De muziek van het Franse Orion Dust omschrijven is niet zo moeilijk maar je hebt een heleboel dingen die in hun muziek verweven zit die je kan opsommen. Hun muziek heeft een progressief kantje, vooral in de opbouw van de nummers. Daarnaast heeft die ook een folk en jaren ‘70 sfeertje. Ze klinken dus niet zoals de meeste hedendaagse progressieve rock- en metalacts. We waren al onder de indruk van hun debuut ‘Duality’ en hun opvolger gaat verder waar de eerste plaat eindigde. Maar voor ‘Legacy’ hebben ze wel gekozen om die in een organischer en warmer klinkend jasje te steken. Dit past uitstekend bij de teksten van zangeres Cecile Kaszowski. De teksten staan vol met verhalen over mythes en andere geheimzinnig zaken. De muziek ondersteunt dit ook mooi via de akoestische gitaren, orgels etc...
Verder moeten we terug zeggen dat Cecile hier indrukwekkende vocals tentoonspreidt. Wat een stem heeft ze toch. “Norroway Song” begint met een soort sjamaan die je in trance moet laten komen. Hetgeen Cecile daarna laat horen, met de nodige ritmeversnellingen, is heel verslavend. Op “Unrising Sun” beginnen ze terug met een uitgestrekte intro. Ditmaal is het een synth die samen met de percussie voor de inkleuring zorgen. Het gitaartje dat langskomt, maakt het geheel af. De spoken words geven het tevens een mysterieus tintje. Ook “The Awakening” is ongeveer op dezelfde manier opgebouwd. Op “Mireio” verlaten ze een beetje het gevolgde pad en hier doet de ritmesectie heel mooie dingen. Dit klinkt heel hedendaags. Er staan zeven songs op en een korte prelude. Samen is dit goed voor meer dan 50 minuten luisterplezier.
‘Legacy’ is het tweede album van Orion Dust en is terug een schot in de roos. Deze band verdient het om ook hier bekendheid te genieten. Fantastisch album!
The Picturebooks zijn een Duits rockduo met een grote liefde voor de USA. Dat kan je al horen op hun vorige albums. Hun liveshows zijn doorgaans minder gepolijst en het is pas live dat je ziet en voelt waar dat oer-drum-geluid vandaan komt. Philipp Mirtschink geselt zijn drumstel niet enkel met drumstokken maar ook met kettingen of met zijn blote handen.
In maart brengt het Duitse duo het album ‘The Hands Of Time’ uit bij het relatief grote label Century Media en het lijkt erop dat ze “Howling Wolf” als vooruitgestuurde single gekozen hebben omdat het een vlot toegankelijk nummer is. Heel wat toegankelijker alvast dan hun oudere werk.
“Howling Wolf” lijkt niet meteen een ode aan de bijna gelijknamige blueslegende, maar er zit wel een scheut blues en americana in, net als een knap refrein dat lang blijft hangen. De heel primaire drums van Mirtschink zijn uit de duizend herkenbaar. Bij deze single hoort een video met bikers die op Harley’s door een verlaten woestijnlandschap rijden. Cliché, maar we houden er rekening mee dat het Duitse duo zelf ook choppers in elkaar knutselt als de band niet op tournee is. Dan mag het.
KNA LHART bestaat uit Jeroen van Den Vriese, bekend van vele metalprojecten waaronder Bliksem. Samen met Ineke een multi-instrumentaliste vormt hij dus KNA LHART . Zij heeft een wonderbaarlijke stem die heel goed past bij Jeroen en speelt keyboard, trompet en synth & drum programmering. Twee virtuozen, zowel vocaal als instrumentaal, die al even perfect worden aangevuld door Gunther die de drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt. Toen we de band zagen optreden op Catacombfest in Wilrijk schreven we daarover: ''KNA LHART heeft duidelijk het rockhart op de juiste plaats en straalt behalve perfectie een dosis spelplezier uit waardoor we niet alleen tot rust komen na al die mokerslagen, maar eveneens ons rockhart diep wordt geraakt. Een betere kers op de taart en afsluiter van deze meer dan geslaagde dag en avond konden we ons niet dromen.'' Voor ons reden genoeg om die band eens wat beter te leren kennen. Naderhand vernamen we dat KNA LHART een demo heeft uitgebracht.
