Lokerse Feesten 2018 – DAG 3 - Metaldag - Lokeren doet jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-05
Erik Vandamme
Lokerse Feesten heeft sinds enkele jaren een traditionele metaldag. Dit blijkt telkens een schot in de roos. In hoge mate doordat het genre nog steeds vele generaties samen brengt. Bovendien blijkt het bier consumptie op de metaldag eveneens heel hoog te liggen, zeker met dit warme weer. Maar vooral heerst er, zoals gewoonlijk op een doorsnee metalfestival - een heel gemoedelijke sfeer en samenhorigheid die je niet overal tegen komt. Dit en het programmeren van kleppers als Judas Priest, Gojira, Hatebreed op je affiche, zorgt ervoor dat ook deze editie een succes kan genoemd worden.
Kortom. Lokeren doen jong en oud samen headbangen tot de vroege uurtjes.
Diablo Blvd. (****)
Diablo Blvd. houdt ermee op. Beter stoppen op je hoogtepunt, dan een parodie op jezelf te worden. Ongelijk kunnen we Alex Agnew en de zijnen niet geven. Op 10 december geeft de band een afscheidsconcert in Ancienne Belgique - info: https://www.abconcerts.be/en/agenda/events/diablo-blvd/20909/ . Ondertussen schuimt de band de festivals af. Zo staan ze komend weekend ook op Alcatraz Metal Fest.
Diablo Blvd. mocht de metaldag openen op Lokerse Feesten en lijkt ons de perfecte band om de lont aan het vuur te steken, om de boel te laten ontploffen. Alex is een klasse entertainer en charismatische , humoristische frontman die zonder problemen elk publiek in zijn achterzak steekt. Met kwinkslagen als ''zijn jullie al wakker.. ik geloof er geen kloten van'', zorg je al meteen voor een glimlach op de lippen. Ook krijgt Diablo Blvd. ondersteuning van top muzikanten. Ware virtuozen met riffs zijn de gitaristen Andries Beckers en Tim Bekaert. Net als bassist Jan Rammeloo bezorgen de heren ons regelmatig kippenvelmomenten, door monumentale klanken uit die instrumenten te toveren. Ook al stonden ze deze keer een beetje meer statisch op het podium, dan we van hen gewoon zijn. Alex trekt dus nog meer dan ooit de aandacht naar zich toe. Ik ben niet echt een fan van zijn vocale capaciteiten - smaken verschillen nu eenmaal - maar de man straalt dus wel een charisma uit waardoor hij ook nu weer het publiek moeiteloos uit zijn hand doet eten. Missie '’de lont aan dat verdomde vuur steken..'’ . Geslaagd!
At The Gates (***1/2)
De Zweedse Melodieuze Death metal van At The Gates doet de temperatuur op het plein nog meer stijgen. Alsof het nog niet heet genoeg was. De heren zijn sinds enkele jaren aan een tweede leven begonnen. Tussen 1990 en 1996 leek de band aan een opmars naar boven toe bezig binnen het Melodieuze Death Metal gebeuren. Maar in 1996 hield At The Gates ermee op. Anno 2014 kwam het nieuws dat At The Gates terug samen was gekomen, met het album ‘At War With Reality’. At The Gates gaat anno 2018 nog steeds als een alles verwoestende wervelstorm tekeer op dat podium van de Lokerse Feesten. Zelfs een smeulende geluidsmonitor kon hen niet tegen houden - Een euvel dat snel werd opgelost door een ijverige roadie trouwens. At The Gates legt die lat van begin tot einde hoog en speelt een strakke, weliswaar redelijk monotone, set. Dat alles wat op diezelfde lijn ligt, daar stoort zowel de band als het publiek zich niet aan. Zorgde Diablo Blvd. al voor enkele voorzichtige mosh en andere pits, dan ging het dak er bij At The Gates eerder voorzichtig compleet af. En dan moest de echte orkaanuitbarsting nog komen.
Hatebreed (*****)
De Amerikaanse Metalcore/hardcore band Hatebreed hoeft eigenlijk geen introductie. De band timmert sinds 1994 aan de weg. En gaat telkens opnieuw als een pletwals tekeer, mening podia heeft Hatebreed op deze wijze al tot moes geslagen. Hatebreed was trouwens één van de eerste die een gemengd publiek van zowel hardcore als metalfans kon aanspreken. De band stond dan ook op zowel hardcore festivals als Metal festivals. Een extra pluim op de heren hun hoed is dat ze ondanks dat succes niet naast hun schoenen zijn beginnen lopen, integendeel zelfs. Ook op Lokerse Feesten zien we een band die spelplezier uitstraalt als jonge wolven, met de ervaring van oude rotten in het vak. Deden voornoemde band voorzichtig het dak er af gaan, dan was tijdens het optreden van Hatebreed het hek compleet van de dam. Mokerslag na mokerslag deelt Hatebreed uit, tot het plein - tot aan de PA - wordt omgetoverd tot een wolk van moshende en dansende fans. Met deze hitte, een heel sterke prestatie, geven we toe.
Uiteraard is dat de verdienste van steengoede en overenthousiaste muzikanten binnen de band, die de ene vuurbol na de andere afvuren. Echter de grote drijfkracht achter Hatebreed is toch de enorm sympathieke frontman Jamey Jasta. De man is niet alleen heel goed bij stem, hij spreekt zijn publiek voortdurend aan, betoont enorm veel respect voor zijn mede muzikanten, entourage, organisatie en de fans. Bovendien brengt hij een ode aan Judas Priest met “Perseverance “ en bedankt hen om metal levend te houden, eveneens de onlangs overleden Pantera drummer Vinnie Paul wordt niet vergeten.
Besluit: Hatebreed legt de lat zodanig hoog dat we ons afvroegen waarom die niet hoger op de affiche stonden? Een plaats net voor Gojira en Judas Priest had Hatebreed zeker verdiend. Dit terzijde, deed Hatebreed door deze verschroeiende aanpak de grond onder onze voeten daveren, alsof een aardbeving was uitgebroken in het centrum van Lokeren. Met tot gevolg dus een overvloed aan moshpits tot de geluidstoren, crowdsurfers en het doen ontstaan van een orkaanuitbarsting. Pure klasse! Zoals we dat van hen al zo lang gewoon zijn, maar het verveelt nooit. Integendeel.
Steel Panther (**1/2)
Ik had in mijn notities geschreven '’Borsten, Borsten'’. Want daar draait het eigenlijk om bij Steel Panther hebben we de indruk. De grap was wel leuk voor even, maar lijkt nu toch teveel uitgemolken waardoor het saai begint te worden. Uiteraard was het tonen van borsten eveneens overvloedig aanwezig, en mocht bij “17 Girls in a Row” en “Gloryhole” enkele bevallige dames het podium betreden. Echter bleven we op onze honger zitten door het al teveel keuvelen over koetjes en kalfjes in plaats van songs te spelen. En eveneens het tot oneindige grappen en grollen uithalen, begon na een tijdje eerder op onze zenuwen te werken dan dat we ermee konden lachen. Nochtans zijn we geen zuurpruimen en houden wel van een gezapig mopje links en rechts. Dit dienen we toch aan te geven.
En toch, Steel Panther bestaat uit top muzikanten, dat werd bewezen door menig aanstekelijke solo van de snarenplukkers van dienst. En uiteraard dien je een optreden van Steel Panther te bekijken als een uit de hand gelopen parodie. Zo kon de verkleedpartij waarbij Michael Starr een goede imitatie naar voor bracht als Ozzy Osbourne tijdens “Crazy Train” zeker een glimlach toveren op onze gezicht. De heren zijn daar trouwens jaren mee weg gekomen, omdat mensen graag eens met het verstand op nul uit de bol willen gaan. Ook wij hebben daar op zich dus totaal geen probleem mee. Het vet is ondertussen echter duidelijk van de soep. Tijd voor een herbronning, denken we. En vooral de muziek weer wat meer voorop zetten.
Gojira (******)
Gelukkig volgde toen het absolute hoogtepunt van deze metaldag, althans naar mijn mening. En zonder afbreuk te doen aan Judas Priest die later op de avond bewezen nog steeds stevig te kunnen uitpakken. Toen we de band vorige maand zagen aantreden op Main Square Festival schreven we: ‘Gojira bewijst dus niet alleen een top metalband te zijn, ze groeien langzaam maar zeker uit naar een fenomeen dat een compleet rock minnend publiek tot moes kan slaan. Kortom voor de zoveelste maal blaast Gojira ons compleet omver. Waar dit gaat eindigen? We weten het niet. Maar dat deze band kan uitgroeien tot een fenomeen binnen rock en metal middens, dat stond niet alleen in de sterren geschreven, dat bewijst de Franse band nog maar eens uitvoerig op Main Square Festival, waar de puntjes gewoon op de 'metal i' worden gezet.’
Dat proces zet Goijra ook verder op Lokerse Feesten. De band gaat als een pletwals tekeer, van begin tot einde. De band staat als een goed geoliede machine op dat podium, waarbij zowel muzikanten als frontman wild om zich heen slaan. Die waanzin op het podium heeft zijn uitwerking op het publiek als een rode lap op een stier. Meerder moshpits en gebalde vuisten in de lucht, tot fans die de teksten meebrullen tot ver naar achter. De band bewijst op Lokerse Feesten nogmaals dat Gojira op weg is groot te worden, heel groot. Net doordat de Franse band die lat door middel van een heel strakke en verschroeiend harde set heel hoog legt, en blijft op dit elan doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de festivalsite.
Besluit: Goijra blaast ons voor de zoveelste maal compleet omver, en zelfs na zoveel maal die Franse wervelstorm te zijn tegen gekomen op onze weg, kunnen we er ook na deze passage op Lokerse Feesten nog steeds niet genoeg van krijgen. De Franse bom barst, en laat een onuitwisbare indruk na. Ook de aanwezigen smulden met volle teugen van deze oorverdovende oerknal.
Judas Priest (****1/2)
Met Judas Priest stonden persoonlijk metal helden op het podium. De band is, naast Black Sabbath en Motorhead, voor mij als jonge twintiger de aanleiding geweest om ook als new wave fan ook te vallen voor het hardere gitaargeweld. Anno 2018 zijn zij nog de enige overlevende van die Drievuldigheid. Zonder ophouden schiet Judas Priest vuurpijlen op ons af, die ons heavy metal hart diep raken. Halford blijkt trouwens nog goed bij stem, ook al beweegt hij iets houteriger dan voorheen. Wij ook trouwens.
