Bimfest 2023 - Van een decadent Lords Of Acid feestje naar een herboren DAF
Bimfest 2023
De Casino
Sint-Niklaas
2023-12-01 + 02
Erik Vandamme
Naar jaarlijkse gewoonte zijn we d’erbij op Bimfest, een boeiende portie donkere elektronica en EBM; muziek dicht bij huis en deugddoend in de koude wintermaanden. Een gezellig clubsfeertje ervaarden we in De Casino, van een decadente Lords Of Acid feestje naar een herboren DAF, na het overlijden van Gabi Delgado-Lopez in 2020.
Uiteraard viel er gedurende die twee dagen nog veel meer te beleven. Ons verslag
vrijdag 1 december 2023- Van Puur EBM naar verstand op nul op een decadent feestje met Lords Of Acid
We starten de avond met de Belgische post-punk/cold wave band The Ulitmate Dreamers (****). De band is al sinds de jaren '80/'90 bezig, en liet na een lange winterslaap, in 2021 weer van zich horen. Intussen zijn ze goed bezig. Eerder dit jaar verscheen zelfs een album 'Echoing Reverie.' Onlangs kwam ook een interessante remix EP op de markt 'Violent Ghost' Lees hier enkele recensies
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/89946-echoing-reverie.html
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/92715-violent-ghost-ep.html
Naast de verwijzing naar de cold-wave/postpunk, houdt het gezelschap van experiment en de kenmerkende klankentapijtjes. Eerst stonden ze met twee op het podium, daarna met vier wat tekende voor een vollere sound.
Een eindpunt van deze The Ulitmate Dreamers is er nog niet. We kijken verder uit…
2ND Face (****) is het project van het Duits klankenbrein Vincent Uhlig, die met zijn tweede album ‘utOpium’ de verwachtingen van het veelgeprezen debuutalbum ‘Nemesis’ wist te overtreffen. In De Casino confronteert hij ons met een ondoordringbare donkere wall of sound; met onderhuids een link naar Skinny Puppy en Tool. De vrij rauwe sound krijgt nog een mysterieuze toets, een meerwaarde binnen het donker experimenteel geheel.
Band met een eigen smoel binnen het genre.
Die klankenmagie krijgen we verder van de Britste grootmeester William Maybelline van de band Libanon Hannover met zijn solo project Qual (****). Verschroeiende, pure EBM soundscapes met een dosis harde elektronica. Het daverde hier. Zeker niet origineel, maar puurder en zuiverder kan EBM niet zijn. Loodzware beats kregen we over ons heen en de dansspieren werden geprikkeld.
Ruimte voor visueel spektakel bracht Placebo Effect (*****), ook al zo’n bandje sinds de jaren '80 bezig en na 26 jaar nu kregen we een nieuwe plaat, die niet inboet aan relevantie. Een etalage pop, een macabere verkleedpartij en dito sound intrigeerden. Fantasie prikkelend alleszins manier door die visuele effecten te combineren aan hun donkere, mysterieuze sound. Bijna horror; de meeste donkere gedachten komen naar boven … Ondanks deze elementen, hadden we hier een prachtige performance.
Het was enorm uitzien naar het decadent feestje van Lords Of Acid (***) die enige controverse niet uit de weg gaan. Maurice Engelen is een veelzijdig artiest, die we kennen van een Praga Khan; met dit project zoekt hij de grenzen van de erotiek op, muzikaal als visueel. Hij werd bijgestaan door een bevallige zangeres/danseres Gigi Ricci, die je bezweert met haar zwoele stem en uitstraling. Soms springen nog enkele dansers het podium op, met even erotiserende poses …
We hebben o.a. de zangeres die aan een touw een slaaf aan de leiband mee heeft, en gaat erop zitten enz; er zijn de slogans “Praise the Lords, fuck the rest..." of later in de set, “Show me your pussy show it to me...” Tot de verbeelding sprekend dus … De dames waren welkom op het podium … Het zijn maar een paar voorbeelden hoe de decadentie er van afdruipt. .Leuk om eens te zien , maar verder in z’n totaliteit (muzikaal/visueel) geen toegevoegde waarde. Het publiek was naar het einde van de set uitgedund.
