Lokerse Feesten 2018 – DAG 8 – Kasabian – dEUS – Manic Street Preachers – Warhaus: dEUS rules!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-10
Danny Feys
Het Belgische Warhaus kon dag 8 openen op de Lokerse Feesten , de band rond Maarten Devoldere van Balthazar en z’n vriendin Sylvie Kreusch. Van een leien dakje liep het niet niet. Het nog toekomende publiek bleef behoorlijk statisch en reageerde lauw op hun slome, sensueel prikkelende donkere muziek.
Met zijn diepe , slepende stem kreeg Devoldere het publiek niet op zijn hand. De sfeer was er eentje zoals het weer vanavond , grijs en kil. Enkel bij “Beaches” en “Memory” kregen ze de handen op elkaar. En op hun laatste nummer “Mad World” werd er wat meegezongen. Warhaus stond ietwat te vroeg geprogrammeerd . We hadden hier liever een Moulin rouge podium of een donkere kroeg om hun sound tot zijn recht te laten komen …
Daarna kwamen de Welshmen van Manic Street Preachers. Voor me persoonlijk een aangenaam, prettig weerzien na negen jaar. Ze hebben een nieuwe plaat uit , ‘Resistance is Futile’ , hun 13e intussen, die ze willen promoten aan het Belgische publiek . Manic Street Preachers houdt van live spelen in ons landje . Trouwens, voor James Bradfield en C° is het podium een tweede biotoop.
Ze begonnen met hun grootste “ Motorcycle Emptiness” . De hitmachine bleef op volle toeren draaien. De twee nieuwe nummers namen helaas de vaart wat uit het concert.
Maar het waren de herkenbare “A design for live” , “Tsunami”, “ Kevin Carter”, “You stole the sun from my heart” en de afsluiter “ If you tolerate this “ die luidkeels werden meegezongen.
Een concert in crescendo dat jammer genoeg na een uurtje was afgelopen. Het had wat meer mogen zijn want na 32 jaar zijn de Manics nog steeds top.
Hoofdact van de dag waren dEUS, hoewel ze niet afsloten … dEUS, één van de beste én na vanavond wel dé beste Belgische band! We zagen de band rond Tom Barmam al tientallen keren en ze waren vandaag beter dan ooit. De nieuwe gitarist , Bruno De Groote, deed zowel vocaal als muzikaal Mauro Pawlowski vergeten.
Anderhalf uur speelden ze snedig en strak. Tom en C° waren supergemotiveerd en enthousiast. We hebben ze nog anders gezien.
Vanaf het tweede nummer, “The architect” sloeg het vuur in de pan. De hoogmis ging door met een retestrak “Fell of the floor, Man” , het wondermooie ‘Instant street” , het duistere “Quatre Mains “ , vol ritmewissels, “ Little Arithmetics”, de meebruller “Hotel Lounge” en een nog steeds subliem en zwaar rockend “Suds en Soda”.
Hierna konden we even op adem komen want het was een rollercoaster van vijf kwartier van het beste wat België en ver daarbuiten aan rockmuziek te bieden heeft.
De bis werd ingezet door Tom alleen met “Roses” ; de afsluiter “Nothing really ends” moesten ze ironisch genoeghelaas wat vroeger afsluiten door een plensbui die het podium onderwater zette.
In oktober beginnen ze aan een nieuwe plaat en we kijken er reikhalzend naar uit.
Als afsluiter had Lokeren de uit Leicester afkomstige Kasabian geprogrammeerd. Groot in eigen land maar dat garandeert niet hetzelfde op het vasteland. Helaas voor hen was het terrein na de hevige regen koud en half leeg. Aan hen om dit te kunnen keren, wat helaas niet lukte …
Op het podium amuseerden zanger Tom Meighan en gitarist Sergio Pizzorno zich kostelijk met elkaar maar wij bleven des te meer letterlijk in de kou staan.
Het was maar bij de echt bekende nummers “Days are forgotten” en “Re-wired” dat er meegebruld werd. Maar om mee te klappen , zoals Tom tientallen keren vroeg, werd weinig gevolg aan gegeven .
Ze speelden routineus en tapten ietwat te veel uit hetzelfde vaatje op hun nummers. Het kon het publiek niet ontdooien. Met “Fire” brachten ze hun beste nummer waar we ons konden aan verwarmen , maar het was ook meteen het laatste.
Kasabian - Sterk in eigen land maar hier nog zeker niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 – DAG 7 – The Prodigy – Soulwax – ’t Hof Van Commerce: So you can dance!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-09
Michaël Bultinck
De deuren van de Lokerse Feesten gingen open voor dag 7 en daarmee gingen ook de hemelsluizen open. Onstuimig herfstweer voor begin augustus met de troost in het achterhoofd dat de regen eigenlijk wel gekomen is. En om het helemaal goed te maken stond “’t Hof Van Commerce” geprogrammeerd als opener. Destijds vernieuwend, nu nog steeds marktleider en helemaal terug van nooit weggeweest.
… 20jaar … West Vlaamse hiphop gebracht door Buyse, Kowlier en 4T4. Niet mis te verstane teksten, een stevige beat, gekruid met een vleugje humor. Want dat maakt nu éénmaal ook deel uit van het product van ’t Hof. “Wen toch ook nooit sjance mee twere in Belgie, us playliste es utgelopen, …” dat is de spirit om de regen die met bakken uit de hemel valt te bestrijden. Terwijl alle moeite werd gedaan om de draaitafel droog te houden raasde de hit-machine door. Alle hits passeerden, en dat zijn er ondertussen heel wat.
Voor velen was ’t Hof dood en begraven maar niets is minder waar. Het klinkt vertrouwd maar zeker niet versleten. Drie topartiesten die lange tijd niet serieus werden genomen, verdienen ondertussen tonnen respect.
Hiphop viert nu éénmaal hoogtij dezer dagen maar ik ben benieuwd of de hedendaagse hiphopper er over 20 jaar nog zullen staan. Want vergeet niet: er is “NIEMAND GRODDER” dan ’t Hof Van Commerce!
