Muzikale dinsdagen Ieper 2018 - De Laatste Showband - Entertainment van hoog niveau
Muzikale dinsdagen Ieper 2018
Plein Lakenhallen
Ieper
2018-07-24
Wim Guillemyn

Overal te lande kan je tegenwoordig elke week op een stad- of dorpsplein gratis optredens bijwonen gedurende de zomermaanden. Een goede zaak vinden wij als muziekliefhebber. Ook in Ieper wordt dit gedaan en dat op het plein achter de Lakenhallen en de kerk. Een mooie locatie.

Deze week drie bands in de aanbieding.
De Kortrijkse band Ho Bear mocht de avond openen en het volk lokken. Deze jonge indie/poprock band bracht nummers met een zekere tristesse, wat rockfeeling en goede vocals. Onbekend maar zeker aangenaam om mee kennis te maken. Ze hebben een EP-tje uit ‘Patterns’.

Daarna was het aan de Gentse band Derek And The Dirt. Niet onbekend vanwege songs als “Sally Mitchum”, “Rosie” en natuurlijk “O By The Way” (geproduceerd door wijlen Thé Lau) maar nog het meest vanwege hun uitstekende live-reputatie. Na een lange break zijn ze sinds 2017 terug alive and kicking. En nu ook met een nieuw album ‘All Today’s Words’. Het optreden was pure rock and roll maar ook aangenaam en ontwapenend. Daar zorgde Derek met zijn bindteksten wel voor. Met een hommage aan de overleden producers Thé Lau en Despiegelaere. De set bestond uit hun gekende songs van vroeger en enkele nieuwe tracks die niet misstonden tussen de rest. De teksten uit hun nieuw album zijn meegegaan met de tijdsgeest. Luister maar eens naar bv “Stop The News” of “Yes I Can”…

Top of The Bill was De Laatste Showband met als voornaamste (en langst meespelende leden) Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. Ze brengen covers maar niet de voor de hand liggende covers. Laten we zeggen dat ze voor het betere werk gaan. Als dat uberhaubt al bestaat. Met songs van Costello, Beatles, Bob Dylan etc… Sofie Spaak (The Voice) mocht een drietal songs komen meezingen en deed dit goed. Ook Stef Kamiel Carlens mocht drie nummers (allen van Bob Dylan) komen brengen. Hij was in vorm. De band speelde onberispelijk. Een heel fijne muzikale avond in Ieper was dat.

This Wild Life is het project rond het duo Kevin Jordan en Anthony Del Grosso. Ondanks het feit dat de band pas in 2010 is opgericht, heeft dit duo al heel wat water doorzwommen. This Wild life bracht in 2014 ‘Clouded’ op de markt en wist zo zijn stempel te drukken op het pop-punk gebeuren. Binnen die kringen werd ook de daarop volgende schijf ‘Low tides’ (2016) heel goed ontvangen. Nu komt This Wild Life met een gloednieuwe schijf naar voor, ‘Petaluma’ waar ingeslagen wegen verder worden bewandeld.
“Figure It Out”, “Headfirst” tot “Positively Negative” zijn allen typische post-punk songs met een hoog emo gehalte. Dit duo verstaat de unieke kunst om veel melancholie te verstoppen binnen hun songs, waardoor deze plaat niet alleen toegankelijk klinkt. Maar dus ook de vele emoties van de luisteraar voortdurend worden aangesproken. Luister maar naar het prachtige “Hold you Here”. Een song die je doet kijken in de spiegel van uw eigen leven. Want ook in het leven is er een dunne lijn tussen dansend door het leven gaan, en een traan wegpinkt van puur innerlijk verdriet.
Besluit: Een lach en een traan zijn op ‘Petaluma’ perfect met elkaar verbonden. Dat valt ons bij elke song opnieuw op. Het blijkt dus niet alleen de rode draad in de  voornoemde song, bij elk van hen worden we dus prompt omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid.
Elk van de songs ligt bovendien steeds op diezelfde lijn, en toch stoort dit ons totaal niet. This Wild Life speelt namelijk letterlijk met uw en mijn emoties en raakt telkens die enorm gevoelige snaar.
Kortom: This Wild Life brengt vooral een knappe pop punk plaat uit waaruit blijkt dat de band niet moet onderdoen voor de grote namen binnen die scene, integendeel zelfs.

Tracklist: Figure It Out 03:38  - Headfirst 03:44 - Catie Rae 02:13 - Positively Negative 03:48 - Westside 03:29 - Hold You Here 03:36 - Come Back Down 03:30 - College Kids 03:18 - Never Believe 03:53 - No Need for Novocaine

TOUR DATES:
Fri 25 Jan     Belgium         Antwerp                   Zappa
Sat 26 Jan   Netherlands  Eindhoven            Dynamo

Slow Crush is een jonge half Britse, half Belgische band. Vorig jaar ontstaan en bijna meteen een EP uitgebracht. In die korte periode presteerden ze het om o.a. reeds op het Eurosonic festival te staan. Als je weet dat ze daar een goeie neus voor aankomend talent hebben , dan weet je dat Slow Crush goed bezig is. Nu is er ‘Aurora’ waarop ze ons kunnen bewijzen dat ze eerste tekenen van kwaliteit geen toeval waren.
Om met de deur in huis te vallen: na meerdere luisterbeurten kunnen we zeggen dat het geen toeval was. Het nieuwe album is namelijk erg goed. De songs worden gedragen door een vette en crunchy bas, een hemelse stem a la Margo Timmins (Cowboy Junkies), Nathalie Merchant of Colleen Brown (Pale Saints)… en flink galmende en uitwaaiende gitaarklanken. Maar wat meer is, is dat de songs ook goed in elkaar steken. Het gegalm moet geen bloedarmoede in het songschrijven maskeren. Integendeel, de songs staan er en de rest draagt bij tot versterking van het geheel. Opener “Glow” begint fel en grunchy. Een ideale starter. “Drift” gaat een beetje verder door op hetzelfde pad maar de gitaren galmen meer. “Tremble” is zes minuten genieten. Er wordt gestart met zweverige gitaarklanken en synths. Daarna komt de donkere hoofdmoot met heerlijke vocals om tenslotte terug stil te vallen en sfeervol te eindigen. Prachtig! Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen.
Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!