Lords Of Acid moet het dus nog steeds hebben van een ‘schock effects, het uitbouwen van een seksueel getint feestje met het verstand op nul … Persoonlijk ondermijnt het de muzikale kwaliteit om compleet te overtuigen … maar ok, een decadent Lords Of Acid feestje werd het wel …
zaterdag 2 december 2023 – Darkness experiment naar een herboren DAF
Such Beautiful Flowers (****) is het soloproject van Donny Woetsenberg na het uiteenvallen van Midnight Souls, een melodieuze hardcoreband die gedurende hun korte bestaan van 4 jaar een cultstatus verwierf. Hij hanteert nu een drummachine en combineert het met rauwe en warm aandoende vocals. De opwekkende beats doen de temperatuur prompt stijgen. Niet echt vernieuwend, maar een lekkere ‘good feeling’ van de dag.
EBM met aandacht voor experiment hadden we van het Duitse duo NER/ORGIS (***1/2), die met opzwepende, pompende beats, en ijzige vocals de dansspieren aanspreken. Ze hebben met dit project pas hun debuut uit, en in andere projecten reeds goed hun sporen verdiend.
Live een sterke uitstraling met tonnen spelplezier en een dosis muzikale ervaring. De beweeglijke zanger zoekt zijn publiek voortdurend op, terwijl speciale effecten op het scherm te zien zijn met niet afladende beats van zijn compagnon aan de knopjes. Mooi allemaal , prikkelend en dansbaar …
Ook Rudi Huybrechts aka Schicksal (****) biedt ons een bijzondere kijk in zijn donkere wereld. In de afgelopen jaren begonnen vintage Schicksal tracks te verschijnen op een aantal minimal wave compilaties, die uiteindelijk leidden tot een volwaardige Schicksal compilatie genaamd ‘365 days’.
Shicksal kon op heel wat bijval rekenen. De man leeft met z’n muziek en heeft vele muzikale watertjes doorzwommen; hij straalt het muzikaal ook uit, achter zijn knopjes; met die aparte vocals erbovenop hebben we een boeiende bijzondere performance. Hij verlaat zijn keyboard regelmatig om het publiek aan te porren wat zijn effect heeft. De mooie beelden op het scherm zijn een meerwaarde. Een heerlijk dansfeestje. Klasse.
Over naar één van de revelaties van Bimfest, het Nederlandse duo 'Lifeless Past (****1/2) om de jaren '80 new wave in een nieuw kleedje te steken, alsof zij de stijl wisten heruit te vinden.
‘Koude en shimmy drums, trapsgewijze melodieuze gitaren en winterse zang’, lezen we. Dat is ook hoe Lifeless Past klinkt op het podium, en doet denken aan bands als The Cure. Het duo heeft een eigen smoel en doet de gouden tijden van toen heropleven. Duidelijk vernieuwend. Een nostalgietrip met de blik op het nu. Knappe performance.
Het opvallende duo Mängelexemplar (****)zit tussen synthpop en aanstekelijke darkwave. Hun geluid wordt gekenmerkt door minimal elektronica, dansbaar, speels en scherpe vocals. Door deze speelse aanpak is er een brug tussen licht en donker. Voortdurend lijkt het duo te balanceren tussen rauwe klanken en toegankelijkheid, muzikaal als vocaal. Lekker dansen dus, een ‘rave gevoel’; een kitscherige sound verpakt met een donker strikje …Aanstekelijk concertje.
Eén van de hoogtepunten van het festival was zondermeer het 'Ritual Musik' gezelschap This Morn' Omina (*****), muzikaal een blend aan muziekstijlen en op visueel vlak erg gevarieerd. Zo is de bevallige zangeres een schilder die door voodoo rituelen de aanwezigen vocaal weet te hypnotiseren en weet mee te voeren op haar ritueel van vuur, verf en waanzin. Het wordt aangesterkt door een muzikale brij van geluiden die huiveren; de mannelijke vocals op hun beurt gaan door merg en been. De bijzondere visuele effecten op het scherm doen je baden in het angstzweet. Een occulte totaalbeleving dus. Indrukwekkend!