Met de wind meegewaaid vanuit Gent recht op het podium van de Lokerse Feesten. Drie drums, synthesizers, drumcomputers, basgitaar,… kortom het podium was net groot genoeg voor Soulwax! Van het beste dat België te bieden heeft in de alternatieve dance-scene. Dat moet beschermd worden tegen weer en wind. De omstandigheden waren niet optimaal om hun nieuwste plaat ‘Essential’ voor te stellen maar ook dat hoort bij live shows. Een klassieker in het begin “No Drums” en één helemaal op het einde “NY excuse”. Daartussen één uur genialiteit zoals we dat al ruim 20 jaar kennen van Soulwax. Op het podium was het letterlijk zwart EN wit. Voor de doorsnede muziekliefhebber is dat ook zo bij Soulwax. Je bent ervoor of je vindt het maar niets. Wij zijn voor!
Tot zo ver de Belgische inbreng op dag 7 van de Lokerse Feesten wat het hoofdpodium betreft. Onder het motto: ‘wij zijn zo bizar als we eruit zien’, trekt The Prodigy nog eens op gang voor een reeks optredens. Keith Flint die volgend jaar 50 wordt met het eeuwige duivelskapsel en Keith Palmer (Maxim) met de al eeuwige witte schaduw rond de ogen. Samen met Liam Howlett vormen ze al bijna 30 jaar de meest extravagante Britse dansformatie die je kan denken. Een kat met negen levens want de carrière van The Prodigy is er één van toppen maar ook van dalen.
Telkens je denkt, nu is het definitief gedaan , zijn ze daar opnieuw. Blijven teren op die megasuccessen van de jaren ’90, plus de regelmaat van om de vijf jaar een nieuwe plaat, die evenwel nooit de successen kende van weleer. De laatste single met naam dateert van 2009 en is “Omen” waarmee ze de set begonnen. “Firestarter, “Voodoo People”, “Smack my Bitch Up” allemaal kregen ze een make over waardoor ze bijna onherkenbaar werden. Of het beter is? Nee. Is het vernieuwend? Ja. En daarmee baant The Prodigy zich een weg in het danslandschap van 2018. Gelukkig zijn er nog een paar vaste waarden die niet zullen verdwijnen. Flint heeft zich meer dan een uur staan opwarmen alsof hij de boksmatch van zijn leven tegemoet ging en Maxim ziet overal waar hij komt “Warriors”. Gelukkig is er op de Lokerse Feesten nog plaats voor een bisnummer, iets dat we in de huidige concertwereld jammer genoeg maar al te vaak moeten missen. Voor de grote fans onder ons, The Prodigy, 7 december, Vorst Nationaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 6 – Punkrockdag: aardbeving verwoest Grote Kaai
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-08
Erik Vandamme
‘Aardbeving verwoest Grote Kaai op Lokerse Feesten'’ … Het zou een minder leuke titel kunnen zijn, maar is het deze keer niet. Traditiegetrouw organiseert de Lokerse Feesten naast de Metaldag ook een Punkrockdag. Deze keer stonden kleppers van formaat op de affiche als Suicidal Tendencies, Dropkick Murphys, Bad Relgion en Turbonegro. Elk van hen deed de aarde dan ook letterlijk daveren onder onze voeten, de ene wat meer dan de andere.
Deze punkrockdag 2018 op Lokerse Feesten gaat de geschiedenis als 'legendarisch' althans naar onze mening. Aan de vele reacties te zien en horen naderhand, waren wij niet alleen met die mening.
The Living End - Australische aanstekelijkheid die aan de ribben kleeft
Chris Cheney (Guitars/Vocals), Scott Owen (Bas) , Andy Strachan (Drums) vormen samen het Australische trio The Living End (***1/2). De band timmert reeds 25 jaar aan de weg. En heeft dus al heel wat ervaring in het vak. Op 28 september komt de nieuwste schijf, het 8ste album ondertussen, van The Living End op de markt. De Australische band gaat uitgebreid op tournee en houdt dus ook halt op Lokerse Feesten. Ze mogen deze punkrockdag openen met een pure punkabilly set, waarbij vooral de Contrabas een voorname plaats inneemt. De drie bandleden vullen elkaar blindelings aan en stralen, net als op de nieuwe schijf trouwens, enorm veel spelplezier uit. Door die dosis levenservaring te vermengen met de nodige jeugdige spontaniteit - frontman Chris spreekt zijn publiek voortdurend aan - worden ook wij over de streep getrokken. Echter is het eerder die bijzonder aanstekelijke combinatie tussen gitaar, contrabas en verdovende drums dat ervoor zorgt dat we de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgen, waardoor je prompt begint te heupwiegen. Want hierop stil staan is onmogelijk.
The Living End doet met andere woorden wat elke openingsact moet doen. Die lont aan het vuur steken, om de boel tot ontploffing te brengen. Missie geslaagd!
Suicidal Tendencies - Mokerslagen in het gezicht tijdens het voorhouden van een spiegel van de realiteit
‘Join the army’ (1987), ‘Lights … Camera … Revolution’ (1990) of ‘Suicidal for Life’ (1994). Het zijn één voor één platen die kunnen omschreven worden als ware klassiekers binnen het zogenaamde crossover gebeuren. Zonder schroom kunnen we Suicidal Tendencies (****1/2) dan ook omschrijven als 'levende legendes'. De band is ondertussen niet stil blijven zitten, en brengt nog steeds nieuwe klasse platen uit. Bovendien zijn hun shows nog altijd hoogstaande crossover feestjes, waarbij geen spaander geheel blijft van de zaal. Toen we de heren zagen aantreden op EMP Persistence tour 2017 schreven we daarover: ‘Ook Suicidal Tendencies legden de lat vanaf het prille begin enorm hoog. Ze lieten er bovendien geen gras over groeien, en razen door middel van loeiende riffs, duivelse vocalen en die snoeiharde drumsalvo's een hoge dosis adrenaline doorheen de menigte. Die, ondanks een lange dag, nog de energie vinden om een laatste keer een wild feest te laten uitbarsten. Ook deze band brengt geen routineuze set, de charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan.’
Op Lokerse Feesten zien we een band die er zin in heeft, en vanaf de eerst noot iedereen bij de strot grijpt en niet meer los laat tot het einde. Mike Muir is bovendien een ware spraakwaterval die wijsheden verkondigt die niet alleen over hem gaan, maar over iedere aanwezige. Gerugsteund door top muzikanten, zoals drummer Dave Lombardo die een voorname rol speelt binnen de instrumentale omlijsting, mokerslag na mokerslag uitdeelt. Telkens dus tijdens het voorhouden van een spiegel, maar eveneens met de nodige dosis humor. De adrenalinestoten die de band uitdeelt zorgen dan ook voor heel grote mosh en circle pits . Op het einde mogen fans zelfs mee dansen en springen op het podium.