Rock Herk 2018 – Alternatief Rock Festival – Overzicht van het tweedaags festival
Rock Herk 2018
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2018-07-20 + 2018-07-21
Erik Vandamme

dag 1 – vrijdag 20 juli 2018 - Van ontroering tot afbreken van geluidsmuren

Net zoals je Antwerp Metal Fest, het intieme alternatief kan noemen voor zoals Graspop Metal Meeting, zo zou je een festival als Rock Herk het alternatief kunnen noemen van Pukkelpop.
Met vier podia biedt ook Rock Herk een ruim aanbod van uiteenlopende stijlen en genres aan. Zo staan er op de mainstage doorsnee alternatieve rock tot pop bands, die zelfs heel vaak al zijn doorgebroken tot de hogere regionen. In Club komen de fans van hardcore, punk, metal en aanverwante donkere muziekstijlen aan hun trekken. Tenslotte is er nog een gezellig danspodia, onder de naam Dansbaar, waar DJ's de mensen massa doet dansen tot de vroege uurtjes. Als klap op de vuurpijl zijn er ook enkele gesmaakte optredens gepland midden in de straat tussen de podia Mainstage en Club, onder de noemer 'Street'.
In tegenstelling tot Pukkelpop bevinden al die podia zich op een boogscheut van elkaar. Hoef je dus geen lange afstanden af te leggen. En blijft die intieme en kleinschalige atmosfeer stevig overeind staan. Bovendien kun je elk van de bands - op een paar uitzonderingen, dat elkaar overlapt - zonder problemen allemaal aan het werk zien. Ook dit is een luxe op zich. Op dat één was het vooral uitzien naar Mark Lanegan, Raketkanon, Sick of it All, Triggerfinger en enkele fijne ontdekkingen.

Statue (***1/2)
Files, wegenwerken en toch even de weg kwijt zijn. Het zorgt ervoor dat we net te laat zijn om Steel Justice aan het werk te zien in Club. Statue mag de eerste festivaldag openen op de mainstage. De band ontstond in 2010 en stelt op rock Herk zijn derde album voor. In het programma boekje wordt Statue omschreven als: ''Noise met knipoog naar Battles, Television en Sonic Youth''. Dat maakt uiteraard ook ons enorm benieuwd. De band maakt er weinig woorden aan vuil, doet niet echt aan bindteksten, maar laat de op vlammende gitaren gedreven noise rock muziek voor zich spreken. Zonder meer bestaat Statue dan ook uit klasse muzikanten, die binnen dit instrument gitaar dan ook meerdere grenzen verleggen en een eerste geluidsmuur optrekken waar geen doorkomen mogelijk is. Meerdere keren bezorgt Statue de gitaarliefhebber in ons meerdere kippenvelmomenten.
Besluit: De Tovenaars met gitaar riffs, mogen dan een eerder monotone set afleveren, net door deze aanpak brengt Statue je in vervoering en laat een diepe indruk achter. Liefhebbers van Sonic Youth tot Battles kunnen we deze klasse band alleen maar aanraden eens uit te checken. Is onze conclusie na dit wervelend concert. Waar verschroeiende gitaar riffs je van begin tot einde compleet murw slaan.

Toxic Shock (*****)
Toxic Shock brengt crossover/thrashmetal waar toch ook hardcore elementen in blijken te zitten. Puur muzikaal zou je kunnen stellen: dat is al voorgedaan. Maar het is vooral de manier waarop ze hun songs brengen dat ons enorm kon bekoren." Dat schreven we al meerdere keren toen we Toxic Shock in het verleden menig festivalweide of zaal zagen en hoorden plat spelen. De band kwam een half uur te laat, waardoor we The Prospects hebben moeten missen. Dat lieten we echter niet aan ons hart komen. Toxic Shock legt vanaf de eerste noot niet alleen de lat heel hoog, ze gaan er dus prompt stevig tegenaan. Door deze stevige en razendsnelle aanpak schudt Toxic Schock de fans brutaal wakker, en blijft doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de tent.
Echter, het meest opvallend. Ondertussen is Toxic Shock dus duidelijk geëvolueerd en volwassen geworden, in zoverre dat ze eigenlijk totaal niet meer moeten onderdoen voor enig groten naam binnen trash/crossover of metal/hardcore middens. Bovendien begint Toxic Shock eindelijk ook in het buitenland de erkenning te krijgen die ze al lang verdienen.
Kortom. Op Rock Herk zagen we een goed geoliede machine, die een probleem waardoor ze later moesten beginnen niet alleen heel professioneel aanpakt. Maar ondanks die hoge dosis ervaring in het vak, nog steeds met beide voeten op de grond staat. En een spontaniteit uitstraalt waardoor dat dak er uiteindelijk compleet af gaat, na een korte en bondige set.

Mantis (******)
Het eerste Street concert van deze editie werd afgeleverd door Mantis. Deze band brengt instrumentale postrock refererende naar Russian Circles tot At the Drive In. De band timmert sinds 2014 aan de weg, en zet de straat aan tot dansen. Echter heeft Mantis wat tijd nodig om de lont aan het vuur te steken. Na een eerder trage start, wordt toegewerkt naar een ultieme climax. Hoe strakker en sneller de muzikanten tekeer gaan, hoe wilder het publiek reageert. De gevolgen laten niet op zich wachten. We kregen zelfs een moshpit en crowdsurfer voorgeschoteld, iets wat we toch niet veel meemaken bij postrock optredens. Mantis voelt aan dat ze, na die toch wat moeizame start, het publiek eindelijk uit zijn hand doet eten. En legt de lat naar het einde toe zelfs zodanig hoog dat die bom eindelijk compleet ontploft en niemand meer stil staat op de straat.
Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen menig krop in de keel krijgt, maar dat dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis,"Magnolia''. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende tot oorverdovende climax. Zonder meer is Mantis een band dat binnen dat post rock gebeuren op deze vlammende wijze wel eens potten zou kunnen breken. Op ons, en de aanwezige liefhebbers van het genre, liet Mantis alvast een ijzersterke indruk achter. Missie geslaagd!

