League Of Distortion - Mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de beweging voelen die we erin stoppen

League Of Distortion is een creatieve samenwerking tussen zangeres, songwriter Anna Brunner [Exit Eden] en Kissin' Dynamite gitarist Jim Müller, later aangevuld met bassist Felix Rehmann en drummer Tino Calmbach. Napalm Records wist League of Distortion te contracteren en hun titelloze debuut verscheen in november 2022. Het album serveert de luisteraar een unieke en moderne mix van nu-metal, alternatieve metal, vermengd met popmelodieën, elektronica en donkere industriële elementen. We hadden een leuk gesprek met Anna over dit project, waarbij we dieper ingingen op de emoties en betekenis van dit project. Gesproken over hoe belangrijk social media is voor de band. En gepolst over toekomstplannen en ambities.

Gefeliciteerd met je nieuwe project en album, het is een pareltje geworden. Echter, we worden overspoeld met ‘nieuwe projecten’ en ‘nieuwe releases’ , sinds corona is er zelfs een overaanbod daarvan. Dus waarom dit nieuwe project? Ben je niet een beetje bang dat dit nieuwe project, niet gezien zal worden?
Het is waar dat er een overvloed aan nieuwe releases en projecten is. We werken echter al sinds 2020 aan League of Distortion, en ik ben gewoon zo blij dat we eindelijk ons debuut kunnen uitbrengen. Ik geloof dat we hier iets nieuws en bijzonders hebben gedaan. Er is een unieke mix van muziekstijlen , die dit project de moeite waard maken om uit te checken denk ik.

Dat is absoluut waar, er is een mix van zoveel stijlen gaande van nu metal, symfonische metal tot heavy metal enz. Eerlijk gezegd moest ik er een tweede keer naar luisteren om het echt te snappen doordat het net iets te overweldigend overkwam bij een eerste luisterbeurt. Ik hoop dat je het niet erg vindt, want ik hou dus wel van dit album en de muziek. Maar ik denk dat mensen dit echt een tweede keer moeten luisteren als ze het na de eerste keer niet zeker weten, omdat het de moeite loont om te ontdekken waar het bij jullie echt over gaat. Wat is jouw mening over die uitspraak?
Ik heb dat ook van andere mensen gehoord. Het kan zijn dat er mensen zijn die het niet leuk vinden vanaf de eerste beluistering en het niet eens een tweede kans geven, het zij zo. Maar ik denk dat als je er echt onbevooroordeeld naar luistert, en probeert uit te vinden welke emoties we erin stoppen, door het nog een keer te luisteren, dan je het pas echt zult herkennen. Maar je moet er dus wel echt je geest voor openstellen. Het betekent dan ook veel voor me dat je het wel een tweede kans  geeft om dit te ontdekken.

Ik hou van de combinatie tussen energieke riffs, en een emotioneel geladen input die ergens balanceert tussen woede en het bezorgen van een brok in de keel. Heel moeilijk om te beschrijven wat ik echt voel, dat maakt dat ik meteen onder de indruk was, na de tweede luisterbeurt dus. Is dat een weg die je bewust gekozen hebt of komt dit gewoon vanzelf?
Dat heeft onder andere te maken met de manier waarop ik zing, een combinatie tussen rauwheid en zachtheid. Ik hou van donkere teksten en ‘rime’, lage gitaarriffs maar ook van de opbeurende boodschap. Het is een contrast tussen die donkere muziek en de boodschap dat je niet alleen bent en dat mensen zich op hun gemak voelen dat we wilden uitbeelden. Dus ja, het was een bewuste keuze om het zo te doen.

Ik heb ook de indruk dat de teksten erg persoonlijk zijn, ben je niet een beetje bang voor de reacties op sociale media en anderen als je jezelf helemaal bloot geeft op die manier? of zie ik het verkeerd
Toen ik de teksten begon te schrijven was dat vooral in mijn kamertje, en ik was ervan overtuigd om ze uit te brengen. Het is natuurlijk een risicovolle stap om persoonlijke verhalen met de hele wereld te delen, maar ik wilde op die manier ook mensen aanmoedigen om over hun gevoelens te praten. Zodat als ik over mijn gevoelens praat, ze zich niet alleen voelen en hen een duwtje in de rug te geven om ook over hun eigen gevoelens praten. Daarom was het voor mij belangrijk om deze persoonlijke verhalen te delen, om de luisteraars te laten zien dat er niets mis is met het delen van je persoonlijke verhaal met anderen.

