Samen met Yo La Tengo is dit Amerikaans bandje al van in de beginjaren 80 actief . De hoogdagen midden de jaren 90 zijn misschien voorbij , met ‘Lived to tell’ en ‘El moodio’ als absolute sterkhouders . Maar verdomd , wat klinkt deze nieuwe ‘Works for tomorrow’, 22 jaar later goed , steengoed zelfs . De sound valt op door die intens , broeierige opbouw en die stekelige, dromerige , repeterende ritmes , die een verslavende werking hebben , de ene keer steviger , directer , de andere keer zalvender, slepender van aard .
Rick Rizzo (zang/gtaar) en Janet Beveridge Bean (zang/drums) zijn het centrale duo . Ze hebben nu een tweede gitarist bij , James Elkington , die we kennen van bij Jeff Tweedy en Richard Thompson . Als een stel vitale veteranen brengen zij knap gitaarpsychedelische rock . Met “Vanishing point”, “Cheap gasoline”, “Snowblind” , “Go tell it” en “The unknowing” hebben zij een handvol songs om in te lijsten , uiterst genietbaar, boeiend , intrigerend en bedreven . De meerstemmige en afwisselende zang en de gitaarpartijen geven het materiaal een extra taste of rock’n’roll . Erg overtuigend album!
Een relatief nieuwe naam binnen het Vlaamse industrial metalfirmament is Doganov. Het betreft een drietal uit Limburg dat in 2013 met ‘Something Dark To Dance’ een eerste mini-album op de wereld losliet. ‘Conducting Chaos’ is het eerste full album en tevens onze eerste kennismaking met deze uiterst krachtige band. Wie de 12 songs beluistert, hoort dat Doganov absoluut niet voor één gat te vangen is en een meester is in het combineren van snedige metalriffs met pompende beats. Niet alleen verschillen de nummers onderling, ook binnen eenzelfde song is afwisseling troef. De sound van Doganov refeert duidelijk naar de jaren tachtig maar de band weet daar een eigentijdse, frisse draai aan te geven. Wie referenties wil, zal die vinden bij mooie namen als Nine Inch Nails, Sisters Of Mercy, Paradise Lost, Rammstein en vooral Front 242. Met “Headhunter” staat op dit album trouwens een mooie cover van deze Belgische electro-grootheid. Meer info vind je op www.doganov.be .
In de voetsporen van Fugees, Faithless , Basement Jaxx en recent ook wel Major Lazer hebben we Sigma en Rudimental , die met een heuse band en een rits MC’s , zangers/zangeressen garant staan voor catchy, aanstekelijke en sfeervolle danspop .
Het Britse Rudimental overtuigde twee jaar terug al sterk met het ‘Home’ album , waarvan de singles “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ kleppers waren.
Rudimental heeft nieuw werk uit en brengt een mishmash aan stijlen, soul, jazz, pop, hiphop, deephouse , drum’n’bass in hun groovy danspop . Ze hebben zich intussen opgewerkt tot een grootse band .
Een uiterst genietbaar , aangenaam album dat swingend , opwindend kan klinken op nummers als “I will for love” & “Go far” (met Will Heard) , “Never let you go” (Foy Vance) , “Love ain’t just a word” (Anne-Marie en Dizzee Rascal) en “Lay it all on me” (Ed Sheeran) . Songs die je in optimale stemming brengen en een samenhorigheidsgevoel aanscherpen.
Naast deze overtuigen voldoende andere nummers , met een lichtere groove , mooi uitgekiend. Toegegeven, soms een dipje en iets te veel van ‘t zelfde , maar Rudimental brengt kleur, ambiance en bubbels in hun materiaal . Fijn plaatje dus!
Vijftien jaar heeft het geduurd om nieuw werk van de hiphopmaster himselve , Dr. Dré, te horen . ‘Detox’ ging eigenlijk de reeks ‘The chronic’ en ‘2001’ afmaken , maar ‘Detox’ kwam niet … En werd nu omgezet tot ‘Compton’.
Muzikaal klinkt het album niet echt verrassend , zeker niet als je terugkijkt op het ouder materiaal . Maar in die tijd was zijn invloed onmiskenbaar op nu …
De ‘motchafxx’ , ‘fxx’ en ‘dicks’ vliegen om de oren in een reeks snedige , broeierige en sfeervolle hiphopnummers als “iIt’s all on me”, “Deep water” (met Kendrick Lamar btw!) , “One shot one kill” , “Just another day” , “Animals” en “Talking to my diary”. Het zijn de sterkhouders op de plaat .