Startende met Black Sabbath intro “War Pigs” en ook oog voor visuele effecten, legt Judas Priest die lat prompt enorm hoog. Mokerslag na mokerslag vuurt de band op ons af. Songs als “Sinner”,”Lightning Strike”, “Bloodstone” gaan erin als zoete broodjes, maar het zijn vooral kleppers als “Painkiller” die het publiek uit de bol doen gaan. Dat absolute hoogtepunt komt eigenlijk pas in de bisronde wanneer Glenn Tipton - de man dient door de ziekte Parkinson Judas Priest te verlaten - met “Metal Gods”, “Breaking the law” toont wat voor een virtuoos hij ondanks de ziekte . Hij krijgt dan ook de handen op elkaar, en zal duidelijk gemist worden binnen de band. Echter kweet ook Andy Sneap zich met brio van zijn taak. Andy ontpopte zich door middel van verschroeiende solo's dan ook tot DE perfecte opvolger van de legende die Andy toch is binnen de band. ‘The Priest is Back’ liet Halford weten. En ook dat bleek totaal niet gelogen te zijn.
Kortom Judas Priest bracht een ijzersterke set naar voor, waaruit vooral blijkt dat er totaal nog geen sleet staat op de goed geoliede metal machine die de band altijd is geweest.
Brides of Lucifer (***1/2)
De Grote Kaai liep langzaam maar zeker leeg na Judas Priest. Voor een half gevuld plein mocht Brides of Lucifer, het metalproject van Koen Buyse (Zornik), Steven Kolacny en een deel van het Scala-koor, de aanwezigen entertainen met een gedurfde set boordevol metal songs gebracht op een theatrale wijze. Niet elke song was even geslaagd, en vaak moesten we toch een geeuw onderdrukken. Het was ondertussen al heel laat geworden. Brides of Lucifer blijkt een project te zijn waarbij zowel het oog als het oor wordt aangesproken. De visuele effecten en vlammen zijn vaak een streling voor het oog. De stemmen bedwelmen je, en doen je wegzweven naar andere oorden. Geluidsmuren worden daarbij niet afgebroken, maar het combineren van dames koor in donkere kledij, met riffs die doorheen datzelfde hart boren doen wel een adrenalinestoot ontstaan waardoor je, willen of niet, sommige songs uit volle borst staat mee te brult.
Brides of Lucifer mag dan niet direct passen in het plaatje, velen zullen wellicht wenkbrauwen hebben gefronst. Eens onder ontroering gebracht door de engelen stemmen van het Scala koor worden gevoelige snaren geraakt, die rust brengen in ons hoofd naar voornoemde orkanen, wervelstormen en vulkaanuitbarstingen die we over ons heen kregen vandaag.
Goe Vur In Den Otto mocht de overgebleven metal fans verder entertainen tot de vroeg uurtjes. Wijzelf hielden het na die toch wel intensieve rustgevende en bevreemdend aanvoelende trip voor bekeken. En doken de nacht in voor nog één versnapering of twee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2018 - DAG 2 – The Colorgrey – Warhola - Coely - Die Antwoord - ' I fink you fweeky and I like you a lot!'
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-04
Erik Vandamme
Lokerse Feesten , dat is tien dagen lang genieten van een heel bijzondere sfeer niet alleen op de festivalsite op de Grote Kaai. Het is eveneens gezellig vertoeven op de markt en de daarbij horende kermis, met bovendien de Fonnefeesten waar de Volkse sfeer zo eigen aan de oorspronkelijke Lokerse Feesten stevig overeind is blijven staan.
Het volledige programma van Fonnefeesten kunnen jullie hier nog eens bekijken: https://fonnefeesten.be/ .
Ook al heerst er op de Lokerse Feesten eerder een festivalsfeer, je voelt toch aan dat gezelligheid en intimiteit ook hier een troefkaart is die de organisatie voldoende uitspeelt. Op deze zomerse zaterdag viel ons vooral op dat er een vrij jong publiek was komen opdagen. Verwonderlijk is dat niet. Met op het programma wervelende dansfeestjes van o.a. onze eigen hip/hop trots Coely , de 'Fweeky' show van Die Antwoord en DJ deadmau5 kwam de jeugd zeker aan zijn trekken op deze tweede festivaldag van Lokerse Feesten.
Verslag van een boeiende avond, waarbij dus vooral onze dansbenen voortdurend werden aangesproken.
TheColorGrey (****)
Openingsact zijn op een festival is altijd een ondankbare taak? Dat moest ook TheColorGrey ondervinden. TheColorGrey is de alias van de 22-jarige Antwerpenaar Will Michiels. Sinds 2014 brengt TheColorGrey enorm aanstekelijke rap met een knipoog naar reggae tot aanverwante warme dansmuziek. Dat moet in ieder geval er toch voor zorgen dat het dak er gewillig afgaat, zou je denken? Nu, aan TheColorGrey zelf heeft het niet gelegen, Will en zijn band doet er alles aan om het publiek tot bewegen aan te zetten. Meerdere kwinkslagen - al dan niet clichématige - ten spijt lukt dat echter maar met mondjesmaat. Er is al wat volk komen opdagen, maar het publiek is vooral op zoek naar de eerste bar of een koele plek in de omtrek om met vrienden te keuvelen over koetjes en kalfjes.
Ook al werd de muziek van TheColorGrey door diezelfde aanwezigen best gesmaakt, zo zou later blijken. Het publiek was echter voorlopig nog niet klaar om er op dit vroege uur al een wervelend dansfeest van te maken. Het siert Will Michiels dat hij blijft kloppen op die poort, tot de deur toch open gaat. Want op het einde van de set lijkt hij er in te slagen een deel van de aanwezigen alsnog aan te zetten tot springen en dansen. Op de tonen van “Jamaica” , een bijzonder aanstekelijke reggae song waarop je gewoon niet stil kunt blijven staan, gaat dat dak er dan toch af.
Het warm applaus naderhand duidt bovendien aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onder de moto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!
Warhola (***1/2)
Ook Warhola, die speelden voor een toch wat groter publiek dan zijn voorganger, had het aanvankelijk wat moeilijk om iedereen over de streep te trekken. Warhola, het project rond Oliver Symons toetsenist van Bazart, is ondertussen al wat gewoon, en Oliver heeft een charismatische uitstraling waardoor je prompt aan zijn lippen hangt. Die troef speelt hij dan ook uitvoerig uit. Omringd door al even gedreven muzikanten dompelt Warhola de Grote Kaai in eerste instantie onder in een eerder weemoedige tot melancholische atmosferen, waardoor de band in zekere mate een vreemde eend in de bijt zou kunnen genoemd worden op deze affiche. Niet dat de heren dat aan hun hart laten komen, integendeel zelfs. Warhola doet bovendien niet echt aan bindteksten, of beperkt ze, maar laat de muziek voor zich spreken. We sprongen toch even recht toen de Antwerpse Rapper Glint een refrein mocht inzingen op “Girl”. Waaruit vooral blijkt dat Warhola zich weigert vast te pinnen op één muziekstijl, en blijft evolueren.
Besluit: Op hun laatste schijf klinkt Warhola al veel toegankelijker dan voorheen, waardoor een ruim publiek kan worden aangesproken. Op de Lokerse Feesten kon de band door die bijzonder gevarieerde aanpak op heel wat bijval rekenen. Kortom. Warhola bewijst op Lokerse Feesten vooral over een eigen smoel te beschikken, steekt veel aanstekelijkheid en variatie in zijn set en trekt ook ons daardoor compleet over de streep.
Coely (****1/2)
Prompt zou het nog zwoeler worden op de Grote Kaai, met dank aan Coely. Laten we even terugkeren in de tijd. Toen wij in 2013 de artieste Coely zagen aantreden op Puntpop, viel ons vooral op dat we hier te maken hadden met een artieste met enorm veel potentieel. Die door haar opmerkelijke stem en uitstraling rap tot hip hop songs bracht, waarbij vooral gevoelige snaren werden geraakt. Bovendien stond de jongedame zeer bedeesd en verlegen op het podium. Op Suikerrock vorig jaar bleek al dat Coely volwassen is geworden. Op Lokerse Feesten laat Coely zich bovendien heel goed omringen. Haar mede muzikanten, en aantredende rap artiesten, zorgen ervoor dat de temperaturen op de Grote Kaai nog meer begint te stijgen. Maar vooral ontpopt Coely zich tot een charismatische frontvrouw, die het publiek uit haar hand doet eten en de teugels stevig in handen houdt.
Besluit: Als Co-healiner op deze festivaldag legt Coely die lat bijzonder hoog, en geeft de aanwezigen geen seconde rust. De ene vuurpijl is nog maar afgeschoten of daar volgt een andere mokerslag. Coely bezorgt de Lokerse Feesten vooral een lekker aan de ribben klevend soort rap hip/hop feest van enorm hoogstaand niveau. Maar wij persoonlijk zagen vooral een artieste die door de jaren heen is uitgegroeid van een ontluikende bloem tot een magische mooie roos.
Die Antwoord (*****)
Toen we vorig jaar de Zuid-Afrikaanse rave/rap formatie aan het werk zagen op Main Square Festival in Frankrijk schreven we daarover:'' Je hebt dansfeestjes, en je hebt dansfeestjes met een duister tot - laat ons maar zeggen - provocerend kantje. Die Antwoord, staat voor vurige danseressen, uitspattingen die schipperen tussen pure porno, en een hoge dosis zelfrelativering. Nee, een dansfeest van Die Antwoord is geen voer voor tere zieltjes, we zouden dit concert zelfs het label KNT opkleven, om eerlijk te zijn." Ninja en Yolandi Visser zijn, volgens onze bronnen, op Lokerse Feesten blijkbaar aan hun nieuwe wereldtournee begonnen, waardoor geen fotografen waren toegelaten. Of dat, in tijden waar je prompt filmpjes en instagram foto's op de sociale media ziet verschijnen, veel zin heeft? Dat laten we in het midden. Die Antwoord bracht een, naar hun normen, iets meer sobere - of laat ons zeggen minder pornografische - set naar voor. Wat niet wil zeggen dat Ninja en Yolandi niet lekker staan te provoceren, integendeel. Yoandi (ondertussen 34) danst zwoel over het podium, heft haar rokje voortdurend op en straalt iets jeugdig en vuurkracht uit waardoor de mannen op de eerste rij wel van hun stokje zouden gaan. Ninja vuurt dat publiek voortdurend aan tot bewegen, springt zelf in dat publiek en drijft het tempo - gerugsteund door DJ Hi-Tek - voortdurend op tot een climax. De waanzin op het podium zorgt er dan ook voor dat de Grote Kaai op zijn grondvesten staat te daveren, want ook het publiek gaat voor meer dan een uur compleet uit de bol.
Besluit: Die Antwoord geeft regelmatig aan lak te hebben aan regels door het publiek zinnen te laten meeschreeuwen als ''Fuck your rules'' bijvoorbeeld, of hen voortdurend op te jutten of lichtjes te provoceren. Wie de Zuid-Afrikanen eerder aan het werk heeft gezien, zag echter een band die iets braver op het podium stond dan voorheen, maar daarom niet minder vuurkracht , en met de nodige dosis humor tot waanzin alle regels aan hun laars lappende.
