Grid Ravage is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de 'The Sound of the Belgian Underground' schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club op het festival BRDCST in de AB . "Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde", schreven we erover…
Naar aanleiding van dit optreden, en de release van het debuut album hadden we een fijn gesprek met Yves De Mey dat je hier nog eens kan nalezen
De muziek van Grid Ravage moet je ondergaan, in de messcherpe klanken wordt de pijngrens benaderd, in de verstilde stukken ervaren we een ‘overleven’.
Een bedwelmend klankentapijt brengen ze , maar evenzeer zijn er de crecendo’s die oorverdovend kunnen worden.
Ze experimenteren ten volle en weten ons diep te raken.
De songtitels tonen aan dat je de plaat in zijn geheel moet beluisteren, het is een langgerekte, avontuurlijke trip, die je confronteert met je eigen ik en persoonlijkheid ; van waanzin, de dood, de diepste pijn van verlieservaringen , alsook de schoonheid van het leven, de geboorte,, de opkomende zon bij het ochtendgloren, het samen met familie of vrienden genieten van de kleine dingen van het leven.
Grid Ravage weet de realiteit, de levensloop van ups en downs te onderstrepen in een fantasieprikkelende, filmische sound. Prachtig.
Grid Ravage
Experimenteel/Elektronica
Dropa Disc
Tracklist
SIDE A: 1. GR 2.GRR 3.GRRR 4.GRRRR
SIDE B: 1. GRRRRR 2. GRRRRRR 3. GRRRRRRR 4. GRRRRRRRR
Tom Kristiaan is een klassiek pianist, die klassieke muziek aan een breed publiek wenst voor te stellen. Best een moeilijke opgave, maar bij vorige releases slaagde de man met brio in zijn opzet. Na de mooie parel 'In Deep Woods'(2019) en zijn ode aan Erik Satie 'Tom's Gymnopédies', slaat Tom op 'Petites Danses et rëveries' terug nieuwe wegen in, maar blijft hij trouw aan zijn roots.
"Gaandeweg komen er veel noten en fragmenten bij en ontstaat een volwaardig stuk. Maar in dit album heb ik vooral gezocht om zoveel mogelijk noten weg te laten en de pure essentie over te houden: enkel die noten die ertoe doen. Het resultaat? Sobere nummer met een pure melodielijn." , zegt Tom er zelf over.
“Berceuse”, “Moi, toi et la danse” en het wondermooie “La Ballerine” tekenen voor die essentie, ontdaan van weerhaken. Ze klinken intiem, zachtmoedig, gevoelig, pakkend en aangrijpend. De pianoklanken zijn weemoedig. Een rustgevend klankentapijt. Je voelt gelukzaligheid. Even weg van de harde realiteit. “La boite a musique“ en “Fantaisie de mons zetten de lijn verder. Mooie beklijvende songs dus.
Best is de plaat in z’n geheel te beluisteren. We worden een kleine twintig minuten volledig meegesleept in z’n wondere klankenwereld. Hij schittert in eenvoud, zonder al teveel fransjes. Fijne plaat.
Tracklist: Berceuse 02:23 La ballerine 03:01 Moi, toi et la danse 02:21 Ma première danse 02:31 Un sourire et une larme (valse) 02:26 Danser sur l'eau 03:06 La boîte à musique 03:10 Fantaisie de mons 02:19
Neo-klassiek
Petites danses et rêveries
Tom Kristiaan
Hammerfall is al dertig jaar een gevestigde waarde in de heavy metal scene. Om de x jaar verschijnt er een nieuw album met vertrouwd klinkende heavy metal zoals de fans het graag horen.
Het eerder experimentele, in 2011 uitgebrachte ‘Infected’ , werd lauwtjes ontvangen. Sindsdien speelt Hammerfall weer gewoon op veilig, de drie daaropvolgende albums zijn het voorbeeld.
‘Hammer Of Dawn’ behoudt diezelfde muzikale lijn. “Brotherhood” zet meteen deze toon.
Het materiaal van de band klinkt toegankelijk, herkenbaar en heeft een meebrulgehalte.
