Haze is in feite Mirabelle van de Put. Ze speelde bas en backing vocals bij o.a. Barbie Bangkok, Nightwitches, Crites…Ze wilde zelf iets beginnen maar door het verdomde virus was het niet mogelijk om zelf een groep rond zich te verzamelen. Dus heeft ze thuis dit album helemaal zelf gemaakt behalve de gitaarpartijen van Miquel Moors.
Opener “Effects” heeft een donkere sound openingsnummer, moderne zang melodieus met mooie drive. Mengeling van klassieke songstructuren en moderne Electro-sounds. “Comfort Zone” is een uptempo track met een rare synth-sound als intro en daarna met mooi gitaarspel. Het klinkt meteen vertrouwd. Voor het refrein gaat ze wat ingetogener zingen. Het gitaarspel blendt mooi met de eerder koele synthklanken. “Chromozone” doet mij onwilligkeurig meteen aan Portishead denken. Dat hoeft niet slecht te zijn maar de opbouw van de song bevat dezelfde bouwstenen.
Op “Flu” is de bas het instrument waar de rest rond draait. Ik vind haar stem hier erg prachtig klinken. Het doet bij momenten wat denken aan Hooverphonic in hun beginperiode. “Decay” opent terug met een dystopisch klinkende intro. Daarna volgt een zich herhalend gitaarriedeltje en een zachte stem. In de bridge krijgt de gitaar een overstuurde distortion en zet ze kracht op haar stem. Dit zijn van die dingen die een nummer naar een hoger level brengen. Een leuke ritmische baslijn opent “Fool in the World”. Een heerlijke gitaarlijn brengt de song definitief op gang. “Foul” begint met een basic gitaartokkel. Meestal wordt het niet te ver gezocht maar het is de manier van waar en waarop dat het verschil met vele liedjes van andere artiesten maakt. De slide breekt alles mooi open. “Alexis” sluit het album instrumentaal af.
Hou je van een kruising tussen Hooverphonic, Portishead en PJ Harvey? Dan moet je deze werkelijk fantastische debuutplaat van Haze zeker checken. Acht sfeervol en knap in elkaar gestoken songs waarbij een aanstekelijke stem en gitaar de rest doen. Telkens vind je in elk nummer wel een weerhaakje dat voor diepgang zorgt. Topplaatje.
Steven Borgerhoff is een laatbloeier. Hij maakt twee fijne albums als SJ Hoffman. Op het jongste, ‘Waves Holding Time’, kreeg hij daarbij hulp van o.m. Sam Pieter Janssens en Annelies Tanghe van And Then Came Fall. Vooral Sam wist zijn stempel te drukken op dat album en bij het componeren merkten Sam en Steven dat ze vaak op dezelfde golflengte zaten. Dus bleven er demo’s over en weer gaan en zo kwam er een vervolg op de samenwerking als SJ Hoffman & Clairval, de nom de plume die Sam eerder al aannam.
De sfeer en sound van het duo-album ‘Sweet Seclusion’ ligt duidelijk in het verlengde van ‘Waves Holding Time’, maar dan zonder de warme stem van Borgerhoff. Het is net het ontbreken van de lyrics dat voor een zeker spanning of noem het aanwezigheid zorgt. Een beetje zoals we het voorbije jaar beleefd hebben: we doen voort alsof er niets gebeurd is, maar het gemis, de eenzaamheid, de stil groeiende huidhonger zijn alomtegenwoordig. We kregen al lockdown-albums van andere artiesten te horen, maar geen enkel weet de tijdsgeest zo raak te vatten als deze ‘Sweet Seclusion’.
‘Sweet Seclusion’ klinkt op het eerste gehoor organisch en heel cinematografisch. Niet enkel door het ontbreken van vocalen, maar vooral door de weidse, rustgevende postrock-synth-sfeerzetting. Gestileerd en kunstmatig zoals we ons leven in deze omstandigheden vorm en zin proberen geven. Soms is het wat experimenteel, maar ook weer niet zo experimenteel dat het freejazz wordt. Het album is overigens niet helemaal instrumentaal. Diep verstopt onder een vocoder horen we toch glimpen van de stem van SJ Hoffman. Eén track heeft zelfs voluit vocalen, maar dan niet van het mannelijke duo. Op “Sky And Sand”, een vertraagde en uitgebeende (ontzenuwde) cover van Paul Kalkbrenner, zingt Annelies van And Then Came Fall, met SJ Hoffman zuinig in de backings. Door het ritme nog naar beneden te halen krijgen de lyrics een nieuwere, grotere dimensie die afstraalt op de woordenloze tracks ervoor en erna.