We besloten nog even na te genieten van de DJ set van deadmau5 (****) die door een combinatie van opzwepende beats met een verbluffende lichtshow de aanwezige nachtraven deed dansen tot de vroege uurtjes. Maar we genoten, tussen pot en pint, vooral nog steeds na van dat wervelende dansfeest dat o.a. Die Antwoord ons voorschotelde op deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – zondag 5 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Belgische acts sieren … ’t Hof zet de Westhoek op zijn kop en Willem zet de Kerk van Dranouter in de picture , verder een emotievolle passage van Passenger en tot slot de Balkan wervelwind van Goran die de succesvolle editie uitwuift …
Op de Kayam zagen we volgende bands
Meteen een schot in de roos met ‘t Hof van Commerce , de West-Vlaamse Drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4 die nu twintig jaar bezig zijn , en dat moest worden gevierd . Die return komt nu net goed uit met die (her)opleving van de hiphopscene . De West-Vloamingen werden op handen gedragen en Izzegem kwam even in de spotlights . De drie beleven de ‘time of their life’ . Ze zijn fel gegeerd en elk optreden kan rekenen op een sold-out .Ook de Kayam leek bijna te klein . Iedereen genoot , heupwiegde , liet de dansspieren prikkelen of sprong in ‘t rond en zong luidkeels de refreinen mee .
‘t Hof zit in de lift , de beats kunnen kletteren , de scratches doen hun werk en sounds durven worden aangepast met de tand des tijds , in een beetje Chase & Status maatstaven . Mooi hoe de raps elkaar opvolgen , ze zijn ingenieus, vindingrijk en laten ruimte voor inspiratie.
De drie zijn op elkaar afgestemd . Met heel veel goesting . Ongelofelijk zelfs hoe ze hun cd’s aan de man kunnen brengen .
Zelfs de kleine spruit van 4T4 kon even het podium op om te zien wat een massa voor de bijl ging voor z’n pa . Schitterend beeld allemaal . De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . Ze maakten het gezellig met de classics “Dommestik en levrancier”, “Kom mor ip”, “Izzegem” , “Zonder totetrekkerie”, “Dikkenekke” en het latere werk “Stuntman” , “Wupperbol” , “Baes” en nu de recentste “Bam” en “Truckchauffeur” . Ook Wannes Cappelle van ’t Zesde Metaal deed mee .
‘t Hof maakte er een volksfeest van. Ze staan op scherp en schieten met scherp!. “Zunder zat’n zittn en wunder oak” …
We konden na het concert van Vermandere nog iets oppikken van The Mavericks , Amerikaanse rootsamericana, die al veel ups en downs kende . Ze swingen als een soort bigband door het eigen materiaal en covers . Een 50s doowop kruiste hun sound. De dansspieren werden geprikkeld en danspasjes werden gezet . “La bamba” , “Back in the USSR” , “Blue bayou” of “Back in your arms again” en “Dance the night away”. Interactie bleef grotendeels uit; als feestband gaven ze je zondagavond kleur en schwung .
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . Een goede vijf jaar terug kwam Passenger aka Mike Rosenberg in de spotlights met “Let her go” . Meteen kon de straatmuzikant in de voetsporen van Ed Sheeran naar het clubcircuit , de grote zalen en op festivals staan .
Hij behoudt de soberheid van die sing/songwriting , is open , een verhalenverteller door z’n bagage en stopt z’n materiaal in een romantisch kleedje . 1 man – 1 gitaar , ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk zet hij z’n gitaar onder spanning met z’n warme stem . Een ‘lonesome traveller’ die ingetogen, innemend werk afwisselt met extravertie en dynamiek . “The sound of silence” van Simon & Garfunkel kreeg al die elementen over zich . “Fairytales & firesides”, “Life’s for the living”, “Rolling stone”, “Holes” of z’n doorbraak nummer , het maakt niet uit , hier zien en horen we iemand podium zeker. Hij betrekt z’n publiek bij z’n songs door handclaps en ‘oohoohs’.
Kortom; hij slaagt er in iedereen naar zijn hand te zetten , die het soloconcert compleet maken. Hij steekt er meer animo in dan Jake Bugg , die eerder de vrijdag afsloot ; Hij maakte na Pinkpop en Werchter de zomer op Dranouter nog mooier , leuker en warmer …
Goran Bregovic & The Wedding and Funeral Band - We weten waar bands als Beirut de mosterd vandaan halen … Jawel ,op iemand als Goran Bregovic die graag op Dranouter aanwezig is . ‘The man in white dress’ heeft een hitsige brassband mee , The Wedding & Funeral Band’. ’t Is maar zoals je ’t ziet …Een amalgaan van Balkan en gipsymuziek hoorden we. Alle windstreken zijn in die Balkan vervat . Een uitgebreid ensemble van blazers , drums, Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals op z’n Mystère des Voix Bulgares kleurden de sound . Goran is de orkestleider en zingt zelf af en toe , maar het is de andere zanger die breder in de world gaat . Bregovic zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Een muzikale wervelwind , die z’n schoonheid niet verliest. Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Op de andere podium stonden we stil bij volgende acts
Douglas Firs – de inspiratie van de nieuwe derde plaat ‘Hinges of luck’ haalde hij uit z’n trektocht in Canada . De band draait ‘em rond sing/songwriter Gerjan Van Hellemont die rootsamericana in indiepop stopt . Hij is een sympathieke , bescheiden gast , net als Vanparys Bony King , die z’n materiaal elan geeft in alle soberheid op z’n gitaar of in de begeleiding met z’n band . “Hannah”, “Don’t buy the house” , “The both of us , “Undercover lovers”, “Shine ‘em up Sadie “, “Judy” zijn maar een paar die in intimiteit en snelheid elkaar afwisselen.
Willem Vermandere was dit WE drie keer in de Kerk van Dranouter te zien . In alle bescheidenheid zette hij telkens in een volgepakte Kerk (waar zien we dit nog?!) een intense prestatie neer . Het publiek kon de optredens smaken , even weg uit de festivaldrukte …
We lieten ons van deze kleinkunstenaar - dichter – beeldhouwer – filosoof meevoeren in z’n gevatte vertellingen, gedichten , indrukken in z’n oeuvre, “La belle Rosselle” , “Bange blanke man”, “Lat mie mor lopen” en nog een handvol classics worden afgewisseld met enkele instrumentals in een uiterst sobere begeleiding in de meest geschikte locatie om te vertellen en te musiceren, de Kerk .
Milow aka als de charismatische sing/songwriter Jonathan Vandenbroeck kon de Clubstage afsluiten , in een sobere bezetting met een tweede gitarist en de aanvullende vocals van Nina Babet , die perfect aansloot op z’n zalvende , warme stem . Hij is momenteel ‘on the road’; aangenaam luistervoer kregen we van dromerige, sfeervolle gitaarpop. Een volle Club dreef mee op die instant classics als “You & me in the pocket” , “Little in the middle” , “Ayo technology” , “She might, she might” , “Dreamers & renegades” en “You dont know” . Songs die een campfire gehalte en een maatschappijkritische ondertoon hebben . Een samenhorigheidsgevoel dus , die ons in vervoering brengt . Allemaal erg gemoedelijk in z’n totaliteit . Hij bereikt een ruim , breed publiek voor zijn collectieve meezingers … Mooi!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie met leuke, aangename acts …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2018 – zaterdag 4 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
dag 2 - Het dagje van de reünies
Op de tweede festivaldag van Festival Dranouter 2018 hadden we op het podium o.a. Selah Sue, Absynthe Minded, Les Négresses Vertes, Gogol Bordello… De zaterdagprogrammatie, gecombineerd met animatie voor kinderen en een aangenaam briesje zorgde ervoor dat de organisatie op de avond van de tweede festivaldag het bord ‘uitverkocht’ mocht uithangen. Zo’n 16.000 festivalbezoekers waren er zaterdag bij.
Het Franse Les Negresses Vertes wordt dikwijls aangehaald als voorname inspiratiebron . Samen met Mano Negra waren ze een bepalende factor binnen de zigeuner/folklore worldpop. Check maar even een Beirut.
Boegbeeld Helno is al een tijdje niet meer onder ons. Hun debuut verscheen dertig jaar terug , tijd voor een reünie en om deze van onder het stof te halen; aangevuld met een rits andere nummers worden ze opnieuw gespeeld . ‘Mlah’ stond dus in the picture met o.m. “voilà l’été, “il” , “les yeux de ton père” , “la danse de Negresses Vertes” en “Zobi la mouche” . Swingers die de dansspieren prikkelen, een soort hoempapa door de tempowissels en de blazerssectie. De zang wordt afgewisseld onder de groepsleden, die hun uiterste best deden dat unieke stemgeluid van Helno te benaderen . “Zobi la mouche” werd in een ander jasje gestopt , ferm uitgediept , trager, slepender en minder feestelijk, zwierig . “Ce n’est pas la mère a boire” hoorden we niet, een gezellig “sous le soleil de Bodega” klonk aanstekelijk, fris , dansbaar .
25 jaar geleden steeg de temperatuur nog eens een paar graden in de Kayam , nu blies er een windje over de set …
Richard Thompson is een graag gezien gast op het festival . Hij was solo of met band te zien. Nog steeds komt materiaal uit van de bijna zeventigjarige artiest. Hij is nu ‘on the road’ in een basic bezetting van akoestische/elektrische gitaar , bas en drums . In het oeuvre wordt ruimte gelaten voor de instrumentatie en Thompson’s gesoleer .Hij is uitgegroeid tot een grandioze gitaarheld en begenadigd songschrijver.
The Richard Thompson Electric Trio - Elektriciteit in de lucht en op het podium ! Een snedige start hadden we met het nieuwe materiaal. Hij wisselt het af met z’n uitgebreid solo oeuvre en z’n muzikale partnership met Linda (Thompson) Peters. Ook eentje van 50 jaar terug met z’n Fairport Convention wordt opgehoest . Deze namiddag geen “I misunderstood” of “I feel so good” . Het werd voldoende gecompenseerd door een reeks broeierige, gedreven songs . Af en toe was er eens een akoestisch intermezzo , om er dan terug tegen aan te gaan . Hier sprak de oude rocker in het vak . Een sjieke prestatie!
Ook Absynthe Minded is terug , heeft een nieuwe plaat uit, ‘Jungle eyes’ en kan nog steeds rekenen op een sterke belangstelling . En dat voelde Bert Ostyn en z’n deels vernieuwende groep goed aan . Het recente materiaal mag dan deels minder spannend klinken dan vroeger,. ze speelden gretig en waren enthousiasmerend . Dranouter werd in hun greep gehouden . Een reeks melodieus broeierige , sfeervolle , opbouwende tracks kregen we, die de band afwisselde met enkele gewaagde experimentjes , die eigenlijk niet misstonden in de ganse set. De herkenbaarheid , de dynamiek , de spanning en intensiteit waren er. Ze hebben dan ook een pak mooie singles uit als “space” , “end of the line”, “moodswing baby”, “my heroics, pt I” , “envoi” en wisselden het af met het nieuwe als de titelsong, “Mr. Doom”, “Surrender” en de aan Posies gelinkte single “the execution”. Missie geslaagd , band op sterk en het publiek ingepakt.