Portland (*****)
We schreven het al, Rock Herk is niet alleen gevestigde waarden binnen het alternatieve rock gebeuren aan het werk zien. Maar ook ontdekkingen doen. Hoewel Portland ondertussen zijn kunnen al ruimschoots heeft bewezen. Niet alleen stond de band in HUMO's rock rally 2016 in de finale. Dit jaar waren ze één van de winnaars van de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Het gaat snel voor Portland, die pas in 2014 is ontstaan. De rode draad in de muziek van Portland is dromerige Elektronische muziek , intensieve indie rock, combineren met een meerstemmige samenzang. Net dat laatste zorgt ervoor dat we vanaf begin tot einde in diepe ontroering worden gebracht. Hoewel die instrumentale omkadering even belangrijk is om ervoor te zorgen dat je die droom wereld terecht komt. Het is die kruisbestuiving tussen de stem van Jente Prionet en Sarah Pepels dat ons in opperste ontroering doet wegzweven naar andere oorden.
Portland brengt rust en stilte in ons hart, door middel van dromerig indie en elektronische pracht. Waarbij dus die enorm bijzondere samensmelting tussen al twee even indrukwekkende stemmen ons uiteindelijk wegvoeren naar een heel andere wereld. Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen. Een gevoel dat op deze avond enkel Mark Lanegan me kon geven, maar dat is iets voor later …

Ruiner  (***1/2)
Tijd voor een potje typisch Amerikaanse hardcore. Ruiner ontstond in 2004 en hield er in 2010 mee op. De band is echter sinds 2016 weer stevig aan het uitpakken. Ruiner brengt gedoodverfde Hardcore zoals we wel meerdere tegenkomen. Vernieuwend is het allemaal niet - kan dat nog feitelijk. De heel spraakzame frontman zet de aanwezigen voortdurend aan tot mee bewegen, en uit de bol gaan. Door zijn charismatische uitstraling, en dat hij zijn publiek letterlijk voortdurend aanspreekt slaagt hij er dan ook zonder enige moeite in zijn opzet.
Ruiner doet vooral gewoon waar ze heel goed in zijn. Een potje lekker old school hardcore brengen, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. Bovendien, het voordeel aan het podium in Club is dat er geen dranghekkens zijn voor het podium, waardoor fans gewoon dat podium kunnen betreden en lekker stagediven. Ook dat kom je toch nog weinig tegen. En ook dat zorgt ervoor dat de 'old school hardcore sfeer' naar een absoluut hoogtepunt opstijgt, en een wervelend feest ontstaat dat ons doet denken aan menig HC shows ergens in de wilde jaren '90.

Faces On TV (****)
Faces On TV is de band rond Jasper Maekelberg. Deze getalenteerde frontman werkte als producer/engineer/mixer voor o.a. Gabriel Rios, Mintzkov, Douglas Firs, Nordmann, Soldier’s Heart, Bazart Warhola maar is bovenal een begenadigde zanger en liedjesschrijver. Jef Neve lanceerde Faces On TV  via 'de Nieuwe Lichting' 2014. Waardoor de band hun carrière in een stroomversnelling terecht kwam. In alternatieve kringen is Faces On TV geen onbekende meer. Echter, die grote doorbraak naar een heel ruim publiek? Het blijft voorlopig toch een beetje uit. Niet dat de band of het publiek dit aan hun hart laten komen.
Faces On TV bestaat uit één voor één klasse muzikanten, die zich profileren als ware tovenaars met klanken. Bovendien is er die charismatische frontman, die bovendien over een glasheldere stem beschikt, waardoor je als aanhoorder prompt aan zijn lippen hangt. Allemaal ingrediënten waardoor die grote doorbraak er toch zou moeten komen.  Deze eeuwige belofte binnen de Belgische muziek scene bewijst nog maar eens dat ze totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen diezelfde scene. Integendeel zelfs!

La Jungle (*****)
Het duo La Jungle doet door een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica een wervelend dansfeest ontstaan op 'Street' podium, zoals we toch zelden meemaken. Nu heeft het duo uit al meerdere keren bewezen in staat te zijn complete zalen plat te spelen, door een verschroeiende aanpak die geen spaander geheel laat van die zaal. Vanaf de eerste noot liet La Jungle er ook nu weer geen gras over groeien, en drijft het tempo zodanig hoog op dat niemand meer stil staat voor dat podium. Prompt ontstaat dan ook een aardverschuiving, die de gehele straat op zijn grondvesten doet daveren. Bovendien, net door zo toch een eerder vreemde mix van muziekstijlen aan te bieden worden zowel de rock, techno als krautrock liefhebber op zijn wenken bedient.
La Jungle voelt trouwens aan dat ze het publiek volledig mee krijgen, en legt de lat dan nog wat hoger, en gaan prompt zelfs wilder tekeer dan ooit.  Waardoor plots zelfs de versterkers vooraan het podium bijna op de grond terecht komen. Dit door de eveneens waanzinnig geworden dansende massa die uiteindelijk gewoon naast de muzikanten heeft plaats genomen, want ook dat is de charme van zo een Street podium.
Kortom, een indrukwekkende dans en rock feest schotelt het duo ons voor, zo eentje dat we zelden tegen komen. Indrukwekkend is zelfs een understatement.

