Para Lia - Met de juiste dosis creativiteit kan er zelfs in donkere tijden zoals die Corona-jaren iets moois aan het einde van de tunnel zijn

Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en resonerende synths.
 'Gone With The Flow', het tweede album van de band, kwam in 2021 uit, lees hier
Hun nieuwe album 'In Clash With The Zeitgeist' (via het Berlijnse label About Us Records) heeft een energieke punch. Het is nooit te laat een lichtje te laten schijnen in de donkerte. De plaat beantwoordt er aan zonder de kitscherige tour op te gaan … Lees de volledige recensie er even op na hier
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met vocalist en frontman Rene Methner. We polsten ook naar de ambities en de toekomstplannen

Hoe is het met de band de afgelopen jaren (rekening houdend met die coronatijden die we wel hebben gehad denk ik)?
Para Lia is nu een band van zes personen, in de Corona-tijden was het alleen Cindy en ik, een duo en een studioproject. We hadden dus net zoals veel bands last van de onmogelijkheid om live op te treden. In termen van creativiteit was deze donkere periode van grote invloed op de teksten van de nummers van het huidige album 'In Clash With The Zeitgeist' en ook op de muziek van het album. Dus zelfs die donkere tijden leidden tot positieve creativiteit.

‘Gone With The Flow' is uitgebracht in 2021, nog steeds midden de coronatijd. Maakte de corona periode het niet moeilijker om door te breken met dit album?
Voor dit album werkten we samen met de New Yorkse kunstenaar Louis Renzoni, een fantastische schilder. Het ging allemaal over de kunst en de muze en de kunstenaar en de relatie tussen hen allemaal. Het plan was om een tentoonstelling te houden in Berlijn en New York met de schilderijen en de muziek. Dit was natuurlijk niet mogelijk. Dus zochten we naar een andere manier om dit project te realiseren. Het resultaat was een online galerie, een 3D tentoonstellingsruimte waar je rond kunt lopen en kunt genieten van de schilderijen en de muziek. En deze leeft nog steeds - je kunt hem hier bezoeken: https://www.sophisticatedape.com/gone-with-the-flow-exhibition/ Dus nogmaals, met de juiste dosis creativiteit kan er zelfs in donkere tijden zoals die Corona-jaren iets moois, goeds aan het einde van de tunnel zijn.

Dit jaar verscheen er een nieuw album 'In clash with the zeitgeist', een prachtig melancholisch juweeltje; wat waren de algemene reacties?
Bedankt dat je dat zegt. We hebben inderdaad veel leuke feedback gekregen op het album. De mensen lijken het mooi te vinden. 

'In Clash With The Zeitgeist' (via het Berlijnse label About Us Records) klinkt energiek. Het is nooit te laat om een licht in de duisternis te laten schijnen. Het album speelt er op in zonder de kitscherige toer op te gaan... Is dat een bewuste weg die je volgt? Een soort manier om je persoonlijke emoties uit te drukken? Of hoe moet ik dit zien?
Het licht dat schijnt in de duisternis is een gedachte die erg aanwezig was in de tijd dat de nummers groeiden. Er staan veel 'don't let you down's op het album - de tijden waren donkerder en de liedjes waren - vergeleken met de Para Lia liedjes van de jaren daarvoor - veel helderder. Als een venster naar de tijd waarin het leven weer 'normaal' zal zijn voor ons allemaal. De liedjes, zelfs de melancholische zoals “Yellow Rose” vieren de schoonheid van het leven.

Je verwijst weer bewust naar de jaren 80 en 90 (ik hoor veel The Cure, mijn favoriete band naast Bowie en Roxy Music), is dat een bewuste keuze?
De late jaren 80 en de vroege jaren 90 waren mijn muzikale 'ontwaken' en een grote invloed voor mij als muzikant. Dus voor mij als songwriter is het gewoon een deel van mijn muzikale DNA en niets wat ik zou kunnen of willen verbergen.

Wat maakt jullie origineel, denk je?
Oh, we zijn zeker gewoon een 'gezicht in de menigte'. Maar sommige muziekblogs schreven dat je veel referenties van de laatste decennia kunt horen in de muziek die Para Lia maakt, maar dat je zult merken dat deze muziek uniek klinkt, dat het gewoon Para Lia is. En dit is heel cool.