Na die rituele en experimentele set klonk het nu wellicht wat gewoontjes. SA42 ofwel Signal Aout 42 (*****) doen waar ze goed in zijn, pure EBM spelen. Signal Aout 42 is het muzikale project van en rond de Belgische producer en zanger Jacky Meurisse. Oorspronkelijk opgericht als 'Signal' in de vroege jaren 80, veranderden ze de naam in SA42 met de release van hun eerste 12' maxi-singles. “Pleasure And Crimes” en “Girls Of Flanders” (1986) waren beide vrijwel onmiddellijke clubhits en dansvloervullers. Het gezelschap brengt dus pure EBM, pompen,de beats zonder al teveel scrupules. Ze maken ook gebruik van effecten op het scherm. Een mooi overtuigend geheel.
DAF (*****) begon ooit als een ‘volwaardige band’; de line-up werd in 1981 teruggebracht tot Gabi Delgado (zang) en Robert Görl (drums). Helaas overleed frontman en zanger Gabi Delgado onverwachts in maart 2020 op 61-jarige leeftijd, midden de opnames van een nieuw album. Op dat moment besloot Robert Görl het album alleen af te maken, met hulp van producer Sylvie Marks, als eerbetoon aan zijn overleden levenslange collega en vriend. Hij noemde het 'Nur noch einer!'
Daarmee gaat hij nu al enkele jaren op tournee, met Sylvie Marks aan de knoppen en hijzelf die (niet op drums speelt) de zang op zich neemt. Ook al wordt vooral uit de nieuwe plaat geplukt, de oudere nummers zoals een “Der Mussolini” en “Nue well” krijgen een eigenzinnig plaatsje binnen de set. Bovendien worden mooie beelden op het scherm getoond, een mooie ode aan de oude tijden.
Wat ons vooral opviel. DAF brengt de muzikale stijl door de jaren heen naar het nu . Intrigerende set dus die Bimfest 2023 meersterlijk besluit …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5638-bimfest-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
Trad Records staat garant voor traditionele, meestal instrumentale, folk/heimat muziek. De meeste releases bestaan uit Vlaamse bands, maar ‘Vision of Three’ van Northern Resonance is ditmaal een band van Scandinavische oorsprong. Het trio is afkomstig uit Zweden. Hun muziek is geworteld in de Scandinavische volksmuziekscene. Hun debuut uit 2020 werd bekroond met een Zweedse grammy. Intussen toerden ze reeds de wereld rond. In tegenstelling tot hun debuut dat heel basic, zonder overdubs en live, werd opgenomen zijn ze voor hun opvolger op een iets andere manier gaan schrijven en opnemen. Ze hebben er productiematig meer werk ingestoken en geluidstechnicus Jeroen Geerinck werd als het ware een extra bandlid gedurende het hele proces. Zo hebben ze op die manier proberen het beste uit hun instrumenten te halen.
Northern Resonance bestaat uit drie leden. Anna Ekborg Hans-Ers speelt viola d’ amore, Jerker Hans Ers op hardangerviool en Petrus Dillner op de nyckelharpa. Zo krijg je natuurlijk dat vrij typische geluid dat voor vele mensen exotisch klinkt. Ook wordt de vergelijking met kamermuziek en Zweedse volksmuziek gemaakt. De vergelijking met een kamerorkest is te begrijpen. Dat komt voornamelijk door de heel aanwezige strijkinstrumenten. Maar toch klinken ze iets moderner dan een kamerorkest.
Op dit album hoor je uptempo tracks zoals o.m. de opener “Fasterud” en ook meer ingetogen stukjes muziek zoals “Kansas City”. Je kan het vergelijken met verschillende soundscapes die passeren. De indruk is dat naast de muzikale opbouw de sfeer van elke track minstens even belangrijk is. Als geheel krijg je een heel kwalitatief album waarvan te begrijpen valt waarom ze internationaal bekend zijn en overal gevraagd worden om te spelen.
Met ‘Vision of Three’ zet Northern Resonance zich op muzikaal vlak nog een stapje hoger ten opzichte van hun debuut. Dat zal ongetwijfeld leiden tot uitverkochte zalen waarmee ze met hun aankomende tournee onder andere Australië, VS, Chili, Colombia, Groot-Brittannië, Duitsland en Zweden zullen aandoen.
Traditionele folk/volksmuziek
Vision of Three
Northern Resonance
Het garagepunkkwartet Sprints komt uit Dublin. ‘Letter To Self’ is hun debuutalbum. Van de voorafgaande singles ("Up and Comer", “Adore Adore Adore" en het heerlijke "Literary Mind") kon vooral de laatstgenoemde onze aandacht vasthouden.