Tja we hoorden het genoeg aan artiesten als 50 cent, The Game, Snoop Dogg, die alles wel te danken hebben aan deze Dr. Dré. Opkomend talent wordt bij hem hier gescout (King Mez, Justus, Cold 187um en Anderson.Paak), als oudgedienden konden aankloppen bij hem (Ice Cube, Xzibit, DJ Premier en Eminem).
Hij omschrijft het als zijn dagboek en een terugblik op zijn verleden in de wijk . Muzikaal is het algemeen een goed hiphopalbum , maar nieuwe paden als vroeger worden niet meer bewandeld …
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure hebben de opvolger klaar op ‘Settle’ . De Londens elektrotechneuten maakten de brug kleiner tussen de clubdance en de popsound met interessante insteeks van soul , r&b , disco , dubstep dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is. Die clubdance kwam alvast dichter bij de popscene .
‘Caracal’ of de woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië , overdag houdt het dier zich afzijdig , ’s nachts jaagt het dier met sierlijke sprongen achter zijn prooi aan . Het nachtgedrag zou bij de sound van de twee moeten passen . Dat was het op de eerste , maar is maar ten dele op de tweede … Opnieuw komen hier een pak gastzangers voor de dag , op twee songs na . We hebben een kleurrijke sound , maar het tempo van het popproducersduo is nu beduidend lager. Meer pop met uitlopers . “Omen” (met Sam Smith) en “Magnets” (met Lorde) zijn alvast sterke singles en verder zijn “Nocturnal” (met The Weeknd) en “Holding on” (Gregory Porter) meer dan moeite . De rest klinkt allemaal wat lomer. Ideaal voor een after work party lounge .
De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico bracht verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop. De eerste twee waren alvast om in te lijsten ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07).
Heimwee , melancholie sijpelde nog meer door in de songteksten , de pop kreeg de bovenhand en dat horen we zeerzeker op dit kort plaatje , die ‘The rip tide’ opvolgt van een drie jaar terug .
Beirut kan eigenlijk nu wel een breed publiek bereiken en heeft dus een uiterst aangenaam, sfeervol , lichtvoetig album uit, dat slingert tussen weemoed en luchtigheid . Blazers en keys geven nog steeds die unieke kleur en nestelen zich in een heerlijk voelend popgeluid . “Gibraltar”, “Perth” en de titelsong zijn de sterkste van de negen, de rest kabbelt rustig sfeervol voort. Goed album, maar ook niet meer dan dat …
Die mannen van Battles uit NY nemen de tijd - ze zijn nu toe aan hun derde plaat in 8 jaar. Toegegeven , na het prachtige debuut ‘Mirrored’ (08) (met die bepalende prachtsingle “Atlas”) waren ze nog met drie , en werd Battles een strikt instrumentale aangelegenheid (‘Gloss drop’ (11)) van John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (oud Don Caballero gitarist) en Dave Konopka.
De sound is niet alledaags , complex en verweeft postrock , mathrock, avantgarde en aanverwanten met elkaar ; een aparte , unieke klankkleur , vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, maar die evenzeer ruimte laat voor improvisatie . Een hoop elektronica wordt vermengd met frisse gitaren; gedragen door die kenmerkende gortdroge, bezwerende , opzwepende als pompende drums .
Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten die nonchalant als vanzelfsprekend zijn , verwarrend , dwarrelend , ontregeld als speels , ingenieus , aanstekelijk. Een vat vol ingewikkelde ritmiek als melodische frutsels . Maar dat maakt die muziek en die plaat nu net boeiend , en keert de zwaarte om in een heerlijke prikkeling als op “Non-violence”, “Dot com”, “Tyne wear” en “Megatouch” , middenin de plaat de meest groovy nummers. Het avontuur en de wissels hoor je dan op een “The yabba” en “Summer simmer” .
Straf spul opnieuw!
De rauwe , ruwe , hitsende deltabluesrock van The Black Keys is van een vorig tijdperk en de melodieuze , doorleefde retrorock, die het duo de laatste jaren liet uitschijnen , zet zich verder; minder muzikale weerhaken ,wat betekent een reeks intens broeierige , dampende nummers , die soul , funk en blues integreren .
Een gevarieerd plaatje alvast dat groovy, relaxt als vettig klinkt en met nummers “Stay in my corner”, “Outta my mind” en “The arc” drie sterkhouders uitheeft . De bandleden hebben dan ook een verleden uit funk/soulbands , wat je duidelijk hoort aan die lekkere, speelse melodielijnen . De dames van Mariachi Flor De Toloache geven de ‘volle’ instrumentatie de sound zowaar een nog ‘voller’ geluid ( “Nature’s child” – “Chains of love”) .