Ook de combinatie tussen het breekbare met het rauwe in je stem, met uitstekende riffs is magisch. Daardoor komt de geest van Kissin’ Dynamite en Exit Eden  boven drijven, maar toch klinkt het ook net iets anders. Jullie lijken vooral de perfecte 'match' te hebben gevonden. Hoe tevreden zijn jullie zelf met het eindresultaat?
Het was belangrijk voor ons om niet iets te maken zoals Kissin' Dynamite of Exit Eden. Het moest iets nieuws en fris zijn. Natuurlijk zit een beetje  invloed van die bands nog steeds in League of Distortion. Maar we wilden dus bewust het pad van de moderne metal volgen. We wilden een combinatie van sterke riffs en pakkende melodieën. En ik denk dat we daarin geslaagd zijn, dus ja blij met dit eindresultaat.

Daar hadden we het al even over, maar het extra interessante is dat je er dus  geen muziekstijl op kunt plakken. een perfecte mix tussen nu metal, symfonische metal, heavy metal en noem maar op. Weer een bewuste keuze?
Ik hou van de oudere stijl van symfonische metal zoals Epica en Nightwish. Tegenwoordig probeert iedereen wat moderner te zijn, ik mis echter de oude symfonische metalstijl. En wilde absoluut die oude stijl erin verwerken  We wilden  ook meer metalcore en nu-metal invloeden erin stoppen en dit dus in combinatie met de oude school stijl van symfonische metal.

De band is ontstaan in de corona periode, was die periode toen een inspiratiebron?
Het was zeker een inspiratie. Allereerst gaf het me de tijd om langzaam aan de teksten te werken, en het geluid op te bouwen met de andere bandleden. Maar ook, het niet kunnen optreden of contact maken met fans vanwege die lockdown deed me beseffen hoe belangrijk die band met die fans eigenlijk is. Dat was een inspiratiebron voor nummers als 'The Bitter End' of 'Solitary Confinement', gewoon dat ik weer het podium op wilde om mijn muziek voor mensen te spelen.

Afgezien van al die persoonlijke meningen over dit album, wat zijn de algemene reacties tot nu toe
De reacties op de eerste drie nummers die we hebben uitgebracht waren overwegend positief. De laatste 'I'm a bitch' was het meest controversieel. Het was de bedoeling om een nummer met een heel andere geluidsstructuur te maken. Om mensen aan het denken te zetten, en daarin zijn we zeker geslaagd.  Ik denk dus dat de reacties precies zijn zoals we hadden verwacht.

Jullie staan te popelen om weer het podium op te gaan neem ik aan, er was (of is) een tournee met Caliban, Annisokay en Resolve. Maar nu blijkt dat Caliban heeft afgezegd.
Het is geannuleerd met Caliban, Annisokav en Resolve en nu hebben we maar 6 shows. Het is niet zoveel als we wilden, maar we gaan terug on tour,  en op het podium, dat is het belangrijkste.

Het wordt meer een probleem … Concerten die geannuleerd worden zelfs hele midknown festivals; de grote festivals en bands (zoals Rammstein) verkopen moeiteloos uit. Ervaren jullie die druk ook? Dat het moeilijk is om kaartjes te verkopen?
Wij ervaren dat probleem ook, we vragen mensen gewoon om toch kaartjes te kopen om de midknown bands en de kleine bands te steunen. Ik begrijp dat mensen bang zijn om kaartjes te kopen, omdat ze niet weten of het doorgaat of niet. Maar alsjeblieft blijf bands steunen, koop nieuwe albums. Houd de scene levend, het is echt nodig. Natuurlijk is alles tegenwoordig duur, dus ik begrijp het wel. Maar toch... we hebben dit echt nodig om de scene levend te houden.

