David Eugene Edwards is een enigmatische diepgelovige man, die zijn eigen weg zoekt en als Woven Hand zijn bijbelse teksten over hel en verdoemenis muzikaal laat evolueren tussen folk, country, post-rock, gothic en metal. Iedere nieuwe plaat verkent nieuwe klanken, waarbij de huilende stem van Edwards de enige constante blijft.
Edwards laat even zijn band voor wat het is, en werkte dit jaar samen met Alexander Hacke aan een nieuwe plaat ‘Risha’, wat Arabisch is voor ‘Veer’. Hacke ken je van bij Einstürzende Neubauten, waar hij op veertienjarige leeftijd begon. Later speelde hij ook bij Crime & the City Solution, en toen die een reünie hielden in 2012, speelde Edwards ook mee, dus zo leerden die twee elkaar kennen. Het is er dit jaar van gekomen om samen een plaat te maken, en die klinkt zoals je het mag verwachten: een mix van Woven Hand en Einstürzende Neubauten.
In de Orangerie vertaalde dit zich in de volgende opstelling: Hacke bediende een filterbank, terwijl Edwards de akoestische gitaar of mandoline bespeelde, maar dan wel met veel pedalen voor een elektrische en vervormde klank. Beide heren droegen het hele optreden door een zonnebril, en Edwards zijn typische bandana ontbrak natuurlijk ook niet. Zoals gewoonlijk kregen we geen bindteksten van Edwards, of het zouden de Navajo chants moeten zijn tussen de nummers. Hij liet enkel de muziek spreken. En wat voor muziek: de filterbank van Hacke verving een volledige band, en verspreidde een ruime spectrum van klanken, gaande van industriële elektronica, over Oosterse muziek (“Lily”) naar meer ambient sfeerschepping (in de toepasselijke afsluiter “Breathtaker”), maar altijd heel erg rock ’n roll. Voeg daar bij de oudbijbelse teksten over schuld en boete van Edwards, en je kreeg tonnen sfeer.
Er was een nummer waar het wel erg hard ging, toen Edwards een elektrische gitaar omgorde en Hacke de duivels op zijn filterbank ontbond om uit te komen links van Lou Reed’s ‘Metal Machine music’ en rechts van new wave en industrial uit de eerste helft van de vroege jaren tachtig.
Maar daarna werd het terug vintage Woven Hand met Edwards op een versterkte mandoline. Er zaten twee 16 Horsepower nummers in de set, maar voor de rest kwamen alle nummer uit ‘Risha’.
Edwards blijft relevant, en vindt steeds nieuwe invalshoeken, dit keer new wave en industrial, die hij mengt met folkmuziek die honderdvijftig jaar oud klinkt.
Setlist: Triptych- Teach Us to Pray - Kiowa 5 - Parish Chief-The Tell - Hutterite Mile-(16 Horsepower cover) - Lily - Helios - All in the Palm - Akhal
Bis: Straw foot (16 Horsepower cover) - Breathtaker
Organisatie: Botanique, Brussel
In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over: op deze pagina’s krijgt u ook een verslag van Slaves in de Handelsbeurs (31 oktober) en Idles in de Orangerie van de Botanique (1 november), maar beginnen doen we met Britse Invasie: Deel 1 – Hookworms in de Rotonde van diezelfde Botanique op 28 oktober.
Het lijkt geen slecht idee om eerst even in te gaan op die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock. Want, wat is daar nu eigenlijk zo nieuw aan? En wat maakt die dan zo interessant? Simpel: het genre, vooral vertegenwoordigd door Shame en Idles, is weer springlevend. Het eiland lijkt eindelijk komaf gemaakt te hebben met de leegte die er gaapte na Oasis en The Libertines, toen elke Liam Gallagher-copycat er de hemel werd in geprezen. De dagen van de overgebleven rocksterren van de ‘oude generatie’ lijken ook stilaan geteld, zo gaf Noel Gallagher het meest zoutloze optreden van Rock Werchter 2018, en kwam Richard Ashcroft een aantal weken geleden met het middelmatige ‘Natural Rebel’ op de proppen, die zelfverklaarde rebel vertelde in 1 adem ook dat bands zich moeten onthouden van politieke statements. De nieuwe lichting daarentegen heeft lak aan het concept van de ‘rockster’, zit niet verlegen om een politieke boodschap van samenhorigheid (unity!) te verkondigen en stelt zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Het hoeft niet te verwonderen dat hun optredens opvallend minder voetbalhooligans aantrekken.
Het is meer die attitude dan een vergelijkbaar geluid dat de gemeenschappelijke deler is tussen al de bands uit deze ‘nieuwe Britse invasie.’ Hookworms klinkt helemaal anders dan Shame, maar zit er wel eenzelfde idee achter; waar bij Shame de popsong verscholen zit achter een punkgeluid, zit die song bij Hookworms ergens onder de vele lagen elektronica, post-punk, en zelfs psychedelica. Ook met Idles vallen er parallellen te trekken, zo behoort het concept van toxische mannelijkheid bij beide bands tot een van de grootste tekstuele inspiratiebronnen.
Datzelfde Hookworms is dus waar dit verslag over de nieuwe generatie Britse gitaarrock begint. De heren uit Leeds timmerden al een tijdje traag maar gestaag aan de weg met platen als ‘The Hum’ (2014) en ‘Pearl Mystic’ (2013) waarop ze een heel sterk postpunkgeluid lieten horen. Hoewel de synths in hun eerder werk al duidelijk te horen waren, treden ze vooral op de voorgrond op het in februari dit jaar verschenen ‘Microshift’. De plaat, die goed onthaald werd, doet heel hard denken aan het beste van New Order, gecombineerd met ‘Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space’ van Spiritualized, het kenmerkende LCD Soundsystem-geluid, en het popgehalte van Pulp. Veel invloeden dus, maar toch valt niet te ontkennen dat Hookworms op ‘Microshift’ vooral een verfrissend geluid – een mix van post-punk en pure elektronica – gecreëerd én zich eigen gemaakt heeft.
In tegenstelling tot hun eerder werk is de algemene vibe ook zeer positief, ‘Microshift’ is een happy plaat. Dit mag je gerust een wonder noemen, want de band lijkt wel geboren voor het ongeluk. De opnames van de plaat vielen letterlijk in het water, toen een overstroming in Leeds op tweede kerstdag in 2015 de hele studio (inclusief het opgenomen materiaal dat moest dienen voor een derde plaat) verwoestte. Bovendien verloren ze later ook nog eens hun boezemvriend annex geluidsman. Het is misschien een verklaring voor de overgave en verbetenheid waarmee de band z’n anderhalf uur durende set kwam afwerken in de Botanique.
Vooral het eerste halfuur kan enkel omschreven worden als een furieuze start. Met 4 oudere nummers (atypisch voor een band die net een nieuwe plaat uitheeft), “Away / Towards”, “Radio Tokyo”, “The Impasse” en “On Leaving”, werd een heuse wall of sound neergezet. Het begin was dus ook meer guitar-driven, de synths – hoewel aanwezig – bleven eerder op de achtergrond, de bedoeling was om al knallend binnen te komen, met lang uitgesponnen Thurston Mooresianse noise-intermezzo’s.