Als een lockdown voor zoveel schoonheid op één album kan zorgen, kijken wij uit naar wat de komende maanden ons nog brengen.
Sweet Seclusion
SJ Hoffman & Clairval
Klankkast/Gentlepromotion
De tweede release van de Belgische minimal-waveband Black Snow In Summer is de EP ‘Lost Feelings’ met vier tracks, die je digitaal en op vinyl kan kopen. Op heel wat punten heeft dit duo een mooie vooruitgang geboekt ten opzichte van het debuut ‘Shadows At Night’.
Op openings- en titeltrack “Lost Feelings” wordt knap gezongen door Corina (ook van Face Your Fears) over de mooie, compacte synth-melodielijnen en kale en koude drumcomputerbeats van Kurt. “Behind Closed Doors” kan door het ontbreken van lyrics net iets minder vlot overtuigen, al zitten de song knap in elkaar.
Op de B-kant gaat “Julia” meer naar de coldwave, met een leuke echo op de intens gebrachte en intrigerende spoken word. De afsluiter “Lust” heeft een pittig en dansbaar tempo en maakt zijn naam helemaal waar.
Met ‘Lost Feelings’ lost Black Snow in Summer de verwachtingen in.
Electro/Dance
Lost Feelings EP
Black Snow in Summer
Conny Frischauf is een Weense artieste die leuke dingen doet met synthpop. Ze combineert het etherische van Enya met het experimentele van Jane Weaver en knutselt soms met dezelfde geestdrift als de Neue Deutsche Welle en Brian Eno en de krautrock in de jaren ’80, waarbij ze vooral werkt met lange en vervreemdende intro’s. Ze slaagt er tegelijk in om haar Duitse lyrics heel lichtvoetig te laten klinken, waar andere Duitstalige bands en artiesten net de agressiviteit van hun taal inzetten.
Het helpt uiteraard als je een mondje Duits verstaat want de lyrics zijn zeker niet te verwaarlozen. Frischauf balanceert mooi op de scheidslijn tussen pop en experiment, tussen leuk en intrigerend.
Er staan een paar tracks op ‘Die Drift’ die niet zouden misstaan op de playlist van Radio 1 of zelfs Stubru. “Roulette”, “Fenster zur Strasse” of anders wel “Eingaben und Ausnahmen”.
Het is een album dat aan je groeit bij elke luisterbeurt, niet eentje dat je meteen helemaal kan doorgronden.
De Oostenrijkse verstopt haar earcandy onder een eindeloze reeks malle geluidjes, bliepjes en laagjes synths. Net als in het echte leven worden op ‘Die Drift’ geen cadeaus uitgedeeld: wie wil genieten, moet eerst wat moeite doen.
https://connyfrischauf.bandcamp.com/album/die-drift
De dreampoppers van The Haunted Youth zitten met hun debuutsingle “Teen Rebel” in De Nieuwe Lichting van StuBru en dat is helemaal terecht. Dit heeft het zweverige, weidse en kabbelende van The War On Drugs, The Radar Station en Tame Impala. Voor het oudere publiek hebben ze nog een vage hint naar de shoegaze en wave van dinosaurussen als the Cure en Slowdive.
Prachtig en veelbelovend, meer kunnen we daar niet over zeggen.
Sly And The Good Guys is het soloproject van Tijl De Meulemeester, zanger-gitarist van Tien Ton Vuist, de band die net van duo naar trio promoveerde. Het verschil met Tien Ton Vuist is niet zo heel groot. Het is iets eenvoudiger, meer rechttoe-rechtaan rockend. Grungy op een catchy Nirvana/early Foo Fighters-achtige manier. Een lekker stuwend ritme en een direct meezingbaar refrein, wat wil een mens nog meer? Ideaal voor radio Willy of StuBru.
Er komen nog meer singles aan en als die hetzelfde niveau halen als deze, dan wordt 2021 een mooi jaar.
https://fanlink.to/SlatGG?fbclid=IwAR2WUoxszKryTbHZ3oLz9apB22FxoIeypuW_ORbAc0P4fkaqU1pr3NM_OA0
Sartramus is een nieuwe melodic deathmetalband uit West-Vlaanderen met bandleden die we reeds kennen van o.m. Aborted, Chalice, Liar, Firestone en All I Know. “Sudden Fear” is hun eerste single.
Dit klinkt alvast pittig en veelbelovend en mij doet het wat denken aan Dark Tranquility en At The Gates. Het spoken word-tussenstuk zorgt voor wat variatie in het razende gebeuk.