"Match up a jazz/pop singer and a metal guitarist, give them recording equipment, synths and other gear. Wait and listen what they deliver…" staat te lezen op de vi.be pagina van de band. Met andere woorden wat gebeurt er als je elektronische muziek verbindt met gitaar-virtuositeit? Dat hoor je al bij songs als “Almost Not Sharing”. Een kruisbestuiving die toch vrij uniek kan genoemd worden en waar twee heel aparter werelden elkaar vinden alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het voordeel is dat hiermee een ruim publiek kan worden aangesproken.
De metal komt terug in de gitaarinbreng van Jeroen die zijn enorm indrukwekkende talent compleet in de weegschaal gooit, waarna sprankelende synthesizergeluiden je doen zweven doorheen de kamer. Voortdurend vullen de artiesten elkaar zodanig perfect aan dat deze perfectie zelfs wordt overschreden. Luister maar naar het aanstekelijke “The Blood” tot “Holy Synth”. Het lijkt wel alsof metal en synthpop, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, elkaar letterlijk de hand reiken.
Een demo is doorgaans een visitekaartje. Hieruit blijkt vooral dat het nog alle kanten uit kan gaan met KNALHART. De band slaat aan het improviseren en experimenteren tot in het oneindige met zowel jazz, synthpop als metal. Maar vooral wordt dus letterlijk geknald vanuit het hart. De bandnaam is dan ook heel goed gekozen. En dat allemaal door middel van riffs die kleven aan de ribben te combineren met lekker verschroeiende beats. De vocale inbreng is een extra kers op de taart die we wel kunnen smaken.
Tracklist: Almost Not Sharing; The Blood; Holy Synth; MK DOS; Must Be Beautiful
Deze Zweedse dames zijn al een tijdje bezig. Sedert 2008 en met deze release zijn ze aan hun zesde album, mini-album of EP toe. Ook dit album hangt er wat tussen. Laten we het een mini-album noemen. Ze maken punkrock met meta invloeden. Zangeres Mimi Brander zingt met veel branie en wordt nu en dan ondersteund door de backings van de zusjes Moa en Noa Lenngren. De muziek klinkt dus als een kruising tussen punkrock en hardrock. Snel en snedig. Is het vernieuwend? Niet meteen. Is het origineel? Ook niet meteen. Is het onderhoudend? Ja, dat wel. Zit het goed in elkaar? Ja, dat ook wel. We krijgen dus zes degelijke songs die pit en melodie bevatten. De leadgitaar schudt nu en dan een metallijntje uit haar instrument. De ritmesectie speelt strak en heeft goed naar AC/DC geluisterd. De zang klinkt als die van een echte (hard)rockchick. Denk daarbij een beetje aan de stijl van Joan Jett, Doro…
Echt onvergetelijk is deze release niet. Maar dus gewoon degelijk. De overgave en inzet is er en misschien dat ze live wel het verschil kunnen maken. De nummers lijken mij wel leuk om live te brengen of te horen.
Je zou denken als je de naam leest en de muziek hoort dat we met een Brit of Amerikaan te maken hebben. Niets is minder waar, want de man heet eigenlijk Chris De Smet en is afkomstig uit Kapellen. Zijn artiestennaam ontstond toevallig toen hij terugkeerde uit London en men moeite had om zijn naam uit te spreken. Ze maakten er Chris D. Smith van en dat vond hij een goed idee om te gebruiken op zijn platen.
Met ‘Nuit Blanche’ is hij aan zijn derde release. Tijdens het beluisteren hoor ik vele invloeden vanuit de sixties en seventies. Ik denk dan aan Tom Petty, Beatles, Fogerty, Presley… Opener “The Union” bijvoorbeeld heeft een beetje naast “The Refugee” van Tom Petty gelegen. Het titelnummer bezit een warme slidegitaar dat kleur aan het nummertje geeft. “Long John Silver” is Beatles-vintage. Zo surft hij met elke song doorheen de muziekgeschiedenis. Het enige puntje van kritiek is dat het soms wat teveel opvalt waar hij de mosterd haalt. Langs de andere kant doet hij het met veel overtuiging en helemaal in de sfeer van de jaren ‘60 en ‘70. Hij produceerde en schreef het album zelf. Daarnaast speelde hij ook de bas, de gitaar en de drums in. Verder behoren cello, mandoline, piano en keys tot zijn instrumentaria.