Oude vertrouwd en kwalitatief hoogstaand dus; dis is power/heavy metal, puur old school, luister maar naar “No son of Odin” en “Venerate me” . King Diamond brult zelfs mee.
“Too Old to die young” en “Not Today” zijn evenzeer de moeite, met hun lekker aanstekelijke riffs, de knallende drumpartijen en de (soms) hoge vocals.
Het enthousiasme en spelplezier is er na al die jaren nog steeds.
“Not Today” is één van de ballads. Alle registers worden weer opengetrokken op een meezinger als “Live Free or Die”.
Dit is pure heavy/power metal op z’n best.
Tracklist: Brotherhood (4:40) Hammer of Dawn (4:02) No Son of Odin (4:00) Venerate Me (4:43) met King Diamond Reveries (4:45) Too Old to Die Young (5:07) Not Today (5:41) Live Free or Die (3:51) State of the W.I.L.D. (4:52) No Mercy (4:04)
Het project van Rapidman lag even stil . Er werd in 2022 al uitgepakt met een EP. Een full album volgde. In een zeer goed gevulde Handelsbeurs etaleerde deze formatie zijn veelzijdig karakter, de weg naar experiment werd geplaveid, wat verwijderd van de doorsnee jazz, maar met veel liefde. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
“Gafanoto” toont de voorliefde aan die jazzsound , alsook wordt de comfortzone verlaten. Knap hoe Rapidman in uitersten durfde te gaan, wat live ook opviel. “Greenfly” klinkt ingetogen als extravert, er is de improvisatie en de registers worden opengetrokken.
“Ten O Eight” is lekker groovy. Op “PANAMARENKO” is er sprake van meer elektronica.
Dit is jazz met een hoek af. Hij beschikt over klasse muzikanten die de sound sieren en ruimte biedt voor verrassende wendingen in het genre. “Maalpak” is er zo eentje, het langste nummer op de plaat, bevat zoveel dynamiek en toont de veelzijdigheid van Rapidman. Te koesteren dus.
Tracklist: Gafanoto - SLECHGAAN - Greenfly - Ten O Eight - Panamarenko - Maalplak
Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de Gentse omgeving. Opgericht in 2004 bracht de band een EP uit in 2009. In 2014 brachten ze uiteindelijk hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen Ze traden veel op en toen werd het even stil. Na een pauze van 6 jaar zijn ze er terug, met een nieuw album vol sterke riffs!
Op 'Loofbos' tast Idealus Maximus zijn grenzen verder af, op filmische wijze. Ondertussen hebben ze de plaat al live voorgesteld hier
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/85395-idealus-maximus-een-filmisch-varierende-road-trip.html
We hadden een fijn gesprek met de band hier https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85811-idealus-maximus-het-is-de-bedoeling-dat-je-de-ogen-sluit-en-de-beelden-zelf-inbeeldt-als-je-ze-op-een-scherm-zet-kun-je-de-verbeelding-van-de-fan-niet-meer-echt-laten-werken.html
Het prachtige “Kabedders” is een fantasieprikkelende song, kleurrijk, gevarieerd door allerhande klanktapijtjes en biedt al meteen een filmische ervaring; het is een rollercoaster aan emoties. De band werkt vanuit een buikgevoel.
De instrumentatie is sterk, improvisatie is er volop en uitstapjes naar stoner en jazz zijn niet vreeld. Een gevarieerde aanpak dus. “Caminados”, “Naftekar” en “On a Clear day” klinken loeiend hard, subtiel als intiem, met verrassende wendingen. “BBQ”, “Jazz hands”, “'Het rad van fortuin” en het afsluitende “Loofbos” zetten de lijn verder. Het tekent hun creativiteit.
Tracklist: Kabedders 03:42 Caminandos 03:18 Naftekar 05:00 Baron Coninx 03:22 On A Clear Day 04:52 BBQ 04:09 Jazz Hands 03:49 Het Rad Van Het Fortuin 02:41 Loofbos 06:01
Progressive/Postrock
Loofbos
Idealus Maximus
Rose Tattoo - Een knallend hardrock feest
Openingsact The Poor (***1/2) is een Australische hardrockband die in 1986 werd opgericht als The Poor Boys; door verwarring met een Amerikaanse band met diezelfde naam werd de band veranderd naar The Poor.