Jullie doen ook veel promotie via sociale media, zoals YouTube, hoe belangrijk is sociale media voor jullie? Bereiken jullie er een heel ander publiek mee?
Heel belangrijk. Sociale media is de eerste manier om verbinding te hebben met de fans. Vooral voor degenen die niet naar een concert kunnen gaan vanwege vele redenen, wegens te duur of te ver weg. Het is belangrijk dat we met hen in contact komen via sociale media. Om maar een voorbeeld te geven. We hebben veel fans in Zuid-Amerika. Het is goed om op deze manier contact met hen te hebben, en misschien komen we op een dag naar Zuid-Amerika. Het is veel werk via sociale media, maar het is dus echt nodig. Want het geeft ons de mogelijkheid om dicht bij de fans over de hele wereld te blijven.

Wat vinden jullie van live streaming? Want zelfs daarmee bereik je soms een publiek dat waarschijnlijk niet naar jullie optredens komt, ik heb Balkanmuziek 'ontdekt' via die live streaming. Je zou ook kunnen proberen via Tik-Tok, maar dat is een ander verhaal…
We hebben nog nooit een concert livestreaming gedaan, maar het zou een geweldige kans zijn om dit te doen voor onze volgers in Zuid-Amerika, om een concert livestreaming te hebben. Maar het gevoel om voor veel mensen te staan, dat is net het geweldige van muziek maken, dat kun je nooit voor een camera doen.

Naast dit project ben je ook bezig met andere projecten?
We kunnen de details nog niet bekend maken, maar we zijn met iets speciaals bezig ja. Iets anders naast 'League of Distortion, dat ik kan aankondigen.

Wat zijn jullie ambities na al die jaren en hebben jullie een bepaald doel voor ogen?
League of Distortion is het project dat mij het nauwst aan het hart ligt vanwege de persoonlijke teksten en zo. We hebben er veel en lang over nagedacht   hoe we het wilden presenteren. We zitten ook allemaal op dezelfde lijn om een sterke league te vormen. We willen dan ook echt iedereen in het universum uitnodigen om deel uit te maken van deze league. Dus mijn ambitie is dat mensen ons herkennen, ons volgen vanaf het eerste album en dat steeds meer mensen zich bij de league willen aansluiten en de bewegingen voelen die we erin stoppen. Dat we binnen die context nog een lange weg te gaan hebben, en  de komende jaren verder kunnen bouwen aan dit project. Dat is een zeker doel.

Wat betreft ambities, wat heb je liever … afsluiter op grote festivals, of naam en faam opbouwen in het clubcircuit
Ik hoop gewoon dat we een naam kunnen worden in de scene, want we hebben echt een boodschap te vertellen aan de wereld. We willen dit delen met iedereen die het nodig heeft. Dat is het belangrijkste. Ik zie ons niet als een nicheband, ik zie ons als een band die er dus vooral is voor diezelfde mensen die het dus echt nodig hebben. Al deze mensen verenigen om deel uit te maken van League of Distortion is dan ook de belangrijkste ambitie, dit kunnen er 1000 of minder zijn. Maar we willen zo graag dat zoveel mogelijk  mensen daar deel van uitmaken. Terloops, we hadden het tijdens dit gesprek even over tik-tok. Het zou geweldig zijn om op die manier ook bij de  niet-metalfans  interesse te wekken voor onze muziek, misschien moeten we overwegen om daar iets mee te doen.

Dat is een mooie verklaring om dit interview te eindigen. Bedankt voor dit leuke gesprek, veel succes met de nieuwe release en hopelijk zien we jullie live in België... liefst (voor mij persoonlijk) in een indoor concert :)

The Mars Model - Hans Verbeke, de zanger van The Mars Model, staat even stil over hun nieuwe plaat ‘Prima Urge’, verschenen in december 2022

Hoe zijn de reacties tot nu toe op jullie nieuwe album? 
Het album kreeg mooie en lovende reacties, maar aangezien de plaat pas uit is en de verdeling pas gestart is, zal er nog wel één en ander binnen komen, goed of slecht, maakt op zich niet uit... feedback is heel belangrijk voor ons.