Selah Sue bracht een heel persoonlijke en intieme performance , een nieuwe weg kan worden ingeslagen. De nieuwe songs zijn kwetsbaat en weerspiegelen de liefde tussen moeder en kind. Haar hits als “so this is love” , “fyah fyah”, “alone” , “this world” en een “raggamuffin’” op het eind , en het nieuwe werden in een breekbare versie gespeeld , solo of met voice/soundloops (challenging heet zoiets?) of verder in een jazzy concept van keys/piano, cello en akoestische gitaar , gedragen door haar indringende, doorleefde stem . Puur, eerlijk, oprecht , gevoelig , pakkend. Ze is niet vies van enige crooners in z’n totaliteit, anders haal je die “que sera” cover niet naar boven , die avontuurlijk, creatief klonk . Inspirerend en een gewaagde zet .
Ze stelde met trots haar werk voor en pakte het publiek in met nieuwe songs , herwerkte oude liedjes en een cover . Na Couleur Café , Gent Jazz en Dour gaf Dranouter haar een warm onthaal …
Gogol Bordello sloot de mainstage af en dat was een uurtje pure fun. ‘gypsy punk’ omschrijven ze zelf. Onze pogingen: Kozakkenrock? Pogues Go Balkan ? Ramones in Kazachstan? Om het even , de Piraat - Oekraïners mogen dan naar de Usa zijn uitgeweken , je krijgt steeds opnieuw , al vijftien jaar lang , een stomend concert . Vanaf de eerste seconde wordt , lekker gestoord , de vlam erin gezet. Ze gaan een paar versnellingen rapper dan hun ijkpunten . Een bruisende cocktail speelde dit uitgebreide combo rond hyperkineet Eugene Hütz, en de bevallige backing vocaliste, die zwierig met haar rok danste rond de groepsleden en hun instrumenten .
Gogol Bordello - een bende overenthousiaste circusartiesten in een nooit geziene speelvreugde. Een fanfare van honger en dorst! Dit was een pot fijne compromisloze herrie! De “Redemption song” wuifde ons letterlijk naar huis toe
Ook in de Clubstage viel interessants te horen …
‘Achterom kijken is schoon , zolang ge daarna verder kunt’ . Onder dit motto was Hannelore Bedert in beperkt gezelschap te zien onder een uniek fanproject ‘33’ , ontroerende en grappige verhalen die fans aan haar songs en 33ste verjaardag binden . We kregen een aangenaam , gezellig , emotievol optreden, een rewind van haar leven , om er dan opnieuw tegenaan te kunnen . Sfeervolle Nederlandstalige popsongs op piano en akoestische gitaar, sober begeleid loodste ze ons door de set . Terecht een warme respons …
Iets later Eriksson Delcroix waren te zien met het Sun sun sun orchestra . Rootspop in orkestratie en klassieke begeleiding. Hun materiaal werd in donkere romantiek ondergedompeld . Een cinematografisch concept door de melodie , de experimentjes en de orkestratie , de perfecte soundrack van een sinistere countrywestern movie door de psychedelische country en de zangpartijen van Nathalie (ijle zang) en Bjorn (donkere, grauwe bromzang) … een ‘Nashville/Tennessee’ uitgangspunt. Tja inderdaad Emmylou Harris – Gram Parsons en June Carter Cash - Johnny Cash zijn in elkaar verweven . “If I were carpenter, …” was dan ook ergens te horen . Eriksson Delcroix gaan te werk als hun collega Stef Camil met z’n vroegere Zita Swoon projecten … Gewaagd Goed …
Het Afro-Europese Zap Mama tot slot , is de volgende succesvolle reünie . Marie Daulne blies Zap Mama nieuw leven in . De a capella’s worden afgewisseld met groovy, dampende world pop , met invloeden uit hiphop, soul , jazz en funk . In die diepe grooves hoor je o.m. een Nile Rodgers . Een unieke afro zangtechniek trouwens , waarbij in de beatbox velen hun inspiratie haalden. Aanstekelijke, frisse songs over de 25 jaar heen . Dit was ‘Bandy bandy’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2018 – DAG 1 – Jasper Steverlinck – Arsenal – Simple Minds – soldout!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-03
Véronique Govaert
Jasper Steverlinck mocht de spits afbijten en dat deed hij ook stipt om 20:00 samen met zijn gitaren, zijn strijkkwartet & zijn pianist. De scène leek op een gigantisch zwart gat achter hen & op het terrein was het van bij aanvang op de koppen lopen. Gekend als voormalig zanger/gitarist bij Arid, bouwde Jasper sinds 2004 reeds aan zijn solocarrière, wat een enorme boost nam met het nummer Life on Mars. Een langdurige ziekte hield hem nadien lange tijd weg van het podium, maar in 2008 ging hij terug aan de slag, eerst nog met de band Arid om dan in 2012 toch finaal solo te gaan. Dit gaf hem ook ruimer de kans om allerlei zijwegen te bewandelen, van muzikale projecten allerhande over coaching in de talentenshow The Voice van Vlaanderen, tot een deelname aan het programma 'Liefde voor muziek'.
Een rasartiest pur sang krijgen we te horen & te zien, wat een vocaal talent. De nummers zijn zuiver en ontdaan van alle franjes, er ligt emotie in zonder melig te worden. De dames op de eerste rijen kijken toe en genieten, zingen en wiegen zachtjes mee. Want eerlijk is eerlijk, deze prachtige set gaat een beetje verloren in het feestgedruis. Het weekend begint, de 1ste dag van de feesten met nog een pittig programma voor de boeg, iedereen staat gezellig te keuvelen, slaat drankbonnetjes in en baant zich eerder een weg naar de bar dan naar de stage. Die Jasper is natuurlijk een professional op & top en ook hij begrijpt de situatie en ziet er wel de humor van in. Wanneer de pianist enkele toetsen harder aanslaat, pikt hij er gelijk op in, meer gedrum dan dit krijg je van ons niet te horen... Waarna het solo-album ‘Night Prayer’, aan bod komt, een album waarvan Jean Blaute meewerkte aan de eindproductie in de studio. Een cover van Niels Destadsbader volgt de revue, dankzij hun samenwerking in Liefde voor muziek, ben al benieuwd of Niels aanstaande maandag hetzelfde zal doen ... daar kom ik nog wel op terug ;-)
Met het wondermooie “We all fall in love sometimes”, een laatste 'lullaby' ofte wiegeliedje zoals Jasper het zelf aankondigde , komt een einde aan het voorprogramma van vanavond. Een fantastisch, muzikaal hoogstaand & bij tijden melancholisch concert was het, misschien wel niet de beste keuze als opener van vanavond, al was het maar uit respect voor de heer Steverlinck zelf.
De zon wil van geen wijken weten & het publiek is nu wel toe aan wat tropische beats, een broeierige set met veel conga's, percussie & opzwepende muziek graag ... Wel we worden op onze wenken bediend want wie kan daar beter voor zorgen dan juist ja, ook van eigen bodem, sterker nog uit dezelfde provincie, Arsenal (Niet van de voetbal ;-) ) Dat Joan Roan in bloedvorm is merken we van de eerste noten, hij is heer & meester, swingt & zingt en zweept de ganse meute op, al kost hem dat geen moeite. Na “Amplify” is het de beurt aan Leonie, om “Amelaka Motinga” in te zetten gelardeerd met flink wat zwoele djembé en dat is maar goed ook want haar stem is niet helemaal top. Maar aan de andere hand, wat wil je, onze stemmen zijn al weken schor door die aanslepende droogte en wij zingen geeneens om den brode. Joan geeft ons bij aanvang van “Black Mountain” nog de gouden tip om niet naar die dokter te luisteren, 2 glazen per dag, dat is véél te weinig, jong ... Die Gentse tongval is toch zo charmant, al horen we daar vanavond weinig van, want het plan is om alle energie in de zang & dans te steken, de bindteksten blijven dus achterwege. Alle begrip want dit neigt wel eens naar één van zijn betere shows ... en we zijn nog maar halfweg ! Is everybody feeling “Estupendo” ? Ja wat had je gedacht ?
De nummers rijgen zich aan mekaar, het éne al bekender dan het andere, en het feest blijft verder duren en dan hebben we “Melvin” nog niet gehad, dat wordt gebracht met een zijsprong naar “Love of the common people” je zingt het wel mee, maar kan het niet gelijk thuis brengen ... maar wel super leuk en dat vindt de zanger ook, Superrrrrrr zegt hij, vree wijs, denkt hij ;-) We krijgen nog “Sometimes” om af te kicken en met “Lotuk” geeft Joan zijn laatste beetje energie. Jawadde, de Max van een concert !! Wedden dat Jim al eens in zijn haar zal krabben daar backstage ...
Want hoe je het ook draait of keert, de T-shirts met opschrift 'Simple Minds' zijn niet te tellen op het festivalterrein, de concerttournee van de voorbije jaren en/of decennia valt van menig mannelijke lijf af te lezen, niet elk lijf ziet er even patent uit, maar dat is dan weer een ander verhaal ... De wandelende/waggelende billboards willen pintjes & jeugdsentiment. En dat komt er aan, Jim en zijn band bestormen het podium, aan de drum ontwaren we een jongere, energiekere versie van Leonie en aan de vocals een tropische gelaarsde kat.
Met “Broken Glass Park” gaan we van start gevolg door “Waterfront” en het is meteen duidelijk, de Schot is schor of zou het toch zijn dat zijn stem aan kwaliteit inboet ? Na de 2 veertigers van daarnet is het moeilijk om als (bijna) zestiger hetzelfde tempo aan te houden en al wie kan zingen op het podium zingt dan ook mee, of neemt even de lead.
Het is wat het is en Lokeren is een dankbaar & gul publiek, laat dat duidelijk wezen, we amuseren ons en zingen ook uit volle borst mee. Op simpel verzoek gaan alle armen in de lucht, oei echt fris ruiken de meesten al niet meer ... De hits, vaak in een eigentijds jasje, volgen de minder gekende nummers op en Jim put energie uit zijn publiek. “Mandela day” en “See the light” blijft voor kippenvel zorgen.
Het einde van de set nadert dan toch sneller dan je zou denken, jaja time flies when you're having fun. Met hoe kan het ook anders “Alive and kicking” gevolgd door “Sanctify yourself” komt een einde aan de 1ste dag Lokerse Feesten. Jim en zijn band springen in de klaarstaande mini-busjes en verdwijnen in de nacht & wij naar de bar ...
Het schooljaar is al lang uit én nog lang niet gestart, maar als er dan toch punten mogen worden gegeven van wordt het toch ‘12 points from Belgium to Belgium’ … Arsenal was de Topper en ik laat Jasper toch ook niet onvermeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – vrijdag 3 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival sleutelt ieder jaar … de bongs (bonnetjes) op je bandje; het in-uitscannen zijn een goed initiatief, maar moeten nog wat groeipijnen doorstaan.