Na dit uitermate bombastisch begin was het tijd om de synths naar voren te brengen. Het trio “Negative Space”, dat steunt op een verdomd goede hook die even goed van Factory Floor kon zijn, “Static Resistance”, of hoe New Order zou (moeten) klinken anno 2018, en “Ullswater” was het absolute hoogtepunt van de set. De elektronica kreeg vrij spel en de band presenteerde voor het eerst op de avond een dansbaar geluid met makkelijk meezingbare refreinen (“I wanna know if we were like that / I wanna know if it's how we'll die / Thirty years and thirty questions / But now you can’t reply” uit “Ullswater” krijg ik de eerste dagen niet meer uit mijn hoofd.) Al snel werd duidelijk dat dit Hookworms op z’n best is.
Het bijzonder dromerige “In Our Time” uit ‘Pearl Mystic’ ging haarfijn over in de perfecte intro van “Opener”. Die haarfijne overgangen waren een constante doorheen het optreden, dat aanvoelde als een pure technoset doordat zanger/knoppendraaier Matthew MJ Johnson na afloop van een nummer altijd wel met een pedaaltje zat te spelen om het zo op geen moment stil te laten vallen.
Hoe het ene nummer aan het volgende geregen werd, was ook gewoon veel interessanter (en indrukwekkender) dan een zoveelste ongemakkelijke stilte of cliché bindtekst. “Opener” ging op zijn beurt over in het psychedelische “Shortcomings”, met dat heerlijke baslijntje, en hoewel dit aanvoelde als de afsluiter van de set – het is tevens de afsluiter van ‘Microshift’ en de band stond al ruim 75 minuten vrij intensief te spelen – was dit buiten Hookworms gerekend.
Als toetje kreeg het publiek namelijk nog een mix van “Boxing Day” (uit ‘Microshift’) en “Beginners” (uit ‘The Hum’), en werd de guitar-driven Thurston Moore-sound van het eerste gecombineerd met de elektronica uit het tweede deel. Dit laatste nummer was tekenend voor het eigen geluid dat Hookworms op ‘Microshift’ heeft gevonden, de bijzondere mix van post-punk en elektronische hooks.
De jongens uit Leeds presenteerden deze mix in de Botanique op een uiterst uitmuntende wijze, zonder stilvallen en vol overgave.
Het eerste deel van de Britse Invasie die de komende dagen ons land aandoet was dus bijzonder geslaagd.
Op naar Slaves in de Handelsbeurs dus. Tot dan!
Organisatie: Botanique, Brussel
Winter is coming, dat begint stillaan duidelijk te worden. De zon heeft ons verlaten en koning winter maakt zijn intrede. Tijd dus om jezelf warm te schreeuwen en te moshen. Dit kon in Zappa, waar de crème de la crème van de metalcore samenkwam voor een avond hartverwarmende gezangen op de laatste avond van de Europese tour met als headliner de Australische metalcore-helden The Amity Affliction.
Beginnen doen we met Dream State. Een Britse post-hardcore band, onder leiding van frontdame CJ. Gevormd in 2014 in Wales, reeds 2 EP’s en heel persoonlijke lyrics; de band kan in de UK rekenen op heel wat support en in de rest van Europa krijgt de band nu ook voet aan wal. Het publiek dat al aanwezig is geniet van de rauwe emotie die CJ ten berde brengt. CJ trekt en sleurt aan het publiek, dat momenteel nog als een mak lammetje toekijkt. De setlist is grotendeels ontleend uit de nieuwe EP ‘Recovery’. Met nummers als “In this hell” en “New Waves” krijgt de frontvrouw het publiek wat in vervoering, maar het is wachten tot slotnummer en hitsingle “White Lies” tot het publiek zich een beetje durft smijten. Dream State deed heel hard zijn best, maar kon de bescheidenheid van de Belgen niet volledig afbreken.
Dan maar de beurt geven aan Endless Heights. Surferboys uit het verre Australië. Sterk beginnen ze niet aan hun set. De clean vocals van frontman Matt doen denken aan sommige audities bij Idool en dit wordt niet gesmaakt bij het publiek. ‘Problemen met de in-ears.’ Verklaart de frontman, maar daar heeft het publiek geen oor naar. Mensen verlaten de zaal, het enthousiasme is wat zoek en de avond dreigt wat in elkaar te vallen. Desondanks de vele verwoede pogingen, eindigt deze tour voor de band op een sisser.
Hopelijk beter bij band nummer drie. The Plot In you, een metalcore band uit de Verenigde Staten, combineert ruw schreeuwen met zachte clean vocals. Iets wat zich heel goed tot uiting brengt op podium. Van interactie is er weinig sprake, maar dat is in principe niet nodig. Tijdens de opener “Rigged” vergeet het publiek meteen het vorige optreden en kan het opwarmen eigenlijk pas beginnen. Frontman Landon brengt het publiek in vervoering met zijn rauwe stem en de eerste moshpits worden gevormd, de muur rondom het publiek wordt langzaam afgebroken. Bij het nummer “Feel Nothing” halen de Amerikanen hun sloophamer boven en laten ze de Belgen eindelijk bewegen. Goeie set, goed gewerkt. Half opgewarmd richting de finish!
Vanaf het moment dat The Amity Affliction het podium betreedt, is het duidelijk voor wie iedereen is afgezakt naar Antwerpen. Met een luid onthaal zet TAA “Drag The Lake” in. Een nieuw nummer dat mag rekenen om heel wat support. ‘Let’s wake the fuckers up!’, moeten ze gedacht hebben en met “Chasing Ghost” wordt de Zappa helemaal wakker geschud. Bassist Ahren neemt de clean vocals voor zijn rekening en die komen er meestal goed uit. Het occasionele slippertje wordt opgevangen door de brutale grolls van frontman Joel.
De band voelt aan dat het publiek zich nog niet volledig durft laten gaan en laat dit ook merken. ‘You guys are always so polite, make some noise, tell us to fuck off or something!’. Ondanks deze zeer uitnodigende woorden blijft het een zeer beschaafde show. De set wordt vervolgd met “This Could Be Heartbreak” en “Shine On”. Met “D.I.E.” komen we bij de eerste meeschreeuwer van de avond. De Aussies spelen hard, maar heel clean. Het is heel cool om tussen de weinige stagedivers plots het bekende gezicht van CJ, frontvrouw van Dream State, plots te zien opduiken. Afsluiten doen ze met “Feels Like I’m Dying”. Een nummer met ietwat vreemde samples, maar op een of andere manier werkt het wel voor deze mannen.
Vermoeid van het vele getrek aan het publiek schuifelen de prijsduiven van de avond van het podium om zich klaar te maken voor de encore. Het traditionele “We want more” en “One more song” kan beginnen. Of niet? Weinig respons van het publiek uit voor een bisnummertje, maar plots zijn ze daar toch terug. En maar goed, want met “Ivy (doomsday)”, zet The Amity Affliction een sterk staaltje emotie neer. Helemaal vooraan in het publiek wordt zelf een traantje gelaten.