Kan je wat meer over de titel vertellen? Kan je wat meer uitleg geven waarover de songs gaan?
Primaire drang gaat eigenlijk over ons handelen en wandelen als mens...de drang naar zelf realisatie, de drang naar voortplanten, de drang om te ontwerpen, de drang tot een ander mens vernietigen in een machtsstrijd of oorlog… maar ook de primerende drang om bv. ons plaat te schrijven als een collectieve unit/band. De songs zijn redelijk direct en duidelijk, we steken niet onder stoelen of banken dat we een politiek gestoelde band zijn. Met politiek bedoelen we als in het aankaarten van onrecht, racisme, seksisme en homofobie... Onze teksten gaan echter ook over positiviteit, liefde en warmte. Iedere nadeel heeft een voordeel.

Voor diegene die het nog niet weten, waar komt jullie bandnaam vandaan? 
Je bent de eerste die dit vraagt eigenlijk...dus bij deze …
THE MARS MODEL = a model of individual behavior. The Mars model is in de eerste plaats een setting die veel gebruikt word in de bedrijfsnijverheid...het is een samenwerking van verschillende soorten energie en ambitie die een plan kunnen doen slagen. Maar die lijn kan je doortrekken in het dagelijkse leven, zonder ambitie, energie en wilskracht worden zaken moeilijker. Het woord MARS staat ook voor strijdvaardigheid en het in vraag stellen van autoriteit. Daar we allemaal individueel verschillen is het uiteraard mooi om dit om te zetten in ons collectief als band.

Ook ditmaal is het artwork bijzonder geslaagd. Laat je dat proces volledig over aan diegene die het maken?
Het artwork hebben we zelf bepaald, we deden wat pre-work hier thuis op de computer en lieten alles finaliseren door Kustom Type… die ook de 'francobelga' plaat verzorgde. We zijn zelf uitermate tevreden met de uitkomst, en kregen hier ook veel toffe reacties over. Veel bands in het post-punk, wave genre hebben nogal snel de neiging om het 'doomy-gloomy' concept te gebruiken in artwork en hoezen. Ons hoes moest het tegenovergestelde uitbeelden, een frisse en heldere aanpak.

Een aantal songs zijn al een tijdje gekend door de live optredens. Bewust?
Dat is altijd een plus punt vinden we zelf...zo bouw je een vaste crew van mensen op die naar je optredens komen kijken...

Dominique Decandt schrijft de songs. Hoe gaat hij daarbij te werk? En wat is jullie inbreng hierin?
Het voordeel is binnen TMM dat iedereen zo een beetje zijn taak heeft, dat was de afspraak van in het begin. We voeren allemaal promo uit voor de band waar we kunnen...ikzelf bedenk meestal het conceptuele en de uitstraling in artwork… ik bedruk ons eigen merchandise en de rest van de band helpt met verdelen van die zaken. Fred en Olivier doen regelmatig interviews op Franse radio's en zorgen dat er communicatie is met bv bookers uit Wallonie... Dominiek verzorgt inderdaad het muzikale én het gross van het tekstuele.

Positief vind ik dat het teksten met inhoud zijn
Dominiek heeft een goeie combinatie muziek/teksten schrijven...de teksten liggen me volledig, daar is nog nooit een punt van gemaakt geweest. We brengen tekstueel inderdaad geen holle vaten. Je kan er vanuit gaan dat het right in the face teksten zijn... te weinig bands brengen een boodschap of concept. Persoonlijk is dat één van de redenen dat ik een mega voorliefde hebt voor punk/hardcore, omdat zij inhoud en verandering brengen in het tekstuele. Een band zonder klinkende boodschap...nog nooit deel van uit gemaakt trouwens.

Met ‘Sister Glory/ Frozen’ zaten jullie op een iets ander pad in vergelijking met jullie debuut ‘Francobelge’. Met ‘Primal Urge’ sluiten jullie terug meer aan bij jullie debuut. Bewust?
Ja, we willen niet persé op dezelfde lijn blijven wandelen als band. Dit was een kleine escapade te midden de Corona periode, niks was nog zeker... Primal Urge is eigenlijk geen aanleuning tot ons debuut, althans niet bewust. Er is een hele kleine wissel geweest in de line-up en dat hoor je sowieso al aan de plaat. We zijn daarnaast ook gegroeid als band, en dat hoor je ook. We bestaan nog niet zo heel lang en we vinden zelf dat het vooruit gaat...