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden. De ‘D’ van Duurzaamheid op zijn plaats …
De 44ste editie van Festival Dranouter is er een om niet snel te vergeten. Een indrukwekkende editie trouwens want op het festival kwamen in totaal zo’n 50.000 muziekliefhebbers af. Dat is het hoogste aantal sinds het festival verhuisde van locatie in 2015.
- donderdag 2 augustus 2018 - Succesvolle openingsavond Grondtonen Dranouter
De openingsavond op donderdag lokte al zo’n 5000 bezoekers naar Dranouter, dankzij sterke optredens van de bekende Canadese folkband SOLO en de Flemish Folk Caravan. Deze concerten kaderden in de GoneWest-productie Grondtonen Dranouter.
- dag 1 - vrijdag 3 augustus 2018
De 44ste editie van Festival Dranouter ging officieel van start. Op deze mooie zomerdag waren er ruim 12.000 festivalgangers .
Met een bijzondere goeie start lijkt Festival Dranouter dus goed op weg om het aantal bezoekers van vorig jaar te overtreffen.
Muziek nu …
Op de main stage kwamen we in de sfeer van de oude folktraditie met het Frans-Canadese Le Vent Du Nord. Ze zijn een graag geziene gast op het festival, namen het publiek in met hun instrumentals , hun folkpop en de a capella’s , een pracht van op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys en foottics/footdrums (door een Belg hier!), die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
De 22 jarige Angèle is één van de nieuwe sterwondertjes in ons land . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop slaat enorm aan in de festivalzomer . Een zomers zwoel sfeertje en een groove in de nummers wordt gestoken. Met haar rode Adidas-tenue dartelt ze als een sprookjesfee over het podium. “Loi de Murphy”, “Je veux tes yeux” en de nieuwe single ”La thune” zijn sterkhouders . Ze charmeert haar publiek en betrekt hen bij de nummers . Een jonge Christine & The Queens en een herboren Lio is opgestaan . Een volleerde jonge artieste dus …
Ook Intergalactic Lovers mogen we per plaat begroeten in Dranouter . Hun derde ‘Exhale’ verscheen vorig jaar. Tijd opnieuw om hieraan een uitgebreide tournee te koppelen en op verscheidenen festivals te spelen . De charismatische Lara Chadraoui is een sterke frontvrouw en biedt vocaal warmte, intensiteit aan het materiaal . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . De band speelt cool , geconcentreerd, doordacht .
Dromerige , frisse , aanstekelijke gitaarspopsongs passeren de revue . Een rode , donkerblauwe gloed is het lichtdecor over de zwarte silhouetten . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , “Shewolf”, “Islands”, “Northern rd”, “Delay” en “Between the lines” . Een aan Sophia gelinkte “The river” sluit overtuigend de set af . Intergalactic Lovers mag dan een koel windje over je heen waaien , de songs zijn melodieus sterk en staan live als een huis. Met een sterke respons als resultaat.
Beetje verwonderd en benieuwd waren we wat Jake Bugg vanavond te bieden had , en solo afsloot op de main stage . Dat hij vanavond alleen stond op het podium, konden we al vermoeden; hij was in het najaar solo te zien in Antwerpen en speelde daar Britse rock’n’roll in een akoestisch jasje en voegde er wat intimistische, broeierige folkblues aan toe. Met een knipoog naar bands als The Kooks, Last Shadow Puppets of Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Hij is gegroeid van een ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man , die zijn muziek met meer zelfvertrouwen brengt . Goed is dat hij interacteert met het publiek en zijn nummers situeert , gekenmerkt van een typisch Engels dialect .
Ondanks de mindere laatste plaat stond Bugg als 1 man, 1 akoestische gitaar. Hij speelt overtuigend een rits goed onderbouwde songs , wisselde innemendheid en extravertie af wat de set spannend , boeiend hield .
De bekende nummers zaten mooi verdeeld , “Seen it all” , “Taste it” , “Simple as this” , “Slumville sunrise”, “Two fingers” en natuurlijk “Lightning bolt” als uitsmijter . De belangstelling voor een groot publiek mag dan minder zijn , hij ontplooide zich tot een getalenteerd sing/songwriter . We kijken verder uit hoe het zal evolueren …
Ook op de andere podia was het aangenaam kennismaken
Geppetto & the whales hebben hun intense , broeierige indie omgebogen naar rootsamericanapop . Douglas Firs en Bony King zijn interessante ijkpunten, maar ook internationale bands als Bon Iver , Fleet Foxes en Midlake die schuilgaan in subtiliteit en (samen) zang . We kregen een melancholische , sfeervolle , dromerige , rustige , innemende set , met ruimte voor de instrumentatie . Tja, die oude single” Juno” blijft er eentje om te koesteren .
Dreamer’s Circus is het verhaal van drie Scandinaviërs , die het prachtige Noorden en z’n landschappen omzetten in sfeervolle , rustige en ietwat zwierige instrumentale traditionele folkpop, waarop een pianotune wordt toegevoegd. Een verademing in stressy tijden . Onthaasting is zeerzeker een sleutelwoord.
Een getalenteerd hiphoppoëet is Brihang wel , die al een prijs haalde van de Nieuwe Lichting een handvol jaar terug …. Hij zit een beetje in de lijn van artiesten als Ghostpoet , Guru en heeft ook iets mee van onze Vlaamse scene . Hij rapt er op los en weeft er minimalistische , sfeervolle, forsere beats aan door z’n DJ/scratcher. Een jong publiek draagt de gerespecteerde jonge rapper op handen . En hij stak een tandje bij en genoot ervan …
Op de Voute pikten we nog iets mee van de Nederlandse Stephanie Struijk. De beloftevolle artieste speelt zowel solo als met band . Ze nestelt zich ergens tussen Maaike Ouboter en Ilse Delange in . De vrouwelijke sing/songwriter gooit er nog een Gorki cover bovenop, “We zijn zo jong”. Een mooi eerbetoon …
Voor StuBru’s Nieuwe Lichting winnaar Portland kwam heel wat volk opdagen . De Voute was echt te klein om het kwartet bij te wonen . Een reeks weemoedige , zweverige indiepopsongs hoorden we onder die bezwerende stem van Jente Pironet en de aanvullende zang en backing vocals van Sarah Pepels .Ze zijn bepalend. Er word een beheerste dosis galm en effects toegevoegd in zang en sound.
Hun alt-J cover “Mathilde” en single “Pouring rain” raken sterk . Hun materiaal zijn groeinummers , die subtiel, doordacht in elkaar steken . Live wordt levendigheid geïnjecteerd. Mooi , beloftevol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
De Italiaanse multi-instrumentalist, experimentele kunstenaar en virtuoos K-Conjog brengt met ‘Milennials Otters’ een bijzonder veelzijdige EP uit boordevol remixes van die ene song. Telkens vanuit een ander oog of oorpunt uit bekeken. Vaak in samenwerking met al even begenadigde muzikanten die '’muziek tot kunst verheffen’' hoog in het vaandel dragen. De EP kwam op de markt via Schole Records. De man heeft al heel wat ervaring opgedaan binnen dat typische Elektronische muziekwereldje. Sinds 2004 vuurt hij parel na parel op de aanhoorder af. Ook anno 2018 komt dus nog steeds geen einde aan zijn onuitputtelijke drang zichzelf opnieuw uit te vinden, gelukkig maar.
Op zijn facebook pagina lezen we het volgende: ‘Simpele muziek voor vervormde geesten’. Dat is inderdaad de rode draad in elk van de remixes. Dat begint al met de originele track. Een experimentele parel van circa zes minuten, waarin K-Conjog laat zien en horen dat hij een elektronica expert is die heel bewust buiten de lijntjes kleurt. Met een enorme zin voor voortdurend improviseren, waardoor de luisteraar van het kastje naar de muur en terug wordt gestuurd. Net door op deze wijze een muur boordevol elektronische pareltjes op te bouwen, zorgt hij er dan ook voor dat de aanhoorder geboeid blijft luisteren en genieten.
Geluidsmuren afbreken en dreigend uithalen dat is er niet direct bij. Maar bij elke remix hoor je dan wel weer een andere zijde van die welbepaalde song, die je voordien nog niet had ontdekt. Meer nog het stopt niet bij één luisterbeurt. Na een tweede luisterbeurt doe je weer nieuwe ontdekkingen. En het blijft maar doorgaan. Tot het oneindige. Dat de man bewust kiest voor een samenwerking met artiesten die op diezelfde wijze muziek tot kunst verheffen, is eveneens een meerwaarde binnen het geheel. Dat blijkt bijvoorbeeld uit die fijne remix met Daisuke Miytatani, ook al geen onbekende meer voor ons.
Deze Japanse kunstenaar tast de grenzen van Ambient af waar eveneens geen grenzen zijn. In samensmelting met K-Conjog ontstaat dan ook iets onaards en onbeschrijfelijk magisch mooi. Het lijkt wel alsof buitenaardse muziek onze aarde is binnen gedrongen. Het meest opvallende, er ontstaat ondanks alle veelkleurige soundscapes die de artiesten op deze onaards aanvoelden remix op u afvuren geen chaos, wat nog meer indrukwekkend kan genoemd worden.
Besluit: K-Conjog brengt met ‘Millennials Otters’ vooral een veelzijdige EP uit, en laat enorm veel kanten van zichzelf horen en zien in die ene song en de uiteenlopende remixen daarvan. Maar toch laat hij heel bewust niet compleet in zijn kaarten kijken. Het is net dat mysterieuze binnen zijn muziek dat ons nog het meest over de streep trekt. De virtuoos met Elektronische klanken brengt een waar kunstwerk uit, waar de grenzen van dat onmogelijke voortdurend en tot het oneindige worden afgetast.
Deze EP is dus feitelijk geen voer voor gevoelige zieltjes of mensen die graag toegankelijke wegen bewandelen binnen de elektronische muziek. Maar eerder voor aanhoorders die eveneens houden van zich laten bedwelmen door bevreemdend aanvoelende klanken die je tot rust brengen maar ook je door elkaar schudden., en je met veel vragen achterlaten. Wat deze EP net zo buitengewoon spannend maakt, is dan ook dat boek meerdere keren lezen en gloednieuwe ontdekkingen te doen, bij elke nieuwe luisterbeurt, die je zal verwonderen en ontroeren.
Tracklist:
1. Millennials Otters 06:36
2. Millennials Otters (akisai remix) 05:42
3. Millennials Otters (daisuke miyatani remix) 04:20
4. Millennials Otters (edit) 04:00
Net zoals een zaadje in de grond tijd nodig heeft om uit te groeien tot een heuse boom, zo hebben sommige bands iets meer tijd nodig om uit te groeien tot absolute top binnen hun muziekstijl. Neem nu Carrion. Deze Gentse Death Metal band timmert sinds 2007 aan de weg. Heeft ondertussen heel wat water doorzwommen, en bracht in 2015 met ‘Revelation’ een gesmaakt debuut op de markt. Echter stak de band daarmee niet boven de gemiddelde bands binnen het genre uit. Onze recensent schreef daarover: ''Het mag duidelijk zijn, de heren van Carrion bewijzen met deze debuutplaat over voldoende potentieel te beschikken. Wat de toekomst zal brengen kan niemand voorspellen, hoopvol zijn we echter zeker gestemd!"