Afsluiten doen ze met “Pittsburgh”, een knaller van formaat. Tijdens dit nummer smijt het publiek zich VOLLEDIG. Hadden ze beter geopend met dit nummer? Wouden ze met een goed gevoel de tour volledig afsluiten? Het zal ze een worst wezen, ze zijn geslaagd in hun opzet, de muur ligt aan diggelen.
Setlist: Drag the lake - Chasing ghost - This could be heartbreak - Shine on - D.I.E. - Holier than heaven - Don’t lean on me - All messed up - Open letter - Feels like I’m dying - The weigh down - Set me free
Encore: Ivy (Doomsday) – Pittsburgh
Al bij al een geslaagde avond met een opener die we (hopelijk) snel zullen terug verwelkomen in ons land, en een afsluiter die zijn werk puik heeft gedaan.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Kavka, Antwerpen)
John Scofield Trio
Jazz Guitar Hero - De iconische jazz gitarist John Scofield viert zijn 66ste verjaardag met Combo 66. Samen met pianist en orgelist Gerard Clayton, bassist Vicente Archer en drummer Bill Stewart leidt hij een jong en talentvol kwartet dat verder bouwt op zijn legende van meester in de improvisatie en diversiteit. ‘Combo 66’ is een album met allemaal nieuwe nummers vol swing en groove in de straight-ahead jazz-stijl die Scofield zich eigen heeft gemaakt doorheen de jaren.
Voor een concert als dit is het Depot echt de geknipte zaal. Groot genoeg voor een aanlokkelijk publiek, maar tegelijk niet te groot zodat het lekker knus zitten is in de comfy zeteltjes dichtbij de artiesten. Ze vlogen er meteen in met de modern swing van “Icons At The Fair”, een nummer waarvan Scofield je wel het verhaal achter de merkwaardige titel wilde vertellen als hij je ooit eens zou ontmoeten. De overgang naar “Combo Theme” verliep smooth. Door zijn geweldige baslijn klinkt deze plaat even cool als mysterieus, zodat je je als het ware in een donkere Scorsese-film waant. De genialiteit van Scofield’s band was van meet af aan glashelder. Drummer Bill Stewart is zo veelzijdig en stimuleerde menige beentjes in de zaal op zijn zwepende ritmes. Bijzonder knap was zijn synchroniciteit met de lenige, diepe tonaliteit van bassist Vicente Archer. Door bescheiden en zacht, maar nooit eentonig, zijn cimbaal aan te slaan, kwamen de solo’s van de bas keer op keer tot hun recht. Ook blijkt Bill Stewart zelf te componeren. We kregen een nummer te horen uit zijn recente release ‘Band Menu’ met als vermakelijke titel “F U Donald”. Wederom een knap staaltje percussieve atletiek ontsproten uit minachting. Pianist Gerard Clayton vergde eerst wat moeite om begrepen te worden, want zeker in het begin van de set kwamen zijn noten als een wervelwind op je af. Dat hij niet genoeg had aan 88 toetsen, werd duidelijk wanneer hij met links op de piano en met rechts op de orgel begon te soleren, toch wel sensationeel. Doorheen de set werd hij rustiger: minder noten, maar wel beter in het thema van de nummers en dat was naar mijn aanvoelen makkelijker voor de oren. En dan the master himself, John Scofield, speelde diligent en voortreffelijk. Zijn grenzeloos improvisatietalent maakt zijn muziek tot echte ‘ear candy’, waardoor het live een unieke beleving wordt. Met het on tempo “Can’t Dance” neemt hij je mee in een roes waarbij de zachte gitaarriff wordt afgewisseld met swingende solo’s, wat telkens resulteert in een verrassend contrast en geen enkele noot verveelt. Ondanks de titel bewoog Scofield lekker mee en swingde hij in het verlengde van zijn gitaarspel. Met de nummers “I’m Sleeping In” en “You’re Still The One”, bewees hij zijn diversiteit en kreeg je die heerlijke intieme en romantische sound van zijn elektrische gitaar. Dat laatste nummer is inderdaad een cover van Shania Twain uit zijn album ‘Country For Old Man’. Hij verklapte trouwens dat Shania zich binnenkort ook aan het genre zal wagen met haar ‘Free Jazz Movement’. Als Scofield hier mee zijn stempel op zet, kunnen we alleen maar vol blijde verwachting zijn.
Het hoogtepunt van de avond was een uitgerekte versie van “New Waltzo”, een nummer dat de rock-artiest in hem naar boven haalt en de band bouwde dit nummer zo zalig op van bluesy naar swingende rock ’n roll. Als afsluiter speelde Scofield “King of Belgium”, een tribute aan onze Toots Tielemans in West-Coast style bebop.
De set duurde zo’n twee uur en vloog voorbij. Vergezeld van deze drie jonge formidabele artiesten heeft John Scofield zijn 66ste verjaardag vereeuwigd. Combo 66 is in al zijn aspecten origineel en opnieuw slaagt Scofield erin te verrassen met swingende maar ook rustige elektrische jazz. Leuven werd getrakteerd op een ijzersterke performance van deze veteraan, die ongetwijfeld bij de grootste van de 21ste eeuw hoort.
Setlist: Icons At The Fair - Combo Theme - Can’t Dance - I’m Sleeping In - Dan Swing - Southern Pacific - F U Donald - You’re Still The One - New Waltzo - King Of Belgium
Organisatie: Depot, Leuven
Het gaat hard voor Greta Van Fleet. Deze band of brothers, drie jonge broertjes en een vriend op drums, allen uit een onooglijk dorpje in Michigan, verkochten de AB uit nog voor hun debuut uit was, en staan in februari volgend jaar in de Lotto Arena. Begin dit jaar stonden ze nog in de AB-club, nu dus in de grote zaal van de AB. De reden waarom deze jonkies zalen vullen: ze spelen klassieke hard-rock, en zowel oud als jong wil deze band zien. Nochtans zijn de kritieken op hun debuut ‘Anthem of the peaceful arm’ alles behalve positief: Humo gaf anderhalve ster op vijf, en Pitchfork zelfs anderhalf op tien, terwijl meer traditionele rockzines ook maar drie sterren op vijf uitdeelden. De reden: de vergelijking met Led Zeppelin valt slecht uit voor Greta Van Fleet, hun hard-rock gaat heel erg leentjebuur gaan spelen bij deze rockgiganten, en de vergelijking draait natuurlijk niet positief uit: een aantal critici beschuldigen ze dan ook van een gimmick te zijn. De hard-rock uit de jaren zeventig vertrok van de blues, terwijl deze band vertrekt van de classic hard-rock, en dat is een wereld van verschil. De fans van Greta Van Fleet kunnen die kritiek moeilijk verteren, op Youtube zijn dan ook videos te vinden die die critici van antwoord dienen.
De band trekt zich weinig aan van deze kritiek, en het onthaal door de Belgische fans was onvoorwaardelijk en triomfantelijk. De band betrad het podium van de AB en gooide meteen rozen in het publiek, op de tonen van een oude soulkraker. De broertjes Kiszka hadden er duidelijk zin in en strooiden de hard-rock clichés met volle overtuiging de zaal in voor een set van vijf kwartier. Zanger Josh Kiszka omarmde die hard-rock clichés schaamteloos, indianenveren in de krullenbol, bloot bovenlijf en gilet, hij had duidelijk de kleerkast van Robert Plant geplunderd.
