Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 30 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick

Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016

Zaterdag waren de weergoden het punkrockvolkje in Meerhout iets beter gezind : paar graden
minder koud en vrijwel droog ondanks de constante grijze hemel. Op muzikaal vlak was het voor velen natuurlijk vooral uitkijken naar Sum 41, al stonden gelukkig ook nog tal van andere topbands op de affiche in de verschillende gekende genres waarvoor het festival gekend is.

dag 2 - zaterdag 30 april 2016

Eerste band van de dag is direct hardcore recht uit Manchester, Broken Teeth , die dus de zaterdag op gang trapte in de Impericon tent. De tent was al goed vol en het publiek was duidelijk al wakker. De trashy hardcore bracht leven en werd door iedereen gesmaakt. Voor mij was dit er boenk op, de dag kon op geen betere manier beginnen. (Jens)

Na deze set was  het even bekomen … dan naar de Watch Out stage om de Teenagers te zien. Qua muziek zat het zeker goed in elkaar, catchy punkrock , minpuntje vond ik toch de backing vocals die vals en zagerig overkwamen. Maar dat terzijde,  wel een goede set. En het valt mij op dat de problemen van gisteren opgelost zijn. (Jens)

Terug naar de Impericon stage, waar anders? Tijd voor een Australische band, tijd voor Northlane!
Weer vond ik de clean vocals er niet echt doorkomen, pas op het laatste kwam het in orde, voor de rest niets anders dan lof. De sfeer zat echt goed, en de energie die het publiek in de tent bracht was fantastisch. De metalcore verveelt je geen moment ; met “Leech”, “Rot” ,”Dispossession” & “Quantum Flux” speelden ze zowel nummers van hun jongste album als van hun vroeger werk. De dag start met goede muziek brengen, laat ons hopen dat het zo blijft … (Jens)

Op de Watch Out stage waren The Bennies al volop bezig met hun (voor mij toch) iet wat speciale muziek. Het is volgens mij allemaal wat experimenteel, je vindt er ska, reggae, punk, trash, rock in terug. Het brengt je in ieder geval wel aan het lachen , de zanger mocht zijn geknoei met de synths achterwege laten. Je moet er wel voor zijn en dit niet te au serieux nemen, maar ambiance verzekerd! (Jens)

Volgende halte is de Monster Energy stage waar het Belgische Flatcat het beste van zichzelf gaf. Voor mij is deze band niet echt de band dat je zeker moest zien op Groezrock. De tent was half gevuld en dat verwondert mij niet echt. Het is zeker en vast geen slechte band maar gewoon te weinig voor een knaller van een set te verwachten. Met “Rockstar Fantasy” speelden ze hun bekendste nummer en daar stopt het voor mij ook. (Jens)

Dan was het weer tijd voor de Watch Out stage waar het vierkoppige Bad Cop/Bad Cop hun punkrock op het publiek losliet. En dat lukte de 4 dames wel aardig. Ook niet de meest hevige set maar wel aangenaam om naar te luisteren. Al was de zangeres niet altijd even goed hoorbaar. Al bij al een verdienstelijke set van deze band. (Jens)

Het was al even geleden dat ik afzakte naar de Impericon stage … het was tijd voor Burn. Veel woorden wil ik er niet echt aan vuil aanmaken. De band kon mij niet bekoren, het was zelf vervelend op den duur om naar te luisteren. Niet dat ze hun best niet deden maar het was gewoon te saai. En volgens mij dacht het publiek juist hetzelfde. Buiten de paar pogingen van sommige om eens van het podium te springen bleef ik op m’n honger zitten. (Jens)

Wie denkt aan clowns , denkt aan die enge geschminkte personen, maar hier op Groezrock is het de naam van een band uit Melbourne, Australië. De heren van Clowns waren mij helemaal onbekend, maar er was redelijk wat volk op de been om hen te zien … druk dus voor de Watchout stage. Met hun mix van punk/rock en hardcore hadden ze het publiek direct mee. De zanger is een echt beest op het podium, even op de box kruipen en in het publiek springen, kopstand , … Kortom , een rasecht entertainer en een geslaagd optreden, wat wil een mens nog meer? (Jens)