Sprints werd opgericht in 2019 en speelt schurende punkrock, beïnvloed door de vroege Pixies, Bahaus, Siouxsie Sioux, King Gizzard, Savages en LCD Soundsystem.
Hun EP ‘Manifesto’ uit 2021 en de EP ‘A Modern Job’ uit 2022 zorgden ervoor dat de muziekpers de band al in een vroeg stadium leerde kennen en de band begin dit jaar live te zien was tijdens ESNS in Nederland.
Zangeres, gitarist en lead-songwriter Karla Chubb zegt dat dit album tekstueel en inzake hoofdthema's heel persoonlijk en autobiografisch is, terwijl het sonisch een ruimte verkent die is geïnspireerd door een liefde voor gothic uit de vroege jaren ‘80, noiserock uit de jaren ‘90 en modernere muzikale invloeden. “Literary Mind” bijvoorbeeld is een spontane uiting van gelukzaligheid bij een beginnende verliefdheid.
Sprints heeft het over de meest kwetsbare momenten en doordrenkt die met diepgewortelde garagepunk. Ze willen emoties die als inherent negatief worden beschouwd –angst en woede - omzetten in iets positiefs. Sprints is op dit album tegelijk louterend, eerlijk, rauw en bijzonder aanstekelijk.
De lekkerste kersen op deze taart zijn naast de drie singles ook nog “Shadow Of A Doubt” en “A Wreck (A Mess)”.
Op dinsdag 13 februari staat Sprints in de Cactus Club in Brugge. Een dag later spelen ze in de Trix in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=fLTI6gDyxGs
Tonbruket bestaat uit leden die o.m. bij het Esbjörn Svensson Trio, Rebecka Törnqvist en Elvis Costello hebben gespeeld. Ook heeft de band gefungeerd als begeleidingsband van singer-songwriter Ane Brun. De groep speelt ingetogen, alsook uiterst expressief. Met hun album 'Light Wood, Dark Strings' verheffen ze intimiteit tot een kunstvorm, bijzonder uitgekiend en verfijnd.
Het zachte “Buckaroo” zet de toon; muzikaal strelende schoonheid in een zinnenprikkelend kader, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd. Verder even mooi zijn “'Ostra Amtervik Revisited”, “Hermetic Boogey” en “Light wood, Dark Strings”. Er valt wat duisternis te noteren.
Op filmische wijze brengt Tonbruket je tot een vorm van absolute 'Zen', door de prachtige klankentapijtjes die absolute rust bieden. We lieten ons gewillig meevoeren naar een diepzinnige gedachte op “Stratopaus” en “Love in its Splendor”. Het sprankelende mooie “Exit Blurred” onderstreept het tot slot.
Ook hier is er sprake om de harde realiteit eens te vergeten, en wens je die verdiende gemoedsrust. Dit is een zachtmoedige plaat, die muzikaal verslavend inwerkt …
Tracklist: Buckaroo (7:24) O?stra A?mtervik Revisited (4:40) Hermetic Boogey (6:13) Light Wood, Dark Strings (5:44) Stratopaus (6:14) Va?stertorps Hja?rta (5:58) Love in Its Splendor (6:34) Exit Blurred (3:32)
We worden in het jazzgenre overspoeld van projecten en artiesten; omdat het begrip jazz nu echt breed is geworden door een soort fusion, free jazz en improvisatie met een culturele 'touch'. Neem nu Kin Gajo, een band geïnitieerd door de Brusselse accordeonist Stan Maris, die zijn krachten bundelde met saxofonist Werend Van den Bossche (Dishwasher, Green Mean Machine) en drummer Tom Peeters (Olga Jane). Een trio die sowieso weet hoe je de muzikale grenzen aftast.
Kin Gajo biedt dromerige soundscapes met een Oosterse tint. De warme sax botst zachtmoedig tegen de bedwelmende drums; de accordeon doet je zweven.
Een magische schoonheid door deze instrumentatie en aanpak.