Om maar te zeggen, Suicidal Tendencies mogen dan veel jaren aan de weg timmeren, die vuurkracht van hun jonge jaren zijn ze gelukkig niet kwijt gespeeld. Integendeel zelfs. Voor het eerst ontstaat een aardbeving, waardoor een alles verwoestende tsunami ontstaat die alles om zich heen plat walst. Het zou niet de eerste zijn op deze avond. De band brengt bovendien op 17 september een nieuw plaat uit en beloofde nog terug te komen. Op basis van deze verwoestende oerknal, zien we daar nu al naar uit.
Turbonegro - Turbo, Turbo, Turbo sputtert een beetje
Turbonegro (***) mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt lijken op deze affiche. De band brengt altijd een schare fans, getooid in typische Turbojugend vest. Die waren ook op Lokerse Feesten in groten getale aanwezig. Turbonegro heeft wellicht niet meer de impact op een ruim publiek, als weleer, maar kon toch op heel wat bijval rekenen. Vooral de eerste rijen gingen lekker uit de bol. Maar toch kregen we eveneens het gevoel dat het vet wat van de soep is. Voor veel mensen was dit optreden een gelegenheid om nog meer rond de bar te gaan vertoeven, met een frisse pint in de hand de toch wel hilarische show van deze Noren bekijken en beluisteren. Humoristisch en energiek was het zeker en vast. Maar ooit was Turbonegro een wervelstorm die opstak en alles plat walste. Anno 2018 is Turbonegro eerder een voortkabbelend beek geworden, waarrond het toch nog steeds fijn vertoeven is. De echte fans malen daar niet om, en dansen alsof hun leven ervan afhangt en brullen zich de longen uit hun lijf van begin tot einde van de set.
Bad Religion - De wilde rit over een roetsjbaan zonder eindpunt
Het was ons opgevallen dat de meeste punkrock fans toch naar Lokerse Feesten waren afgezakt om Dropkick Murphys aan het werk te zien. Echter kon ook Bad Religion (*****) op heel wat bijval rekenen. De band speelt hun set op het scherp van de snee, door middel van voornamelijk kort en krachtige songs waardoor de fans geen tijd hebben om op adem te komen. Die ene vuurpijl is nog maar afgeschoten, en daar volgt al een volgende. Door die monotone strakke lijn aan te houden bestaat het risico dat het gauw zou kunnen vervelen. Maar niet bij Bad Religion. Eens Greg Graffin en zijn kornuiten je in hun greep hebben, is er geen ontkomen meer mogelijk. Het is alsof je op een wilde roetsjbaan bent terecht gekomen, waar maar geen einde aan komt. Zonder oponthoud blijft Bad Religion beuken op de poort, worden alle registers gedurende dat 1 uur open gegooid tot niemand meer stil staat. Graffin doet niet echt aan bindteksten, de band laat die muziek voor zich spreken en zorgt voor een wervelend punk feest zoals we dat zelden meemaken. We bleven dan ook verweesd achter na deze woeste rit over hobbelige wegen, zonder eindpunt.
En dan moest het ultieme punkrock feest nog komen.
Dropkick Murphys - Iers/Amerikaans Folk feest dat zorgt voor een allesvernietigende aardverschuiving
Dropkick Murphys (******) had nog iets goed te maken. De laatste keer dat we de band aan het werk zagen leverde Dropkick Murphys een iets te routineuze set af om ons compleet over de streep te trekken. Vanaf opener "Captain Kelly’s Kitchen" steekt Dropkick Murphys zijn publiek in de achterzak en laat niet meer los tot het einde. "The Boys Are Back" werd als een voetbal hymne meegebruld van vooraan tot helemaal achteraan. Of de geluidsnormen werden overschreden? We vrezen van wel, maar niemand maalde daarom.
Ook bij de daarop volgende Folk rock songs "Sandlot", "Johny, I hardly Knew You", "Barroom Hero" en het overweldigende "Caught in A Jar" ging dat dak er telkens opnieuw compleet af. Dropkick Murphys liet zijn publiek geen seconde los. De crowdsurfers vlogen over de hoofden heen en er leek maar geen einde te komen aan het feest. Bij de bisnummers mocht tijdens "Kiss Me, I’m Shitfaced" een pak bevallige vrouwen op het podium plaats nemen om samen met de band deze song uit volle borst mee te brullen, en niet alleen een dansfeest voor maar ook op het podium te doen ontstaan.
Besluit: Meer dan een uur lang creëert Dropkick Murphys een oorverdovend volksfeest en doet De Grote Kaai op zijn grondvesten daveren tot er geen spaander geheel blijft van de het plein. Als kers op de taart voegt Murphys daar een AC/DC cover aan toe "Dirty Deeds Done Dirt Cheap .
Setlist: The Foggy Dew (Sinéad O’Connor song) //Captain Kelly's Kitchen //The Boys Are Back //Prisoner's Song //Sandlot //Johnny, I Hardly Knew Ya //Blood //Barroom Hero //Caught in a Jar //Buried Alive //The Wild Rover ([traditional] cover) //The State of Massachusetts //The Walking Dead //Paying My Way //First Class Loser //Worker's Song //Rose Tattoo //Going Out in Style //Out of Our Heads ///Encore:///I'm Shipping Up to Boston //Kiss Me, I'm Shitfaced //Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AC/DC cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Dee Snider voorstellen lijkt mij net zo overbodig als vertellen bij welke band Axl Rose of Bruce Dickinson zingen. Sedert 2002 waren ze met Twisted Sister terug op tournee met hun oude werk want nieuw werk kwam er niet. Dat oud werk ook door de jeugd (her)ontdekt en gesmaakt. Feit is dat na het Alcatraz optreden van 2016 in Kortrijk Twisted Sister op pensioen ging. Ze hadden het jaar voordien al hun drummer (A.J. Pero) verloren (dood in zijn slaap). Bij Dee was de goesting echter nog niet voorbij en zo zag dit album het levenslicht.
We moeten zeggen dat voor dit soloalbum van Snider niets aan het toeval heeft overgelaten. Hatebreeds vocalist Jamey Jasta deed de productie. Enkele bekende muzikanten hielpen mee aan het album zoals Mark Norton (Lamb of God), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Joel Grind en Nick Bellmore (Toxic Holocaust), Alissa White Gluz (Arch Enemy) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow).
