Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.

Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv  The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.

Review 1 - In het zog van bands zoals Brutus, Equal Idiots, Cocaine Piss, etc… staan er nog hier en daar interessante bands te dringen aan de grote poort. En daar zit toch wel voldoende kwaliteit in om ze onder de aandacht te brengen.
Zo ook met deze band uit Zoersel dat korte hardcore en punksongs maken. Leadzangeres Eva Van der Schoot schreeuwt de longen uit haar lijf. Het is een soort van levensschreeuw: vlug, ongenadig en essentieel. De bondige en energieke songs bezitten toch de nodige veerkracht en elementen om het boeiend te houden. Er zitten wel degelijk overgangen en bridges in de songs maar nergens meer dan noodzakelijk. “Amnesia” is een knappe song die alle eerder opgenoemde elementen bevat. Ze duurt iets meer dan drie minuten en is vrij catchy. Met een mooi middenstukje (en ook outro) dat tevens  het ritme breekt. Een mooi uitgewerkte song. De meeste tracks zijn veel korter en bondiger. Ze zijn een beetje als statements. Het floept eruit en je moet het ermee doen.  Maar dat levert wel aangename tracks op zoals “Mannequin Factory” of “Blow Up The Boiler Room”.
CLCKWS heeft een prima plaatje afgeleverd waarop ze hun brute en urgente schreeuw in kwijt hebben geraakt. Negen tracks lang (in hun geval meestal kort) weten ze mij te boeien en tonen ze dat België rijk is aan bands die hun eigen ding doen en lak hebben aan radiovriendelijke crap. Ik ben benieuwd wat dit op een podium geeft.
Op cd of tape verkrijgbaar. (Wim Guillemyn)

Review 2 - CLCKWS is een Zoerselse hardcore/punkband die snelle, energetische songs brengt. Ze brachten zopas hun eerste EP 'Counter Clockwise' uit in eigen beheer. Hoewel, met acht nummers kan je eigenlijk al niet meer van een EP spreken, maar eerder van een album. De cassette- en vinylversie  van deze EP zijn de eerste uitgaves van Nosebleed Records, dat ook al tapes uitbracht van London Bullet en Rites.
CLCKWS is een eerder klassieke hardcoreband met toch af en toe wat ruimte voor melodie. Noise komt er weinig aan te pas. Toch is er enige verwantschap met andere Belgische acts die wel noise met hardcore, punk en metal mengen als Oathbreaker, Cocaine Piss en Brutus. De overeenkomst is dat die bands ook een zangeres hebben die de longen uit haar lijf brult. CLCKWS heeft Eva Van der Schoot. Zij schreeuwt en huilt als opgejaagd wild en dat maakt dat de lyrics niet altijd makkelijk te volgen zijn. Door zo hard te schreeuwen zijn er weinig mogelijkheden om nuance en verschillen in de lyrics te leggen, maar dat maakt ze goed met voldoende brutaliteit en energie.
De beste songs zijn “YYY” en “Mannequin Factory”. “Blow Up The Boiler Room” heeft een fantastische intro – die heeft zowat elk nummer op dit album – maar klokt af op nauwelijks 17 seconden. Een beetje een gemiste kans. “Sorry’s Kinda Standard” is dan beter, ook al haalt dat nummer amper iets meer dan één minuut.  Misschien toch wat werk aan de boeg om de spanningsboog en de speelduur van de songs iets op te rekken. Dat ze dat perfect kunnen zonder te vervelen, toont CLCKWS o.m. op “Amnesia”.
Wie fan is van Minor Threat, Cheap Drugs en DOA of recentere bands als This Means War, As Echoes Fade en Diss Guy zal hier zijn hart kunnen ophalen. (Filip Van Der Linden)

Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.