We hadden al Admiral Freebee die grotendeels in de jaren ’70-sfeer muziek maakt. Chris D. Smith komt hem nu vergezellen met fijne en goed gemaakte muziek waarvan we hopen dat de volgende release nog iets meer samenhang en eigenheid zal vertonen. Maar niettemin een aangenaam plaatje.
Mautiv is het éénmansproject van Steven Ribus. Hij maakt een blend van elektronische beats (gelukkig zijn het geen beats in het genre van Dimitri Vegas and Like Mike) en instrumenten zoals de marimba, vibrafoon en synths. Daardoor krijg je als luisteraar het gevoel dat je een droomwereld binnenstapt of dat je je in een wellness bevindt. Het klinkt dus wat etherisch en dromerig.
Op ‘Brighten’ schotelt hij ons negen nummers voor die soms vrij lang duren (“Burning Aspex” is zomaar eventjes 14 minuten lang), maar steeds langzaam en geduldig opgebouwd worden. Hij mengt de traditionele instrumenten mooi met de elektronica zodat het als één geheel klinkt. Luister maar eens naar “Epsilon”, waar een donker klinkende piano je in de electro leidt tot het één geheel wordt. Op “Liquid” verlaat hij een beetje de ingeslagen weg en gaat hij een beetje Jean Michel Jarre achterna. Dit is het meest swingende nummer van het album. “Somnambulist” doet mij dan wat in de verte aan Buscemi denken.
‘Brighten’ is een geweldig mooi album. Als je je ervoor open stelt dan neemt de muziek je mee ver weg van deze wereld. Eens terug in de wereld klinkt alles terug lawaaierig en druk.
Electronic/Ambient
Brighten
Mautiv
De Bulgaarse zangeres Stela Astanasova is klassiek geschoold. Het doel bij de start van de band in 2010 was om klassieke invloeden met metal te verbinden, iets wat je duidelijk hoort in hun muziek. Na acht jaar is er nu, na een EP, hun debuutplaat. De eerste jaren van hun bestaan waren er nogal wat personeelswissels wat misschien de reden is van hun wat trage start. Op hun debuut presenteren ze ons tien songs en twee bewerkingen van songs. Niet alles is dus nieuw. Hun “Fallen Angel In The Hell” was al te horen op hun gelijknamige EP uit 2016. Ook “Immortal Metal Wings” is daarvan afkomstig. Daarnaast dus acht splinternieuwe tracks.
Hun Keltische invloeden (elektrische viool, Ierse fluit) en elementen uit de gothic en power metal zorgen ervoor dat deze band zich onderscheid van de talloze female fronted bands. Opener “End Of The War” is een symfonisch track met veel cello’s en strijkers. De zang klinkt klassiek. Er schuilt veel dramatiek en emotie in de zang. Maar dan wel zo dat het niet melig wordt. De song werkt mooi naar een climax toe. Er is ook voldoende variatie terug te vinden.
Het titelnummer “For All Beyond” bijvoorbeeld bestaat hoofdzakelijk uit piano en vocals. Met wat strijkers en minieme percussie eronder krijgen we hier een fijne ballad die halfweg opengebroken wordt tot een symfonische metaltrack in de stijl van Within Temptation en Nightwish.
“Realm Of Dreams” is een melodische en heel catchy song. De afwisseling tussen female en male vocals geven de song een extra tintje. “There’s No Time” heeft een gothisch kantje. Van het titelnummer en van “Fallen Angels In The Hell” staan nog twee instrumentale versies op dit album. Persoonlijk vind ik dit niet meteen een meerwaarde maar het geeft je wel een beter zicht op de prachtige orkestratie in de betreffende songs. Gelukkig zijn de andere tien songs van groot niveau.
‘For All Beyond’ is één van de uitschieters in hun genre. Genoeg eigenheid en sterke songs maken van dit debuut een prachtige plaat.
“Weslanda” is de nieuwe single van Tristan, het alter-ego van zangeres, songwriter en producer Isolde Van den Bulcke. Het is de voorbode van de EP ‘Delidoumia’ die in maart 2019 uitkomt.