Jullie hebben een stevige live reputatie en ik vind dat dit ook zo goed overkomt op ‘Primal Urge’. Een uitstekende master/mix productie moet ik zeggen
TMM is een live band vind ik zelf, een plaat schrijven is cool maar geef me maar een podium. Het was/is de bedoeling dat we een soort van pletwals zijn live, en dat blijkt echt te werken, gezien de commentaren die we daarover krijgen. Onze plaat moest een live sfeer hebben en we zijn inderdaad echt super tevreden van het resultaat. Het werken in de studio ging vrij vlot en we wilden ook de plaat niet plat mixen...ze moest een vuil randje hebben, echter zonder verlies van detail.

Het album is uit en nu? Wat brengt het komende jaar voor jullie en waar willen jullie naartoe met de band en muziek?
Tja, nu is het afwachten wat 2023 ons zal brengen, we hopen op een pak goeie shows maar er begint sowieso wat interesse te zijn in de band. We mikken niet echt op grote zaken, omdat we uiteraard realistisch zijn, wat voor ons belangrijker is, dat is een goeie energie en mensen die zich amuseren tijdens onze shows. Hopelijk zet de trend zich niet door dat een organisatie via "Te weinig reclame" rekent op een voorverkoop systeem of louter via een social media-event werkt, zodat er niet teveel annuleringen gebeuren. 

Is er nog iets van The Mars Model dat we moeten weten?
We wanna rock your town inside out. :)

Bedankt voor het gesprek en succes!

Sonar - Dirk Ivens - Een underdog zijn en onder de radar blijven, zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen
 
Binnen de EBM en de donkere elektronische muziek is Dirk Ivens een fenomeen op zich, door de ontelbare projecten als Dive / Sonar / Absolute Body Control / Motorik . Sonar was nog aanwezig op BIM Fest in Sint-Niklaas – we schreven nog ‘’Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.”
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/88627-bimfest-2022-het-ultieme-ebm-feestje-in-een-gezellige-club-sfeer.html
We vonden het hoog tijd om Dirk eens enkele vragen te stellen over die vele projecten, keerden terug naar het verleden en polsten vooral naar de verdere toekomstplannen van deze veelzijdige muzikant en top artiest die al meer dan 40 jaar meedraait in de scene:

Dirk, om even terug te keren in de tijd , je zit al een tijdje in de elektronische muziek wat is voor jou de grootste verandering naast sociale media en digitalisering?
De grootste verandering zit hem inderdaad daarin, elektronische instrumenten zijn volledig gedigitaliseerd met computer gestuurde klankkaarten en de media is totaal niet te vergelijken met tientallen jaren geleden. Waar zijn de posters, flyers, die oh zo mooie concert tickets gebleven? Allemaal verdwenen, vinyl is terug in zegt men, voor mij nooit weggeweest , nu is het nog slechts een fractie van wat het ooit geweest is en veel te duur. Maar het heeft ook allemaal zijn voordelen, iedereen is bereikbaar op verschillende platforms, soms zelfs een overvloed aan informatie.

Wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Voor mij persoonlijk, een underdog zijn en onder de radar blijven zou voor sommige mensen een teleurstelling kunnen zijn maar is voor mij uiteindelijk een zegen.  Op deze manier heb ik al meer dan 40 jaar mijn volle goesting kunnen doen in de muziekwereld en er voluit voor kunnen gaan zonder muzikale toegevingen te moeten doen.  Een dieptepunt zou ik niet kunnen opnoemen want zelfs die gaven me een extra push en energie om nog meer bij te steken.

Met je uiteenlopende projecten heb je al heel wat watertjes doorzwommen, maar nog steeds lijkt het moeilijk om als Belgische band/artiest echt erkenning te krijgen in eigen
land? Ondervind je dat ook en wat denk je persoonlijk is de reden?
Het is zo dat de scene waartoe ik behoor blijkbaar duidelijk niet degene is waarvan men de artiesten op grotere festivals zoals op een Pukkelpop of Crammerock programmeert. Mijn muziek is ook niet echt radiovriendelijk, maar of dat dat een nadeel is? Eerlijk gezegd zou ik het ook niet anders willen, ik sta op podia wereldwijd en dat al decennia aan een stuk.