De band speelde voorprogramma's van de groten als AC/DC, KISS, W.A.S.P¨ en dus ook van Rose Tattoo. Ze hebben een stevige reputatie weten op te bouwen binnen de hardrock. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar de doorsnee hardrock fan trekt er zich niet te veel van aan. Ze werden door de Rose Tattoo fans, helemaal terecht trouwens, op veel enthousiasme onthaald. Ze speelden een stevige, energieke set. Mooi.
"Nice Boys don't play rock'n'roll'' zong zanger Gary ‘Angry' Anderson op de laatste song van de Australische iconische hardrock band Rose Tattoo (****). Een sympathiek man is hij, we zien het aan de performance en de manier waarop hij zijn fans aanspreekt (hij deelt zelf handtekeningen uit op voorhand). Er heerst een aangenaam sfeertje. “Of this Place” is de aanzet van een leuke avond, een knallend hardrock feest …
Van de originele bezetting is er enkel nog Anderson, sommige van de originele leden zijn helaas al overleden. De man is op zijn 75 nog steeds energiek, ook zijn vocals klinken nog even overtuigend.
Hij is omringd van sterke muzikanten. Paul DeMarco is uitgegroeid tot één van de bekendste hardrock drummers. Gitarist Bob Spencer was actief bij o.m. Skyhooks en The Angels, en heeft een onuitwisbare reputatie opgebouwd. Mark Evans speelde o.a. bij AC/DC in de jaren '70. En Mick Arnold , die de overleden John Meyer verving , is ook geen onbekende binnen die scene. Een band die er tegenaan gaat, vol overgave.
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld . Anderson trekt als frontman veel aandacht naar zich toe, dartelt over het podium, port de fans aan en geeft zijn muzikanten voldoende ademruimte; speels vliegen de gitaar/bas solo’s in t rond. DeMarco voegt er een forse drumsolo aan toe.
“Once in a lifetime”, “Man about Town” en de super hit “Rock'n'Roll Outlaw” waren het uitgangsbord. De set werd afgesloten met “Nice Boys”, dat meegebruld werd en een knallend feest afsloten.
Setlist: Out of This Place //Scarred for Life //Rock 'n' Roll is King //Black Eyed Bruiser //Creeper //Juice on the Loose //Sidewalk Sally //It's Gonna Work Itself Out //Nothing to Lose /Once in a Lifetime //Man About Town //We Can't Be Beaten / Bad Boy for Love //1854 //Rock 'n' Roll Outlaw //Sweet Love ///Encore:///Nice Boys
Organisatie: DMC Group ism De Casino, Sint-Niklaas
Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …
Tijdens de zomermaanden, juni, juli en augustus, is Zomerbar LOKO , achter het gebouw van de Radar open voor publiek op donderdag, vrijdag en zaterdag.
Check gerust https://barloko.be/ of https://www.facebook.com/zomerbarloko . Er gaan geregeld concerten door. O.m. de akoestische set van onze Lokerse trots Neo Minor. Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht, met hun aanstekelijke, ontroerende dreampop.
Ondertussen bracht Neo Minor een EP uit - de recensie kun je hier nog eens nalezen .
Ze hebben de moeilijke tijd van corona goed doorstaan. In zomerbar LOKO was er geen piano mee, in de setting hadden we (zalvende) gitaar-, bas- en drum partijen, en de indringende zang van Astrid, die haar publiek betrekt bij het materiaal. Vanuit het buikgevoel en met verve zong ze op de intieme songs als “Creep” (Radiohead). Een overtuigende cover met een knipoog naar Thom Yorke. “Toxic” (Britney spears cover) klonk overweldigend.
Ook het eigen materiaal heeft voldoende potentieel en staat er , o.m. “Enough” - de nieuwste single van de band: https://www.youtube.com/watch?v=_z8dF7imm6Q .