Het klinkt betoverend met de tweestemmige harmonie tussen Rene Methner (zang, alle instrumenten) en Cindy Methner (zang), jullie vullen elkaar heel goed aan, er hangt magie in de lucht... We kunnen zeggen dat het origineel is binnen de scene; of is dat kortzichtig?
Ik denk dat het een groot geschenk is dat Cindy en ik de interactie tussen onze stemmen op deze manier kunnen gebruiken en dat onze stemmen geschikt zijn voor de muziek die we maken. Ik denk dat veel bands een combinatie van vrouwen- en mannenstemmen hebben, dus het is geen zeldzaamheid. Maar we realiseerden ons al heel vroeg dat Cindys stem precies datgene was wat de muziek van Para Lia 'rond' maakt. In feite was deze ontdekking het begin van Para Lia - Cindys eerste optreden op de microfoon, alleen als test voor de achtergrondzang van een nieuw songidee. En daar was het - deze magie. Voor mij als songwriter heeft een goed nummer altijd een goede melodie - en Cindys stem is de kers op de taart van het arrangement van het nummer. Haar stem maakt dus al deel uit van het begin van elk songwritingproces. 

We leven in een digitaal tijdperk, Spotify, YouTube en sociale media floreren ook; denk je dat het nog steeds interessant is om een album uit te brengen? En waarom?
Vanuit economisch oogpunt is het stom om een album uit te brengen, zelfs op cd of vinyl. Dat is nog duurder in het productieproces. De muziekluisteraars van tegenwoordig zijn vaak gewend om te consumeren - alles lijkt gratis beschikbaar te zijn - en dit is natuurlijk dodelijk voor indie muzikanten, die veel energie maar ook geld in hun werk steken. Vanuit het oogpunt van de artiest is een album als 'In Clash With The Zeitgeist' logisch .Er is een rode lijn die het album tot een eenheid maakt. En vanuit het visuele aspect maakt het prachtige artwork ook deel uit van de eenheid .Het is gemaakt door de Griekse artieste Georgia Moschogianni - en je vindt in de vinyl editie een groot boekje dat elk nummer illustreert. Dus visueel en muzikaal - het album nodigt je uit voor een reis met een geweldige flow.

Je werkt ook samen met Shameless promotion PR, in hoeverre heeft dit deuren geopend?
Shauna van Shameless PR is een fantastisch persoon en wat ze doet is top. Ze verspreidt het woord in de onafhankelijke scene en ze is in staat om veel deuren te openen naar indiemuziekblogs en radio's om mensen naar je muziek te laten luisteren.

Kunnen we stellen dat 2023 een succesvol jaar was? Hoe succesvol of kan het nog beter?
Naast de albumrelease - wat natuurlijk een mijlpaal is - is 2023 voor ons het jaar van de metamorfose - omdat we in januari zijn begonnen met het vormen van een band van zes personen. En dit is wat Para Lia nu is - een band die live optredens kan spelen. Het is een groot succes om in korte tijd zo'n eenheid te vormen en te zien hoe deze van week tot week sterker en beter wordt.

Zijn er plannen voor 2024 (misschien om in België op te treden)? Vertel eens. Naast het plannen, wat zijn de verdere ambities en is er ook een soort doel dat jullie voor ogen hebben (anders dan de wereld veroveren, want dat is wat iedereen eigenlijk wil)?
Op dit moment maken we plannen om in 2024 een aantal concerten te spelen in Duitsland ... en misschien ook een aantal buiten Duitsland? We zijn een band waarvan alle jongens een vaste baan hebben - dus het is ambitieus om allemaal onder één paraplu te komen en data te vinden waarop we kunnen toeren en spelen. Ons plan is om te beginnen met een showcase begin 2024 in Berlijn.

Wat is de volgende stap na deze release?
Para Lia was en is en blijft melodieuze gitaar gedreven indierock. Maar naarmate de band groeide van 2 naar 6, groeide ook de inbreng en dat is zeker te horen als het gaat om opnamesessies met de band.

Post-punk is een genre dat het goed doet, sommige bands treden op in grote zalen of doen grote festivals aan, is dat ook jullie ambitie? Of heb je liever een carrière binnen het clubcircuit? Wat heeft je voorkeur?
Para Lia begint in kleine clubs te spelen en misschien verschijnen we op wat kleinere festivals. We zullen zien waar het toe leidt en hoe het voelt.

Pics homepag @Clemens Schiesko

Bedankt voor dit leuke interview, willen jullie nog iets toevoegen? Hopelijk zien we jullie snel op het podium in België...
We zouden graag een keer naar België komen! Hartelijk dank voor de uitnodiging op Musiczine en hou je haaks.