De EP start met het mooie “Home of Nowhere”; gaandweg voegen ze er een klankkleur aan toe en is men niet vies van wat geexperimenteer met electronica. Op “Enter, Gajo!” worden alle registers open getrokken. Het is boeiend door de verrassende wendingen en het opzoeken van uitersten. Het sprankelende “Clan of three streets” en het lekker opzwepende “Whatever You Feel Like” met het vrij korte “Exit, Gajo!” onderstrepen dit.
Ze bieden een brede kijk op het jazzgenre aan, dat sprookjesachtig, avontuurlijk en veelzijdig klinkt. Dit smaakt naar meer … Interessante boeiende parel!
Tracklist: Home of Nowhere 05:19 Enter, Gajo! 06:07 First Encounter 03:42 Clan Of Three Streets 04:03 Whatever You Feel Like 02:36 Exit, Gajo! 01:26
Petrichor - Andreas Polyzogopoulos feat. Petros Klampanis & Wajdi Riahi
Trompettist en componist Andreas Polyzogopoulos stelt zijn vijfde album voor, ‘Petrichor’. Op ‘Petrichor’ speelt hij trompet en maakt hij gelegenheidseffecten met de begaafde partners Petros Klampanis (bas) en Wajdi Riahi (piano). 'Zonder drummer creëert het trio een intiem geluid, met spaarzame texturen maar ook een stevig en besluitvaardig ritmegevoel’, staat in de biografie te lezen.
We wentelen ons even in die sprookjesachtige wereld van muzikale intimiteit, die de harten weet te raken, op bijzonder speelse wijze
Het pad van ingetogenheid wordt wel eens verlaten zoals bij het sprankelende, groovy “Kountouri”, waaruit de uitzonderlijke virtuositeit van deze klasbakken nogmaals blijkt.
Doorgaans blijft het een intiem pad, pakkend, zoals het magisch mooie “CPH Melodrama”. Een twinkelende piano en een verbluffende trompet botsen zachtmoedig op die bedwelmende baslijnen op songs als "Barbas” of “First time in times square”, met een zekere speelsheid en improvisatie. Grenzen worden afgetast en de sound heeft een hypnotiserende invloed. Ze voelen elkaar sterk aan, wat het geheel ten goede komt.
Een adembenemende schoonheid creëren ze door hun instrumentatie, en er is weemoed en melancholie door deze aanpak. Sjiek.
Tracklist: Petrichor 08:07 The Coldest Summer 05:17 Kountouri 07:36 CPH Melodrama 05:36 Barbas 05:00 Kaiafas 06:19 First Time in Times Square 05:22 Ariadne's Scent 06:34 Petit Sablon 03:30
Michel Reis wordt geprezen als een ‘geweldig pianist’ door Downbeat Magazine en hij heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een artiest met internationale faam. Michel Reis heeft opgetreden in veel van 'swerelds beroemdste zalen en festivals, waaronder de Blue Note Jazz Club, Dizzy's Club Coca-Cola at Jazz at Lincoln Center, de Olympia in Parijs, het Casa de Musica in Porto, het Panama Jazz Festival het Montreux Jazz Festival, Cully Jazz, Crest Jazz Vocal, OctLoft Jazz Festival, Les Rendez-Vous de l'Erdre de Nantes en nog veel meer.
Hij heeft getoerd over de hele wereld en veel opgetreden in Europa, Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Afrika.
Hij bracht verschillende albums uit, en staat er bekend om dat hij zeer minutieus en filmisch tewerk gaat. Op het recente 'For A Better Tomorrow' is dat niet anders.
De grote sterkte van een pianist als Michel Reis is dat zijn pianospel tot de verbeelding spreekt. Op intieme wijze is er een verhaal en de muziek is perfect voer voor een natuurfilm, of toch het soort films waar je even bij gaat zitten mijmeren en geniet van het uitzicht aan de horizon. Hert hoeft niet avontuurlijk te klinken.
“Bound Together” is ontroerend mooi en brengt rust en kalmte. Op dat elan blijft hij gewoon doorgaan tot het einde, “Chimes of Freedom”.
De plaat beluister je best in zijn geheel. In de pianoklank is er een verhalenlijn, die boeiend genoeg is om even stil te staan en de harde realiteit te vergeten, een betere 'morgen' in een jachtig leven.
Het zijn een elftal atmosferische, warme, sombere klankentapijtjes die Michel Reis uitspreidt op deze 'For A Better Tomorrow'.