Met “Weslanda” zet Tristan zichzelf in het rijtje van SX, Oscar & The Wolf, Uncle Wellington, Uma Chine en Wwwater. Het rijtje van donkere en tegelijk arty new urban elektropop, maar hier dan nog net iets minder dansbaar en minder vlot toegankelijk voor het brede publiek.
Tristan heeft een eigen Spotify-lijst met inspiratiesongs en die bevestigt onze vermoedens na het horen van de single: jazz in een hoofdrol, maar minder dan op de vorige EP van Tristan, en daarnaast eigenzinnige artpop zoals FKA Twigs en Dijf Sanders. Eigenlijk kan je nog verder terug in de vaderlandse muziekgeschiedenis een goed referentiepunt vinden: “Zanna” van Luc Van Acker en Anna Domino. Denk ook, voor wie oud genoeg is, aan Luna Twist, 2 Belgen en Lavvi Ebbel.
De Brit Michael Jablonka speelde enkele jaren in de begeleidingsband van superster Michael Kiwanuka en probeert onder die vleugels uit te komen. “Papier-Mâché” is reeds zijn vijfde single dit jaar en misschien wel de beste in het rijtje. Eerder waren er “Flump” (Smashing Pumpkins meets Tame Impala), “I Found You” (een mix van neo-soul, blues en indie-pop), het grungy “Peacefully” en het dromerige “Mantra”. Die laatste single doet mij wat denken aan DaDaWaves.
Jablonka is een degelijke componist in elk van de aangehaalde genres. Op de nieuwe single “Papier-Mâché” toont hij voor het eerst (toch in die rij van singles) dat hij een heel goede gitarist is. Maar dat is niet genoeg om er een oorwurm van te maken. Daarvoor zit de solo te ver achteraan verstopt. De lyrics en de bezongen thema’s zijn een beetje doorsnee en Jablonka’s stem is eveneens een passe-partout. Toch is er een stemmetje dat fluistert dat deze Brit wel eens zou kunnen uitgroeien tot een grote artiest. Dan moet hij wel één duidelijke richting kiezen en niet steeds het geweer van schouder veranderen.
Dirt-A-Gogo, de hardrockabillyband uit Amersfoort, speelde zopas zijn afscheidsshow in de Elpee in Deinze. De aankondiging van het opdoeken van de band kwam er enkele dagen voor de benefietshow voor de vrienden van Whiskeydick. Hopelijk gaat de band enkel even de koelkast in en pluggen ze binnen een jaar, of twee, opnieuw de gitaren in de versterkers.
Toen Dirt-A-Gogo zeven jaar geleden begon met hun bandje, kozen ze voor hardrockabilly: rockabilly met flink wat hardrock in de mix. Ongebruikelijk, maar het slaat aan bij een publiek van metalheads en rockabilly-fans. De voorbije zeven jaar veroverde deze Nederlandse band met veel zweten en zwoegen en enkele fraaie albums binnen- en buitenland. Vorige zomer stonden ze op Wacken Open Air. Een fraaie prestatie, maar ook één die de bandleden tot terugkijken, vooruitkijken en bezinning bracht. En daarom gaat de stekker er (even) uit.
Eén van de bevriende bands van Dirt-A-Gogo is het Amerikaanse Whiskeydick. Dat Texaanse duo speelt een akoestische mix van heavymetal en honky tonk-blues. Als Whiskeydick in Europa komt spelen, zijn die van Dirt-A-Gogo altijd wel in de buurt. Elpee is/was een vaste halte voor beide bands. Eén van de leden van Whiskeydick was onlangs wat op de sukkel en daarom zetten ze in de Elpee een Warmste Week/Maand op. Een benefietshow van Dirt-A-Gogo kan dan niet ontbreken en daarom stonden ze op zaterdag 29 december op het podium van de Elpee.
Dirt-A-Gogo zette een moddervette show neer in Deinze. Vooral zanger Youri en gitarist Marco hebben er een memorabele avond van gemaakt en gingen zelfs in op stripteaseverzoekjes van enkele vrouwelijke fans. Bassist John Watermeloen, doorgaans één van de smaakmakers in de shows, stond bij aanvang wat met een lang gezicht op het podium, of was hij helemaal gefocust op zijn staande bas? Naarmate de avond vordert, krijgt hij er alsnog schik in. Hij sleurt dan naar goede gewoonte zijn immense bas alle kanten op en zwaaide die zelfs even boven z’n hoofd.