Abstract INC - Machiel Heremans - Mijn ambitie is om een verhaallijn te hebben, niet enkel bij de songs apart, maar ook dat de complete plaat een verhaal vormt

We leerden de formatie Abstract INC kennen midden de corona periode, tijdens een van de vele streaming optredens die we toen volgden, namelijk hun optreden op Leuven Jazz 2021 “Ze treden buiten hun comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. We houden hen best in het oog in het genre …” schreven we.  Lees hier

Het jaar voordien had de band rond gitarist Machiel Heremans net een EP uit. Abstract INC is niet stil blijven zitten en heeft die corona periode goed doorstaan en stelt nu zijn full album ‘Goodbye Big Idea’ voor.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Machiel. We keerden ook terug in de tijd, maar checken ook de toekomst en de ambities van de band alsook andere projecten waar Machiel mee bezig is.

Machiel ons laatste interview was in 2020 naar aanleiding van jullie eerste EP, we zijn drie jaar verder, hoe gaat het ondertussen met jullie?
Het contrast is groot met ons vorige interview, want toen hadden we midden in die corona periode inderdaad net een EP uit en hadden net een streaming gedaan. We zijn ondertussen gewoon blijven verder bouwen, en de plaat die er nu ligt is een beetje het resultaat van die evolutie die we hebben doorgemaakt doorheen die drie jaar. We blijven elkaar steeds beter vinden in onze muziek, en we blijven nog steeds groeien. Ik voel als componist en bandleider dat het niet stilstaat, dat is dus zeker een positieve evolutie die nu aan de gang is.

Sommige bands hebben het tijdens die corona periode opgegeven, maar jullie zijn blijven doorgaan, wat heeft jullie recht gehouden denk je? Of was die tijd een soort inspiratie?
Het is een beetje dubbel eigenlijk. Als muzikant, los van de bands waar we in speelden, was dit uiteraard geen gemakkelijke periode. Het was gelukkig maar tijdelijk, maar we hadden dus die EP midden in die corona periode uitgebracht. Ik had  soms toch het gevoel dat moest dat niet zo zijn geweest zijn, we er wellicht meer hadden uitgehaald dan nu het geval was. Doordat we misschien meer live hadden kunnen spelen, was het wellicht allemaal veel sneller gegaan. Langs de andere kant, die livestream in Leuven Jazz was een uitgelezen kans om ons alsnog te tonen aan een thuispubliek. En daar is toch ook wat moois uitgekomen.
En ook, we hebben daardoor mooi videomateriaal op de kop kunnen tikken.

Dankzij die streaming leerde ik jullie echt kennen, en is het wel in stroomversnelling gegaan, ik denk dat je door die streaming wellicht ook fans hebt kunnen aanspreken die je anders moeilijker had kunnen bereiken? Of is dat kort door de bocht?
Dat klopt zeker. Door het hele streaming gebeuren werd het mogelijk om letterlijk met een concert de huiskamer binnen te komen. Daarvoor was dit gegeven van concert video's vrij onbekend.
En het heeft ons als band natuurlijk ook doen nadenken over hoe we dat medium kunnen benutten en naar onze hand zetten. Daar kwam onze live-video ‘Groefje’ uit voort.

Uiteraard gaat dit interview over jullie full album ‘Goodbye Big Idea’, heeft die titel een bepaalde betekenis? Want je bent een vat vol ideeën zo blijkt uit die plaat…
Het is meer de contractie die in de titel zit. ‘Goodbye Big Idea’ is om de complexiteit van het leven uit te beelden; ik vergelijk het een beetje met de eindejaarsperiode, waar mensen plots een massa ideeën hebben wat ze het volgend jaar met hun leven gaan doen. dingen zoals stoppen met roken, drie keer in de week naar de fitness en die dingen. .. maar uiteindelijk komt daar vaak niets van in huis. Allemaal grote plannen, maar eigenlijk gaat het al mis als je te grote plannen maakt.  En eigenlijk heb je meer kans op succes als je het wat minder groots aanpakt in het leven.
Die tegenstellingen komen vaak terug in de titels, ik speel daar graag mee. ‘Algae Rhythm’ is bijvoorbeeld een woordspeling op algoritme en bijgevolg sociale media, waar zowel goede als slechte kanten aan zijn. Een goede kant is bijvoorbeeld de bereikbaarheid van je muziek, dat verbeterd is door die sociale media. Die contradicties daar draait het om in die song, maar is ook een rode draad doorheen de plaat.