De meest overtuigende Led Zeppelin-imitatie kon je echter bij de drummer vinden: die benaderde echt het massieve geluid van John Bonham. De zang van Josh Kiszka haalde niet het niveau van Robert Plant, AC/DC was een betere benchmark, want de super hoge noten bleven bij dit jonkie achterwege. De frontman vroeg ons al van bij het eerste nummer, “Are you ready to groove?”, en dit was niet gelogen: we waren vertrokken voor een uitstekende classic rock show met een sterrol voor de gitarist Jake Kiszka: die toverde gitaarsolo’s uit zijn mouwen alsof het niets was en speelde gewoonweg verbijsterend goed: Pearl Jam heeft er een serieuze concurrent bij, hoe Jake solo’s speelde met de gitaar in zijn nek hebben we er nog maar weinigen zien doen. De hard-rock-sound van de band was dus uitstekend, met af en toe ook een beetje southern rock invloeden toen de bassist op de Hammond begon te spelen.
Punt van kritiek was wel het gebrek aan pakkende songs die bleven hangen: wat betreft het pure songschrijven staan ze nog niet aan de knieën van bands als Wolfmother of zelfs The Datsuns, bands die een rechtvaardiger referentiepunt zijn dan Led Zep of AC/DC. Maar goed, dat komt misschien nog.
In ieder geval zagen we hier de geboorte van een nieuwe stadionband, een toekomstige headliner van Werchter of Pukkelpop. Zelf zouden we ook nooit vijf sterren geven aan de platen van Muse of Artic Monkeys, dat gebrek aan erkenning door de critici belet deze bands niet om een massapubliek een fantastische festivalervaring te geven.
Greta Van Fleet was groots, de goede nummers komen wel, geef ze wat tijd om de lat hoger te leggen.
Setlist
Brave New World-Highway tune-Edge of darkness-Flower power-You're the one-Evil-Lay down (candles in the rain)-Watching over - When the curtain falls
Bis: Black smoke rising -Safari song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/170
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Inleiding - Faded Weekender 2018 - Een tweedaagse vol elektronica en hiphop is wat we afgelopen weekend voorgeschoteld kregen in de Trix. Dat we Faded dit jaar tot grootste pechvogels kunnen benoemen, hoeven we niet onder stoelen of banken te steken.
Overzicht dag twee - Een hele resem aan artiesten waaronder Sophie en James Vickery cancelde op zaterdag. Maar Faded zou Faded niet zijn als ze dit niet vakkundig oplosten. Ze haalden klepper Danny L Harle als vervanging naar België en gaven ze opkomend talent Miss Angel de kans om het beste van zichzelf te geven, aanvullend op de line-up een optreden van o.a. Darrell Cole en een DJ-set van niemand minder dan Mount Kimbie. Klinkt als een goed avondje uit, toch?
Darrell Cole
Darrell Cole is een van de drukst bezette rappers van het moment. Met, op nog geen half jaar tijd, 3 EP’s op zijn palmares weet hij zich zeker en vast bezig te houden. De dag voor Faded bracht hij het laatste van dat drieluik ‘Fully Loaded’ uit. IJzersterk wat hij daar doet, ook live weet Cole dit waar te maken. Beats die flirten met jazzy nineties funk, waarmee hij in een mum van tijd het Antwerpse publiek weet te overtuigen. Darrell Cole is zeer goed op weg om de top van onze Belgische hiphop scene te bereiken, en het zou niet verbazen moest hij daarna ook andere oorden veroveren.
Poppy Ajudha
De Britse Poppy Ajudha is je waarschijnlijk nog vrijwel onbekend, maar hou deze artieste in de gaten. Poppy brengt minimalistische neo-soul met jazzy R&B-invloeden, ideaal om weg te dromen en jezelf voor te bereiden op een stevige nacht. Haar act staat misschien nog in de kinderschoenen, maar ze is op goede weg om het te maken. Een sterke prestatie die meer nieuwsgierigheid opwekt …
Alia
AliA is nog zeer jong, én al enorm ‘hot’. Afgelopen zomer stond ze al op tal van grote festivals waaronder Horst, Pukkelpop en Couleur Café ; ook dit najaar is ze moeilijk weg te slaan van de grote feestjes. Ze mocht onlangs onze Nederlandse buren op ADE overtuigen en ook op Faded kreeg ze een felbegeerde spot. Met een bagage vol funk, hiphop en soul bracht ze iedereen aan het dansen en gaf ze een perfecte opwarmer voor de headliners van die avond. AliA maakte deze koude herfstnacht voor iedereen een pak warmer en zorgde voo bewegende benen op de dansvloer.
Danny L Harle
Danny L Harle weet hoe hij het feest op gang moet trekken. Hoe absurder, hoe meer gelinkt aan happy hardcore, hoe beter. Remixen van “Call Me Maybe” van Carly Rae Jepsen en ‘Wrecking Ball” van Miley Cyrus, voelt hij perfect aan wat zijn publiek wilt en goed vindt. Hoe vrolijker, hoe prettiger. Hoe gestoorder hoe beter. Zolang je er maar niet op kan blijven stilstaan.
Een grote teleurstelling toen Sophie cancelde, maar deze legende maakte dit dubbel en dik goed. Faded kon geen betere act ter vervanging kiezen!
Mount Kimbie (DJ-set)
Als we dan toch een tikkeltje kritiek mogen geven op heel deze avond, doen we dat op de zeer droge en teleurstellende DJ-set van Mount Kimbie. Waar Danny L Harle zijn uiterste best deed om een zeer opbouwende set voor te schotelen, ging Mount Kimbie de mist in en overtuigden zij absoluut niet. Zij? Correctie. Hij. Mount Kimbie speelt live normaal gezien met twee, maar voor deze DJ-set stuurden ze slechts het éénvoud. Een gemakkelijke oplossing, waar het publiek een beetje sceptisch tegenover stond. Niet de beste zet, en dat voelde Mount Kimbie aan . Spijtig …
Organisatie: Faded (ism Trix, Antwerpen)
Altijd spannend om twee mij totaal onbekende bands te gaan bekijken. De eerste heette Magic Shoppe en kwam uit Boston, Massachusetts maar dat had evengoed Manchester, England kunnen zijn. Want ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ze hard hun best deden om zo Brits mogelijk te klinken. Zelf omschrijven ze hun muziek als 'hypnotic reverb rock'. Hypnotisch dan in de betekenis van slaapverwekkend, adequate omschrijving! Ikzelf zou ze ergens situeren op de grens waar postpunk de psychedelica ontmoet. Ze wisten wel een eigen solide sound te creëren maar die klonk me toch te gestroomlijnd. Maar hét zwakke punt was zanger van Josiah Webb, die het kinderkoor net ontgroeid leek. Wat klonk die bedeesd terwijl hij er ook al niet veel zin in leek te hebben en af en toe een geeuw niet kon onderdrukken.