“Take You For A Ride” mocht de set in Deinze openen. En of ze het publiek getrakteerd hebben! Het publiek was meteen helemaal mee. Dirt-A-Gogo toonde nog één keer, vol passie en overgave, waar ze zo goed in zijn: stevige, snedige rockabilly, met behalve wat hardrock ook nog wat glampunk erbij. Na “Take You For A Ride” volgden nog klassiekers als “Goddamned”, “Sick In The Head”, “Gasoline” en “Psycho Fuck”. Het publiek wachtte in de reguliere set tevergeefs op een Whiskeydick-nummer. De band had wel het plan om er een paar op verzoek te brengen, maar in het heetst van de strijd en met het afscheid van de band in zicht verschoof dat plan naar de achtergrond. Wel kregen we nog vurige versies van “Drinker” en “You Gave Me Nothin”. De klassieke afsluiter, “Kickstart My Heart” van Mötley Crüe, werd gevolgd door nog één toegift: “Go Down”.
Als Dirt-A-Gogo opnieuw bij elkaar komt, zal een afspraak in de Elpee zeker en vast op het programma staan.
Organisatie: Elpee, Deinze
Billy Corgan… een genie volgens sommigen en overroepen volgens anderen. Feit is dat hij in de jaren ’90 enkele klassiekers heeft voortgebracht met o.a. ‘Gish’, ‘Siamese Dream’ en het nog steeds fabelachtige opus ‘Mellon Collie And The Infinite Sadness’. Hij slaagde er telkens in om met niet voor de hand liggende songs te scoren en commercieel met niet-commercieel te combineren. Live liep het niet altijd vlotjes. Corgan is geen publieksmenner en iets te eigenzinnig in zijn songkeuzes. Er werd voor deze release en tour geschermd met het feit dat het terug met de originele bezetting zou zijn. Dat is op de bassiste na ook zo geworden. Verder zit Rick Rubin (de wonderproducer) achter de knoppen. Het moet dan ook de zoveelste wederopstanding voor Corgan en co worden. Dat is toch wat ze ons willen doen geloven, maar is dat ook zo? Laten we het album eens nader bekijken en afwegen tegenover hun topmateriaal van vroeger.
De single “Silvery Sometimes (Ghosts)” is wat schatplichtig aan “1979”, en een aardige track. Geproduceerd door wonderproducer Rick Rubin. Opener “Knights of Malta” en “Travels” vallen helaas tegen. De song zitten goed in elkaar, maar zijn boring. Geen enkel weerhaakje of verrassing. Op “Solara” vinden we het vuur van vroeger terug en dit is een heel degelijke rocker. In de zang hoor je wat venijn in Corgan’s stem. “Alienation” begint interessant en de overgangen met gitaar en strijkers zijn goed gelukt. Het refrein overtuigt mij helaas niet. Een gemiste kans. “Marching On” is een goede, maar netjes binnen de lijnen gehouden rocker. Dat geldt overigens ook voor “Seek And You Shall Destroy”. Na acht liedjes en 35 minuten is het al over. Maar eigenlijk ben ik blij dat het geen album van een uur is. Daarvoor is het te slap.
Spijts alle grote namen en manoeuvres zal dit album geen grote potten breken. Te braaf en te middelmatig. Jammer want er zijn waarschijnlijk nog een heleboel muziekliefhebbers die maar al te graag een nieuwe knaller van The Smashing Pumpkins zouden horen. Helaas, dat zit er ook ditmaal niet in. En live? Hum, vroeger konden ze mij live al niet overtuigen dus waarom zouden ze dit nu wel doen…
Twintig jaar gaan deze metalcore-pioniers intussen mee en er lijkt vooralsnog geen sleet op de band te komen. We konden al kennis maken met de uitstekende singles “Incinerate”, “Survivalist” en “One With The Sun”. Die eerste opent het album voortreffelijk. De ritmesectie is snedig en heel strak. Het gitaarspel is om duimen en vingers af te likken. Mooie melodieuze lijnen en breakdowns wisselen elkaar af. Doe daarbij dan ook nog de heerlijke zang en grunts van Trevor Phipps en je hebt meteen een toptrack.