Als de rest van het materiaal net zo goed is, moet dat album niet te lang op zich laten wachten.
https://sartramus.bandcamp.com/releases
De Belgische post-hardcoreband Killthelogo is de reïncarnatie van de crossover/hardcore/nu-metalband .Calibre. Die maakte in 2002 grote sier in België met singles die vlot opgepikt werden door StuBru en de toenmalige clipzender TMF. Er volgden concerten op alle grote Belgische festivals en een beetje in het buitenland. Er kwam één album, ‘Kill The Logo’, en daarna doofde de kaars van .Calibre traag uit tot de band werd opgeheven. Een deel van de fans bleef vragen naar een reünie.
Vandaag is deze band terug onder een nieuwe en toch vertrouwde naam. Het debuutalbum verschijnt deze zomer. De eerste single-video “Riot As One” heeft een aantal zaken gemeen met het vroegere werk. Er spreekt opnieuw een sense of urgency en boosheid uit die we al lang niet meer gehoord hebben in de Belgische rock en metal. Het maatschappelijk engagement zijn ze duidelijk nog niet kwijt. Toch benieuwd of ze in 2021 dezelfde impact kunnen hebben als in 2002.
https://www.youtube.com/watch?v=GsG1gmagyI4
Moderne Duitstalige synthpop die soms overgaat in een loungy groove en daarna zin krijgt in experiment. Dat is kort samengevat ‘Der Große Preis’ van het duo Neuzeitliche Bodenbeläge. “Gelb’s Groove” is bij momenten heel urban catchy;, zoals Bazart, terwijl bv. “Haare” de eerste twee minuten niet zo heel ver af staat van EBM en “Maske” een overdaad aan experiment toont. “Marktplatz” heeft een intro die herinneringen oproept aan Doe Maar en is voor mij één van de hoogtepunten van dit album, net als “Rausfahr’n” met een vage echo van Falco met een upgrade naar het hier en nu.
Intrigerend, divers, modern en verrassend en meer moet dat soms niet zijn.
Electro/Dance
Der Große Preis EP
Neuzeitliche Bodenbeläge
Bureau B/Sonic Rendezvous
Heathcliff is een skatepunkband uit München die ons in deze benarde tijden verblijdt met ongecompliceerde punk met een kleine injectie metal. Op de catchy single “Stay Posi” roepen ze ons op om het leven positief te blijven bekijken en de hele viruscrisis niet als een zombie te ondergaan. Dat ze hun boodschap met zoveel pit en lekker uptempo brengen, overtuigt de punkfans vast om deze single in hun digitale playlist op te nemen.
Deze zomer of anders in de herfst kunnen we hopelijk opnieuw met z’n allen naar concerten en festivals. Moshen of een beetje pogo op de tonen van Heathcliff mag er dan zeker bij zijn.
https://heathcliff.bandcamp.com/album/stay-posi
Het nieuwe album van de Antwerpse death/thrashband Incinerate had reeds vorig jaar uitgebracht moeten worden, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Nu we daarvan stilaan het einde in zicht hebben, komt die release er dan toch aan, op 6 maart. Op het volledige album is het nog even wachten, maar om het wachten wat te verzachten is er reeds de titeltrack als single. Hoewel ‘verzachten’ misschien niet de juiste term is. Deze single heeft een nerveus en pompend tempo en klinkt lekker agressief en tegelijk heel technisch. Als dit de maatstaf is voor het album, dan wordt dat album misschien wel één van de beste releases in death/thrash van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=wTQWFur59yY&feature=youtu.be
Bij Handkerchief zitten ze niet stil. We zijn nog maar pas bekomen van hun album ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ of daar zijn ze al met een nieuwe single die de aanloop is naar een volgend album. Deze “Never Get Used To This Town” begint wat als een Simon & Garfunkel-song met een zachte gitaarlick en zonnige, gefluisterde zang, maar gaandeweg transformeert Annaert naar een soundalike van Stef Kamil Carlens.
Handkerchief heeft eerder al verschillende gezichten laten zien. Wie voorbij het masker kijkt (luistert), vindt telkens een paar parels inzake songwriting en compositie.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Vijf jaar na de release van “T-shirt van Metallica” brengt de Vlaamse metalcoreband Fleddy Melculy een vervolg uit op die cultsingle. Op “T-shirt van Fleddy Melculy” vraagt Fleddy Metallica aan Metallica waar de return blijft voor alle reclame die de band de afgelopen jaren voor hen heeft gemaakt. Deze single past in de lange traditie van de band om bijtende humor en sarcasme te koppelen aan agressieve metalcore. Verrassen doen ze niet langer, entertainend is het wel nog steeds.