Door de jaren zagen we Carrion groeien in hun kunnen. Ook, en vooral, op het podium bleek dat het geval. Toen we de heren in 2017 zagen aantreden op het festival Black Out Bash konden ze ons puur muzikaal zeker overtuigen. Maar toch bleven we wat op onze honger zitten, door het gebrek aan spontaniteit.
Anno 2018 lijkt Carrion echter klaar om die grote stap voorwaarts te zetten naar - laat ons maar zeggen - eeuwige roem. In ELPEE te Deinze zagen we eindelijk die goed geoliede machine staan op het podium. Op 22 juni komt een gloednieuwe schijf van de Oost-Vlaamse band op de markt: ‘Time To Suffer’, via Mighty Music. Bij een eerste luisterbeurt waren we nog niet compleet overtuigd, maar dit blijkt een groeiplaat te zijn die je de nodige kansen moet geven.
Om met de deur in huis te vallen. Die eerste songs “So It Begins”, “Mutilation” en “Supreme” klieven als een botte bijl doorheen je vege lijf. Zoals dat binnen het genre gewoon moet zijn. Origineel is het wellicht allemaal nog steeds niet. De vraag is, hoeft dat? Of eerder, kan dat nog? Carrion brengt het soort gedoodverfde Death Metal en aanverwante waarmee bands als Aborted ook groot geworden zijn. Maar daar waar Carrion eerder wat bleef hangen binnen die gezapige middenmoot, blijkt uit deze schijf dat de band duidelijk is geëvolueerd naar absolute wereldtop binnen het genre. Echter het meest opvallende op deze tweede schijf is het aanbieden van enorm veel tempowisselingen en variatie.
Bij sommige songs worden alle registers open gegooid, geluidsmuren opgebouwd en in een razendsnel tempo terug afgebroken. Waardoor een chaos ontstaat, die als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Bij andere songs zoals komt de meer groovy kant van Carrion naar boven. We houden van beide kanten van de band. Net omdat Carrion daardoor de aandacht scherp houdt op deze schijf. Er zijn weinig minpunten te vinden aan ‘Time To Suffer’. Behalve dus die ene bemerking dat je de plaat meerdere luisterbeurten dient te geven, eer je het allemaal echt zult begrijpen. Echter, en dat kunnen we niet voldoende herhalen, zien we anno 2018 zowel op als naast dat podium een band staan die eindelijk compleet volwassen is geworden. Nog opvallend? In ELPEE viel ons op dat die songs live nog het best tot hun recht komen. Eens op dat podium komen die namelijk compleet tot leven, waardoor menig putten van de Hel prompt compleet open gaan. Ga ze daarom zeker zien als ze uw voordeur passeren.
Carrion trad aan op Antwerp Metal Fest op zondag 1 juli, voor fans van het betere Death Metal tot Aborted. Een aanrader van formaat! Op basis van deze knappe schijf alleen al.
Info: https://www.antwerpmetalfest.be/
Tracklist:
1. So It Begins 01:20 instrumental
2. Mutilation 03:37
3. Supreme 04:12
4. Urge 04:26
5. Plague 04:58
6. Gingergrind 03:38
7. Death from Deep Within 03:14
8. Torment 04:29
9. Defiled Sanity 05:20
10. In The End, There Is Only Death 04:41
Het leuke aan festivals bezoeken is dat je naast gevestigde waarden eens zien optreden tijdens het verorberen van een vette hamburger, ook ontdekkingen kunt doen die je de rest van het jaar en de jaren daarna zullen bijblijven. Op Rock Herk deze zomer waren dat een heel pak. Eentje daarvan is Mantis. Deze Alternative, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - timmert sinds 2014 aan de weg. Over hun optreden op Rock Herk schreven wij: " Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen menig krop in de keel krijgt, maar dat het dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis,’Magnolia’'. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende , oorverdovende climax."
Dat zijn voldoende climaxen om ons aan te zetten dat debuut van de band ook eens onder de loep te nemen. ‘Magnolia’ doet ons met verstomming slaan, van begin tot einde. Net doordat je als aanhoorder ontelbare keren tegen die geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft.
Vanaf “Miasma” trekt Mantis een blik boordevol chaos open, waarbij verschillende uiteenlopende tempowisselingen je wakker schudden, tot rust brengen, en daarna weer met een mokerslag van jewelste tot moes slaan. Daarbij is elke instrumentale inbreng even belangrijk, maar het zijn vooral die overdonderende drum salvo's die ons in eerste instantie met een oorverdovende knal van onze sokkel blazen. Waarna verschroeiende gitaar riffs je hart met een akelige soort precisie doormidden snijden.
Begane chaotische wegen worden trouwens verder gezet op “Mono No Aware”, “Malpurajo”, “-7”, “Monstro” tot “Must put Horns on it”.
De heren slaan bovendien aan het improviseren tot het oneindige, of dat nu is door zachtjes te strelen of een wervelstorm ontketenen die je hersenpan verplettert. Vandaar de verwijzing naar 'Jazz' binnen hun muziek. Mantis weet vooral verdomd goed waar en wanneer ze moeten toeslaan, of net dat rustpunt aanbieden om de aanhoorder op adem te laten komen. De perfectie zorgt echter niet voor het doen verdwijnen van enige spontaniteit. Integendeel zelfs. En dat is dus nog het sterkste punt van deze schijf. Het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Dat merkten we al op Rock Herk, dat blijkt dus ook uit deze knappe schijf.
Besluit: ‘Magnolia’ is vergelijkbaar met het openen van de doos van Pandora. Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat. Je weet ook niet waar je gaat eindigen. Over hobbelige wegen kom je tot gemoedsrust, maar wordt je ook meegesleurd in wervelstormen, plots opkomende tsunami's en verwoestende orkanen. Om daarna, eens alles om jou heen is plat gespeeld, terug met beide voeten op de grond terug te komen. Totaal buiten adem en verweesd achterblijvende. Eigenlijk niet goed weten wat er nu juist is gebeurd. Deze schijf is bovendien zodanig verslavend waardoor je heel bewust die gevaarlijke plekken in dat bos terug gaat opzoeken. Want de muziek op deze schijf drijft je tot waanzin maar geeft je die adrenalinestoot die je terug wil voelen, telkens opnieuw, en opnieuw.. tot het oneindige. Je kunt er maar niet genoeg van krijgen. En nu gaan we terug de snelle achtbaan op om die adrenaline nog maar eens te voelen opborrelen. Want we krijgen er dus maar niet genoeg van.
Tracklist:
1. Miasma 04:12
2. Mono No Aware 06:01
3. Malpurajo 02:49
4. -7 09:45
5. Monstro 05:02
6. Must Put Horns On It 04:46
7. M 10:29
Jochen Tiberius Koch is een Duitse muzikant die de stilte van de natuur door middel van zijn muziek als het ware tot kunst verheft. Op 27 juli kwam zijn debuut ‘Walden’ op de markt via het label Schole Records. Dit debuut album is geïnspireerd op het boek ‘Walden, of the Life in the Woods’ geschreven in 1854 door de Amerikaanse auteur / filosoof Henry David Thoreau, lezen we in de biografie. Jochen Tiberius Koch weet de onbeschrijfelijke mooie rust van de natuur, ook omschreven in dat boek, dan ook perfect weer te geven binnen zijn muziek waardoor je tot complete rust en kalmte wordt gebracht binnen een melancholische sfeer.
Bewust wordt het tempo heel laag gehouden. Dat is zowel vocaal als instrumentaal het geval. Bij songs als “Solitude”, “The Ponds”, “Baker Farm” hoor je telkens een kloppend hart tevoorschijn komen, waarbij Jochen geen geluidsmuren optrekt maar je ook niet in slaap wiegt. Eerder voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dit is dan ook perfecte muziek om in een bos te spelen waar die magische muziek nog het best tot zijn recht komt, bedenken we daarbij. Meteen een hint naar organisaties van een festival als Dunk!festival.
De rustgevende wijze waarop Jochen Tiberius Koch bewust tewerk gaat , heeft een effect op ons zoals dat enkel voorkomt als je daadwerkelijk wandelt door de adembenemende schoonheid van een bos of die onbeschrijflijk mooie natuur; ver weg van de drukte van het leven word je op die plekken daadwerkelijk geconfronteerd met uw eigen kleinheid. Prompt doen songs als “Former inhabitants: and winter visitors, winter animals, the pond in winter” je wegdromen en vol bewondering staan kijken naar die magische schoonheid die letterlijk op jou afkomt.
Besluit: Jochen Tiberius Koch brengt je op zijn debuut in hogere sferen, niet door mokerslagen uit te delen, maar door heel bewust die gevoelige snaren te raken. Binnen hartverwarmend mooie songs, die je verdoven en heel klein doen worden in deze grote wonderbaarlijke mooie wereld van bomen en adembenemende mooie landschappen, boordevol oases van rust en vrede. Met de ogen gesloten voelen we een gelukzalig gevoel over ons neerdalen waardoor we tot complete zen worden gebracht, binnen toch ook een eerder weemoedige en melancholische omkadering. Waardoor tranen opborrelen, en een krop in de keel ons deel zijn.
Tracklist:
1. solitude 04:16
2. the bean-field 06:38
3. the ponds 04:04
4. baker farm 03:01
5. higher laws 07:03
6. brute neighbors 05:36
7. former inhabitants; and winter visitors 04:44
8. winter animals 03:40
9. the pond in winter 03:21
10. spring 05:31
Het muzikale hart van The Breath vormen het duo Rioghnach Connolly en Stuart McCallum. Riognach is zangeres, fluitiste en van Ierse afkomst maar woonachtig in Manchester. Ze is bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet. Stuart is een echte Manchester boy en gitarist.
‘Let The Cards Fall’ volgt op hun goed onthaalde plaat (‘Carry Your Kin’) uit 2016. ‘Verander niet van winnend paard’ zeggen ze wel eens. Dat kan je ook zeggen over deze ‘Let The Cards Fall’. De elementen en stijl van hun voorganger zijn gebleven. Er wordt op dezelfde weg verder gegaan. Dat is niet meteen negatief want het betekent ook dat we terug goede songs krijgen. Dit allemaal in een modern indie/folk-jasje gestoken met o.a. akoestische gitaar, fluit, Ierse accenten en de indrukwekkende stem van Rioghnach. Soms zijn de songs dromerig of zweverig dan weer eerder indiefolky.
De opener is een korte vocale intro begeleid door enkel een gitaar. Het doet wat aan Clannad denken, maar verder ontplooien ze in het album volledig hun eigen stijl. “All That You Have Been” is dan de eerste echte song. En meteen raak: prachtige zang en catchy backings. Een mooi uitgewerkte song. Single en titelnummer “Let The Cards Fall” is ingetogener en fragieler gezongen maar minstens even mooi.