Soms werd de muziek wat weggedrongen door het zomerbargevoel , waarbij het publiek eerder komt voor sfeer en gezelligheid. Het geroezemoes stak dan bovenuit. Maar ok iedereen genoot van deze fijne, sfeervolle set. De band gaat ervoor en Astrid omarmt haar publiek. Een goed geoliede machine dus. We lieten ons lekker meedrijven op hun sound
In de bis bracht de band een gewaagde cover van Eurythmics “Sweet dreams (are made of this”), het miste even het opzwepende karakter van het origineel, maar in de intensiteit bleef het stevig overeind. “Fool” klonk veelzijdig en sloot mooi het concert af.
Neo Minor toont aan in deze liveset dat ze een beloftevolle band zijn. Een gestadige groei naar eeuwige roem …
Setlist: Enough//Toxic//How to be me//Creep//The More (I Try)//Run//Do I Wanne know//What's going on?//You - BIS - Sweet Dreams//Fools
Organisatie: Zomerbar LOKO
ROOK is een band uit Gent die donkere, psychedelische muziek brengt. Na de release van EP ‘I’ (recensie hier) - ging het goed vooruit … de band nam deel aan Soundtrack, speelden op Loudfest, in de Botanique en werden uiteindelijk geboekt voor Dunk!festival 2020 (maar dat helaas niet kon doorgaan vanwege Covid-19).
In 2021 maakten ze op Dunk! deel uit van de online editie, waarover we schreven ''Ze gaan verschroeiend hard tekeer of het klinkt gevoelig intimistisch in een donker kader , zowel qua instrumentatie als qua vocals. Een occult tafereel borrelt op. In die filmisch donkere brij, wordt het zonlicht nauwelijks verdragen''
Ook Dunk!records was ondertussen overtuigd van ROOK. Resultaat, het eerste full length album 'Infinite Empty’.
De hoes is een soort donkere tunnel waar je naartoe wordt gezogen, willens nillens. Een hypnotiserende sound binnen een donker kader. Ietwat occult, het begint met het doomachtige “White Wall”, de kloppende klanken en de zachte stem uit die duisternis zijn akelig, angstaanjagend, als een donkere kracht die langzaam naar jou toekomt. “Dissociation” en “The Shoulder” (een klepper van circa tien minuten) tekenen voor die spookachtige, duistere trip. Filmisch. Kenmerkend voor de band dus. De fantasie wordt geprikkeld. “Ruis”, “Voidless” en het afsluitende “Infinite Empty” zetten het verder.
Waanzinnig en … toch rustgevend, o.m. bepaald door de vocals die doen denken aan donkere feeën die je het gevoel geven dat het ok is om in het donkerte van de nacht te vertoeven, een gevoel van voldoening en gelukzaligheid.
Wat een plaat, wat een band.
Postrock/psychedelische rock
Infinite Empty
ROOK
Tracklist: White Wall (10:10) Dissociation (5:56) The Shoulder (9:50) Ruis (7:03) Voidless (9:11) Infinite Empty (9:32)
Een heel bijzonder project is Black Lives - from Generation to Generation, opgezet door 25 muzikanten, afkomstig uit verschillende muzikale hoeken, die met elkaar een vuist maken tegen wereldwijd racisme. Met de Black Lives Matter beweging als inspiratie.
Werkten mee aan dit dubbel album: Cheick Tidiane Seck, Immanuel Wilkins, David Gilmore, Marque Gilmore, Sharrif Simmons, Stephanie McKay, Andy Milne, Kokayi, Sonny Troupé, Reggie Washington, Alicia Hall Moran, DJ Grazzhoppa, Adam Falcon, Jeremy Pelt, Grégory Privat, Marcus Strickland, E.J. Strickland, Oliver Lake, Jacques Schwarz-Bart, Gene Lake, Tutu Puoane, Yul, Marvin Sewell, Jean-Paul Bourelly en Terence "Sub Z" Nicholson. Een mooie diversiteit.
Het is een breed project van genres dat we hier horen, van jazz, world, rap , hiphop, pop enz. Elke song ademt voor elke bevolkingsgroep de drang naar vrijheid uit, zonder echt een mening te verkondigen of een standpunt in te nemen. Hier telt de muziek. Elke song bevat een eigen insteek om dit doel te bereiken, een dubbelcd als geheel, als een lang verhaal met de boodschap van hoop, vertwijfeling, of protest tegen wat verkeerd gaat in de maatschappij.