Ik was vooraf wat sceptisch tegenover het album maar Dee Snider heeft mij toch positief weet te verrassen. Het album klinkt iets donkerder dan het meeste van Twisted Sisters werk en het klinkt vrij snedig. Het heeft toch wel wat moderne invloeden onder de huid meegekregen. Zo zitten er wat trash invloeden in het gitaarwerk. Voor de rest hebben we natuurlijk nog Snider zijn monumentale (en vrij herkenbare) stem en zijn vrij catchy refreinen. Dat alles maakt dat het album vrij aangename luistervoer is geworden. Oké, soms is het wat clichématig maar er zitten genoeg songs tussen die toch boven de middelmaat uitkomen. Het trashy “Running Mazes” of “Tomorrow’s No Concern” zijn vinnige stukjes metal. Het iets ingetogener “I Am The Hurricane” is ook goed geslaagd. Ook het titelnummer is genietbaar met zijn melodieuze gitaarlijnen en een refrein dat het waarschijnlijk goed zal doen tijdens optredens.
Met “For The Love of Metal” heeft Dee Snider in elk geval materiaal om terug mee op tournee te gaan. Hij slaagt erin om met zijn trashy elementen de Twisted Sister-sound te verjongen en te tonen aan de wereld waarom hij nog niet hoeft afgeschreven te worden.
Lokerse Feesten 2018 - DAG 5 –Novastar - The Pretenders - Triggerfinger- Rock-'n-roll in de regen
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-07
Erik Vandamme
Snikheet was het op dinsdagavond 7 augustus. Net zoals dat al heel de zomer het geval is eigenlijk. Een mens snakt naar verkoeling, die zouden we krijgen in de vorm van een kort maar krachtige regenbui met donder en bliksem daarbovenop. Schade werd er niet vastgesteld maar die ene bui had wel een invloed op het verdere verloop van deze avond. Er was trouwens niet zoveel volk komen opdagen als op eerdere festivaldagen. Met Novastar, The Pretenders en Triggerfinger stonden nochtans grote namen binnen hun genre op de affiche, die rock-'n-roll heel hoog in het vaandel dragen. Een overzicht
Novastar (****)
Door onvoorziene omstandigheden hadden we Faces On Tv net gemist. We waren wel net op tijd om voormalige helden Novastar aan het werk te zien. Het was namelijk een tijdje geleden dat we van Novastar nog iets hadden vernomen, het leek zelfs alsof de band van de aardbodem waren verdwenen. De laatste tien jaar bleef het zelfs vrij stil rond Novastar na enkele eerder tegenvallende platen zoals 'Inside, Outside' (2014). Ondanks dat heeft Novastar altijd een bijzondere plaats in mijn hart blijven behouden. Alleen al door die twee magische concerten op Rock Werchter (2001 en 2004) en in 2006 op Crammerock. Met zijn nieuwe single “Home is Not Home” als voorloper van de nieuwe plaat ‘In The Cold Light of Monday’ die later dit jaar in de rekken zou moet liggen, lijkt Novastar zijn demonen te hebben overwonnen. Ook anno 2018 blijft Joost Zweegers net door zijn bijzondere warmhartige stem en uitstraling die gevoelige snaar raken. Vooral als Joost plaats neemt achter zijn piano, gerugsteund door zijn klasse muzikanten, krijgen we datzelfde kippenvelmoment als toen we de band zoveel jaar geleden zagen optreden. Bovendien straalt Joost na een moeilijke periode in zijn leven, weer enorm veel spelplezier en levensvreugde uit. Hij staat gewoon te stralen van geluk.
Besluit: Novastar zet door middel van een gezapige en aanstekelijke set de puntjes op de 'i'. We zien al uit naar de nieuwe plaat. Op basis van dit gezapige, magisch mooi concert lijkt Novastar - bij wijze van spreken - uit de doden te zijn opgestaan, klaar om de wereld weer compleet te veroveren en te ontroeren.
The Pretenders (*****)
Nog zo één van mijn voormalige helden kunnen we The Pretenders ook noemen. De band rond Chrissy Hynde straalt puur rock-'n-roll uit. Dat was in de jaren '80 zo, en dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Dat zou later blijken. Die jaren '80 verliepen trouwens heel woelig door drugsproblemen binnen de band. Zo overleed gitarist Honeyman-Scot aan een overdosis in 1982, en ook Peter Farndon die net om zijn drugsprobleem uit de band was gezet, overleed in 1983. Maar The Pretenders zijn nooit bij de pakken blijven zitten, en steeds stevig begane wegen blijven bewandelen. Chrissy Hynde , de dame is ondertussen 66 jarige, blaakt ondertussen nog steeds van gezondheid. Op haar stem en typische rock uitstraling staat eveneens nog geen sleet. Het meest opvallende. The Pretenders stralen op Lokerse Feesten nog steeds even veel spelplezier uit als anno 1987, en dat is toch een enorm groot pluspunt aan deze band en dit concert. Lekker aanstekelijke songs als “Private Life”, “Back On The Chain Gang”, “Don’t Get Me Wrong” klinken dan ook nog steeds even fris en monter. Chrissy staat heel goedlachs op het podium, en spreekt haar publiek constant aan.
The Pretenders heeft ook een nieuwe schijf uitgebracht, ook daaruit worden songs gebracht die even goed worden ontvangen als de kleppers van toen. De stoere rock chick die Chrissy is, houdt daarbij de teugels stevig in handen. En toch geeft ze de klasse muzikanten van dienst voortdurend de gelegenheid zichzelf in de schijnwerpers te zetten, ook dat siert haar. Zo krijgen we een korte maar heel energieke drumsolo van de nog altijd uit de eerste bezetting afkomstige drummer Martin Chambers die ons best kon smaken. Maar ook de gitaristen van dienst betoveren ons met verschroeiende riffs, telkens opnieuw.
Besluit: Ook al trekt Chrissy anno 2018 nog steeds de meeste aandacht naar zich toe. Ze blijft ondanks al die successen enorm veel respect tonen voor haar entourage, mede muzikanten en fans. Ze slaagt erin met het grootste gemak iedereen tot voorbij de geluidstoren zonder enige moeite over de streep te trekken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn.
Triggerfinger (****1/2)
Triggerfinger had eerlijk gezegd bij ons nog iets goed te maken. Toen we de heren zagen aantreden op Rock Herk schreven we daar het volgende over: '' Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer."