Het verschil met Bambara (New York), die meteen voor de frontale aanval koos, kon niet groter zijn. Een vreemde naam, Bambara is eigenlijk een taal die door zowat zes miljoen mensen wordt gesproken, voornamelijk in Mali. Ik weet niet of ze het daar gezocht hebben maar ik vind Bam-ba-ra fonetisch wel passen bij hun muziek die je als luide, nachtmerrieachtige postpunk zou kunnen omschrijven.
Voor zover ik weet bestaat de groep nog steeds uit drie leden, bassist William Broomshire en de tweelingbroertjes Reid (gitaar, zang) en Blaze Bateh (drums), die beiden onlangs ook de hort optrokken met Liars, en ik vermoed dat de twee extra gitaristen die we hier zagen er waren om Reid Bateh zich volledig op de zang te laten concentreren.
Reid bleek trouwens een begenadigd frontman die zich werkelijk smeet, op gevaar van eigen leven soms. Een paar keer werd een lelijke valpartij slechts op het nippertje vermeden. Zijn gehuil had iets beangstigends en zorgde samen met de venijnige gitaren voor een apocalyptische sfeer. Het deed me sterk denken aan The Drones of The Birthday Party. Heel intens maar naar het einde toe klonk die immer kolkende woordenstroom ook wat vermoeiend en trappelde het muzikaal misschien iets te veel ter plaatse.
Hoewel, eindigen deden ze dan weer met een finale uppercut: het, euh, monumentale “Monument”, misschien wel het beste nummer van de avond.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Niemand die beter begrijpt dan Chan Marshall hoe minder meer kan zijn. Ze is op haar best wanneer haar stem onbevangen en zuiver je oren bereikt. Met het 10de Cat Power album ‘Wanderer’ - meteen ook het eerste sinds ze haar label Matador verliet - is ze opnieuw op tour. Na Parijs was het de beurt aan Brussel, waar ze in een uitverkochte Ancienne Belgique haar nieuwe album ‘Wanderer’ kwam voorstellen (label: Domino - release date: 05/10/2018).
Na het relatief klankvolle Sun keert Cat Power 6 jaar later terug naar haar vertrouwd minimalisme. Vorige succesplaten zoals ‘Moon Pix’ en ‘The Greatest’ werden gekenmerkt door een perfecte balans tussen een uitstekende band enerzijds en een ongestoorde, karaktervolle zang anderzijds. Ditmaal tilt Cat Power dat minimalisme echter tot een nieuw niveau, want de kracht van ‘Wanderer’ zit in zijn schaarsheid. De muziek wordt in dit album uitgekleed tot slechts enkele metronomische en repetitieve piano of gitaarakkoorden, met af en toe misschien nog wat occasioneel gedrum. In de plaats krijg je sterke lyrics, vol emotie en kwetsbaarheid, die de bijzondere kwaliteit van Cat Power majestueus belichten: het hese timbre van Marshall’s betoverende stem.
Die avond in de AB gaf Chan Marshall zelf ook een ‘zwervende’ indruk. Hoewel ze erom gekend is onvoorspelbaar te zijn, had ze er dit keer wel duidelijk zin in, ook al was er nauwelijks interactie met het publiek. Introvert en zweverig ging ze helemaal op in haar eigen performance volgens een toewijding die charmeerde. Dat resulteerde wel in een enigszins onverdienstelijke rol voor haar drieledige band - met drumster Alianna Kalaba, gitariste en bassiste Adeline Jason en Erik Paparazzi op de toetsen - die gerust wat meer op de voorgrond had mogen treden. Om de een of andere reden was Marshall ook continu in conflict met de geluidstechnicus en naar mijn indruk onterecht. Doorheen de hele set had ze een sterke stem, krachtig maar tegelijk fragiel en rustgevend, waarmee ze moeiteloos de hoge noten nam.
We kregen ongeveer de helft van de nummers uit ‘Wanderer’ te horen, met onder meer “Horizon”, “Robin Hood”, “Woman” en “Me Voy” (het had gerust wat meer mogen zijn). Daarnaast zong ze enkele covers zoals “Into My Arms” van Nick Cave en ook een knappe versie van “These Days”, een Jackson Brown-nummer op Nico’s debuut solo-album ‘Chelsea Girl’.
Met “Cross Bones Styles” and “Good Woman” greep Marshall terug naar haar oudere werk. Haar sets zijn dan ook steeds een verrassing. Als afsluiter kregen we een gestripte versie van “The Moon” die recht door het hart ging. Ook al was de uitvoering zo basic als het maar kon, het klonk heerlijk warm en paste zo perfect in de intimiteit als rode draad doorheen het hele optreden. Marshall is een gevoelsmens. Het zal daarom uit eigen ervaring en nog niet volledig verwerkte issues zijn dat ze Brussel ten slotte moed insprak met de woorden “For everyone trying to love those that don’t love you back, I wish you strenght in letting go”.
Cat Power heeft er nooit voor teruggedeinsd om te ontleden wat rommelig, emotioneel of kwetsbaar is. ‘Wanderer’ mist de gepolijste fijnheid van een popalbum, maar weerspiegelt Marshall’s vermogen om te confronteren en kritisch te kijken op een manier die haar muziek vereeuwigt als een weerspiegeling van het leven en de realiteit. Daarom kregen we dit keer niet die extraverte soulzangeres te zien. Wel een fragiele singer-songwriter die je raakte met haar intieme simpliciteit. Maar wat ze ook brengt, vanaf het moment Marshall haar robuuste stem op je loslaat, begint de epifanie en is dat het enige wat je nog wil horen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Greenhouse Talent
Buda Kunstencentrum: Een brok Kortrijkse geschiedenis
We werden door de Doom metal band Loose License uitgenodigd om exclusief de voorstelling mee te maken van de band zijn gloednieuwe video 'The Coronation of the Lizard'. Deze gloednieuwe single werd eveneens op demo uitgebracht, met daarop 'The Utopian Journey' (2017) en 'Inferno' (2016). Deze voorstelling ging door in Buda Kunstencentrum, en dat is toch een brok geschiedenis uit Kortrijk waar we niet zomaar willen en kunnen aan voorbij gaan. Dit kunstencentrum is namelijk gevestigd in het centrum van Kortrijk en verwijst naar het buda-Eiland, een eeuwenoude wijk in Kortrijk. Op deze historische site bevond zich o.a. het Broelmuseum. Dit monument uit de 18ste eeuw werd omgevormd tot Buda Kunstencentrum. Waar met de regelmaat van de klok theater en andere voorstellingen, tot festivals doorgaan. Zoals NEXT festival dat doorgaat van 8 november tot 1 december 2018 (Info: http://www.budakortrijk.be/nl/festivals/next-festival-2018 )
Nauw verbonden met Buda Kunstencentrum is de Budascoop. Deze bevindt zich in de gebouwen van de voormalige Pentascoop (1975). Dit was een cinema complex met vijf zalen, als onderdeel van de Kinepolis-groep. Nadat diezelfde groep een nieuw complex had gebouwd in Hoog-Kortrijk, medio 1990, werd de toekomst van Pentascoop plots onzeker. Als onderdeel van kunstencentrum BUDA werd de voormalige Pentascoop begin jaren 2000 omgebouwd tot een cruciale schakel binnen de werking van dit kunstencentrum. De focus ligt op films uit het eerder alternatieve filmcircuit. Dit uit binnen en buitenland. Op de bovenverdieping werden bovendien twee filmzalen omgebouwd tot podia, waar theatervoorstellingen worden gegeven. Meer informatie betreffende Buda Kunstencentrum en Budascoop, vinden jullie via de website: http://www.budakortrijk.be/nl
‘The Cornonation of the Lizard’ (video)
Nadat de voltallige band een korte toespraak had gehouden, gaan de lichten uit, en komt een dreigend geluid uit de donkerste hoek van de zaal. Binnen een duistere doom sfeer, zoals we dat van Loose License ondertussen gewoon zijn, komt een al even duistere gedaante uit het bos tevoorschijn. Getooid in monnikspij en met een zeis, gaat de dood op zoek naar een verloren ziel. Op de grond ligt een half naakte man, die prompt wordt meegenomen en aan een boom vastgebonden. Gekruisigd als Christus. In een oerschreeuw vanuit het duister roept die persoon zijn woede, frustratie en pijn uit waardoor demonische wezens uit datzelfde bos ontwaken. Het meest opvallende aan deze nieuwe song, en video, is dat Loose License zijn roots als doom metal band nog steeds trouw is gebleven, de intro doet me nog steeds denken aan Black Sabbath, maar ondertussen ook andere muziekstijl - die minstens even donker en dreigend zijn - daaraan toevoegt. Want na die dreigende traag op gang komende ondertoon worden alle registers, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Na een verschroeiende climax blijft enkel chaos, leed, dood en pijn over. Beeld en muziek vloeien bovendien zodanig perfect in elkaar, dat het lijkt alsof je naar een spannende Horror film kijkt. Althans de intro daarvan. Want in die circa veertien minuten wordt een beeld opgehangen die ons doet uitziet naar meer duistere krachten, die aanvoelen als klauwen die je de adem ontnemen.