Black Lives brengt een een stem van hoop, harmoni een gelijk (waardig) heid, over generaties , culturen en mensen van welke kleur ook. We beïnvloeden elkaar, en zorgen voor een mooie wereld, waar het voor iedereen fijn vertoeven is.
Jazz/World/Pop
Black Lives: From Generation to Generation
Various Artists
DISC 1
3.E.J. Strickland - Language Of The Unheard
Hats Off Gentlemen It's Adequate is het eenmansproject van Malcolm Galloway. Maar de multi-instrumentalist /componist doet beroep op z’n echtgenote Kathryn Thomas die fluit en zang voor haar rekening neemt. En verder is er Mark Gatland op bas, Rudy Burrel op drums en zijn zoon Ethan Galloway die ook vocals op zich neemt.
Eerder verschenen albums als 'Still Standing' (2017) en 'Out Of The Mind' (2018). En op 'Nostalgia For Infinity', de vijfde plaat al van deze rasartiest (2020), horen we een veelkleurig klankentapijt.
Het langste nummer op het album, “Refuge”, brengt het verhaal van z’n overgrootmoeder. Ze moest tweemaal ergens haar toevlucht zoeken door het racistisch geweld, eerst om te ontsnappen aan antisemitische pogroms in Oost-Europa, later aan de nazi's in bezet Frankrijk, waar ze zich jarenlang heeft verborgen op een zolder in een dorp in de Pyreneeën om te ontsnappen aan de Holocaust.
Het algemene thema van het album is giftige overmoed en buitensporige zekerheid, de manier waarop we vertrouwen verwarren met competentie, en ons falen om te leren van het herhaaldelijk maken van dezelfde fouten door de geschiedenis heen.
Het is interessant hoe Hatts Off Gentlemen It's Adequate deze gevoelens weet uit te drukken in muziek en zang. “Silence is a Statement” is op die manier erg aangrijpend, visueel materiaal die de fantasie prikkelt
"Over de hele lijn voelt de plaat dan ook aan als een avontuurlijke ontdekkingsreis door adembenemende landschappen, waar hobbelige valleien, stormachtige watervallen en paden boordevol bloemenpracht elkaar ontmoeten en je verwonderen." , schreven we over de vorige schijf 'Nostalgia for Infinity'.
Het overweldigend gevoel van onbehagen, onrust en kalmte ervaren we ook op 'Confidence Trick'. Luister maar eens naar een voortkabbelende songs als “End of the Line” en “World War Terminus”. De zachtmoedigheid , de fluitklanken en de rauwe teksten vocals staan naast elkaar . Er is dus sprake van uiteenlopende emoties, pakkend, intiem en wild om zich heen slaand.
Er zijn weinig artiesten die het op die manier kunnen uitdrukken. Hij neemt een plaatsje in bij de groten als Lou Reed, Nick Cave, Mark Lanegan en Leonard Cohen. Mooi toch.
Tracklist: Silence is a Statement - 4:25 Back Where I Started - 4:45 End of the Line - 6:54 Perky Pat - 6:03 World War Terminus - 3:12 Pretending to Breathe - 6:31 Another Plague - 7:30 Refuge - 10:23 Interlude - 4:04 The Confidence Trick - 6:31 Lava Lamprey - 3:17 All Empires Fall - 3:24 Cygnus - 1:14
John Roan maakt deel uit van Arsenal, een band die al meer dan 2 decennia furore maakt met hun dansbare elektronische popmuziek en sterke live-reputatie.
Lalma - dit bijzonder persoonlijk verhaal kon echter enkel verteld worden middels een geheel andere entiteit of identiteit. Lalma is hier de perfecte belichaming. Zonder enige significante kennis over het genre begint hij te graven in de duistere onderwereld van de black metal. Ondertussen heeft Lalma live al bewezen dat ze een eigenzinnige wending kunnen geven aan het genre. ‘ănˈtʌmbrə’ is dit muzikale resultaat.