Triggerfinger had er deze keer duidelijk wel zin in. Vanaf die eerste noot had de band niet alleen oog voor de verschroeiende instrumentale omkadering, eveneens sprak Ruben zijn publiek prompt aan. Helaas had Triggerfinger toen af te rekenen met de natuurelementen. Een kort, maar bondige, regenbui met alles erop en eraan dwong de band om het optreden stil te leggen.
Triggerfinger komt na die stortvlaag terug voor een akoestische set, maar ook dat lijkt dus niet te lukken. Bij gebrek aan de werkende muziekinstallaties besloot Block en de zijnen de circa 600 honderd die hard fans die nog overbleven te vergasten op een DJ set. Met twee laptops en Spotify kreeg Block en drummer Mario Goosens die circa 600 overgebleven fans - waaronder ikzelf - toch aan het dansen. Meteen verdient Triggerfinger daardoor een ster extra, net omdat ze hun fans ondanks die moeilijkheden niet in de kou laten staan. Triggerfinger straalt daardoor eveneens enorm veel rock-'n-roll uit. Het getuigt dan ook van pure klasse hoe de heren dit hebben aangepakt. Hopelijk zien we ze volgend jaar terug voor een full set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.
Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.
Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.
Wat begon als een idee aan de toog , mondt nu uit in een debuutalbum. Hoe snel kan het gaan in het leven? A Slice of Life begon oorspronkelijk met het brengen van The Cure nummers. Gaandeweg kwamen de eigen nummers erbij. De sound is een mix van o.a. The Cure, Joy Division en David Bowie. Het staat ook in hun statement: ze willen de postpunk, darkwave en new wave van de jaren 80 doen herleven.
Opener “Restless Gods” kenden we al van de demo-EP. Een nummer dat wat invloeden van o.a. David Bowie bevat. “Older” is jaren 80 postpunk. Denk aan Psychedelic Furs, The Cure… Een fijne song met een aanstekelijk refrein en een fijne gitaarlijn naar het einde toe. Alle nummers van hun demo-EP uit 2017 zijn hier aanwezig. Maar het geluid en de productie maakt dat de nummers hier op ‘Restless’ beter tot hun recht komen. De drums op “The Marionette” klinken stukken beter en voller. “Sweet Sin” is een energieke en aangename song. De stem en de tekst van Dirk Vreys lijkt wat op die van Iggy Pop. “Life As It Is” en “Feel Like Crazy” zijn melodieuze en catchy tracks. Op de fysieke cd staat er nog een bonusversie: “Liefde Is Oorlog”. Een uptempo track in het Nederlands gezongen. Dat geeft een beetje een andere twist aan de sound. Het doet meer aan de Belgische (garage)rock denken (en minder aan de new wave bands)zoals Aroma Di Amore, de vroege Noordkaap, Nemo… Het Nederlands is even wennen maar ik vind het wel een lekkere song.
Met ‘Restless’ slaagt A Slice of Life in hun opzet. Ze doen de new wave en postpunk uit de jaren 80 herleven. De invloeden zijn heel sterk aanwezig maar ze slagen er wel in goede en aanstekelijke songs te maken.
De productie vind ik ook meer dan ok. De zang is er, naar mijn bescheiden mening, op vooruit gegaan. Muzikaal hoor je dat ze een goed evenwicht hebben gevonden. Wie niet genoeg kan krijgen van de jaren 80 en houdt van donkere, melancholische muziek moet dit beslist eens checken.
Deze solo artiest die in Berlijn leeft , heeft op Manic Depression records zijn debuut uit. Hij werkte hiervoor samen met Alex Akers of Forces (Fleisch Records). Het resultaat vind ik indrukwekkend. We horen hier postpunk songs met invloeden uit shoegaze, electro, wave en synthpop. Het geheel klinkt fris en hedendaagser dan je zou denken. Het is qua intensiteit en stijl een beetje vergelijkbaar met The Soft Moon.
We krijgen op muzikaal vlak een donkere sfeer versterkt door de overstuurde synths, gitaren en backings. Paranoia, beklemming en troosteloosheid is vaak aanwezig maar de zin voor melodie en vakkundige songs maken het toch goed verteerbaar. Luister maar eens naar opener “Blue Romeo”. Een binnenkomer die aan je lijf en leden blijft hangen. En zo gaat dit gedurende acht songs verder. Soms is het ook vrij dansbaar zoals “Body of Glass” of “Wealth” (waar Mana richting EBM en electro gaat). Het sterke is dat nergens een Joy Division of Cure-kloon aan het werk hoort. Dit is muziek met een eigen smoel. Eigentijds en met een grootstedelijk underground gevoel.
Dit is, in zijn genre, een sterk en origineel debuut. Een sterke aanrader voor liefhebbers van het genre!
‘Lucifer II’ volgt logischerwijze ‘Lucifer I’ uit 2015 op. Er is intussen wel nogal veranderd in de band. Buiten Johanna Sadonis (vocals) is de bezetting zowat compleet veranderd. In de zomer van 2017 werd het album opgenomen samen met haar nieuwe schrijfpartner en drummer Nicke Andersson (afkomstig van Entombed). Bij gebrek aan een volledige bezetting nam Nicke het grotendeel van alle partijen (drums, baslijnen, de helft van de gitaarlijnen) op zich. Gitarist Robin Tidebrink speelde de rest van de gitaarpartijen in. Tegen de release van ‘Lucifer II’ kwamen Alex Mayr (bas) en Martin Nordin (gitarist en afkomstig van het Zweedse Dead Lord) nog de band vervoegen.
Wat heeft dit op muzikaal vlak tot gevolg? Wel het geheel klinkt natuurlijker. De sound alsook de riffs gaan nog ietsje meer richting bands zoals Black Sabbath, Blue Oster Cult etc… De zang blijft het voornaamste aantrekkingspunt. Die contrasteert namelijk goed met de rauwere riffs en grooves. Ze zingt indrukwekkend en zorgt dat een aantal songs wel degelijk opvallen.
Songs gewijs zit alles goed in elkaar en de productie is ook goed gelukt. Heel erg origineel klinkt het allemaal niet maar het geheel is aangenaam om naar te luisteren. Het feit dat alles goed in elkaar steekt , maakt veel goed. Opener “California Son” (een heerlijk uptempo track), “Phoenix” (lekkere zang en psychedelische sound), “Eyes In The Sky” (lekker vette riffs) en “Dreamer” zijn heel fijne tracks. The Rolling Stones cover “Dancing With Mr D” is niet mis maar valt hier wat uit de toon en afsluiter “Faux Pharao” is wat routineus. Voor de rest een lekker album en goede vocals.