Optreden Metalbar 'Den Deugniet' – Verslag
Na de voorstelling van de nieuwe video zakten we af naar Metalbar 'Den Deugniet'. Een zeer gezellig café gevestigd midden het centrum, nabij de parking Houtmarkt. Zeer centraal gelegen, en dus heel goed bereikbaar. Maar vooral een uiterst gezellig metal café, waar een gezellige atmosfeer heerst. Loose License (*****) bewees in het verleden reeds dat ze veel meer zijn dan een zoveelste doom metal parel in een lange rij. Op basis van die nieuwe video/single stellen we al vast dat de band verder blijft evolueren. Dat blijkt dus ook live het geval te zijn.
We zien een band waarvan de bandleden meer dan ooit dezelfde richting uitkijken, dat kan ook niet anders als je zoveel tijd samen doorbrengt. Maar je hoort en ziet dat hier eveneens een vriendschapsband is gesmeed door de jaren, die zorgt dan weer voor een kruisbestuiving waarbij grenzen worden verlegd. Die typische doom metal elementen komen nog steeds boven drijven bij Loose License. Maar daar waar in het verleden nogal vaak uit datzelfde intensieve vaatje werd getapt - waar niets mis mee is uiteraard -, hoor ik dus duidelijk een band die veel meer variatie steekt in zijn muziek. Tempowisselingen en verschroeiende climaxen die de haren op onze armen doen recht komen volgen elkaar met de regelmaat van de klok op. Meermaals krijgen we koude rillingen doordat de al even verschroeiende riffs en drumsalvo's, gecombineerd met een veelzijdige vocale aankleding, de poorten van de Hel letterlijk open zetten.
Kortom, Loose License is anno 2018 vooral een goed geoliede machine, die vooruit kijkt, evolueert en zichzelf blijft heruitvinden. Met respect voor hun doom verleden.
Typische doom metal, die je de ademt beneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de meest donkere hoek van de kamer
Van een gevarieerde set, waar doom elementen worden vermengd met andere donkere muziekstijlen (we horen subtiel zelfs streepjes black tot death metal boven komen) gaan we over naar een doom metal act in zijn meest pure vorm. Hooded Priest (****). Deze Nederlandse Occulte Doom metal band ontstond in 2006. Ondertussen heeft Hooded Priest zijn sporen verdiend binnen het doom metal gebeuren, en daarop ook zijn stempel gedrukt. Het meest in het oog springende element binnen deze band is de tot de verbeelding sprekende frontman Luther 'Finlay' Veldmark, die met lange baard, grijze haren en monnikspij lijkt op een hogepriester uit horror verhalen waar satanische taferelen plaats grijpen. De theatrale manier van doen, blijkt dan ook een meerwaarde bij Hooded Priest. Dat is op de plaat zo, dat blijkt live ook het geval te zijn. Ook wat muziek betreft blijft Hooded Priest bewust dwalen binnen die typische doom atmosferen.
Het wiel opnieuw uitvinden, daar doet de band niet aan. Pure doom metal brengen die je koude rillingen bezorgt weer wel. Daardoor worden voorheen geopende poorten van de Hel pas echt compleet open gezet. Met een stem die klinkt als een oerkreet uit diezelfde Hel, doet Luther, gerugsteund door muzikanten die tovenaars zijn met riffs, een aardbeving ontstaan. Waardoor demonische wezens het prompt overnemen. En je letterlijk bij de keel grijpen tot je, compleet waanzinnig geworden, uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Nee, bijster origineel is dat inderdaad allemaal niet. Hooded Priest is dan ook een typische doom metal act, zoals we er veel tegen komen. Maar de band straalt wel die duisternis uit, die je de adem ontneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. En dat is nog steeds hoe we onze boterham doom het liefst eten.
We keerden dan ook tevreden, met een krop in de keel, naar huis terug. Na wat een avond kan genoemd worden waar we weer eens een mijlpaal hebben meegemaakt binnen Nederlands en Belgische doom metal.
Organisatie: Vzw de Lizard + Loose License
In een mum van tijd verkocht Mac Demarco al de tickets voor zijn show in De Roma. De zaal stond dus overladen vol en mensen keken uit naar wat één van de meest entertainende indie-shows van het jaar zou moeten worden. Helaas draaide dit anders uit en zette Mac Demarco een zwakke show neer met enorm weinig hoogtepunten.
Na een onvergetelijke passage in de Ancienne Belgique vorig jaar, wisten we wat we van Mac Demarco shows konden verwachten. Nummers om op te dansen, maar ook uw lief eens goed vast te pakken, tonnen vol sfeer en vooral heel veel plezier. Laat ons zeggen dat we bij dit optreden, die laatste 2 aspecten konden weglaten.
Mac startte zijn show met “Salad Days”, een perfect nummer om een avond goed mee te beginnen. Of dat zou toch moeten. Hier liep het al wat mis, want het nummer werd gewoon afgerammeld zonder weinig emotie en enthousiasme. En eigenlijk ging dit geringe tijd verder.
Nummers als “Ode to Viceroy”, “My Kind Of Woman”, “Freaking out The Neighborhood” en “Chamber of Reflection” waren heel leuk om nog eens terug te horen, maar daar bleef het dan ook bij. Enthousiast werd het publiek er niet van, en Mac Demarco al helemaal niet.
