock/sludge en donkere stoner viel in de smaak.
De uit Londen afkomstige stoner band STEAK (****) bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Acute Mania' die een meer psychedelisch kantje van de band laat horen. Dat komt ook live tot uiting. STEAK dompelt ons gezapigweg onder in een dromerige, hypnotiserende, kleurrijke psychedelica, met toch een donker kantje.
Lucifer (***1/2), de Scandinavische doomrockband rond de Duitse zangeres Johanna Sadonis, haalt inspiratie bij heavy metal bands als Deep Purple en Black Sabbath en voegt er iets occults aan toe in die typische doom sound. Heel interessant allemaal zeker omdat ze dit combineren met hypnotiserende visuele effecten. Het zou moeten zorgen voor een onvergetelijke trip naar een fantasierijke omgeving, maar het gaat er allemaal nogal braafjes aan toe, waardoor we lichtjes op onze honger blijven zitten …
Geef ons dan maar de Italiaanse furie van Mr. Bison (*****) die op de Vulture stage alle registers open trekt en binnen een razend tempo tekeer gaat. Wat een uppercuts hier, letterlijk een pletwals. Het publiek geniet met volle teugen.
Stygian Bough (*****) , de samenwerking tussen Bell Witch en Aerial Ruin, is van nog een ander kaliber. De band brengt een mengeling van funeral doom en darkrock, door een intense, logge sound. We zijn ver werwijderd van de harde realiteit en we worden geconfronteerd met onze meest donkere kant. Klonk sterk.
Oorverdovend is een understatement bij Bongripper (***1/2) die vaak start vanuit een traag opbouwende doom, naar een climax toewerkt en de trommelvliezen onder spanning brengt. Een dreigende, krachtige sound dus van een band die grenzen aftast in de genres.
Hippie Death Cult (*****) is een sludgy rock 'n roll-trio met een bevallige vocaliste, die een klokheldere stem heeft. Hippie Death Cult klinkt aangrijpend en sleurt je mee naar een tot de verbeelding sprekende wereld van een doom/sludge sfeertje. De band zet dan ook de Vulture stage in vuur en vlam. Er blijft iets opgewekt onderhuids in die donkere wereld . Wat een verschroeiende totaalbeleving.
Wucan (*****) zorgt op Canyon stage voor een occulte totaalbeleving, door de bezwerende sound en de vocals. Een band als Jethro Tull borrelt op door de flute in de sound. Wucan brengt alvast diezelfde mysterieuze, hypnotiserende , fantasieprikkelende sound , met een knipoog naar de folklore
We hadden al enkele donkere acts gezien, maar wat Wolves in the Throne Room (***1/2) in hun black metal achtige sound doet, is toch ook iets bijzonder. Een intens ritualistische sfeertje creëerden ze. Wolves in the Throne Room gaat in een razend tempo te keer. Een ondoordringbare geluidsbrij, die het licht niet toelaat. Verschroeiend.
We besloten toch nog even te 'verpozen' in Vulture stage , en lieten ons nog éénmaal onderdompelen in een intens sludge sfeertje, met Tons (****). Een emotievolle muzikale wervelstorm, de perfecte afsluiter voor deze boeiende derde dag Desertfest 2022.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4383-desetfest-antwerp-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Lucie Lefauconnier timmert als Lou K al enkele jaren aan haar muzikale carrière. Het is voor haar en haar band wat moeilijk om voorbij de grenzen van het Brusselse gewest te geraken en dat is eigenlijk jammer, want dit is best leuke, frisse en interessante Franstalige rock.
Deze “Nazareth” leunt op een lange en gestage opbouw met veel cello en Lefauconnier die mij vocaal een beetje doet denken aan Caroline Loeb (die van “La Ouate”), om pas op het einde naar een Cranberries-crescendo te komen. De video erbij is minstens zo interessant.