Toegegeven, niet alle nummers overtuigen , een paar kabbelen rustig voort , maar we horen oud en nieuw op spontane wijze samengebracht .
Het Vlaamse kwintet STUFF. (hoofdletters plus punt) speelde zich al in de kijker als ‘ AB artist in residence’ vorig jaar . Ze spelen een unieke , opwindende fusion van freejazz, soul , funk, hippop, elektronica , sequencers , spacy sounds en dub. Een mishmash aan stijlen die live hitsend , opwindend, geweldig klinkt , extravert door de vette beats, drums , de diepe bas en scratches, die hun muzikale improvisaties nog meer sieren .
Op plaat word je meegevoerd , live word je meegesleurd in hun maffe jams en fusion, dat spannend , groovy, aanstekelijk, gewaagd , waanzinnig kan zijn . Een bezwerende trip, verrassend, creatief, avontuurlijk, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Ergens tussen Battles , BadBadNotGood, Dans Dans en Taxiwars in.
The LVE (Lightning Vishwa Experience) - Zeskoppige band die na een beloftevolle EP en de singles “Milky sea” en “Love when you don’t want it” toe zijn aan hun debuut . Ze brengen een reeks broeierige , intens meeslepende popsongs , inspiratievol, eigenzinnig, aanstekelijk en toegankelijk.
Met hun zessen en de meerstemmige zangpartijen kan het ook niet anders dat hier een spannend en vol geluid wordt gecreëerd . Mooi debuut.
http://www.ihaveatiger.com/the-lve
Dit gezelschap uit Wichelen is ergens te situeren tussen intieme (g)rauwe rammelrock en postrock . Een intens bezwerend , donker filmisch geluid , een repetitieve ritmiek en een sober gehouden onderlaag , de aandacht gescherpt voor elke tune . Lange stukken ,die melodieus avontuurlijk zijn, zwaar kunnen aanzetten, en waar elektronica, bleeps’n’sounds worden toegevoegd.
Het geheel klinkt spannend introspektief, broeierig, donker en laat ruimte voor droom en verbeelding in de krochten van onze ziel …
http://vi.be/masda
Na een ‘Best of’ - reünie tour is het er dan toch van gekomen … Blur is herenigd en heeft na twaalf jaar een nieuwe plaat , die ‘Think tank’ van 2003 opvolgt . ‘The magic whip’ is een even uiterst stemmig , sfeervol album die een melanchool, desolaat gevoel uitstraalt . De songs zijn broos , kwetsbaar , intiem , of meer rijkelijk gearrangeerd . Per beluistering wint deze plaat aan sterkte , intensiteit en zeggingskracht door zijn subtiele geluidjes en spannend broeierige aanpak , geruggensteund door die kenmerkende dromerige zang van Albarn . Invloeden van zijn projecten Gorillaz, The Good , The Bad & The Queen en zijn solowerk vinden hier hun weerslag . Oosterse elementen worden toegevoegd .
De eerste songs , met de singles “Lonesome street” en “Ice cream man” en verder “Ong ong” , zijn dan ook ongelofelijk pakkend door de sobere en bredere (orkestrale) omlijsting en de (elektronica) grooves .
Eén voor één nemen de nummers ons in . De Britpop sound van weleer is wat vervlogen, maar verliest nergens zijn melodieus karakter en overtuigt door de gevoeligheid die het geheel zo mooi omkadert . Schitterende comeback en plaat!
Op vroegere platen waren we sterk onder de indruk van deze post/math rock band . Ze vielen op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning.
Op de vorige cd ‘All hail bright futures’ gingen de Noord-Ieren uit Belfast luchtiger te werk, de mantra’s, de Caribische ritmes en de blazers komen nog meer door in hun brede opzet, fris aanstekelijk, en niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen.
De nieuwe plaat zit alvast op dezelfde lijn door die tuimelpartij van exotische gitaarriedels en lyrische samenzang . De eerste twee “Run home” en “These secret kings I know” zijn fel, snedig en bedreven. Maar het zijn vooral de slepende , intens broeierige tracks op de cd die ons overvallen als “Redesigned a million times” en “People not sleeping”. De twee meer uitgesponnen “A beacon , a compass , an anchor” en de titelsong zijn meer episch, allesomvattend. Ergens een Battles sijpelt hier door.
Zondermeer een krachtige band die ons nog steeds overtuigt! Mooi .
Nederlands 
Français 
