Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic, een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop, folk en doowop, tussen dans en weemoed , uit vervlogen tijden van stoffige zwart archieffoto’s , waar er nog geen sprake was van ‘modern times’. Een ‘sun blessed riverboat style’ uit St. Louis Missouri, Usa’, die aanstekelijk werkt op songs als “Acting a fool” , “All night long” en de titelsong; hij mijmert verder op de sobere, sfeervolle aanpak van een “When did you leave heaven” en “Goodbye , Barcelona” .
We worden lekker ontspannen meegevoerd op een aangename , traditionele nostalgische trip door zijn bigband.

Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft op de livegigs niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs,  een soort ‘no future’  van veertig jaar terug ….
Tot nu toe heeft het duo twee platen uit , No divide and exit’ en ‘Key markets , die de doorbraak betekent. We krijgen een rollercoaster van korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, “In quiet streets” en “The blob” heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Toegegeven, de andere zitten allemaal in dezelfde trend, maar het zijn er net waar je een opgeheven vuist en middelvinger  van opsteekt. Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt  met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor .
Heel interessant plaatje!

Als we spreken over Wilco , dan maken we onmiddellijk de link met de sing/songschrijver Jeff Tweedy en het Muzikaal Vakmanschap van z’n band door de knap opgebouwde rootsrock/alt.country.  Ze hebben zich hier een vast plaatsje toegeëigend . Terecht trouwens, mar als we de nieuwe ‘Star wars’ er op nahouden , dan klinkt de band uitermate verrassend . Wilco laat elf songs horen in een goed half uur , iets wat we zeker niet gewoon zijn , want hun nummers krijgen normaal door de instrumentatie heel wat ademruimte .

De band durft dwars en met een zekere experimenteerdrift te klinken (check die instrumentale opener maar eens “EKG”) , over naar een rauwe, directe aanpak als op “More …”, “Random name generator” en “Pickled ginger” naar de gelaagde, toegankelijke pop en rootsamericana.  “You satellite”  is een real Wilco old classic .
Het is me duidelijk dat Wilco na 20 jaar nog steeds bruist van dynamiek , vitaliteit en creativiteit .

… Een happy family , dit kwartet uit California . Al van in hun begin dagen, een goede vier jaar terug , brengen zij een mate van samenhorigheid door hun ‘feelgood’ poprock , die een folky tune heeft . We ervaren een onthaastingsgevoel van hun aangename , sfeervolle, frisse pop en die meerstemmige zangpartijen  man – vrouw.
De songs zitten goed in elkaar , liggen lekker in het gehoor en brengen het zonnetje in huis . “Make you mine” , “Carry me” en “We need love” zijn onze ideale sparring partner . Op die manier laveren we op relaxte wijze door het materiaal die soms wat zeemzoeterig , sappig kan zijn met “Give a little”, “Dead poets” of wat directer , steviger kunnen zijn ( “Facepaint”, “May I miss you” en “Blue jean girl”) .
Lichtvoetige, hapklare , aanstekelijke emotievolle (neofolky) pop , daar staan ze al jaren garant voor!