Als we dan toch een hoogtepunt in de show moeten aanduiden, gaan we voor het deel dat Demarco zijn muzikanten even overnamen en covers begonnen spelen. Het publiek stond wat raar te gapen en vond het vrij saai. Dat was te merken aan enkelen die er de brui aan gaven en besloten vroeger naar huis te gaan. Wie er dan wel weer plezier in had, was de band zelf. Zij stonden tonnen plezier te maken op het podium. Toch enig puntje van enthousiasme tijdens deze show. Wat een opluchting!
Had Mac Demarco een slechte dag? Of had hij voor de show niet genoeg gedronken om zich te amuseren? Wie zal het zeggen. Wij zijn er van overtuigd dat hij beter kan en willen hem zeker die kans nog geven. Rematch?
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Frankrijk heeft er een nieuw exportproduct bij onder de vorm van Hyphen Hyphen. Het Franse trio verwerft sinds 2015 faam in ons buurland met hun oppeppende elektro-pop en deze golf is nu ook in België toegekomen. In een uitverkochte AB kwam de band hun nieuw album ‘HH’ voorstellen.
Sonnfjord heeft het geluk om te mogen openen en dat doen ze goed. Met hun indie- elektrosound kon de band rond frontvrouw Maria-Laetitia een nu al zo goed als volgelopen AB netjes inpakken en afleveren een half uurtje later. De set is kort, maar krachtig. In amper een half uur weet Sonnfjord zelf bij de stijfste hark een kniezwengel of ritmisch knikje met het hoofd te weeg te brengen.
Het publiek heeft al even kunnen snoepen, maar het is duidelijk waarvoor iedereen hier is vanavond. Met luid geroep, gestamp en geklap wordt Hyphen Hyphen vriendelijk verzocht om het podium te bestormen. En dat doen ze! Vergezeld van pompende bas en lichtelijk epilepsie-veroorzakende stroboscopen bestormt het Franse vijftal het podium.
Openen doen ze met “Take my hand”, wat tevens ook de opener is van hun nieuwe album. Het is duidelijk vanaf het begin, het wordt een topavond. En dat weet ook Santa, frontvrouw van dienst.
Na het eerste nummer maakt ze de toeschouwers nog gekker door volgende gevleugelde woorden de zaal in te sturen: ‘ca sera extraordinair, ils sont fous les Belges’.
Wie de band volgt op sociale media weet dat de vijf leden in het dagelijkse leven ook beste vrienden zijn, en dat weerspiegelt zich op het podium. Het lijkt alsof ze evenveel plezier hebben als toen ze voor de eerste keer op het podium stonden, wat absoluut niet zo is, want wat een showbeest is de first lady van Hyphen Hyphen. De afwisseling tussen hyperactief rondspringen en lichtelijk geile dansjes brengt iedereen in vervoering.
Het is wachten tot het derde nummer “Cause I got a chance”, voor een ontploffing in het publiek en bij het bekendere “Like boys” worden alle kelen opengezet en komen er kleine scheurtjes in het dak van de Ancienne Belgique.
Opvallend zijn de verschillende stijlen die de band naar voor brengt. Een nummer zoals “Take my hand” heeft duidelijk iets weg van hiphop, maar met “The way you stay” bewijst Hyphen Hyphen dat een meer ingetogen nummer ook zijn plaats heeft tussen de energiebom van een set.
De balans van de set gaat meer in de richting van het nieuwe album met af en toe een oud nummertje er tussen. Het is waarlijk een plezier om de band bezig te zien. Bassiste Line is monsterlijk en ook gitarist Adam geeft zichzelf voor 137 procent.
Ook was er sprake van, vermoed ik toch, een primeur. Wanneer het publiek het eeuwenoude ‘Waar is dat feestje’ scandeert, kan de drumster Zac niet anders dan hieraan meedoen, en voor we het wisten werd er een nieuw nummer van gemaakt en stond Santa mee te brullen met, iets wat fonetisch toch leek, ‘Waar is dat feestje’.
Als kers op de taart krijgen we als encore “Be high with me” en “Just need your love” heeft de eer om deze prachtige set af te sluiten. Zelfs na het laatste nummer wil de band duidelijk nog even doordoen en dat doet de frontvrouw ook. Ze duikt het publiek in en speelt een spelletje verstoppertje met het publiek. Ze verdwijnt in de massa in het staande gedeelte en 20 seconden later staat ze op het balkon. Een kat- en muisspel dat het publiek duidelijk kan smaken.
Met pijn in het hart, en eigenlijk iets te vroeg, neemt de AB afscheid van het Franse vijftal, want de set mocht wel nog iets langer duren. Alles zat goed die avond, een ongelofelijk sterke zangeres, energieke bandleden, prachtige belichting. Het enige minpuntje is de cameraman die als een gek over het podium liep. Leuk voor achteraf, maar tijdens de show zorgde dit voor een paar rollende ogen.
Een nakend stroomtekort dreigt deze winter België plat te leggen. Vanavond werd de oplossing zomaar gratis aangeboden: haal er een beetje bij een Hyphen Hyphen, want deze ADHD’ers hebben een ton of 34 energie over. Een optreden voor jong en oud, hiphopper of rocker, iedereen wordt verliefd op Hyphen Hyphen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hyphen Hyphen - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/146
Sonnfjord - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/145
Organisatie: Progress Booking + Ancienne Belgique, Brussel
Opnieuw grijpt de Britse gitaarvirtuoze Anna Calvi ons bij het nekvel met een adembenemende , bezwerende trip. Niet in een hokje te duwen , scherp , dreigend , onheilspellend, donker, spannend , grimmig en hijgend halen we de eindstreep!
Ze is toe aan haar derde plaat ‘Hunter’, een doorbijtertje ! In een huiverachtig decor en sfeerschepping , een weekje voor Halloween , voelen we een unieke , mystieke , mysterieuze spanning, een soundtrackgevoel van een western noir van Q Tarentino , E Morricone of de paden van A Badalamenti en D Lynch. Stoere songs in een hobbelig parcours, die de instrumentatie ruimte biedt en de klemtoon legt op haar stem- en gitaarvariaties. Met z’n drie zijn ze sterk op elkaar ingespeeld , de toetseniste en de drummer volgen de bewegingen van hun gitaargodin, die als een duivelse zeemeermin haar prooi tegen de klippen aan jaagt. Een ‘femme fatale’ kan je wel zeggen, door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
Een rode gloed schittert over het podium als opener “Rider to the sea” wordt ingezet met het galmend gitaargetokkel . Solo en instrumentaal gaat ze aan de slag in een even rood pakje, de lippen gerood, met zwart lonkende gekrulde haren en in zwarte broek. Alsof het podium plots een rots wordt, waar ze bovenuit steekt en ze ons overspoelt met haar klanken. De nummers palmen ons in en laten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos. “Indies of paradise” barst open door verbeten gitaarerupties, die gedoseerd sfeer creëren door de keys en het drumspel. En verder krijgt het nummer vorm door haar indringende, demonische blik.