Ik zag je live met Sonar op BIM Fest, ik heb al verschillende edities gedaan , maar vonddeze de beste ooit wegens het gedurfde aanbod en over de grens van EBM kijken; heb
je zelf wat concerten gezien en wat is jouw mening?
Inderdaad , zoals men vaak beweert is onbekend meestal onbemind , de afwezigen hadden duidelijk ongelijk. Ik had al met enkele groepen in de laatste maanden het podium gedeeld, vooral in het buitenland, en ik probeer altijd om enkele nummers te zien om de sfeer op te snuiven. Ik denk dat het in het algemeen een aangename verassing voor het publiek was, er waaide duidelijk een frisse wind in het genre met deze veel belovende acts.

Ondervind je ook niet dat het pure EBM genre niet aanslaat bij de jeugd, die toch houdt van elektronische dansmuziek? Ik zag nu wel opvallend meer jongeren die vooral
kwamen voor die gedurfde acts … Jouw mening graag?
Ach, dat is ook een kwestie van smaak en er is in deze tijden ook zoveel te doen op muzikaal gebied. Het is soms moeilijk om keuzes te maken en de meeste genres zijn ook zodanig veel met elkaar versmolten, vroeger had je duidelijk het gevoel van die is voor dat genre en de ander voor dit maar tegenwoordig bestaat alle muziek grotendeels uit elektronica en EBM is daar maar een deeltje van.

Alles gaat ook veel sneller tegenwoordig met spotify/tik tok. Vroeger kon een artiest platen uitbrengen en zonder problemen twintig jaar meedraaien binnen de scene, hoe
sta je tegenover die evolutie?
Zelf kom ik uit een volledige andere tijd en heb ik mij met deze media nooit bezig gehouden maar ik versta wel dat in een tijd waarin het moeilijk is om  nog LP's en CD's uit te brengen men als artist op zoek moet naar andere middelen om meer gezien en gehoord te worden want men bereikt op deze manier  al snel duizenden mensen.

Maak je er ook geen gebruik van, van die media om een breder publiek te bereiken? Het is nodig ‘’mee te zijn’’?
Voor mij is dat meer om in contact te staan met mensen die op de hoogte willen zijn van optredens en deze te promoten en af en toe wat nummers  of nieuwtjes te posten want het echte promotiewerk laat ik dan over aan de platenfirma.

Dit is een vraag die ik ergens zag passeren en wel interessante piste vond om te bewandelen. Als DIVE creëerde je zelfs een soundtrack voor een film uit 1995 van de
Italiaanse band Sigilium S en beeldend kunstenaar KOMA. Je hebt meermaals je
bewondering voor John Carpenter uitgesproken. Zou je overwegen om opnieuw aan een
soundtrack te werken?
In 2018 heb ik naar aanleiding van de heruitgave op vinyl, de originele versie was enkel op CD en VHS Video, twee optredens in Tokyo en een in Brussel met  die soundtrack gedaan en dat was echt een ander gegeven in vergelijk met een normaal DIVE optreden. Ik ben een grote fan van donkere soundscapes / soundtracks  en eigenlijk had ik de muziek al af toen ik Sigillum S gevraagd heb om er beelden bij te maken. Indertijd heb ik alles in real time en direct met een zeer beperkt aantal  instrumenten opgenomen, terwijl er nu veel meer mogelijkheden zijn. Het idee om het nogmaals te doen staat mij zeer aan.

Muziek maken voor films en TV series.. is dat een ambitie waar je eventueel meer zou mee willen doen? en welke soort films genieten dan je voorkeur?
Eigenlijk niet want dat is meer een studio aangelegenheid en ik leef het meeste op als ik mijzelf volledig kan geven op een podium en mee kan gaan in  de flow van het publiek en het volume van de speakers. Ik vrees dat ik mij snel eenzaam zou voelen in de studio of het moet zijn dat dat in samenwerking is met iemand anders en daar dan ook de nodige feedback krijg en dan zou mijn voorkeur meer naar thriller sience fiction gaan :-)