“T-shirt van Metallica” sloeg vijf jaar geleden in als een bom en katapulteerde de metalband van onbekend, naar één van de bekendste Belgische metalbands van de afgelopen tien jaar. Fleddy Melculy werd een hype maar wist ondertussen met drie succesvolle albums (en een live album) zowel live als op plaat te overtuigen en meer te zijn dan een hype.
Deze nieuwe single werd al meteen Catch of the Day bij StuBru en met een beetje goede wil van de fans zal hij ook wel De Afrekening halen.
https://www.youtube.com/watch?v=q0g2CRv-NZM
Taurus Quartet - Een dunne lijn tussen vertwijfeling en hoop
We citeren even het bericht op de facebook pagina van het evenement 'Livestream Nieuwjaarconcert Taurus Quartet - Cultuur Centrum Lokeren' "Het nieuwjaarsconcert in het Cultuurcentrum is een jaarlijkse traditie. Die willen wij graag in ere houden. Op zondag 10 januari 2021 om 11u streamen we daarom vanuit onze Theaterzaal het concert van het Taurus Quartet’.
Het Taurus Quartet is een gerenommeerd kamermuziekensemble dat streeft naar diepgang, energie en raffinement in hun samenspel. Voor hun nieuwjaarsconcert starten ze met een werk van Hayden en eindigen ze met werk van Beethoven in al zijn glorie. "Na een korte toespraak van De Burgemeester van Stad Lokeren spreekt cello speler Martijn Vink het publiek aan; na de nieuwjaarwensen is het tijd voor een mooi combinatie uurtje Hayden en Beethoven. Het feit dat het publiek thuis wordt aangesproken alsof ze in de zaal zitten, is een pluim op de hoed voor dit Quartet. De streaming werd verzorgd door De Lokerse LJKE. https://ljke.be/ . Een visueel sober mooi gebracht beeld, maar ook doordacht en doorleefd.
https://www.youtube.com/watch?v=9KTu5ctA24g&feature=emb_logo
2020 was een rot jaar om snel te vergeten. Taurus Quartet weet dat gevoel in het eerste deel van de set perfect te omvatten, door een compositie van Hayden die een zekere tristesse uitstraalt. De man was echter ook een meester in experimenteren, en wordt gezien als de grootvader van het strijkerskwartet. Dat wordt dus mooi in de verf gezet door Taurus Quartet. Melancholie, weemoed en bedwelmende klankentapijtjes van viool en cello bezorgen je een krop in de keel, je pinkt een traantje weg , met echter ook een glimlach op de lippen. Want dit is de soort weemoed waar je niet droevig maar eerder gelaten door wordt, waardoor je die moeilijke tijden een plaats lijkt te kunnen geven. Een gegeven die Hayden ook in zijn stuk wilde uitdrukken. Verdriet en verlies doen altijd pijn, maar mag niet omslaan in vertwijfeling en te lang in die sfeer blijven hangen. Deze compositie straalt dit dus ook , en het wordt op magistrale wijze uit de doeken gedaan door een kwartet , die perfect op het gevoel van de luisteraar inspeelt. Tijdens de voorstelling zien we trouwens mooie winterbeelden van de Stad Lokeren . Een visueel pluspunt, om deze compositie elan te geven. In 2020 zou normaal gezien Beethoven, die 250 jaar geleden is geboren, uitgebreid gevierd worden. Taurus Quartet ging een tournee doen rond Beethoven. Dit kon spijtig genoeg niet doorgaan, maar speciaal voor het nieuwjaarsconcert spelen ze een eerder - we wikken onze woorden - vreugdevol stuk uit z’n omvangrijke oeuvre. Net de opzwepende aankleding van het stuk, door polka te verwerken , zo te horen in de bindteksten, biedt ook een vreugdevol gevoel vanbinnen en een teken van hoop. Hoop die we dus echt kunnen gebruiken.
Taurus Quartet biedt dus binnen de tijdsspanne van ruim een uur een mooi samenspel van wat leeft bij veel mensen in deze tijden; pijn, vertwijfeling en dat sprankeltje hoop , het lichtje aan het einde van de donkere tunnel …
Meer informatie over Taurus Quartet: http://www.taurus-quartet.be/
Organisatie: Stad Lokeren & Cultuur Centrum Lokeren
Nederlands 
Français 