Tracklist: Bound together - For a better tomorrow - Point Dune - Coal harbour - After the winter - Simple twist of fate - Velvet dust - Aquene - Paper feathers - Surfacing - Chimes of freedom
Bombino, rond bandleider/songschrijver/gitaar-maestro Omara Moctar heeft nieuw werk uit. Na het album ‘Deran’ uit 2018 (waarmee hij de eerste muzikant uit Niger met een Grammy-nominatie werd en als Best Global Album een A2IM Libera Award won!) tourde hij met zijn 'Sahara rock' (= een opzwepende mix van folk, rock, blues, funk en world music). In 2020 werd ‘Live In Amsterdam’ uitgebracht.
Het nieuwe album ‘Sahel’ werd opgenomen in Casablanca (Marokko) en is een persoonlijke plaat. Hij komt op voor 'zijn' Tuareg bevolking, de nomadische stammen die verspreid zijn over de Noord-Afrikaanse landen, aangeduid als de Sahel-regio. Hij zingt in de ‘Tamasheq taal’ over"Let's protect our brothers wherever they are because we are the same!".
Hoewel we als leek de teksten niet begrijpen, voel je wel de sfeer uit die Afrikaanse stammen We gaan de confrontatie aan, en genieten van de Afrikaanse ritmiek, tekstueel het soort protest tegen discriminatie met een vuist in de lucht.
De sound en de maatschappijkritiek moet je laten inwerken. Ondanks de uitbuiting en pijn heerst er muzikaal een soort ontspanning en feest. Een boodschap van hoop geeft Bombino in een wereld vol vertwijfeling. Je wordt door Bombino meegevoerd naar het stofferige woestijnzand, van het ingetogen “Ayo Nigla” tot het opzwepende “Si Chilan” voel je gewoonweg die Afrikaanse vibe.
Protest plaat om muzikaal te koesteren.
Tracklist: Tazidert 04:56 Alwane 04:04 Aitma 04:10 Si Chilan 03:57 Ayo Nigla 04:11 Darfuq 05:49 Ayes Sachen 05:22 Nik Sant Awanha 04:36 Itisahid 03:44 Mes Amis 05:14
Thorium heeft een nieuwe plaat uit, 'Extraordinary Journeys Part I' en ze kwamen die op het Pluto Fest voorstellen. We volgen de band al vanaf het begin, en we waren steeds onder de indruk van hun eigenzinnige sound binnen het heavy metal genre. Nooit klinkt het ergens gedateerd.
Hun nieuwe plaat klinkt alternatief genoeg, en voelt zelfs aan alsof Thorium is uitgegroeid tot een absolute topper, met deze plaat.
Ze speelden een daverende, verbluffende, krachtige set vol uppercuts op het festival. Lees gerust .
Thorium blijft die kenmerkende hardrock roots trouw, maar blikt vooruit. “Nightfall” klinkt veelzijdig en heeft een dosis experiment aan klanken, of drijft het tempo naar een andere versnelling.
Thorium is sterk op elkaar ingespeeld. “Bushido” is razendsnel gespeeld (disposible heroes theme) en is een epische song die je moeiteloos mee brult. De vocals gaan diep en bezorgen je koude rillingen.
De metal gaat allerlei richtingen uit en het geheel klinkt fantasieprikkelend .Toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar, o.m. in het negen minuten durende “Echoes Of Lost Souls”, met een doomy randje en gedragen door de meerstemmige vocals van Dario en David.
'Extraordinay Journays Part I' is een uiterst spannende plaat van een band die in het genre duidelijk evolueert … Puik werk van die gasten!
Tracklist: Overture 1828 - Time and Generations 01:02 Age of Adventure 04:02 Across the Nations 04:56 Nightfall 05:08 Bushido! [disposible heroes theme] 04:15 Thorium 06:25 Morituri te Salutant 01:57 Gladiator 06:31 To Sleep Neath Mountainous Waves 07:16 Echoes of Lost Souls 09:03
Sister May is moeilijk in een muzikaal hokje te duwen, het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. We bleven Sister May op de voet volgen, tot de release van hun full album 'Undecided Behaviour’. We waren terug aanwezig op de release show in De Kreun, Kortrijk. Lees gerust.