Brutality Will Prevail (****)
" Deze heren hebben hun naam niet gestolen. Brutaal klinkt Brutality Will Prevail in elk geval. Hoogstaande HC brengen, die nog maar eens aanvoelt als mokerslagen recht in het gezicht is dan ook de rode draad in het geheel" Dat schreven we over het optreden van Brutality will Prevail op het festival Brakrock , Lokeren. Ook nu weer laat de band er totaal geen gras over groeien. Vanaf die eerste nooit grijpt de band, onder invloed van een bewegelijke frontman, de aanhoorder bij de strot en laat niet meer los tot niemand meer stil staat in de tent. De band heeft een beetje af te rekenen met het feit dat op de mainstage kleppers, en publiekstrekkers, als Mark Lanegan en Triggerfinger hun opwachting gaan maken. Waardoor het publiek wat is uitgedund in de tent. Maar de heren, en aanwezige fans, laten dit totaal niet aan hun hart komen.
Besluit: Brutality will prevail mag dan een zoveelste HC band zijn in een lange rij. Niets nieuw onder de zon zou je kunnen stellen. De band heeft zijn naam niet gestolen en deelt als vanouds mokerslagen uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. En iedereen murw is geslagen. Daar kan nooit iets mis mee zijn.

Mark Langan Band (******)
De muziek van Mark Lanegan gedijt nog best in het donker. Of in een intieme omgeving, waar enkel de spots die op hem en zijn band schijnen een lichtpunt zijn in donkere tijden. Waar dit bij menig voorganger is door snoeiharde uithalen, en zo je hart dooreen splijten. Drijft Mark Lanegan en zijn band je tot dezelfde een zelfde staat van waanzin op een geheel andere manier. Vrij intimistisch, maar ook heel bezwerend lijkt Mark Lanegan er steeds in te slagen zijn publiek letterlijk te hypnotiseren. Zijn stem en uitstraling doen je prompt in een diepe trance belanden, en laat een wereld zien die bol staat van tranen en duisternis. Slaan zonder te pijnigen, knijpen zonder te wurgen. Dat is hoe je de muziek van Lanegan nog het best kunt omschrijven. Net daardoor zorgt hij er telkens voor dat zelfs de meest kritische luisteraar uiteindelijk toch over de streep wordt getrokken.
Ook op Rock Herk zorgt Mark Lanegan ervoor dat ik in een overvolle tent me heel alleen voelde omgeven door intensieve walmen van deugddoende duisternis. Die sfeer werd zelfs nog versterkt door de inbreng van een bevallige zangeres die enkele nummers kwam mee zingen. Mark Lanegan doet daarbij niet aan bindteksten, en interactie naar het publiek toe is dan ook heel beperkt. De man laat de muziek voor zich spreken.
Besluit: De voorwaarde om dit te begrijpen, is je gewillig laten meevoeren naar Mark Lanegan zijn persoonlijke wereld. En dat is net wat wij ook hebben gedaan, met alle gevolgen van dien. We zweven naar een heel andere wereld; ik pinkte een traan weg. Ik kreeg een krop in de keel, en ik leek even van de aardbodem verdwenen, vertoevend in de donkere, weemoedige sprookjes wereld die Lanegan en zijn band mij aanbood.

Raketkanon (*****1/2)
Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.
De heel bewegelijke bandleden stormen niet alleen naar alle kanten van het podium, alsof ze waanzinnig zijn geworden, de bandleden springen bovendien zelf in het publiek, waardoor een extra chaos van crodwsurfende tot stagedivers ontstaat. Lichaam botsten met elkaar, en ja daar zijn de blauwe plekken al. Maar niemand, zowel de band als de fans maalt daarom. Integendeel.
Besluit: Raketkanon laat naar goede gewoonte een vuurbal los vanaf de eerste noot, die ontploft in je gezicht als een mokerslag. En blijft op dat elan doorgaan, tot de volledige tent compleet plat is gewalst. Hoeven we te vragen of we na deze indrukwekkende performance verweesd achterbleven?

Triggerfinger (***)
Triggerfinger was wellicht één van de weinige bands op deze eerste festivaldag die de mainstage compleet vol liet lopen. Zo verwonderlijk is dat niet, want Triggerfinger heeft de reputatie als een pletwals tekeer te gaan, en door middel van een pure rock set complete zalen, tenten en festivalweides in vuur en vlam te zetten. Hoezeer potentiële opvolgers ook op de deur staan te kloppen, Triggerfinger blijft nog steeds stevig in het zadel zitten. Ook anno 2018 staat er nog geen sleet op de goed geoliede machine die daar op dat podium staat. We hebben de heren echter al energieker aan het werk gezien in het verleden, en kregen eerder een iets meer routineuze set voorgeschoteld dan we van de heren gewoon zijn. Althans, ik heb ze al beter en spontaner gezien in het verleden onze Belgische rock trots.
En toch, puur instrumentaal en vocaal is er ook nu weer geen speld tussen te krijgen. Die verschroeiend harde drum solo's als mokerslagen, gaan door merg en been. Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer.

Sick of It All (*****)
We sloten deze eerste festivaldag af met een wervelend HC/metal feest dat Sick Of It All ons naar goede gewoonte aanbood. Ondanks het succes, de jaren van dienst - Sick of it all draait ondertussen al meer dan dertig jaar mee in de scene - is dat succes hen gelukkig niet naar het hoofd gestegen. En dat laatste is nog de ultieme reden waarom we door een band als Sick of it all over de streep worden getrokken, telkens opnieuw. De band toont enorm veel respect voor zijn fans, en dat zorgt dan ook voor een sneeuwbaleffect. In grote mate is dat de verdienste van de praatgrage frontman die zijn publiek voortdurend aanport en tot bewegen aanzet. Uiteraard staan eveneens de songs en muziek, zowel oudere kleppers als nieuwe parels,  van Sick of it all ook anno 2018 nog steeds als een huis.
Hoezeer Goe Vur in den otto (in Club), Magnus en T. Rauschmiere er de daken er later op de avond compleet lieten afgaan tot de vroege uurtjes. Voor ondertekende, die nog een rit van meer dan 100 km er had op zitten, was het wat die eerste festivaldag mooi geweest.
Sick of it All die een klein uur lang mokerslag na mokerslag uitdeelt, zorgt er dan ook voor dat we deze eerste festivaldag met een knaller van formaat kunnen afsluiten.

dag 2 – zaterdag 21 juli 2018 - Hey! Oh! Let's Go!