Op de eerdere single, “Les Chiens”, deed deze Lou K mij dan weer eerder denken aan een brave versie van de jonge PJ Harvey en aan de niet-zo-strakke indierock van The Breeders en Belly.
https://lou-k.bandcamp.com/
Die van Sharp Cookies begonnen in 2019 aan hun muzikale veroverings- en ontdekkingstocht op zoek naar de allerbeste gitaarpopsong.
Herwig Verhovert had als radiomens decennialang melodieën opgezogen en laat de songs nu uit zijn lijf vloeien. Drummer Samuel Mampuya, basgitarist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems, Hannelore Bedert) en leadgitarist Jan Evenepoel (Head Full of Flames) zorgen voor beats, licks en riffs.
Het resultaat is zonnige Britpop met een Vlaamse twist. Een beetje Weezer, Beech, Komisar, Boo Radleys, Housemartins, Danny Blue The Old Socks, The Beautiful Babies, The Machines, …
De eerste single heet “Surrender” en gaat over kleine strubbelingen die in tijden van verplicht cocoonen gigantische proporties kunnen aannemen. Zonnige popmuziek die licht brengt in de donkerste periode van het jaar. Dat noemen we dan goed getimed. Wij geven ons over!
https://www.youtube.com/watch?v=seDMLwfxOOY
Cybergrindcore voor gevorderden en volgens het boekje. Over het debuut van Torpedo Tits schreven we eerder dat vooral de songtitels leuk waren en sommige van de soundbites.
Dat is ook voor deze nieuwe release opnieuw de hoofdconclusie, al is er misschien ook een lichte evolutie naar net iets langere en net iets beter uitgewerkte tracks. Songtitels als “Sticky Clitty Gang Bang”, “We Use Your Anus As A Pencil Sharpener” en “Breakfast At The Urinal” getuigen van een gezonde dosis humor en ongezonde dosis slechte smaak. Er is zelfs een kleine gastrol voor voormalig Amerikaans president Bill Clinton op “We Use …”.
Het vergt wat van ons inlevingsvermogen, maar hoe meer we horen van Torpedo Tits hoe meer we gaan uitkijken naar een volgende release.
https://torpedotits.bandcamp.com/album/bare-tits-and-bird-shit-on-your-forehead
The Very Very Danger bestaat uit Michélé De Feudis (Almighty Mighty, Cobra The Impaler), Femke Decoene (Wolker) en lan Clement (Wallace Vanborn). Als trio brengen ze een mix van garage, rock, indie en doom.
In 2019 brachten ze reeds de EP ‘Witness The Legitness‘ uit en nu staat hun nieuwe album in de steigers. Op ‘Submarine Chase In Outer Space’ moeten we nog wachten tot volgend jaar, maar we mogen wel reeds kennismaken met ‘The Fastest Forward’.
Die bouwt voort op eerder werk als “Light My Litah” en roept bij ons spontaan fijne herinneringen op aan Electric Six en The Hives. En dat mag u als een compliment beschouwen.
The Shadow’s Gone Out is een Frans duo met enkel een bassist en een drummer. Beiden doen ze ook nog iets met samples, maar een zanger(es) hebben ze niet. Dat ontbreken van zang is jammer, want in hun composities lijkt het alsof er stukken ‘open’ gelaten zijn voor zang. Met zang zou dit in de buurt komen van Marilyn Manson of een Ministry: opzwepende industrial synth-rock. Bij momenten doet deze EP mij denken aan het solo-werk van Martin Gore van Depeche Mode.
Deze EP omvat slechts drie tracks. Die vormen samen een coherent geheel, maar toch hadden we graag nog meer gehoord van dit Franse duo om een gefundeerd oordeel te kunnen vellen. Van de drie vind ik “Sous La Pluie” de sterkste compositie. Titeltrack “Final Alarm” is dan weer het meest toegankelijke nummer van de drie.
https://theshadowsgoneout.bandcamp.com/releases
Nederlands 
Français 