Over het optreden van de band op Lokerse Feesten 2021 schreven we: '' Een charismatische zanger die de aandacht naar zich toe wist te trekken . Hij schreeuwt emotie , pijn, frustratie uit. Een beweeglijk man , die in z'n act doet denken aan Matt Berninger van The National.
De gitaarriffs en de drumsalvo’s sieren en kleuren de sound. Ze gaan snoeihard als gevoelig te keer. Wat een uithalen. Ze verbinden verschillende stijlen , het is unieks van Black Metal, pop, Arsenal, en meer … Het krijgt een donker kantje mee.
“A Safe Distance” en het korte “Youth” delen mokerslagen uit. Ook het complexe van “Echo the wolf”, “Umbra” en “The grey she was” zijn de moeite. Lekker gebald , vuurkrachtig en aanstekelijk.
Lalma zit tussen licht en donker, biedt verrassende wendingen en heeft een griezelig ondertoontje.
Lalma is een avontuurlijk project en biedt een kleurrijke trip doorheen de duisternis, die met brio wordt afgesloten met “Anatumbra (Lalma 's theme)” als het slot van een lang interessant verhaal. Het is als een gids van een spannend boek
Frontman John Roan beschikt niet over die typische black metal uitstraling, ook vocaal niet, maar dit maakt dit project zo bijzonder. De term Black Metal is niet echt op zijn plaats maar het is een project waarbij Roan en de muzikanten hun donker kantje latan zien.
Tracklist: A Safe Distance 06:25 Youth 00:39 The Realm 07:28 Echo The Wolf 07:23 Umbra 03:13 The Grey She Was 06:59 Beyond The Pale 04:11 Penumbra 02:02 The Irrecoverables 04:55 Antumbra (Lalma's Theme) 05:48
Duitse thrash metal iconen Destruction vieren hun 40-jarig jubileum met hun hard-hitting nieuwe full-length, 'Diabolical', via Napalm Records! We hadden reeds een tof gesprek met Martin Furia over die plaat en de toekomstplannen - het interview kun je hier nog eens nalezen .
Destruction blijft trouw aan hun roots , maar proberen steeds nieuwe elementen aan te halen, wat zorgt voor variatie in hun concept. Op de titelsong en “Repend your sins”, weten ze lekker en stevig uit te pakken, en voegen er een donker, occult kantje aan toe. Duivelse rituelen komen tot uiting op deze knappe plaat. Een fris geluid binnen de trash, waarbij de band buiten de comfortzone durft treden.
De band zit ietwat op dezelfde lijn van ‘Born To Perish’ (2019), trouw aan het genre en hun roots , even intens, maar met nog een sterkere tekstuele inhoud. ‘Diabolical’ draait om de zeven hoofdzonden en het egoïsme van de mens.
Muzikaal zetten ze het om in messcherpe riffs, rauwe zangpartijen (nog rauwer en energieker dan vroeger). Check “Ghost From The Past” en de G.B.H. cover “City Baby Attacked By Rats” (met een punk vibe). Een knappe plaat dus van deze Duitse thrash metal grootheden. Klasse plaat, klasse band.
Tracklist: Under the Spell 01:13 (instrumental) Diabolical 04:09 No Faith in Humanity 04:1 Repent Your Sins 04:08 Hope Dies Last 03:34 The Last of a Dying Breed 04:09 State of Apathy 03:46 Tormented Soul 04:45 Servant of the Beast 03:49 The Lonely Wolf 03:54 Ghost from the Past 03:04 Whoreification 03:59 City Baby Attacked by Rats (GBH cover) 02:29
Ashtoreth zit met z’n muziek in pure duisternis, Zonlicht is nergens te bespeuren binnen de projecten van Peter Verwimp. De donkere ambient klanken doen evenwel geen pijn, maar bieden ruimte van warmte en intimiteit.
‘Pilgrimage To Pleroma’ is het nevenproject van Mechelaar Mattias M. Van Hulle, die we kennen van Pothamus. Zijn sound sluit perfect aan bij Asthtoreth. ‘Pilgrimage To Pleroma/Ashtoreth - UR (split album)’ is uit via Consouling Sounds. De schijf van de twee muzikanten bevat maar twee songs, maar voelt aan als een full album.