Het beloofde een bloedhete dag te worden op de tweede festivaldag van Rock Herk. Ook deze tweede dag was compleet uitverkocht. Op papier zag het er voor mij persoonlijk met o.a. Wiegedood, The Soft Moon, STUFF., Tjens Matic, King Hiss en Marky Ramone de meest interessante de dag van de tweedaagse uit. Het werd vooral een marathon met zeventien optredens, de ene wat meer overtuigend dan de andere. En helaas ook enkele overlappingen, waardoor verscheurende keuzes dienden te worden gemaakt. Het meest opvallende - dat merkten we ook al de eerste dag - ondanks de drukte bleef de gezelligheid stevig overeind staan. Iedereen had zin in een leuk dagje vertoeven tussen gelijkgestemde muziekliefhebbers, al dan niet door die bands en muziek uit te checken of gewoon, al dan niet met een frisse pint in de hand, lekker keuvelen en genieten van de bijzondere atmosfeer die er toch hangt boven dit uiterst intieme festival. Een overzicht

Sons of A Wanted Man (****)
We zakten al heel vroeg af naar het festival. De reden? Sons of A Wanted Man. Deze uiterst sympathieke band , ontstaan in 2014, bracht recent nog een debuut uit dat ook ons niet is ontgaan. Zowel het debuut Black Days Black Dust als recente Awaking laten een diepe indruk achter. We schreven over die laatste: '' Telkens opnieuw voelden we de adrenaline door ons adders stromen. Het lijkt wel alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen. Waarna een stem uit het duister die aanvoelt als een mokerslag, recht in het gezicht. Je compleet murw slaat. "
En dat was dus meteen ook de reden om heel vroeg naar Rock Herk af te zakken. Nu, de band speelt een ijzersterke set, en doet die putten van de Hel alvast open gaan. Enig minpunt misschien? Ondanks die gewaarwording, krijgen we de indruk dat de duistere muziek van Sons Of A Wanted man nog het best floreert in een donkere club of omgeven door absolute duisternis. Maar dat is muggenziften.
Zeker als de verschroeiende riffs, knetterende drum salvo's en die stem uit het duister samen worden gevoegd tot één vuurbal die uw richting uitkomt. Alsof het nog niet heet genoeg is, zet Sons of A Wanted Man de tent al heel vroeg in vuur en vlam door deze ijzingwekkend perfecte aanpak. Waarbij de haren op onze armen recht komen van puur innerlijk genot, of was het nu angst?

Fornet (****)
We zetten onze marathon verder met Fornet op de mainstage. Volgens het programma boekje. ''Postpunk, gekruid met invloeden van krautrock''. Kijk dat is nu de ideale manier om ons - als postpunk liefhebber die houdt van vernieuwende wendingen. Deze jonge band eens uit te checken. Nu, de band gaat lekker tegendraads tewerk, en kleurt heel bewust buiten de lijntjes. Waardoor je van de ene verrassing in de andere terecht komt. Catchy klinkt de muziek van Fornet eveneens. Waardoor stil staan onmogelijk is, de aanstekelijke sound werkt gewoon op de dansspieren.
Zo vroeg in de namiddag staat de tent trouwens al redelijk goed gevuld. Enig klein minpuntje is de wat weinig interactie naar het publiek toe. Maar hoe zou je zelf zijn als je als piepjonge band de kans krijgt op het podium te staan van een toch vrij groot Alternatief Festival.
Besluit: Wat we zagen en hoorden, was vooral een band met enorm veel potentieel. Bovendien waren we diep onder de indruk van de zin van experimenteren met geluiden en muziekstijlen. Waardoor Fornet een ruim publiek aan Krautrock tot postpunk liefhebbers over de streep trekt. We spreken af binnen twee jaar? Of zo. Om de daarbij ingenomen stelling. ''we voorspellen deze band een gouden toekomst binnen die typische muziekstijlen''.

Lotus (***1/2)
Club stage was op de tweede festivaldag duidelijk het uitgelezen podia voor mensen op zoek naar 'ultieme duisternis'. Dat bewees Sons of A Wanted Man eerder al. Ook Lotus laat geen zonlicht toe in de tent. Hoewel de band eerder floreert in Hardcore en Punk middens, kregen we vooral door de immense screams prompt weer koude rillingen over de rug te verwerken. Lotus is eveneens zo een vrij jonge talentvolle band die nog veel boterhammen met spek en eieren moeten eten om echt compleet te overtuigen. Onlogisch is dat niet.
Maar Lotus beschikt eveneens over muzikanten die vlijmscherp en oorverdovend uithalen, zodat weer een mokerslag in je gezicht terecht komt. Met als voornaamste kers op de taart dus die verschroeiende vocalen die recht doorheen ons hart boren, en geen spaander van onze hersenpan geheel laten.
Besluit: Vroeg op de namiddag slaagt Lotus erin zijn stempel te drukken, en ons totaal verweesd achter te laten. Niet voor het eerst, en ook niet voor het laatst op deze bijzonder sterke festivaldag. Zo zou later blijken. Bandje om in het oog te houden naar de toekomst toe. Deel zoveel.