Uit nieuwsgierigheid gingen we kijken wat Juliette Lewis & The Licks zoal in petto hadden in de Monster Energy tent : het bleek een portie potige (garage)rock onder leiding van een enthousiaste frontdame in een soort wit spandex kostuum. Juliette (naast zangeres blijkbaar ook actrice) ging als een wilde tekeer op het podium en kwam verrassend sterk voor de dag, zowel met oud als met nieuw werk en hier en daar een cover. Een prijs voor originaliteit zat er misschien niet in, maar wat betreft gedrevenheid en hitsigheid zal miss Lewis weinig te vrezen hebben voor op zijn minst een podiumplaats. (Hans)

Op de Impericon stage hadden we intussen één van de tops , een reünie show hier op Groezrock en wat voor 1. Het werd vanaf minuut 1 slagveld vooraan de tent. Aan de positieve energie , voelde je direct dat ze gemist werden , deze mannen van Bury Your Dead. De stem van de zanger was soms moordend en de andere bandleden gaven ook het beste van zichzelf. Constant moest de zanger de hand schudden met iemand uit het publiek en werd hij omhelst. De gekste dingen gebeurden tijdens deze set , de ene na de andere die als gek het publiek in sprong, de hardste moshpits, …  “Twelfth stroke of midnight”, “Top Gun” & “Vanilla Sky” werden gretig mee geschreeuwd. En als laatste passeerde “Bury Your Fucking Dead” ; één van de security leden kreeg de gitaar van één van de gitaristen en mocht zelf wat spelen. Na dit optreden wist ik dat het moeilijk ging worden om dit nog te overtreffen. (Jens)

Na de beestige set van Bury Your Dead , besloot ik even op adem te komen in de Back to basics tent. Tijd voor muziek uit Chicago, tijd voor The Falcon. Als je Alkaline Trio & The Lawrence Arms samen gooit , krijg je punkrock die stevig knalt. Tijdens de set is er hier en daar een grapje van de bandleden te horen, volgens mij wat typisch Amerikaans. Tijdens het grappen en grollen hoorde je o.a. “The Trash”, “The Skeleton Dance” & “Dead Rose”. Hun concept past hier en werd door het publiek zeker gesmaakt. Afsluiten deden ze met “If Dave Did It” gevolgd met een verdiend applaus. (Jens)

Wat we van de Mad Caddies meepikten was hoofdzakelijk een aangename ‘feel good’ sound waarbij je zou vergeten hoe koud het was en je eerder het gevoel kreeg ergens op een tropisch strand te zitten. Na een ‘chille’ start bracht dit gezelschap uit California een geslaagde mix van ska, rock en zelfs rastamuziek. Luister zelf maar eens naar nummers als opener “Coyote” of “Backyard” met prominente rol voor schuiftrompet. Vanaf “Shoot out the lights” schakelde men een versnelling hoger en kwam er meer vaart in de set. Het publiek in de Monster Energy tent vermaakte zich kostelijk. (Hans)

Wat je moet doen als je je ADHD niet onder controle kan houden? Een band beginnen dacht Jason Aalon Butler. Met Letlive. brengt hij toch ook wel iets speciaals in de Impericon stage. Zijn melange van post-hardcore rock brengt hij heel overtuigend. Openen met “Banshee (Ghost Frame)” , sloeg hij direct de nagel op de kop! Alsof de duivel hem in zijn bezit nam, sprong hij op het podium alsof zijn leven er vanaf ging. Verder speelde hij nog “The Dope Beat”, “27 club” & “Renegade 86”. Hij kroop ook even op de lichtbrug om te kijken hoeveel volk er wel was, het publiek keek toe en zag dat dit plaatje helemaal klopte! (Jens)

In de Monster Energy tent was Me First and the Gimme Gimmes aan de beurt en die lieten Fat Mike thuis maar hadden met ondermeer Joey Cape (Lag Wagon) en crooner Spike Slawson nog heel wat kwaliteit in hun mars om de punkrock jukebox van populaire covers op volle toeren te laten draaien. Nummers van Paul Simon (“Me and Julio…”), Dolly Parton (“Jolene”), Elton John (“Rocket Man”) en zoveel meer werden schijnbaar moeiteloos gebracht in een knappe (punk)rockversie. De geniale zanger met heel divers stembereik zette ook zijn tanden in nummers van popicoon Madonna, R Kelly, Boyz II Men enz. Dan eens geflankeerd door een ukelele, dan door een stevige rocksound… het leek allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend… en bewees nog maar eens de enorme kwaliteiten van de verschillende muzikanten in deze band. Persoonlijk vond ik de 2 nummers die gebracht werden van wijlen John Denver het meest geslaagd : “Leaving on a Jet Plane”  en een snelle en stevige versie van “Country Roads”.  Afgaande op de reactie van het publiek was ik zeker niet alleen met die mening. (Hans)