Het goede dat ik hier heb opgenoemd blijven ze gedurende het hele album aanhouden. Er zijn geen zwakke tracks of opvullertjes op te merken. De breaks en tempowissels zijn overvloedig aanwezig waardoor je van de ene naar de andere intensieve passage vliegt. Daarnaast zorgt het ook voor de nodige variatie in de songs. Ook de teksten zijn van een hoog niveau en snijden thema’s aan zoals het vechten tegen een terminale ziekte (“Survivalist”), het gevecht tegen onzekere tijden in de maatschappij (“Incinerate”) en de onvermijdelijkheid van de dood, verlies en tragedie komen meermaals terug in het album. Afsluiter “One With The Sun” is een knaller van formaat. Een heerlijke track gewoon.
Unearth bewijst met ‘Extincions’ dat ze nog verre van versleten zijn. Meer nog, dit album is een stuk beter dan wat populaire hedendaagse bands zoals Parkway Drive en (het naar mijn bescheiden mening zwaar overroepen) Architects klaarmaken. Een album waarmee ze ongetwijfeld de komende zomer menige festivalweide in vuur en vlam zullen zetten.
Of dit trio uit Bergen werkelijk ooit in Alaska is geweest weet ik niet maar na twee jaar werken is hun debuutplaat uit. Zelf zeggen ze geïnspireerd te zijn door bands als U2, Rasmus, 30 Seconds To Mars en Muse. Dat zijn mooie namen om rond te strooien natuurlijk. Ik hoor niet meteen veel gelijkenissen, maar ik kan zeggen dat ze energieke songs maken die heel modern klinken en die de nodige catchy elementen bevatten. De ene keer klinken ze een beetje als Rasmus ( bv “Make You Stay”) en de andere keer klinken ze eerder als Justin Bieber (zoals op “Hey Girl”). Dat laatste is geen verwijt want Bieber zijn laatste singles zijn zeker niet mis.
Feit is wel dat ze met hun muziek wel eerder een jong publiek zullen aanspreken. Aangezien ik de houdbaarheidsdatum om tot de categorie tieners te behoren, al lang overschreden heb, vind ik de muziek wat te licht en te oppervlakkig naar mijn goesting. Maar ik hoor wel dat alles goed in elkaar zit en vakkundig klinkt. Ik zie ze wel in staat om met hun muziek in één of andere Marquee Doom (bv Werchter) de boel in vuur en vlam te steken. Ik denk dan aan bands zoals Twenty One Pilots en dergelijke die dit ook al gedaan hebben.
‘Dancing With Ghosts’ is een heel degelijk debuutalbum waar veel tienermeisjes weg van zullen zijn. Muziek die in het rijtje van Imagine Dragons, Twenty One Pilots en Nothing But Thieves past.
At The Front is afkomstig uit het zuiden van West-Vlaanderen (Wevelgem). Met ‘Faith’ zijn ze toe aan hun tweede EP, die werd opgenomen en gemixt in de Shellshock-studio. Hun roots liggen in de 90’s thrash en bands zoals Machinehead, Sepultura zijn ook voorbeelden voor hen.
We krijgen zes tracks te horen. Opener “Love” begint met kerkklokken en een priester die in het latijn sommeert. Daarna krijgen we potige thrash te horen. De Sepultura-invloeden komen hier in het refrein lichtjes terug via de vocals. Tijdens de bridge en de solo trekt het tempo op. “Never Again” begint met een sfeervolle en warme intro. Het doet denken aan Alice in Chains of Chris Cornell. Tijdens het refrein wordt het wat zwaarder maar het nummer gaat toch naar een ballad toe. Naar het einde toe komen de thrash-elementen terug naar voor. Heel leuke song.
“Faith” drijft op een lekkere riff. Op “The Pain” gaat het tempo terug omhoog en krijgen we een korte metalsong. “Bring Back The Bullet” begint met een leuke wisselwerking tussen bass en drum. “Betrayed” gaat over verraad. Je hoort aan het begin iemand zeggen ‘Die Motherfucker’ en dan zijn revolver trekken.
Op ‘Faith’ staan heel degelijke songs die duidelijk in de jaren ‘90 thrash hebben gelegen. De zang geeft een iets modernere toets aan het geheel. Genoeg materiaal om op te headbangen. Benieuwd hoe dit allemaal live klinkt. Voor liefhebbers van Kreator, Machinehead, Soulfly, Exodus en Death Angel.
Nederlands 
Français 