Interview met de band, lees hier .
De plaat werd onder eigen beheer uitgebracht, het vinyl bij het Nederlandse label Lay Bare Recordings.
“The Floater” tekent meteen die variatie, met een onderhuidse dreiging. Het is een bijzonder bombastische, verschroeiende warme sound, emotioneel beladen door de vocals, die clean en (g)rauw kunnen zijn. “Headshot” en “Dust Devil” zetten dit verder in de verf. Iets verderop intrigeren “Guts”, het wondermooie, verrassende “The Kneep” en het verbluffende “Dope”. "De band breng dus een allegaartje aan stijlen, geeft er een ferme lap op en speelt met donker en licht, tussen zware riffs en lichtvoetigheid. Een ongecontroleerde sprong in de duisternis'', schreven we over hun optreden in De Kreun. ‘Undecided Behaviour' onderstreept dit.
Ergens borrelt NiN of Puscifer op in hun materiaal, maar heeft toch vooral een eigen smoel. Indrukkwekkende band die niet moet onderdoen voor de grotere namen.
Tracklist: The Floater – Headshot - Dust Devil – Guts – Borderline – Sworm - The Kneep - Dope
Far Beyond is een 5-koppige band die in 2022 werd opgericht in Gent. Ze hebben er een pak optredens opzitten en dus werd het stilaan tijd voor een debuutplaat, ‘'The Moment of Creation', die uitermate knap in elkaar zit.
Het is een melodieuze metalplaat geworden met een zekere verhalenlijn en die de fantasie prikkelt. Een verschroeiende schijf werd het, met een rollercoaster aan emoties.
Na een kalme intro zijn we met “Fast Forward” vertrokken op een nietsontziende muzikale wervelstorm aan verbluffende riffs en donderende mokerslagen op de drums. De emotioneel beladen, rauwe vocals zorgen voor kippenvelmomenten.
De band bidet nogal wat tempowissels en variaties, o.m. van een eerder zachte intro als bij “Winter” en “Alternate” naar een oorverdovende vuurbal. Upprcuts worden toegediend. Het stopt pas na “Alternate”, “Worst in Me” en het knetterende “Area51”. De nummers werken verslavend.
Knap debut, klasse plaat, klasse band! In ons geheugen gegrift.
Tracklist: Trust 04:00 Fast Forward 03:26 Challenger 05:08 Watch You Bleed 03:12 Winter 02:41 Alternate 04:31 Afterworld 03:21 Alpha Male 04:47 Vice 03:28 Worst In Me 05:55 Area51 03:27
In het najaar van 2020 stelde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc. voor, wat staat voor een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in de vier nummers een mooie staalkaart bieden.
De band had deze EP graag live voor een publiek gerspeeld, helaas lukte dat niet, alternatief was in deze coronafase de livestream. Die streaming konden we zien op een B-Rewind avond georganiseerd door Leuven Jazz Festival en B-Jazz international Contest.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en in 2023 kwam eindelijk een eerste full album op de markt 'Goodbye Big Idea'. We hadden over de release een fijn gesprek met Machiel, lees hier.
De plaat zit vol met grote ideeën, klinkt divers, avontuurlijk en is als een trip doorheen een muzikaal landschap.
Het begint al met een prachtige “Martial Lawn”, soundscapes gaan alle windstreken uit. Nergens vervalt het in een chaotische brij. Sommige songtitels mag je letterlijk nemen, “Coffee, with a tiny bit apocalypse please” onderschrijft eigenlijk hoe de song in elkaar steekt, zachtmoedig getokkel gaat naar een climax, die aanvoelt als een apocalyptische stroom. Een portie humor is hen niet vreemd.
Abstract Inc. verrast telkens, improviseert, experimenteert en speelt met emoties. Wat een kleurrijk klankentapijtjes krijgen we te horen. “Telenetwerk” en “Il Boscetto” zijn twee pareltjes in dit muzikaal concept van jazz, fussion en klassieke muziek.
“Algae Rhythm”, “Dancing Terminator” en het afsluitende “Schakelaar” bieden prikkeling en zorgen voor uppercuts.