Acht songs bevat dit album die telkens tussen de vier en zes minuten lang zijn. Rijkelijk gestoffeerd met viool, backings, fluit, piano etc… Toch heb je geen gevoel van overdaad.
‘Let the Cards Fall’ is een goed en afwisselend pop/folk album geworden met mooie arrangementen en vocals. Zou niet misstaan op Dranouter, Sfinks of Gent Jazz.
Pop/Rock
Stones in the Kitchen – A double-sided split single
Charles in the Kitchen & Them Stones
Division Records
2018-08-02
Wim Guillemyn
Twee Zwiterse bands uit Neuchatel sloegen de handen in elkaar voor deze split-single. Dat levert een single met twee tracks op.
Met “Arrogant Teenage Rag” krijgen we van Charles in the Kitchen een energieke rocksong. Neem de vibes van The Hives en de Queens of the Stone Age en je krijgt deze sympathieke rock and roller te horen. Dit vijftal heeft al enkele albums op hun conto staan sedert ze begonnen in 2011.
Them Stones levert met “Alone” een iets donkerder nummer op dat in de verte wat aan Alice in Chains en Soundgarden doet denken. Hier krijgen we rock met grunge invloeden. Them Stones bestaat sedert 2012 en heeft in 2015 een album uitgebracht. Oorspronkelijk zaten ze muzikaal eerder richting stoner rock terwijl ze nu meer jaren 90 grunge invloeden verwerken in hun muziek.
Beiden leveren, elk in hun eigen stijl, een prima song af waarmee ze aantonen over de nodige kwaliteiten te beschikken. Nog een ietsje pietsje meer eigenheid en ze komen zo boven de middelmaat uit.
Na het eerder dit jaar uitgebrachte "Ever Since I Got To This Town" komt Vito, de Gentse band rond Vito Dhaenens, met een wel heel zomerse single. "Come See Me Again" opent vrolijk en vrijblijvend, als een beetje lo-fi-Beach Boys, om zich dan te ontpoppen tot een kruising tussen Tom Petty en The War On Drugs.
Deze nieuwe single klinkt meer dan de vorige als een rockband met een basisopstelling (gitaar, bas, drum) en met de toetsen helemaal op de voorgrond. Voor een goede rocksong zal er altijd wel een publiek blijven bestaan. De band herkent in het eigen repertoire een song met hit-potentieel en met een zanger met een aangenaam en heel herkenbaar stemgeluid als Vito Dhaenens zitten ze gebeiteld. Het geheime wapen van “Come See Me Again” is zonder meer de raak gekozen klank die de toetsenist uit zijn instrument tovert.
Deze single brengen ze overigens ook in hun Vinyly Live Session (te vinden op YouTube).
Laat deze Vito nog maar wat van die prachtige singles opnemen vóór ze aan een volledig album beginnen.
Suikerrock 2018 - Bevestigingen, nostalgie trips en ontroeringen
Suikerrock 2018
Grote Markt
Tienen
2018-07-28 + 2018-07-29
Erik Vandamme
Daar waar sommige stadsfestivals - op een paar uitzonderingen na - het de laatste jaren moeilijk krijgen, weet Suikerrock zich te handhaven in de wirwar van dat festival aanbod. Want laat ons eerlijk zijn het is voor een organisator niet meer gemakkelijk geworden om een goed programma samen te stellen. In ons land is er namelijk een overaanbod aan festivals, waardoor bands of artiesten maar hebben uit te kiezen waar ze willen of kunnen spelen, en dus niet meer exclusief op bijvoorbeeld Suikerrock staan of eerder willen aantreden op de grotere festivals in diezelfde periode.
Maar toch slaagt Suikerrock er ook in 2018 in een mooie mix aan te bieden van bands die ooit enorm hoge toppen scheerden en niet meer zoveel te zien zijn in ons land. Tot talentvolle artiesten die aan het doorbreken zijn, klaar om de wereld te veroveren. Maar vooral schotelt Suikerrock een affiche voor die zowel kindvriendelijk is, jongeren - mede door de extra dance en acoustic stage midden in het centrum - aantrekt als de iets oudere festivalganger die komt voor een nostalgie trip.
Wij vertoeven twee dagen op het festival. Zaterdag 28 juli was met kleppers als The Goo Goo Dolls, White Lies, Alanis Morissette en Anouk compleet uitverkocht. Ook zondag was er veel volk komen opdagen. Dit vooral voor de kindernamiddag met The Ketnet band en Soufiane Eddyani en Gers Pardoel.
Wij kozen op zondag echter voor het avond programma met Stan Van Samang, OMD en Kool & The Gang. Ook bij Stan Van Samang stond de Grote Markt nog heel goed gevuld. Bij OMD en Kool & The Gang was dit plots heel wat minder.
zaterdag 28 juli 2018 - Girlpower een blij weerzien en een tijdreis naar de toekomst
Sons (****)
In eerdere verslagen gaven we het al aan. Sons is een jonge Belgische band dat op korte tijd aan een steile opmars naar boven toe bezig is. Het einde is totaal nog niet in zicht. Over het aantreden van de band op Rock Herk - vorig weekend - schreven we het volgende: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!"
Op Suikerrock had Sons aanvankelijk af te rekenen met een - laat ons maar stellen - iets moeilijker in te palmen publiek. Bovendien moesten ze het festival op deze zonnige dag - terwijl de meeste mensen nog fijn op het terras zitten te genieten van een frisse pint - openen. De meeste aanwezigen kwamen bovendien duidelijk voor White Lies, The Goo Goo Dolls, Anouk tot Alanis Morissette. Maar dat liet de hyperactieve frontman Robin Borghgraef niet aan zijn hart komen. Hij zet alles in het werk om er voor te zorgen dat het publiek alsnog uit zijn hand eet. En slaagt daar met brio in, na een wat moeizame start, net door zijn bijzonder charismatische uitstraling. Gerugsteund door uiterst strak spelende klasse muzikanten. Meerdere keren waren we onder de indruk van de virtuositeit van de gitaristen van dienst die door middel van betoverende solo riffs de haren op onze armen deden naar omhoog komen van puur innerlijk genot.
SONS bevestigt op Suikerrock dat ze in staat zijn om groot, heel groot te worden in de zelfs heel nabije toekomst. Als je erin slaagt om een vrij statisch publiek, dat nog geniet van de zon en omgeving, uiteindelijk compleet in vervoering te brengen, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Top concert!
Milo Meskens (***1/2)
Na die wervelstorm van Sons bracht singer-songwriter Milo Meskens weer wat rust in ons hoofd en hart. Twee jaar geleden waren we op het festival Little Waves in Genk al onder de indruk van zijn bijzonder warme stem, die gevoelige snaren raakt. Milo Meskens is zo een artiest die het niet moet hebben van grote gebaren en veel show elementen, maar zijn bijzondere stem voor zich laat spreken. Binnen de intieme omgeving op Little waves twee jaar geleden zorgde dat voor een kippenvelmoment dat we niet snel zullen vergeten. En toch op Suikerrock zagen we eveneens een artiest die eveneens de nodige interactie, kwinkslagen en humor boven haalt om zijn publiek over de streep te trekken. Wat weer een stap vooruit is op weg naar die eeuwige roep. Milo Meskens had het net als zijn voorganger in eerste instantie een beetje moeilijk om iedereen te overtuigen van zijn kunnen, maar ook hij liet dit totaal niet aan zijn hart komen, en zet alle registers open om zijn doel te bereiken.
In menig media lezen we vergelijkingen met Jeff Buckley. Milo Meskens heeft inderdaad diezelfde hemelse uitstraling als Buckley en beschikt over dat unieke stembereik waardoor harten worden gebroken. Ook al blijft alles wat hangen binnen gezapige middelmatigheid. Milo Meskens bewijst een unieke, sterk onderschatte parel te zijn binnen dat typische Belgische singer-songwriter gebeuren , die net door zijn stem en uitstraling, het inderdaad enorm stil maakt in ons hart en gedachten. En daardoor, vooral dan toch de voorste rijen, compleet in vervoering kan brengen. Tot we met de krop in de keel een traan wegpinken in diepe gedachten verzonken.
The Goo Goo Dolls (***1/2)
Goo Goo Dolls is in 1986 in opgericht door John Rzeznik, Robby Takac en George Tutuska, en heet eerst de Sex Maggots. De band verandert deze naam in Goo Goo Dolls (geïnspireerd door een advertentie in een True Detective magazine) op verzoek van een clubeigenaar die de band anders niet wil laten spelen. Zo lezen we in menig biografie. The Goo Goo Dolls werden vooral bekend dankzij die ene hit “Iris”. Van de soundtrack van de film ‘City of Angels’. De band heeft wel altijd zijn stempel gedrukt op de rock muziek in de jaren '90, maar een heel grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Op Suikerrock zien we een band die anno 2018 vooral niet naast zijn schoenen is beginnen lopen, ondanks al dat succes. De beweeglijke frontman zoekt voortdurend zijn publiek op, port hen aan tot bewegen en slaagt er - wederom na een toch wat moeizame start - de meeste uit zijn hand te doen eten. The Goo Goo Dolls is een band die de stelling ‘schitteren in eenvoud' trouwens hoog in het vaandel draagt, waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Na een wat trage en moeizame stem, slaagt The Goo Goo Dolls er dus eveneens in ons en velen met ons te overtuigen van hun kunnen. Het is echter vooral het feit dat de band na al die jaren nog steeds een spontaniteit uitstraalt van jonge wolven in het vak, dat ons dus het meest over de streep trekt. The Goo Goo Dolls zijn bovendien een band die het dus niet moet hebben van overdreven show elementen, maar eerder overtuigen door het brengen schitterende gitaar muziek, gerugsteund door een heel goed bij stem zijnde frontman die bovendien een hoge dosis charisma uitstraalt.
Setlist: Dizzy //Slide //Big Machine //Rebel Beat //Here Is Gone //Black Balloon //Free of Me //So Alive //Name //Over and Over //Stay With You //Bringing On The Light //Better Days //Broadway //Iris
White Lies (****1/2)
Nog zo een levende legende, die vooral in de periode 2007 en 2009 hoge ogen gooide is White Lies. Hun debuut plaat ‘To Lose My Life’ is uitgegroeid tot een klassieker. Ook al deed de band het met ‘Ritual’ (2011) eveneens niet slecht. Het bleef de jaren daarop echter vrij stil rond White Lies. Ook al heeft de band ondertussen niet echt stil gezeten, het vet leek wat van de soep. Ook White Lies had het aanvankelijk wat moeilijk op het publiek van hun kunnen te overtuigen. Maar dat was weer eens buiten de al even charismatische frontman - blijkbaar waren er veel charismatische frontmannen en vrouwen op deze festivaldag - gerekend die bleef bonken op de poort tot die compleet open vliegt. White Lies legt de lat ook instrumentaal enorm hoog, en beschikt voldoende hits om ook de minder aandachtige toehoorder over die streep te trekken. Vooral met songs als “Hold back your love” en “Bigger than us” kreeg de band de handen uiteindelijk toch op elkaar.