Wie houdt van jaren 70 hardrock in een moderne productie moet hier eens naar luisteren. ‘Lucifer II’ toont op vele vlakken progressie ten aanzien van ‘Lucifer I’.
Het debuut van dit Noors trio klinkt zowel traditioneel, organisch als fris en eclectisch. Een kunst. Het grootste deel van de muziek die ze maken is instrumentaal. Soms zijn er spaarzame vocals aanwezig.
De bass van Chris Holm klinkt vrij seventies. Een dikke baslijn kleuren de songs. Luister maar eens naar “Joe Frazier” dat naast die bass sterk bluesrock gekleurd is. Andere tracks krijgen dan eerder een soort space/psychedelic jasje aan zoals op het uptempo “Atlantic Surfing”. “Le Mans” bevindt zich ergens tussen die twee tracks in. Een erg fijne track.
De muziekjes die ze uit hun mouw schudden kunnen zo als een soundtrack dienen voor een gestylede film. Op andere momenten doet het wat aan seventies politiefilms denken of aan één of andere loungefilm.
Orions Belte is wat moeilijk in een vakje te stoppen maar ze maken boeiende muziek waarbij ze gebruik maken van muziekelementen uit vervlogen tijden. Die gieten ze in songs waarmee ze hun eigen universum creëren.
Potverdorie wat is het toch geweldig als de opener van een plaat je omverblaast. Niet omdat het zo hard of luid is maar omdat het bij je nekvel grijpt en je een oorlel verkoopt. Dat is het geval met opener “I Got Drive” van Komatsu. Een gejaagde song vol amphetamines, een lekkere riff, goeie zang en de nodige afwisselende overgangen. Op “Prophecy” wordt er meer op de groove gerekend maar het effect is er niet minder om.
Er zijn hier wel enkele overeenkomsten met Monster Magnet op te merken. De zang om te beginnen, de vibes en natuurlijk ook de stoner-elementen. Maar dan wel zonder hen na te bootsen. Het is gewoon een naam die ik meegeef zodat je weet welke richting hun muziek zoal uitgaat. Ook de song “Komatsu” is het vermelden waard. Ze bevat vette riffs, versnellingen, fijne synthsounds en een ‘alles of niets’-attitude. Maar vrees niet want alle tien de tracks zijn van hoog niveau.
‘A New Horizon’ is een wervelwind, een roadtrip op route 66 of een opgejaagd dier maar het is vooral heerlijke stoner/sludge muziek.
Deze Eindhovenaars geven hier met hun tweede full album een sterk visitekaartje af. Hun debuut ‘Manu Armata’ kreeg lovende kritieken maar deze lijkt mij nog sterker te zijn.
Sinds de overwinning in Humo’s Rock Rally werkt de band doelgericht en op eigen tempo aan de verdere ontwikkeling van de band en hun muziek. Ze gaan niet voor instant succes maar via hun eigenzinnige muziek en sound lijken ze stap voor stap beter en groter te worden. Na hun EP ‘Endless Party’ en een goed onthaalde Europese tournee verschijnt in het najaar hun debuut ‘Image’.
“Waste” is de eerste single en voorloper uit dit album dat nieuwe songs zal bevatten. De productie was in handen van Micha Volders en Bert Vliegen. “Waste” is alvast een geslaagd nummer dat langzaam opgebouwd wordt met de typische elementen van de band. De stem van Fenne Kuppens, de dragende bass en de opzwepende drums, de galmende gitaarlijnen en de donkere onheilspellende synths zorgen terug voor een pareltje postpunk muziek. In de eerste helft van de song wordt de spanning opgebouwd om dan samen met de start van de drums open te breken.
Als “Waste” voor de kwaliteit van het gehele album borg staat dan kunnen we niet wachten op dat nieuwe album. Feit is dat “Waste” meer dan de moeite waard is.
Lokerse Feesten 2018 – DAG 4 - Niels Destadsbader – Bart Peeters – Clouseau - Made In Belgium
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-06
Véronique Govaert
Waar de Nederlandstalige avond in editie 2017 nog quasi volledig import van bij de bovenburen was, krijgen we nu een muzikaal menu voorgeschoteld van Belgische makelij. En daar zijn we helemaal niet rouwig om, maar laat ik beginnen bij het begin . . .
Niels Destadsbader, valt de eer te beurt om de sfeer er alvast in te brengen en dat doet hij met verve. Zijn carrière sprong een kleine 10 jaar geleden uit de startblokken bij Ketnet, als duivel-doet-al en dat heeft hem geen windeieren gelegd. Van presentaties in programma's allerhande over interviews, jureren in een talentenshow tot een ochtendjongerenvoetbalshow, Niels is van geen kleintje vervaard. Een nevenactiviteit bij de radio kon er ook nog wel bij en de ervaring stapelde zich op, wat resulteerde in een overstap naar VTM, waar hij nog eens een min of meer gelijkaardig parcours aflegde en tevens nog meer naamsbekendheid verwierf.
Na zijn deelname aan Steracteur Sterartiest begon Destadsbader als zanger te werken aan een eerste muziekalbum, en dat brengt ons hier allemaal samen in Lokeren. Niels springt het podium op en pakt met “Vandaag gelijk” de héle meute in, er wordt gezongen en gesprongen dat het een lieve lust is. Met het “rode neuzenlied (Q-music-actie)”.
Een beetje anders' herinneren we ons gelijk weer wat een groot hart deze man heeft, zijn naam wordt wel vaker gelinkt aan een actie op poten gezet voor zij die het net iets minder makkelijk hebben. Uit Liefde voor muziek komt dan weer de herwerkte versie van “Paradise” (Whithin Temptation / met de wondermooie Sharon den Adel) Aan de piano hadden we al een bekend gezicht gespot, zowaar Miguel Wiels, en als talenten mekaar ontmoeten dan komt daar wel vaker iets moois van, “Ik heb je lief” (cover van John Legend) is daarvan het bewijs. Er komt een ode aan de papa met “Hey pa” en met “Speeltijd” houdt Niels de herinneringen aan zijn soulmate levendig, zo lijkt de veel te jong gestorven jeugdvriend en bassist Robbie toch nog aanwezig op het podium. Met “Gloria” krijgen we nieuwer werk te horen en dat smaakt naar meer, Lokeren kan 15.000 gasten ontvangen en op een paar onverlaten na zijn die nu al allemaal op het terrein, lijkt het wel.