Tracklist: Martial Lawn 05:59 Coffee, with a tiny bit apocalypse please 05:05 Telenetwerk 06:22 Il Boscetto 04:44 Algae Rhythm 07:44 Dancing Terminator 05:58 Schakelaar 06:17
De uit Argentinië afkomstige alternatieve dreampopband Nax is ontstaan in 2012. Ze waren eigenlijk al eerder bezig van vóór 2009; de band zelf begon live te spelen vanaf 2010, dit door nummers van Nicolas Castello's soloalbum 'Infinito'. In 2013 brachten ze hun eerste twee platen uit, getiteld 'Amalgama' (EP) en 'Anima (EP)'.
Nax blijft rustig aan de weg timmeren. Er kwam in 2020, 'Congelado'; lees gerust .
NAX heeft niet stil gezeten, we hebben ondertussen het nieuwe, 'Dejando Todo Atras'.
Het opmerkelijke is hoe de band typische Argentijnse muziek combineert met post punk en dromerige soundscapes, die prikkelend inwerken. Beluister maar eens “Brillar”, “Olvidado” en het sprankelende “Reflejo Lunar”. Een culturele totaalbeleving dus.
Dat de songs vaak niet in het Engels zijn, is binnen die context zelfs een pluspunt. Het zorgt voor een zwoele sfeer die je meevoert naar die landen als Argentinië, maar ook is er oog voor experiment met sound en vocals. Er is avontuur te horen, “Deseaparecer”, mede door de verrassende wendingen en de variaties, met een donker hoekje af uiteraard, wat nu net die kenmerkende postpunk onderschrijft.
Nax brengt een zeer persoonlijke plaat uit. Liefdesverdriet is één van de items. Zonder melig te klinken, weten ze op subtiele, dromerige wijze je hart te raken. ‘De Zuid-Amerikaanse tint is er in de songs in eigen taal’, schreven we over 'Congelado' in 2020.
De Latijns-Amerikaanse band betovert ons met die wisselende, gevarieerde aanpak. Mooi.
Brillar 03:38 Olvidado 03:27 Todo es fugaz 03:03 Reflejo lunar 03:37 Desaparecer 04:22 A S T R O 03:51 R A R A 04:08 Bleu 03:43 Animal 03:58 No soy quien debería ser 05:58 Me como tu voz 03:52 Verlos Partir 03:22 Danza cuántica 07:20
De metal formatie Shocker, onder zanger Sammy Peleman (ex-After All, ex-September Sin), brengt een mengeling van diverse metal stijlen. De band bestaat verder uit de gitaristen David Vandewalle (ex-Anesthesy, ex-Artach) en Chris Dedeurwaerder (ex-Phoenix Rebellion), basist Koen Vanassche (ex-Gae Bolga, ex- Wapenspraak & Drinkgelag). Nieuwkomer in de band is drummer Louis Genovese (Eyes Of Stone). En de toetsen zijn van gitarist Dedeurwaerder.
Toen we de band zagen optreden op het Plutofest dit jaar, waren we sterk onder de indruk van hun gevarieerde aanpak. Lees gerust
Het album 'Fractured Visions of The Mind' is nu uit. “Shattered” intrigeert door die donkere, grauwe vocals stem. Een uppercut aan riffs en drum salvo's volgen. En door al die wisselingen blijft het spannend.
Doorsnee hardrock hebben we in “Stranded on the borderline” met die kenmerkende prachtige cleane hardrock vocalen. De muzikanten gaan speels overtuigend tekeer, een sound die lichtvoetig, rauw en krachtig is. De keys bieden kleur. De vocals van zowel Sammy als van Koen spreken tot de verbeelding, licht (hemel) en duisternis (hel) vinden elkaar, het is bijna filmisch, episcvh … Ze weten de fantasie te prikkelen.
Shocker geeft het metal genre een boost door het avontuur te injecteren in de sound, zonder echt de roots te verliezen. Het afsluitende “And so it has begun” onderstreept het nogmaals.
Band die een sterke, veelzijdige plaat uit heeft.
Zie ook Shocker op PLUTO Fest: https://www.youtube.com/watch?v=8EEuQItsrPk
Tracklist: Shattered - Injecting The Parasite - Stranded On The Borderline - Where Shrinking Violets Grow - Sands Of Time - Time Does Not Heal - Survive The Night - Fractured Visions Of The Mind - And So It Has Begun
Nederlands 
Français 