Nu was het toch tijd om even te rusten en even na te genieten dat het niet meer zou regenen. Ik wachtte tot Emmure de Impericon tent in vuur en vlam ging zetten. Toen ze hun set in 2013 met spijt moesten afzeggen was het moment aangebroken. Frankie Palmeri heeft uiteindelijk nieuwe leden gevonden om zijn deathcore aan de man te brengen. Ik dacht mij vooraan het publiek me te nestelen, maar van zodra de set begon, was het geluid loeihard ; pijn aan de oren dus , en ging ik in het midden van de tent. Dat leek mij de juiste keuze, maar een stel jonge gasten maakten de moshpit naast mij onveilig. Als je goed luistert hoor je inderdaad de invloeden van Korn in hun muziek. Hun set was wel ok, maar niet echt overtuigend , vergeleken met Despised Icon. Soms vraag je je wel af of er nog meer breakdowns in een liedje kunnen zitten?! Voor de geïnteresseerden stonden nummers als “Nemesis”, “Most Hated” en “When Keeping it Real goes Wrong” op hun setlist. (Jens)

Tijd voor een heerlijke portie pure en onversneden punkrock! De heren van Face to Face bestaan,
net als Groezrock, 25 jaar en mochten dus niet ontbreken op deze jubileumeditie. Van bij de eerste
tonen vloog zanger Trever Keith en zijn kornuiten er stevig in en dat zou niet meer veranderen tot
het einde van hun set. Er werden hoofdzakelijk nummers geput uit hun laatste en zeer sterke CD
‘Protection’ (9 de CD van de band, uit via Fat Wreck Chords). “Bent but not broken”, “I won’t say i’m sorry”, “Double Crossed” en “Fourteen Fifty Nine” zijn stuk voor stuk recente parels die zonder twijfel uit het enige echte authentieke punkrock hout gesneden zijn. De nummers volgden elkaar in snelvaart op, krachtig maar altijd met oog voor melodie. Achteraan het optreden zaten paar knallers van vroeger (“Disconnected” en “It’s not over”) die op gepaste wijze de band liet triomferen op in de Monster Energy tent! (Hans)

Deze Duitse band mocht als voorlaatste de Impericon tent in extase brengen en dat is ze aardig gelukt. Caliban is ook niet de minste band als je het mij vraagt; ik heb ze nog nooit live gezien, dus ik hoopte toch dat ze zich aan de verwachtingen konden voldoen. Muzikaal zat het goed in elkaar, maar na enige tijd was de stem van de zanger toch wel wat speciaal. De band zette een puike set neer met o.a. “Nothing Is Forever”, “Walk Alone”, “Memorial” en natuurlijk “Paralyzed” van hun laatste album. Het publiek was wild in de volle tent. De band kon kijken op een geslaagde avond. (Jens)

Het optreden van No Use For A Name and friends was vanzelfsprekend een ware hommage aan de
in 2012 veel te vroeg overleden bezieler van de band Tony Sly. Het werd best een emotioneel maar
mooi feest met muzikanten die heel dicht bij Tony stonden, met zijn kids op de zijkant van het
podium en met tal van gasten die op hun eigen manier hulde brachten aan de getalenteerde zanger
van de band. Muzikaal was het soms improviseren en niet altijd even zuiver maar het bleef toch zeer aandoenlijk om alle gastzangers zo hun stinkende best te zien doen met tekstvel in de hand en krop in de keel. De zangeres van Not On Tour mocht de spits af bijten. Daarna was het de beurt aan Spike van Me First, Chuck van Mad Caddies, Trever Keith de frontman van Face To Face en uiteindelijke aan Joey Cape, zanger van Lag Wagon en goede vriend van wijlen Tony Sly. Joey nam bijna het ganse 2 de deel van het optreden voor zijn rekening en oogstte ook het meeste bijval van iedereen daar in de Monster Energy tent. Nummers als “Exit” , “On the Outside” en “Straight from the Jacket” klonken schitterend en benadrukten nog maar eens wat een fijne nummers Tony Sly in zijn carrière bij elkaar had geschreven. Absoluut hoogtepunt was de song “International You Day” dat helemaal achteraan de set zat. Tony Sly is nog lang niet vergeten in het punkrockwereldje en dat is maar goed ook… (Hans)