SONS (****)
Terug over naar de mainstage. Een band dat aan ons niets meer hoeft te bewijzen is SONS. De beide keren dat we deze snel groeiende band aan het werk zagen, sloeg SONS ons met verstomming. Zonder verpinken, en ook zonder opkijken, raast de band de gehele set over de hoofden heen. De eerder vernoemde bolletjes energie worden op de aanhoorder afgeschoten, tot geen spaander geheel blijft en iedereen murw is geslagen." Schreven we over hun recente passage in KAVKA , Antwerpen.
Nu die bolletjes energie had SONS, spelende voor een al even enthousiast publiek als de band op het podium zelf, op Rock Herk dus ook mee. Die bolletjes spatten als luchtbellen in ons gezicht, en lieten ons met een brede glimlach achter.
Besluit: SONS  laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!

Six Hands (***1/2)
Ondertussen was Six Hands zich aan het opmaken om het Street Podium in vuur en vlam te zetten. Het drietal stelt zijn debuut ‘JXTA’ voor. De heren brengen Mathrock die naar alle kanten uitspat, en waarbij de geluidsmuur weer eens wordt gesloopt. Het extra leuke aan de muziek van Six Hands is die rustpunten - in zoverre je die zo kunt noemen - in de vorm van bedwelmende spoken en ambient elementen. Waardoor je even op adem kunt komen, om vlug de volgende snoeiharde mokerslag in het gezicht te ontvangen.
Six Hands brengt dus vooral een gevarieerde set, waarbij verschillende muziekstijlen door elkaar worden geschud zodat er een chaos ontstaat in je hoofd. Eerder wordt je van verdovende inwerking telkens tegen die geluidsmuur gestampt tot je compleet de kluts kwijt bent. Een lekkere gewaarwording, die we graag meer op onze boterham willen zien voorgeschoteld krijgen. Het wordt vervelend, maar ook Six Hands lijkt ons op deze basis een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.

Public Psyche (****)
Uit de as van Rape Blossoms, een band die grenzen verlegd heeft binnen de nieuwe lichting new wave/postpunk, ontstond Public Psyche. Ook onder die nieuwe naam blijft Public begane wegen verder bewandelen. Uiteraard grasduint Public Psyche niet alleen uit het potje new wave postpunk. De opvallende lo-fi invloeden zijn een meerwaarde binnen het geheel.
Public Psyche brengt ook geen gemakkelijk in het gehoor liggende muziekjes naar voor, en dat vraagt toch een inspanning van het publiek. Gelukkig beschikt de band, naast top muzikanten, over een heel bewegelijke en charismatische frontman die in de Club zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Daardoor is het hek heel snel van de dam, en gaat die tent nog maar eens in vlammen op.
Besluit: Net zoals Rape Blossoms is Public Psyche een band die niet zomaar lukraak typische postpunk uit die jaren '80 brengt, maar durft buiten de lijnen daarvan te kleuren. En daarbij zijn eigen grenzen aftast en verlegt.

Mood (*****) - Blackwave (****)
Gelukkig gebeurt het zelden op Rock Herk dat bands op dezelfde moment spelen. Behalve een beetje overlappen tussen mainstage en Club. Echter waren we genoodzaakt keuzes te maken, maar besloten dat dus niet te doen. Mood speelde dus op Street podium, net op hetzelfde moment als Blackwave.
Mood is een Italiaanse band dat, volgens we vernamen, hun eerste Buitenlandse show bracht. Mood brengt een combinatie tussen mathrock en noise. Als dat maar goed komt dachten we. Wat we voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Zonder oponthoud bonkt dit duo, door middel van straatgevecht tussen drum en gitaar, op het publiek in. Oorverdovende drum salvo's vliegen ons om de oren. Terwijl al even rauwe en verschroeiende gitaar riffs je lijf doorklieven als een botte bijl. Niet eenmaal, maar een volledig half uur worden we dooreen geschud, platgewalst, onze hersenpan ingeslagen en als klap op de vuurpijl moeten de trommelvliezen er ook aan geloven. Om maar te zeggen, Mood laat, als een Italiaanse furie, een wervelstorm ontstaan waardoor de straatstenen op hun grondvesten staan te daveren. Best indrukwekkend enn onaards aanvoelend.

We schreven in onze notities: ''het contrast kan bijna niet groter zijn''. Blackwave brengt een typisch potje R&B met vette knipogen naar Jazz. Net dit maakt deze band een act, het ontdekken waard. Hip Hop hebben we nog niet gezien op Rock Herk, de heren zijn in het wit gekleed en laten een rock minnend publiek gemakkelijk uit hun hand eten. Daarbovenop worden we ook verrast door een Jazz jamsessie waar blaasinstrumenten ons naar totaal andere oorden doorverwijzen. Net dat voortdurend schipperen tussen muziekstijlen, zorgt voor een vrij unieke totaalbeleving, die ons zeker kon bekoren.
Dat sterretje minder is eerder omdat die mokerslagen van Mood ons toch iets meer van de kaart konden brengen, dan het geschift potje R&B met Jazz invloeden.

King Hiss (*****)
Nee, er werd ons geen moment rust gegund. Op Club stage mocht King Hiss weer eens knallen, zoals we dat ook al gewoon zijn van deze band ondertussen. We citeren nog maar eens uit het programmaboekje. '' Al sinds 2011 maken Joost Noyelle, Jan Coudron, Dominiek Hoet en Jason Bernard passionele, melodieuze metal''. Ons moest de band niet meer overtuigen. Het publiek op Rock Herk ging uiteindelijk ook compleet uit de bol op die aanstekelijke tot snoeihard metal - met knipogen naar stoner. Dat is niet alleen de verdienste van die telkens op hoogstaand niveau spelende muzikanten, tovenaars met klanken zijn het.
Jan Coudron is geen gewone frontman. En dat is positief bedoeld. Op het podium blijkt hij zijn demonen te bestrijden, en lijkt het alsof hij elk moment waanzinnig geworden zijn publiek zal verscheuren. De man beschikt niet enkel over een stem als een klok. Hij straalt een uitzonderlijk soort charisma uit, zoekt zijn publiek letterlijk op en drijft ook de aanhoorder uiteindelijk tot pure waanzin. Dit dus gerugsteund door de al even verschroeiend hard spelende muzikanten, die ook nu weer hun eigen grenzen verleggen.
Besluit: King Hiss, kwam, zag en overwon weer vele harten. Het onze hadden ze al veel keren veroverd. Maar ook nu weer wist de band ons compleet te overtuigen van hun uitzonderlijk talent en kunnen.