Het Sportpaleis twee maal vullen wordt dan ook een eitje voor deze man, heb je interesse, er zijn nog kaartjes voor de show ‘Dertig' genaamd op 31/10 & 01/11, niet twijfelen, doen, daar krijg je geen spijt van !
Een Kortijkzaan is Niels, dus wat muziek in het West-Vlaams mag niet ontbreken en dat krijgen we ook met “Ik ben van ’t Stroate” op de beats van de 'The Dinky toys' (ken je die nog ?) en “Skown meiske” een Alvaro Soler cover.
Met “Verover rover rover rover mij” komt een einde aan de eerste set van vandaag, zalig genieten was dit. Het Sportpaleis dus in de herfst, daar moeten we heen, of had ik dat al vermeld ?
De tweede in de rij is een andere Jan Doetal, ofte Bart Doetal, nl. Bart Peeters, wat deze man op zijn conto kan schrijven is een eindeloos verhaal, maar ik tracht het toch kort voor u samen te vatten. Hij kwam een eerste keer piepen op tv als kleuter op schoot bij tante Terry & nonkel Bob, wat dateert van in de tijden toen de dieren nog spraken ;-) Begin de jaren 80 nam het een vaart van jewelste met deze man zijn loopbaan, acteren, presenteren, gekend op radio en tv, geliefd bij jong & oud.
Bij het volgende rijtje gaat er ongetwijfeld een belletje rinkelen : Elektron, het leugenpaleis, het peulengaleis, dag sinterklaas, de droomfabriek, Mag ik u kussen ? , Bart & Siska, The Voice en hoe kan het ook anders 'Liefde voor muziek' . . .
Gelijktijdig met het presenteren stampt hij ook een muzikale carrière uit de grond en dit leidde tot samenwerkingen met niet zomaar de minsten, maar met kerels van goede huize zoals o.a. Hugo Matthysen, Jan Leyers, Ronny & Robert Mosuse, en tal van anderen. Vanavond maken we ons op voor de 'Brood voor morgenvroeg' show en deze mist zijn start niet. De band geeft zich meteen voor de volle 100%, geflankeerd door Emile Verstraeten op de viool en met Cubaanse percussie alom weten we gelijk welke richting dit concert zal uitgaan.
Een groot(s) volksfeest zal dit worden en was het niet zo druk, er ontstond spontaan een polonaise op de Lokerse fiesta met zigeunertoets, “Twijfel niet en dans met mij” gevolgd door “Poolijs” en “Denk je soms nog aan mij” brengen de show gelijk op tempo. Op de cover van Celine Dion haar “Pour que tu m'aimes encore” (geschreven door Jean-Jaques Goldman) gaan de smartphone-lichtjes aan wat voor een feeërieke sfeer zorgt (maar de batterijen snel laat leeg lopen ...) We gaan verder met “Lepeltjesgewijs”, “Konijneneten” (ik verzin dit niet !) en ook “Twee paar poten & een staart” , een song over de hond op muziek die niet van de poes is, maar meer van de poesta dixit de heer Peeters. Van de Hongaarse volksdansen naar de funky disco sound, met een andere cover “September” (Earth, wind & fire) wordt het een echt soul feestje … wat zijn die blazers goed. We krijgen nog “Liefde is alles”, “Messias”, en hoe kan het ook anders, “Brood voor morgenvroeg”, en met een knipoog naar de Radio's is de hekkensluiter “I'm into folk” (and my kids are into hip-hop).
Een allegaartje van invloeden welke voor één homogene sound zorgen, enkele titelsongs zijn zo absurd en andere zijn dan weer zo uit het leven gegrepen. Het was een waar genoegen om dit spektakel mee te maken, ogenschijnlijk vlot en volks, maar zo professioneel hoogstaand, laat dat duidelijk wezen.
Clouseau mag de avond afsluiten met wat blijkt hun laatste optreden van 2018 te zijn. Sinds oktober 2017 trekken ze door het land met hun Clouseau 30 tournee, gestart in Heist-op-den-Berg, om 47 concerten later te eindigen hier in Lokeren, station terminus. Met “Perfectie”, “Brandweer”, “Anne” en “Sventibolt” trekken ze de hit-trein op gang en iedereen gaat zoals verwacht uit zijn dak en zingt uit volle borst mee. Dat de beide broers familiemannen zijn is geen geheim en nu mama en papa Wauters hun 60-jarig huwelijk gaan vieren wil Koen een 'specialleke' doen samen met het publiek. Koen brengt “Nobelprijs” wij zingen uit volle borst mee en de lichtjes van de smartphone zorgen voor wat extra sfeer, alles wordt gefilmd, dat wordt ongetwijfeld nagenieten op het familiefeest .
De hits volgen mekaar in een sneltempo op, zo zijn we dat gewoon , en Koen is energiek, ook dat zijn we gewoon. De sfeer en zang zijn optimaal, van “Daar gaat ze”, over “Zij is van mij”, via “Het zit van binnen” naar “Vonken & Vuur” komt het einde al in zicht. Maar zo lang als we “Domino” nog niet hebben gehad is er geen paniek, maar toch brengen ze ook dat sneller dan we willen. Misschien omdat het laatste concert is of gewoon omdat zij & wij er zin in hadden , komen er meer toemaatjes dan voorzien. “Hier bij jou” en “Verlangen” luiden het einde finaal in en met “Altijd heb ik jou lief” is het 01:00 geworden. Een fantastische belevenis, de broertjes mogen verdiend met verlof.
De trefwoorden van de avond : Klasse / Rasartiesten / Liefde voor muziek ... en het is nog maar maandag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten Lokeren 2018 - Een avond boordevol hartenbrekers
Fonnefeesten Lokeren 2018
Prinses Joséphine-Charlottepark
Lokeren
2018-08-06
Erik Vandamme
Sfeerbeleving
Naast de Lokerse Feesten, dat doorgaat op de Grote Kaai, is ook Fonnefeesten - het gratis alternatief daarvan - aan zijn 25ste editie toe. We besloten op deze zomerse maandag een kijkje te gaan nemen, en vooral die bijzonder gezellige sfeer op te snuiven. Bij het binnentreden van het park komt die al direct- letterlijk zelfs - naar u toegewaaid. In de vorm van de vele foodtrucks waar je een uitgebreid palet aan eten krijgt voorgeschoteld. Van de gedoodverfde friet met mayonaise, naar eerder verfijnde keuken of pikante specerijen. Het is allemaal aanwezig.