Er is ruimte voor meeslepend, sfeervoller werk op de titelsong van de nieuwe plaat . Cinematografisch, filmisch waar zachtheid en subtiliteit de rusteloosheid verdringen op een “Swimming pool” en het sobere “Away” , die ze goed als opnieuw solo verzorgt . De andere songs zijn nighttime killers , die aan Wovenhand , Cohen , Cave , Soap & Skin ‘(Anja Plaschg), Nico , Patti Smith , Siouxie Sioux of Polly Harvey kunnen gelinkt worden .
In haar gitaarspel, de effects , haar vocals en het samenspel worden ‘Emotie’ en ‘Dramatiek’ uitgedrukt. “As a man” brengt ons in die stemming , op het bevreemdende “I’ll be the man” gaat ze lekker Wagneriaans tekeer , het recente “Alpha” , met z’n tempowissels, raast over ons heen en apocalyptisch gaan we ten onder op “Wish” . Het oudje “Desire” , haar doorbraak btw , is fijn, grillig en doortastend . “Don’t beat the girl out of my boy” onderstreept het kluwen van de genderneutraliteit en het vinden van seksuele vrijheid.
Wat een boeiende afwisseling in het genre. Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; de onwennigheid van vroeger is verdwenen , ze is een hongerige wolf(in) die het publiek als prooi heeft . Niet in schaapskleren dus.
De stroomstoten die ze toediende, bieden dynamiek, levendigheid , scherpte en emotionaliteit! In de bis blijft het even pittig, broeierig, huiverend , energiek met terug eentje van haar debuut, “Suzanne & I” . In die onheilspellende sounds gaan we tot slot volledig ten onder op Suicide’s “Ghost rider” , sterk uitgediept door repetitief dreunende, opbouwende, pulserende beats en galmende gitaarklanken . Een katharsis op z’n Alan Vega’s … Even doorspoelen dus!
Anna Calvi - Spektakeltheater waar stem en muziek prachtig samenvloeien . Ze verdient meer airplay , dit muzikaal talent, die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt! Wat een présence.
Organisatie: Botanique, Brussel
Whispering Sons heeft een full album uit en stond in het voorprogramma van Gang of Four. Helaas enkele dagen voor het optreden moesten ze wegens familiale omstandigheden het concert afzeggen. Het vrij onbekende West-Vlaamse trio Vaal kwam hen vervangen.
Was het daardoor dat Vaal praktisch geen volk in de zaal had staan toen ze eraan begonnen? In elk geval trokken ze er zich niets van aan. Ze brachten een eigenzinnig mix van elektro met een wave gitaar en gedeclameerde teksten (denk aan een mannelijke versie van Anne Clark). De lange intro’s waren haast soundscapes. Apart was het en wanneer de song goed was dan was het echt geslaagd. Helaas zaten er wat mindere stukken tussen maar de goede tracks doen het beste vermoeden voor de toekomst.
Gang of Four is een Britse band (Leeds) die al bestaat sinds 1977. Ze waren met hun muziek een scharnierpunt tussen de punk en wave. De band kende geen groot commercieel succes maar ze beïnvloedden wel veel andere bands. Deze avond waren ze afgezakt naar Kortrijk voor hun tournee doorheen Europa. Ze kenden verschillende line-ups en een hiatus. Momenteel is enkel gitarist Andy Gill nog als origineel lid aanwezig in de band. De rest zijn drie jonge snaken die nog niet geboren was toen ze hun beste platen maakten. Ze brachten ook dit jaar een nieuwe EP uit .
Andy Gill kwam op en misbruikte zijn gitaar gedurende enkele minuten zodat deze schreeuwde en jankte. Daarna vlogen ze erin. Het geluid stond loeihard. De gitaar kraste en snerpte in de oren. De drum en de bas droegen het optreden. Vooral de bass vond ik indrukwekkend. Telkens werd er zo een snedige en heerlijke groove gelegd. Daarop kwam de zang van John Sterry en de mishandelde gitaarklanken van Gill. Het concept werkte voor een half uur perfect maar gebrek aan melodie en een stereotiepe opbouw van de nummers zorgden ervoor dat het ook wat inzakte. “I Love A Man in a Uniform” kon dit amper veranderen. Het was trouwens geen al te schitterende versie. Ze brachten ander oud materiaal veel beter dan dit.
De setlist zat goed in elkaar met natuurlijk nogal wat nummers uit hun debuut ‘Entertainment’. De nummers die niet mochten ontbreken werden gespeeld tot het recentere “Isle of Dogs”. Het optreden was niet slecht maar heel degelijk en ze brachten een weirde vibe mee. Met de juiste attitude zeg maar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Gang of Four
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/103
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Jon Hopkins, de Britse elektronica-producer kwam zijn nieuwe plaat ‘Singularity’ voorstellen in de AB. De man maakte elektronica die zowel op het hoofd en de benen mikt en dus een intellectueel en ouder publiek aantrekt dat talrijk opgekomen was in de AB, want die was uitverkocht.
Het optreden moest het vooral van de visuele elementen hebben, want Hopkins zelf deed niet veel meer dan van achter zijn decks aan wat knopjes draaien. Die visuals bestonden uit zijn videoclips, en hij had ook danseressen meegebracht die met een soort van ‘Star Wars’ lichtsabels als majorettes hun stokjes draaiden, zodat er visuele patronen ontstonden die de beats ondersteunden.
Hopkins’ techno botst, scheurt en wringt langs alle kanten, en hoewel hij opbouwend werkt, is het toch lastig dansen op de man zijn elektronica. “Emerald rush” liet dat nog het meeste toe, met zijn manga-video die voor de herkenbaarheid zorgde, en een geluid ergens tussen de breakbeats van Moderat en Modeselektor.
“Neon pattern drum” en “Everything connected” klonken kaal en hard, met gescheurde breakbeats zoals Aphex Twin ze pionierde. We konden ons meer vinden in “Open Eye Signal”, onderkoelde, Teutoonse glitch-techno die maar bleef opbouwen en altijd op de rand van ontploffen stond, begeleid door een coole skate-board video. Ook “Collider” deed wat we voor de rest te weinig in de set van Hopkins terugvonden, ons op een trip meenemen. “Luminous beings” daarop, was het soort oscillerende science-fiction sterrenstelsel-exploratie die vanavond veel minder aan bod kwam, omdat Hopkins toch vooral voor de hardere klank ging.
Het was pas in de bis dat Hopkins de handen op elkaar kreeg, met onder meer zijn remix van “Magnets” van Disclosure, dus echt geslaagd konden we dit optreden niet noemen, het was eerder een opvolging van aparte nummers dan een geïntegreerde dj-set, we misten een goede flow die je naar adem deed happen of op een trip stuurde.
We moeten besluiten dat de Duitse minimalisten nog altijd strakker draaien dan deze Brit, en ook een Kieran Hebden van Fourtet zagen we op Best Kept Secret een strakkere en vooral leukere set spelen. Misschien is het dat die andere elektronica-artiesten veel meer dj-ervaring hebben en dus beter weten hoe ze een zaal moeten bespelen.
Hopkins viel vanavond tussen twee stoelen, een dansfeestje was het niet, en een langgerekte trip ook al niet.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