Waarom deze band niet op de Monster Energy stage mocht spelen , zal waarschijnlijk geen kat verstaan. De Impericon stage stond helemaal vol en terecht ook voor deze veteranen! Ondertussen bestaan ze al 30 jaar, zijn ze al 11 albums verder en zijn ze nog steeds niet van het podium af te slaan. Met de gebroeders Koller is het altijd feest als ze met Sick Of It All het podium opkomen. En dat was nu niet anders. “Us vs Them”,”Scratch The Surface”, … het ene na het andere nummer van de band werd in sneltempo gespeeld . Al bij al was het hen een eer om als laatste band de Impericon stage af te sluiten. (Jens)

Sum 41 speelde 5 jaar geleden ook al op Groezrock en ik herinner me dat ze toen een heel degelijk
optreden weggaven maar toch niet helemaal de (misschien te) hoge verwachtingen konden inlossen.
Dit jaar had ik eigenlijk hetzelfde gevoel na hun doortocht in Meerhout. Leuk, maar ook niets meer
dan dat, zeker niet bijzonder, te weinig bezieling, te veel op automatische piloot en gebruik makend
van altijd dezelfde trukendoos : de intro met herkenbare tonen van Metallica, James Brown enz., het
‘spontaan’ op het podium vragen van een paar fans uit het publiek, het inzetten van “We Will Rock
You” van Queen,…
Natuurlijk heeft Deryck Whibley en zijn gevolg een paar klassiekers en natuurlijk zijn de fans enthousiast als meteen “Over my head” wordt ingezet, onmiddellijk gevolgd door “Motivation” en of course blijft Sum 41 een geweldige band…toch had ik gans het optreden het gevoel dat er meer inzat. Bij “Pieces” werd een beetje gas teruggenomen, tijdens “We’re all to Blame” bespeelde frontman Deryck het publiek en bij het refrein van “Sick of Everyone” kreeg Donald Trump een vette sneer…Het publiek apprecieerde het allemaal en reageerde gans de set enthousiast.
Naar het einde van de set werden de gebruikelijke hits ingezet en volgde een mega meebrul moment ter ondersteuning van “Still Waiting”, “Into Deep” en “Fat Lip”. Om het festival af te sluiten volgde een korte bisronde en werd ondermeer “My Direction” bovengehaald. Einde van een matig optreden en hopen dat het nieuw te verwachten CD materiaal van Sum 41 iets meer vuurwerk brengt. (Hans)

Tot slot
Visie Hans - Groezrock 2016 mag terugblikken op een zeer verdienstelijke editie, wat mij betreft evenwel zonder
echte uitschieters, verrassingen of memorabele concerten. Maar laat ons eerlijk zijn en beseffen dat
we in ons klein landje elke zomer ongelooflijk verwend worden met het immense aanbod aan
festivals en concerten. En laat ons vooral dankbaar zijn voor al die muzikale verwennerij! Dank u
organisatoren van Groezrock! Blijf aub jullie eigen(wijze) koers varen! Tot volgend jaar! (Hans)

Visie Jens – Ik kan alleen maar bevestigen , maar ik voeg het volgende toe . Ik heb enkele uitschieters en verrassingen gezien op deze editie, de grootste verassing voor mij was Siberian Meat Grinder alsook de reünie van Bury Your dead, de vrouwelijke furie bij Walls of Jericho en de terugkeer van Despised Icon op de podia. Een dikke merci aan de organisatie voor deze twee hoogdagen en we zien jullie (hopelijk) volgend jaar terug met beter weer! (Jens)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout

Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse

Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.

We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen  een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien  ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s  “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.

Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!

Organisatie: Live Nation