Onder de bomen in het park is het bovendien aangenaam vertoeven. Eens voorbij de eetstandjes, kom je midden datzelfde Park in een oase van absolute rust terecht. Aan de drankstandjes wordt het bier aangeboden in een glas. En dan hebben we het niet enkel over Jupiler. De streekbieren staan ook op de kaart. Wederom onder die bomen zijn zitplaatsen voorzien, die uitkijken op het enorm grote podium. Helemaal rechts vind je dan ook de wellicht meest bezochte bar, waar de Lokeraar keuvelend over koetjes en kalfjes geniet van die enorm gezellige sfeer, bij voorkeur met een frisse Cesar in de hand. Of waarom geen pittige Lokereir? Eigenlijk is de muziek enkel een onderdeel van dat alles, valt ons op. Maar wel een heel belangrijk, aan het applaus te horen bij elke act.
Op maandag 6 augustus stonden drie bands op dat podium die vooral harten breken en gevoelige snaren raken.
Neo Minor (*****)
Begin januari waren we aanwezig op de openingsavond van Vagevuur, de nieuwe locatie van T-Klub. Een gezellige driedaagse, waar we ook enkele ontdekkingen deden. Een daarvan was Neo Minor. Een plaatselijke band boordevol talentvolle jongeren, die pas sinds 2015 aan de weg timmeren. We schreven daarover ‘Puur instrumentaal bekeken bezorgen de zwevende piano klanken, lekker aanstekelijk gitaar partijen en fijne drumsalvo's je alvast een krop in de keel, waardoor we prompt in een diepe trance terecht waren gekomen. Echter de grote meerwaarde binnen het geheel is de vocale inbreng. Astrid haar engelachtige stem en uitstraling doet ons hart compleet smelten. Ze beschikt dan ook over dat unieke talent om de luisteraar te ontroeren, hypnotiseren en te doen vertoeven in verre onontgonnen oorden.'
Neo Minor speelde voor een goed gevuld plein. De band speelt uiteraard een thuismatch, maar die moet ook altijd gespeeld worden nietwaar. De zenuwen waren heel hoog gespannen. Daardoor start de band eerder sober aan hun set. Eens de dames en heren aanvoelen dat ze het enthousiaste publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, worden echter alle registers open gegooid. Niet om geluidsmuren af te breken, eerder harten te breken. De band brengt bovendien een heel gevarieerde set naar voor met eerder dansbare songs, maar ook enkele die gevoelige snaren raken. Zo was er dit moment dat Astrid enkel onder begeleiding van pianotonen - gebracht door virtuoos Victor - een pakkende song bracht. Ik stond met de ogen gesloten te genieten en was even compleet van de aardbodem verdwenen. Ik hoorde zelfs het gekeuvel achter mij niet meer, maar enkel een wonderbaarlijke engelenstem komende uit het Aards Paradijs die mij hart doorboorde, en me tot tranen toe bedwong. Met een krop in de keel kwam ik terug op diezelfde aarde terecht en stond letterlijk trillen op mijn benen van het aanschouwen van zoveel schoonheid.
Neo Minor bracht ook een gewaagde cover van Eurythmics ''Sweet Dreams (are made of this)'' Een song die, net door die uitzonderlijke stem van Annie Lenox, bijna niet te coveren is naar mijn mening. Echt 100% geslaagd vond ik het dan ook niet, maar net door die song een eigenzinnig nieuw gezicht te geven, werd ik ook nu weer over de streep getrokken.
Besluit: Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweesd achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid.
Die lijn werd verder doorgetrokken bij de volgende acts op deze avond. Guy Verlinde & The Mighty Gators (****) doet door het brengen van opzwepende tot aanstekelijke blues songs de aanwezigen lekker heupwiegen en een dansjes plaatsen. De man straalt door de vele jaren dienst een natuurlijk charisma uit, waardoor hij iedereen met het grootste gemak uit zijn hand doet eten. Uiteraard gerugsteund door muzikanten die parels van klanken uit hun instrumenten toveren, creëert Guy Verlinde & The Mighty Gators een heel lekkere blues sfeertje dat aan de ribben kleeft.
Ook Dougles Firs (****) ontpopt zich tot een ware hartenbreker. Met zijn zwoele stem slaagt hij erin de gevoelige snaar te raken. Al dan niet akoestisch of bijna a Capelle samen met enkele van zijn bandleden. Dankzij het aanbieden van een gevarieerde set, blijven dan ook geboeid luisteren en genieten van die bijzonder warme uitstraling van Dougals Firs. Maar vooral zien we een artiest die volwassen is geworden, en de puberteit ondertussen totaal is ontgroeid, zonder echter die jeugdige spontaniteit uit het oog te verliezen. Pure klasse!
Algemeen besluit
Fonnefeesten is een gratis festival waar muziek, dans, gezelligheid, goed eten en drinken en samenhorigheid hand in hand gaan. Wil je op een relaxte wijze samen met vrienden of geliefden genieten van muzikanten die parels van muziek brengen, of je doen dansen doorheen de wolken. Of liever keuvelen met diezelfde vrienden die je al lang niet meer hebt gezien tijdens het verorberen van de smakelijke gerechten? Of het drinken van één van de streekbieren, in een glas? Dan is Fonnefeesten de perfecte plek om te vertoeven.
Staan de volgende dagen nog op het programma
Woensdag 8 augustus:
· Kindernamiddag 15u
· Musicdream 17u30
· The Backstreet Boppers 20u30
· Zap Mamma 23u00
· Sven Van Hees 00u30
Donderdag 9 augustus:
· High Hi 19u00
· The Schmutz 20u30
· Raymond van het Groenewoud 23u00
· Belpop party met Gust De Coster 00u30
Vrijdag 10 augustus:
· Was het nu 80,90 of 2000 (StuBru)
Zaterdag 11 augustus:
· Chackie Jam 18u30
· Slow Pilot 20u00
· Level 42 22u00
· Versuz on Tour 23u30
Zondag 12 augustus:
· Dynamo Zjosss 19u00
· Boogie Belgique 21u00
· Amy's house (tribute to Amy Winehouse) 23u00
· Charles 00u30
Voor alle informatie over Fonnefeesten 2018 verwijzen we jullie graag door naar de website: https://fonnefeesten.be/
Org: Fonnefeesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