‘Pilgrimage To Pleroma’ zijn duistere soundscapes, geïnspireerd op de schoonheid en de grillen van de natuur. Het is een donkere, intensieve trip, die je door de overweldigende sound, verweesd doet achterblijven.
"Apeiron'' is een twintig minuten durende tocht, donkerweg, in je onderbewustzijn door de klanktapijtjes , hard en zacht tegelijk klinkend.
Peter (Ashtoreth) en goede vrienden Stratosphere (Ronald Mariën) - Marko Neumann (Dark Buddha Rising) zijn aanwezig op “Phobos & Deimos” . De beklemmende soundscapes van vroeger werkzijn ook hier aanwezig. “Phobos & Deimos” durft alle geluidsnormen te overschrijden in een intiem en dreigend kader. De vocals, crescendogewijs, huiveren. Ashtoreth zit hier tussen licht en duisternis, weg weliswaar van pijn en smart, maar die innerlijke gevoelens durven omarmen.
Vijftig minuten intensief genot, een confrontatie tussen licht en duisternis. Wat een split album.
Ambient
UR/Pilgrimage To Pleroma
Ashtoreth
Tracklist:
PILGRIMAGE TO PLEROMA - `Apeiron` 20:35
ASHTORETH / MARKO NEUMAN / STRATOSPHERE - `Phobos & Deimos` 29:58
Dishwasher_ - Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie …
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ hadden in oktober 2021 een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_ ; ze zij nu in 2022 Artist in Residence* bij muziekclub N9. Ze speelde een top set, het eerste weekend van juli hier, en hadden naderhand een kort maar zeer fijn gesprek met de band
In de eerste plaats proficiat met jullie fijn optreden; jullie zijn ‘artist in Residence’ bij muziekclub N9; welke invloed heeft dat op jullie carrière als band?
Door het vele spelen groei je vooral als band, je plukt daar de vruchten van. Het samenwerken met mensen binnen de scene, om te zien wat mogelijk is zorgt ook voor die verdere doorgroei. Door hier Resident te zijn, spelen we bovendien telkens een thuismatch, we voelen ons hier na al die tijd dan ook thuis komen eigenlijk. Je weet uiteindelijk hoe die zaal klinkt, kent de akoestiek. Dat geeft ons een comfortabel gevoel. We kunnen hierdoor ook op onszelf repteren en krijgen mogelijkheden om onszelf dus als band verder te blijven ontwikkelen en ontplooien. Door deze ervaring kunnen we ook zien hoever we kunnen geraken als muzikant en band. Door te experimenteren met monitors en dit soort dingen leren we eveneens heel veel bij, door live te spelen voor een publiek leren we dan weer hoe dat publiek te bespelen en kennen. Niks dan voordelen dus deze ervaring
Het viel me op dat het zelfvertrouwen sterk gegroeid is op een paar maanden tijd, de eerste keer zag ik jullie in januari. Maar wat is de volgende stap nu eigenlijk?
Binnen een maand of zo zitten we in de studio, en gaan een debuut plaat maken dat is de volgende stap. We gaan ook in het Buitenland spelen, in Wales. Een klein toertje maken, kijken wat dit geeft. dat is in grote lijnen wat we nu willen doen met de band.
Ik vermoed dat jullie niet de ambitie hebben om Sportpaleis uit te verkopen of zo, wat is dan wel jullie ambitie met Dishwasher_?
Nee, sportpaleis hoeft niet. Gewoon veel spelen is onze voornaamste ambitie. Met een vast publiek, of fans een connectie kunnen opbouwen is wat ons betreft, belangrijker dan in een sportpaleis staan. Dat kunnen er weinig zijn, maar als we al enkele mensen kunnen overtuigen die ons blijven volgen in wat we doen? Dat zou heel mooi zijn. Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie.. De rest komt dan wel , of niet. Maar heel belangrijk. We moeten er zelf wel blijven achter staan en in geloven. We zouden misschien een soort muziek kunnen maken dat een groot publiek aanspreekt, waardoor we wel in dat sportpaleis zouden kunnen staan, maar dat strookt niet met wie we zijn en wat we willen doen.