It It Anita (*****) - STUFF. (*****)
Wederom diende er een verscheurende keuze te worden gemaakt. Deze keer zelfs nog moeilijker dan bij de voorgangers. It It Anita en STUFF. zijn namelijk twee bands die elk op hun eigen wijze grenzen hebben verlegd, en dat nog steeds blijven doen. Hoewel het totaal andere muziekstijlen zijn dat de respectievelijke band brengt.

"Voortdurend flirtend tussen Hemel, Hel en Vagevuur. Daar vinden we It It Anita doorheen deze wederom indrukwekkende set op Les Nuits Botanique." schreven we over de passage van It It Anita op Nuits Botanique in mei dit jaar. Het is dus niet de eerste maal dat de Waalse band ons tot moes slaat. Ook tijdens dat Street concert worden alle registers compleet open getrokken. Ook nu weer flirt It It Anita met het gevoel dat ons wegvoert naar een oord tussen Hemel en Hel. Gaan de poorten van de Hel open dan vervoeren die eerder verdovende rustpunten ons eerder naar een Hemels Paradijs. Een gewaarwording die zijn inwerking heeft op de emoties van de mens. Enerzijds je geest tot rust brengen, om daarna een tsunami te doen ontstaan die geen spaander geheel laat van je lichaam en geest.
Als er één gelijkenis is tussen It It Anita is dat ook STUFF. is het wellicht dat beide bands een soort chaos doet ontstaan in je hoofd. Al is dat bij STUFF. eerder door experimenteren met Jazz klanken. Improviseren en experimenteren tot het oneindige is dan ook het sleutelwoord tijdens een optreden van STUFF. Het is de reden waarom wij steeds opnieuw in ontroering worden gebracht en met verstomming geslagen en uiteindelijk totaal verweest in een hoek van de tent achterblijven. Met een krop in de keel, een traan wegpinkend. Maar door het opzwepende klankenbord ook meermaals een dansje plaatsen.

Wiegedood (******)
Diep onder de indruk verlieten we de tent en het Street podium. Op naar een rustmoment? Nee, dat niet. Want Wiegedood zorgt zowaar voor één van de meest intensieve totaalbelevingen van deze tweede festivaldag. De leden van Wiegedood hebben hun sporen verdiend bij bands als AmenRa en  Oathbreaker. En dat is ook te merken. Lieten vorig bands al een stukje van de poort van de Hel open gaan, dan werden bij Wiegedood alle intensieve registers compleet open getrokken. En voelden we de vuurtongen van de hel doorheen de volledige snoeiharde set onze voetzolen likken.
Wiegedood bleef maar doorgaan met demonische mokerslagen uitdelen, waardoor we wegzakten in een diepe donkere trance, omgeven door al even demonische wezens uit diezelfde voornoemde hel. Lieten we ons gewillig meevoeren naar dat totaal onaards aanvoelende oord van verderf, dat Wiegedood ons aanbood.
Besluit: Wiegedood slaagt er als geen ander in de meest duistere kant van onszelf naar buiten te brengen, en zo als één van de eerste en enige bands op Rock Herk ervoor te zorgen dat de zon werd verduisterd - figuurlijk wel te verstaan - waardoor diezelfde demonen de aarde konden verpulveren. Het uitbreken van de Apocalyps was dan ook heel dicht bij op deze zonnige namiddag. Met dank aan Wiegedood.

Kevin Morby (***1/2)
Dan toch tijd voor een rustpunt. Tijdens het optreden van Kevin Morby besloten we achteraan de festivalweide plaats te nemen om het optreden van een afstand te volgen. Op het grote scherm kon je namelijk het concert perfect volgen dat op de mainstage aan de gang was. Mijn wat oudere knokken zijn de organisatie daarvoor heel dankbaar voor. Kevin Morby is een typische singer-songwriter die als bassist frontman van gitaarpopbands Woods en The Babies zijn sporen ruimschoots heeft verdiend.
Ook solo staat die gitaar heel centraal. Maar vooral beschikt Kevin Morby over een zachtmoedige, warme stem die je ontroert en inderdaad geestelijk en lichamelijk compleet tot rust brengt. Zonder je in slaap te wiegen wel te verstaan. De bijzonder charismatische Kevin heeft uiteraard enorm veel ervaring binnen de scene, en speelt dat voortdurend uit tijdens zijn set. Gelukkig blijft de speelse spontaniteit hierbij stevig overeind staan, waardoor we met een goed gevoel vanbinnen de mainstage verlaten voor de volgende passage in de Club. En wat voor één!

The Soft Moon (*****)
The Soft Moon, het project rond begenadigde multi-instrumentalist Luis Vasquez, hadden we al heel veel goeds gehoord. Meer nog, we zagen hen aan het werk op Nuits Botanique in 2015 en schreven daarover. " The Soft Moon klonk, ondanks dat bewust wordt gegrasduind door heeen de postpunk uit de jaren '80, totaal niet gedateerd. Ook niet oubollig of 'niet meer van deze tijd'. Wat The Soft Moon doet is die sound van toen in een heel modern kleedje steken. Oude tijden doen herleven, maar met die sound ook iets doen? Daarvoor komen we met plezier eens uit onze luie zetel op deze zondag."
Anno 2018 kunnen we stellen dat Vasquez zijn eigen grenzen blijft verleggen. Ook nu weer ontpopt de man zich tot een getalenteerde multi-instrumentalist die niet alleen een beestig potje jamt op zijn immens keyboard. Eveneens drum salvo's schudt Vasquez uit zijn mouw alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Naast gitaar lijnen naar voor brengen, beschikt hij ook over een glasheldere stem, die je verdooft en murw slaat. En alsof dat nog niet genoeg is ontpopt hij zich ook als charismatisch frontman die zijn publiek aanspreekt. Eveneens laat Luis zich omringen top muzikanten. Die de muziek van The Soft Moon daardoor naar een nog hogere Hemels niveau optillen.
Besluit: The Soft Moon steekt de typische jaren '80 new wave/postpunk in een gloednieuw kleedje door heel bewust buiten de lijntjes te kleuren. Net door die avontuurlijke aanpak, en het durven experimenteren met klanken en vocalen, slaagt Soft Moon erin ons niet alleen een nostalgie trip voor te schotelen, maar de sound van toen nieuw leven in te blazen. En de injectie te geven die de muziekstijl zeker kan gebruiken.