White Lies overwon met brio deze toch wel heel moeizame trip om zijn publiek compleet in te pakken, net door niet te trappen in de val van het brengen van een vervelende routineklus maar een hoge dosis spontaniteit aan de dag te leggen waardoor je uiteindelijk gewoon overslag moet gaan. Maar eveneens door, ondanks die moeizame start, te blijven op die gaspedaal duwen, tot de motor vanzelf aanslaat.
Naar het einde van de set toe werden alle registers dan ook compleet open getrokken, en ging dat dak er alsnog volledig af. Waardoor de hard werkende band zijn doel uiteindelijk bereikte.
Anouk (***)
Het werd ons al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden van deze festivaldag. Anouk zorgde ervoor dat de Grote Markt voor het eerst op deze festivaldag pas echt compleet vol liep. Niet zo verwonderlijk de (jonge)dame straalt gebalde rock-'n-roll uit van zelden hoog niveau. En beschikt - naar mijn mening - over een stem en uitstraling die me subtiel wat doet denken aan Janis Joplin, wat kan gezien worden als een compliment. Anouk trekt direct alle registers open met een subliem gebrachte “Girl” en spreekt tijdens de eerste songs zowaar haar publiek aan.
De enorm goed bij stem zijnde zangeres gooit zowel bij de rustigere als rauwere songs vooral die bijzondere stem als wapen in te zetten in de strijd om het publiek in te pakken. Ze slaagt daar dan ook met brio in, want iedereen gaat prompt overslag vanaf de eerste tot de laatste noot. Bovendien laat Anouk zich omringen door al even begenadigde muziekanten, en top achtergrond zangers. Die een meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel.
Helaas, door de stille momenten tussenin en de toch wel bitter weinig interactie, zakt alles gaandeweg als een pudding in elkaar en krijgen we plots een iets te routineuze set voorgeschoteld waardoor we wat op onze honger blijven zitten. Daar kunnen sublieme gebrachte songs als “Nobody’s Wife”, het pakkende en hartverscheurend mooie “Lost” en knetterende afsluiter “Good God”. Helaas niets aan veranderen.
Setlist:Girl //Been Here Before //Run Away Together //Burn //Down & Dirty //Modern World Killer Bee //Three Days in a Row //Looking for Love //Nobody's Wife //Lost //Jerusalem//Good God
Alanis Morissette (****)
Voor haar aantreden op Suikerrock circuleren op de facebook pagina Alanis Morissette berichten dat ze diende verzorgd te worden in het ziekenhuis, na een valpartij. We waren benieuwd of ze wel zou komen opdagen, en hoe. Blijkbaar hadden de nodige pijnstillers hun werk gedaan want Alanis bracht een heel energieke set n, ze bewoog haast voortdurend over dat podium. Echter hadden die pijnstillers wel effect op haar stem, hadden we de indruk. Ook het geluid zat niet altijd even goed. Maar toch. Hoe ze het deed met een kapotte knie, zo energiek voor de dag komen? Het is ons nog steeds een raadsel want Alanis stond gedurende de volledige set dus werkelijk geen seconde stil op dat podium, al zagen we soms aan de grimassen in haar gezicht dat ze de pijn verbeet. Bovendien straalt ze na al die jaren, met een heel andere look trouwens want haar lange haar is ze blijkbaar kwijt, een enorm hoge dosis spelplezier uit waardoor ze bij ons een paar extra goede punten scoort.
Alanis Morissette haar grote wapen 'de stem' liet het door omstandigheden deze keer lichtjes afweten. Maar voor haar uitstraling, doorzettingsvermogen en onuitputtelijke energie die ze na een zo pijnlijke valpartij naar voor brengt? Daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel respect opbrengen. Alanis Morissette bracht dus vooral een heel strakke, energieke set naar voor die aan de ribben blijft kleven van begin tot einde op een indrukwijkende wijze zoals enkel een rock artieste 'pure sang' als Alanis Morissette dat kan. Pure klasse!
Setlist: All I Really Want //21 Things I Want in a Lover //Forgiven //Woman Down //You Learn //Mary Jane //Guardian //Right Through You //Hand in My Pocket //Everything //So Pure //Head Over Feet //Hands Clean //Ironic //You Oughta Know ///Encore:///Uninvited //Thank U
Zondag 29 juli 2018 - Een avond boordevol bommetjes pure nostalgie
Stan Van Samang (*****)
We maakten ons op voor een avond boordevol nostalgie. Maar eerst mocht Stan Van Samang het namiddag programma afsluiten. We waren net op tijd op te zien hoe Gers Pardoel met een laatste song een overvolle Grote Markt in vervoering bracht. Ook Stan Van Samang kon, helemaal terecht, op veel bijval rekenen. Het was zijn eerste festivaloptreden van deze zomer wist hij te vertellen. Hij is ondertussen ook papa geworden, en daardoor is hij tien jaar ouder geworden, zo blijkt. Want de zoon is net als hem een nachtmens.
Om maar te zeggen. Stan Van Samang mag dan een succesvolle zanger, acteur en entertainer zijn. Je voelt prompt aan dat dit succes er niet voor zorgt dat de man naast zijn schoenen begint te lopen. Dat straalt hij niet alleen uit op dat podium, ook gaat hij na het concert gewoon een pak friet gaan halen op die grote Markt en laat hem gewillig fotograferen door zijn fans. Het siert hem.
Het concert zelf dan? Wel, eigenlijk doet Stan Van Samang gewoon wat hij ook tijdens zijn laatste passage in 2016 heeft gedaan. Een wervelend dansfeest bouwen, waarbij ook harten diep worden geraakt. Stan Van Samang speelt zijn talent als acteur eveneens uit om zijn publiek te bekoren, maar je voelt en hoort dat hij wel meent wat hij zegt en zingt. En ook dit siert hem. Menig hit zing je prompt uit volle borst mee, en ook gaat Stan zijn publiek letterlijk opzoeken, zowel in de middengang voor het podium als voorbij de PA. En zorgt zo voor een knallende afsluiter van de namiddag om plaats te maken voor de iets oudere muziekliefhebber die dus komt voor een potje nostalgie uit de jaren '70 tot '80.
OMD (****1/2)
Ondertussen was het publiek heel sterk uitgedund voor de afsluiters van deze laatste festivalavond. OMD wil de aanwezige Jaren '80 fans echter de avond bezorgen waarvoor ze gekomen zijn. Een avond gevuld met hits en een bord boordevol nostalgie uit die tijden toen OMD even hoge toppen scheerde als bijvoorbeeld Depeche Mode en aanverwanten. Startende met een klepper als “Enola Gay” legt de band de lat direct heel hoog, en grijpt zijn publiek letterlijk bij de keel om niet meer los te laten tot het einde.
Hoewel frontman Andy McCluskey de meeste aandacht naar zich toetrok, was het eerder de gezapige wisselwerking tussen hem en Paul Humphreys dat ons nog het meest over de streep trok. De heren voelen elkaar niet alleen blindelings aan, ze vuren grappige kwinkslagen naar elkaar af en gunnen elkaar voortdurend een bevoorrechte plaats in de spots. Paul, die nog steeds goed bij stem blijkt te zijn, mag zelfs geregeld zijn toch wel heel bijzondere warme stem in de strijd gooien. Een stem die trouwens heel goed past bij de aanstekelijke elektronische pareltjes van OMD . Meer nog, zijn inbreng vormt zelfs een meerwaarde binnen het geheel.
Dit zonder afbreuk te doen aan de overige muzikanten van de band. Zo waren we onder de indruk van de saxofoon inbreng van Martin Cooper die met enkele gesmaakte sax solo's ons meerder keren een krop in de keel bezorgde. OMD profileerde zich op Suikerrock dus vooral als een volleerde hitmachine. En vuurde de ene vuurpijl na de andere af op het publiek, dat dan ook uitzinnig reageerde op gedoodverfde hits als “Messages”, “Souvenir”, “Maid of Orleans”, “Locomotion” en “Tesla girls”. Om uiteindelijk af te sluiten met “Electricity” waarbij alle registers nog maar eens werden open gegooid en een wervelend dansfeest anno 1980 ontstond, dat ons met een goed gevoel achter liet.
OMD heeft al lang niet meer de impact op een ruim publiek als toen, zeker niet met hun nieuwste platen. Maar de band zorgt op Suikerrock wel voor een wervelend, gezapig dansfeest dat ons terug brengt naar die wilde jaren '80 toen we op wilde feestjes uit de bol gingen op “Electricity” en andere “Maid of Orleans”. Meer hadden wij, en de aanwezige fans, niet nodig om over de streep te worden getrokken. Want hun voormalige helden bezorgden hen gewoon de avond waar zij op hoopten.
Kool & The Gang (*****)
Ook Kool & The Gang heeft met songs als “Celebration”, “Get down on it”, “Cherish”, “Let’s go dancing”, “Joanna” een reeks hits gescoord die zoveel jaren later nog steeds zorgen voor menig wervelend Funk/Disco feestje. Van de originele bezetting schiet niet veel meer over, maar de songs staan nog steeds als een huis, en worden met nog even veel liefde gebracht als voorheen. Kool & The Gang zijn dan ook vaandeldragers van die typische Funk/disco muziek waarbij blazers, trompet en sax een voorname plaats innemen. Bovendien zijn er die aanstekelijke danspassen, kleurrijke kledij en zangers die door een al even veelzijdige aanpak het publiek aanzetten tot bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Kool & The Gang moest het doen voor een sterk uitgedund publiek. Maar liet dit totaal niet aan zijn hart komen. Integendeel zelfs. En bracht een stomende set naar voor, die ook ons aanzetten tot een dansje plaatsen alsof we weer in die jaren '70 waren aanbeland. De aanstekelijke muziek van Kool & The Gang past bovendien bij deze zomerse temperaturen. Tijdens hun show steeg die temperatuur zelfs langzaam maar zeker naar een kookpunt. Iedereen op dat podium was trouwens van begin tot einde in beweging, wat zijn uitwerking had op het publiek die meeging in het bouwen van een wild Funk/disco feestje zoals in de jaren '70. Hoewel de fans en de bandleden zelf niet meer zo soepel zijn als toen, zorgde dit aantreden van Kool & The Gang voor een swingende afsluiter van drie dagen Suikerrock.
Besluit : De organisatie van Suikerrock mag terugkijken op een succesvolle editie, want er kwamen circa meer dan honderdduizend mensen afgezakt naar het centrum van Tienen. Bovendien waren zowel combi tickets als de tickets voor zaterdag compleet uitverkocht. En kon de organisatie ook op de beide andere dagen op heel wat bijval rekenen. Suikerrock handhaaft daardoor zijn positie als succesvol stadsfestival, dat aan democratische prijzen een affiche voorschotelt voor alle leeftijden, kleuren en smaken.
Een uiterst geslaagd weekend in Tienen. Tot volgend jaar!
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Nederlands 
Français 