Ik wil toch even terugkomen op sociale media, en trek de lijn even door. Het is een vraag die ik iedereen stel, maar je zet je muziek op Spotify of brengt een YouTube filmpje uit om je muziek te promoten, waarom dan nog een hard disc uitbrengen eigenlijk?
Dat is een goede vraag, voor mij is het uitbrengen van een plaat nog steeds een heel belangrijke mijlpaal voor een band of componist. Omdat het een verzameling vormt van een periode op zich. En dat kun je dus niet via sociale media doen.
Die plaat creëert ook een soort verhaallijn. Zo hebben we bijvoorbeeld in de studio een song opgenomen die niet op de plaat is verschenen. Omdat deze niet in het verhaal van de plaat past. De verzameling van die nummers en het medium zelf is zo interessant.
En ik merk toch dat zoiets fysiek in handen hebben nog steeds belangrijk blijft. Het blijft gewoon een grote meerwaarde voor een band, laat het ons daarbij houden.
En ook, sommige genres zijn wellicht meer op singles gericht en zo, maar dat is bij ons toch niet het geval, voor ons is een album in zijn geheel nog belangrijk..

De muziek is dus zeer divers, bij sommige songs gaat het werkelijk alle kanten uit, maar bij sommige zoals “Coffee with a tiny bit apocalypse please” hangt er een haast dreigend sfeertje in het begin, maar het eindigt zeer positief ,  net zoals bij een Apocalyps waar een deel van de mensheid het niet overleeft een ander deel wel. Wat denk je?
Het is zeer leuk dat het zo overkomt. De coffee is het positieve, en die Apocalyps dan weer het donkere. Het is dus zeker de bedoeling dat het zo overkomt ja. Ik ben daar als componist ook bewust naar op zoek, om een verhaal te vertellen en dat het dan iets visueel naar boven brengt bij mensen spreekt me aan.

Het daarop volgende ‘Telenetwerk’ brengt ons zelfs in een aanstekelijke feeststemming, het valt me op hoe je vaak uitersten opzoekt tussen lichtvoetigheid en een eerder experimenteel donker kantje.  Klopt dit hoe je te werk gaat of groeit zoiets natuurlijk?
Dat is zeer bewust, de tegenstellingen in de songtitels wou ik als componist dan ook bewust uitbeelden. Die tegenstellingen maken het allemaal interessanter en mooier. Maar we moeten wel op dat evenwichtspunt blijven, want als het te veel naar een richting dreigt te kantelen loopt het vaak mis.

Er zit dus duidelijk een verhaallijn in. Maar om even daarop terug te komen, één song staat niet op deze plaat. Paste die niet in het verhaal dan?
Ik was heel blij met de opnamen, het was een goede take.  Maar het was de bedoeling die balans vast te houden binnen de songs, en daar paste die song niet echt in het plaatje.
Het kan de sterkte van de melodie verminderen , als je daar iets aan toevoegt dat er te veel uitspringt. Het is dus de kunst die lijn te blijven aanhouden, en dan moet je soms keuzes maken, en mijn ambitie is om een verhaallijn te hebben, en niet alleen bij elke song apart, maar dat de complete plaat een verhaal vormt. En daar kon ik die song niet echt plaatsen, die sprong er wat te veel uit om te passen binnen dat verhaal. Vandaar. Maar ik had bij de opname ook bewust voor minstens acht nummers gekozen. Om net die vrijheid te hebben om het grotere verhaal te vertellen en indien nodig te kunnen schrappen in het opgenomen materiaal.

De plaat leest inderdaad als een spannend boek met een inleiding en nieuwe wendingen die het verhaal een andere richting stuwen. Wat ik me afvroeg, bestaat niet de ambitie om hier iets mee te doen naar Films of zo?
Die vraag is me nog al gesteld. Dat trekt me dus zeker aan. Maar ik had als bandleider gewoon het gevoel dat we eerst moesten bevestigen. Het visuele aspect is er, en ik hoop zeker dat het eens kan en zal gebeuren dat onze muziek wordt gebruikt voor films, dat is zeker een ambitie...

Zijn er eigenlijk al reacties geweest op de plaat?
Tot nu toe waren de reacties heel positief. Het publiek reageerde, op die concerten die we hebben gedaan, zeker positief. Dus dat ziet er allemaal goed uit.

Het is een plaat die weet te prikkelen, voor sommige mensen kan dat zeer confronterend overkomen. Ikzelf hou daar enorm van ... voor sommige zal dit toch een moeilijk te overbruggen oefening vormen, toch?
Je steekt als muzikant daar veel tijd en energie in, maar je moet je steeds bewust zijn dat niet iedereen ervoor te vinden zal zijn, dat is gewoon zo. Maar we moeten ook iets doen waar we onszelf goed bij voelen, en hopen dat het publiek ons daarin volgt.