Maar dan kun je toch ook in een sportpaleis staan, genoeg voorbeelden van bands die nog steeds doen wat ze wel graag doen, maar het geluk hebben daarmee door te breken (mits enkele kleine toegevingen weliswaar)?
Uiteraard kan dit, er zijn wellicht wel muziekstijlen waarbij dit perfect mogelijk is. Maar ik denk met wat wij doen, een grote zaal of sportpaleis gewoon te hoog gegrepen is. We brengen luistermuziek, waarbij een dichte connectie met mensen nodig is. Dat kun je moeilijk in zo een grote zaal, daarom hebben we zo zaaltjes als dit (of clubs) nodig om dat publiek bij wijze van spreken te kunnen raken en aanraken.
Wat muziekstijl betreft leunen jullie, ondanks dat experimenteren, nog steeds hard aan bij jazz. Mede door die warme saxofoon klank, dat maakt jullie toch uniek. Wat vind je daar zelf van dat je steeds in dat hokje jazz wordt geduwd?
We maken iets waar we achter staan, als men daar een stijl wil op kleven, dan is dat gewoon maar zo. Dat is trouwens het mooie aan muziek maken dat er eigenlijk geen hokjes zijn.. Je ziet en hoort gewoon dingen om je heen als muzikant, filtert die en doet er iets mee. Dat is de basis van hoe we tewerk gaan. Het heeft ook veel te maken met je achtergrond, die heeft een invloed op wat je doet als muzikant. We hebben jazz gestudeerd, dus die invloed zit er dus sowieso in. We kunnen dat ook niet echt zelf controleren wat andere mensen daarvan vinden of denken. We kunnen enkel controleren wat we zelf doen.
Jullie klinken vooral heel ‘groovy’ en dat heeft vooral te maken met de warme saxofoon klanken , die doen je letterlijk wegzweven. Maar zoals je aangeeft, iedereen voelt daar persoonlijk wel zelf iets bij…
Nog een vraagje over Corona. Heeft deze tijden jullie als band veranderd, doen botsen op grenzen (sommige bands zijn ermee gestopt), zijn jullie er sterker uit gekomen?
We waren alle drie bezig met andere projecten, en zijn net voor corona samen gekomen. door COVID en dat die andere projecten min of meer stil vielen. Konden we ons volop concentreren op Dishwasher_ Wellicht was het zonder COVID gewoon een soort zij project gebleven, maar dat is nu anders beginnen evolueren. Maar zelfs dat weet je nooit , het kon even goed helemaal anders zijn gelopen. Er is ook iets dat opvalt. Nu is er plots een overaanbod aan optredens, terwijl er in die periode niets was dat kon worden ingepland. Dat is natuurlijk super fijn. Ik denk dat we daar de vruchten van plukken nu.
Maar is het niet net door dat overaanbod aan organisaties en optredens, dat het voor sommige organisaties net moeilijk is om zalen vol te krijgen of om bands om ergens geboekt te worden?. Want oorspronkelijk waren deze avonden gepland in Huysmanhoeve trouwens
Op korte termijn is dat wel zo, vooral omdat iedereen nu tegelijkertijd op die kar springt en absoluut wil spelen. Bands die een plaat hebben uitgebracht, en die overal willen voorstellen bijvoorbeeld. Maar dat is ook beetje normaal, dat dit nu allemaal samen komt waardoor het moeilijker is om echt iets te organiseren, maar ook dat komt wel weer goed.
Jullie brengen ook een plaat uit , die jullie gaan voorstellen veronderstel ik. Wanneer komt die plaat uit?
Als alles goed verloopt volgend jaar, we kruipen dus spoedig samen in de studio. Maar ook hier weet je nooit hoe het echt evolueert. Maar we werken eraan.
Bedankt voor dit kort en fijn gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen we blijven jullie op de voet volgen
Volg de activiteiten van Dishwasher_ verder op de voet via hun Facebook pagina: https://www.facebook.com/dishwasherunderscore/ https://dishwasher1.bandcamp.com/album/improv-jazz-in-the-rain
Nederlands 
Français 