Tjens Matic (****)
Nog zo een jaren '80 icoon op het podium is Tjens Matic. Het project rond Arno die zich, omringt door topmuzikanten, songs brengt van Tjens Couter en T.C. Matic. Persoonlijk had ik liever gezien - en gehoopt - dat Tjens Matic zou hebben bestaan uit leden van die voornoemde bands. Maar eigenlijk is het een soort veredeld solo project van Arno, waarbij hij de fans een nostalgie trip aanbiedt en die songs van toen nieuw leven inblaast. Over het aantreden van Tjens Matic op Zandrock schreven we: '' Tjens Matic liet in eerste instantie een indruk achter alsof ze hier een routineklus gingen gaan afleveren. Dat is echter buiten de onaardse uitstraling van Arno gerekend. Zijn tot de verbeelding sprekende bewegingen, kwinkslagen en subtiel gevloek tot grappige anekdotes zorgen ervoor dat je hem alle zonden vergeeft. Arno hoeft maar gewoon zijn songs naar voor te brengen, op zijn eigenzinnige wijze en je gaat prompt overslag.''
Die lijn kunnen we ook doortrekken naar het optreden van Tjens Matic op Rock Herk. Arno heeft een uitzonderlijke charismatische uitstraling op dat podium, van heel zelden makelij. We kunnen gerust stellen dat hij één van de laatste iconen uit die jaren '80 is die nog steeds een complete tent in vuur en vlam kan zetten, op zijn en eigen diepzinnige tot gezapige wijze. Uiteraard zijn songs als Viva Boemba, Being somebody else of Oh La La La jaren '80 klassiekers die anno 2018 nog steeds niets van hun vuurkracht hebben verloren. Tjens Matic liet dat dak er dan ook compleet afgaan, en gaf het publiek de ultieme nostalgietrip waarvoor ze waren gekomen.

Equal Idiots (*****)
En plots stond de Club tent niet gewoon vol, maar overvol. Dat was eigenlijk voor het eerst dit weekend. Dit dankzij een band die gerust op de mainstage had mogen staan. Equal Idiots speelt al een tijdje de pannen van het dak, en is op korte tijd bezig aan een opmars naar boven toe. Het publiek bestond grotendeels uit vooral jonge, uitbundige fans die hier het ultieme rock en aanverwante feestje wilden bouwen. De band voelde snel aan dat ze dat publiek gemakkelijk uit hun hand zouden kunnen doen eten, en legde de lat prompt nog hoger. Al gauw werd de tent herschapen tot wilde crowdsurfers, die alle kanten van de tent gingen surfen.
Meer nog. Thibault Christiaensen ging zelf over tot een potje crowdsurfen tot aan de PA, om daar iemand ene high five te geven, en op diezelfde wijze terug te zwemmen over de handen heen naar het podium. Tot hilariteit van de menigte. De overvolle tent stond uiteindelijk op springen, toen Equal Idiots, met hun energieke garagerock, de registers compleet open trok. De heren speelden een set, alsof hun leven ervan afging, en liet ons en de gehele tent totaal verweesd en van de kaart achter. Kortom. De tent stond voor het laatst op deze avond compleet op zijn grondvesten te daveren, na de passage van deze wervelstorm Equal Idiots geheten.

Marky Ramone (*****)
We schreven in 2017 over de passage van levende legende Marky Ramone , drummer bij de legendarische punk band The Ramones, op Genk On Stage het volgende: " Marky zat op zijn drumstel te glunderen, en ook het publiek genoot met volle teugen van dit schouwspel. Nee, aan bindteksten doen de heren niet mee. Gewoon van begin tot pril einde de ene mokerslag na de andere uitdelen, met een portie klassiekers binnen het punk gebeuren, die anno 2017 nog steeds luidkeels worden meegebruld van vooraan tot ver naar achter." En dat bleek dus ook de rode draad in het concert van Marky Ramone op Rock Herk.
De band speelde voor een sterk uitgedund publiek. Want ongeveer tegelijkertijd stond Belgische trots Arsenal het beste van zichzelf te geven op de mainstage. Niet dat zowel de band als de aanwezige fans dit aan hun hart liet komen. Marky Ramone's blitzkrieg blaast de songs van Ramones nieuw leven in op dezelfde wijze zoals Ramones dat zelf deden.
Zonder teveel woorden daar aan vuil maken op een toon van ''1..2..3..4" de ene na de andere korte en bondige mokerslag uitdelen, waardoor de punker in ons tot leven kwam en gewillig zich liet meevoeren over de nostalgie trip die Marky Ramone je aanbiedt. De songs werden bovendien met zoveel liefde en spelplezier gebracht, dat het leek alsof ze nu pas waren uitgebracht. De, ondanks weinig bindteksten, hoge spontaniteit is dan ook een extra sterretje waard.
Hiermee sloten we de marathon af, met een knaller van formaat. Wedden dat Dee Dee, Joey, Tommy en Johnny hierboven zaten te glunderen op hun wolk, en een traan wegpinken terwijl ze net als ik stevig stonden te headbangen met de vuist in de lucht die songs één voor één meebrullen. ''Hey! Oh! Let's Go!!!! ''

Organisatie: Rock Herk