“Waar ik naar op zoek ben is dat we een soort van wereld creëren rond de band. En daar sluit ik me als muzikant ook bij aan, veel van mijn voorbeelden hun muziek, hun composities, hun leven, dat is één wereld.” Ik denk dat je met deze plaat er perfect in slaagt. En toch krijg ik ook het gevoel dat je eindpunt (gelukkig) nog niet is bereikt. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden? Welke richting zou je graag willen uitgaan, toekomst gericht?
Dat is ook zo, wat we nu hebben gemaakt is een momentopname. Maar er vallen nog zoveel dingen te ontdekken, iedere dag opnieuw word ik wel geprikkeld. Dus inderdaad, dat eindpunt is zeker nog niet bereikt. Er is nog voldoende inspiratie aanwezig, zoveel is zeker.

Wat zijn je verwachtingen met deze plaat, Welk publiek hoop je ermee te bereiken (of ben je daar niet mee bezig)?
De muzikant in mij denkt daar niet direct aan. Maar ik denk dat vooral mensen die houden van het avontuur binnen jazz zich in deze plaat en onze muziek kunnen vinden. Ik hoop dus vooral die avonturiers aan te spreken. Mensen die ervoor open staan, met een open geest. En ook van alle leeftijden natuurlijk. Maar dus vooral de muziekliefhebber met een brede smaak, en die open staat voor vernieuwing en avontuur.

Ik ondervind dat vooral de jongere generatie er van houdt, die willen voortdurend geprikkeld worden en passen dus in dat plaatje. Alleen worden jullie in dat hokje ‘jazz’ geplaatst, maar het jonge publiek kent jazz niet (of amper) …
Het valt me wel op als die jongere dan wel naar jazz luistert dat ze plots vaststellen hoe tof dit wel is. Je vindt in jazz nu eenmaal dat kleurrijke terug, en die diversiteit, alleen moet je mensen naar een jazzoptreden krijgen, en dat is niet zo evident. Het genre heeft helaas nog een stempel, terwijl het zo open en breed is dat iedereen zijn gading erin kan vinden. Helaas springt de media er ook niet altijd op, zodat de mensen ons niet kunnen horen. Hoewel we wel blij mogen zijn dat we op Radio 1 gedraaid zijn. Het zal een beetje een gevecht blijven, maar ik hoop en denk dat het een gevecht is dat langzaam maar zeker gewonnen wordt.

Om terug te komen op ambities en doelen, uit ons vorige interview, je lijkt dus min of meer je doel te hebben bereikt met deze plaat. Mooi. Hoe zie je het verder?
Mijn grootste doel, en dat is heel concreet, is blijven spelen met Abstract INC., op andere podia staan. En er zijn natuurlijk zalen waar ik van droom, zoals bv. Bozar of Flagey.
Verder vooral blijven evolueren. Nu zitten we nog op een momentopname waarbij de plaat uit is, maar dat nieuwsgierig blijven naar andere dingen … dat hoop ik dus nog heel lang te kunnen doen met deze band.

Het zou leuk zijn alvast, maar ik krijg het gevoel dat jonge talentvolle bands, zeker na die corona, minder kansen krijgen. Organisatoren spelen op veilig en boeken dus bands die bekend zijn en zalen of festivals uitverkopen. Merken jullie daar persoonlijk ook iets van dat het moeilijker wordt?
Het blijft ook wat dat betreft, pakken wat er te pakken valt. Maar de maatschappij verandert ook. Ik zou jaloers kunnen terugkijken op muzikanten die vroeger massa's cd’s verkochten. Maar ook al breek je moeilijker door nu, net die underground die aanwezig is maakt het ook zo inspirerend. Omdat de kwaliteit die deze jazzbands brengen zo goed is.

Om het antwoord compleet af te sluiten, zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb nog het trio ‘Teddy’s Brain Drain’. Daarmee brachten we een EP uit in maart ‘23. En daar speel ik ook geregeld concerten mee. Dan heb ik nog het meer experimenteel duo met Jon Sensmeier met de naam ‘HEREMANS/SENSMEIER’. Daarvan volgt een eerste album in ‘24. Dan is er ook nog ‘No Wasabi’, met Rebekka Van Bockstal. En niet te vergeten, de band ‘Maanpaard’, van de tenorsaxofonist Joos Vandeuren van Abstract INC. Dus ja, we blijven zeker bezig.

Dat is een hele boterham, veel succes met de plaat en voor het nieuwe jaar