Laten we het even over jullie optreden op BIM hebben. Sonar was luid en grensverleggend, hoe waren de reacties? En zit er nieuw werk in de pijplijn met dit
project?
De reacties waren zeer goed, het was van 2016 geleden dat we nog met dit project opgetreden hebben met uitzondering van een onaangekondigde surprise gig op een  verjaardagsfeestje enkele maanden geleden wat uiteindelijk ook de aanzet geweest is om nu op BimFest te staan. We hebben ook enkele nieuwe nummers gebracht en we zullen  zien naar waar dat ons brengt, misschien een 12 inch E.P of zo en af en toe eens een optreden, het is niet echt de bedoeling om opnieuw de baan op te gaan, daarvoor hebben Eric en ik het te druk met onze andere projecten.

Ik heb je leren kennen met Dive maar ook met The Klinik, hoe zit het met deze projecten, zit er iets nieuw aan te komen?
Met DIVE heb ik en Jan Dewulf met wie ik de laatste DIVE gemaakt heb al enige  teksten en muziek basissen klaar maar dat moet zeer spontaan gaan, niet iets uitbrengen om uit te brengen, we nemen onze tijd want het moet echt goed zijn, niets moet en alles kan. The Klinik is voor mij echt verleden tijd, laatste optreden was in 2014, dus ook al lang geleden en het is wat het was.

Even je projecten … Het meest actieve (als ik het niet mis heb) was dit jaar toch met Motor!k over ‘ je eigen grenzen verleggen’; met alle respect voor je andere projecten vind ik deze toch eentje waar je ferm buiten de lijnen kleurt. Hoe waren de algemene reacties op de laatste release en wat voor de toekomst?
Voor mijzelf was het duidelijk een volledig ander gegeven om na dik 40 jaar mijn gitaar nog eens boven te halen en geen frontman hoeven te zijn. Samen met Joeri (gitaar/ synth) en Dries (drums)  hebben we een zeer aangename formule gevonden die onszelf toelaat om live te improviseren en muziek te maken die ook door het publiek gesmaakt word. We hebben niettegenstaande  de heftige Corona periode dit jaar redelijk wat kunnen optreden, zowel in clubs alsook op belangrijke festivals en een derde LP plus de exclusieve 4track E.P "Odessey" uitgebracht.  En op deze moment is onze 4de LP in de perserij, een plaat waar we heel trots op zijn.

Vind je met zo een druk schema nog tijd voor jezelf eigenlijk? Hoe blijf je dit combineren en waar blijft die inspiratie vandaan komen?
Valt allemaal dik mee hoor, enkele jaren geleden heb ik besloten om met mijn labels Daft Records (CD's) en Minimal Maximal (Vinyl) te stoppen om mij meer toe te leggen op  eigen muziek en minder met de zakelijke rompslomp bezig te zijn die er sowieso bovenop kwam en de vele werkuren of het nu om grote of mindere aantallen in verkoop ging.  Het was een fijne tijd en bleek uiteindelijk een goede beslissing te zijn want plotseling was daar Covid en stond de wereld stil en hadden we alle tijd voor andere dingen :-)

Het jaar is bijna ten einde, Dirk … welke band/artiest heeft je dit jaar omver geblazen, geef onze lezers enkele tips?
Er zijn dit jaar weer goede platen uit gekomen en dan denk ik aan MADRUGADA / NO MORE / D.A.F / WHITE LIES / WOVEN HAND / ALAN VEGA / THE SOUND / MICHAEL ROTHER /  A BLAZE COLOUR en THE MARS MODEL. Spijtig genoeg heb ik niet veel optredens meegemaakt buiten de indrukken die ik had van bands op festivals waar ik zelf moest optreden.  Hopelijk komt daar in het nieuwe jaar verandering in.

Heb je na al die jaren nog ambities en doelstellingen? Je hoeft namelijk niets meer te bewijzen ondertussen …
Nu dat we weer mogen, zou ik terug meer op reis willen gaan en voor de rest zien we wel wat er op ons pad komt, er zullen altijd wel nieuwe uitdagingen opduiken en blijven optreden blijft belangrijk, dat houdt ons jong, en ... kijk vooral uit naar de nieuwe MOTOR!K , dat doen wij ook :-)

Bedankt voor dit fijne gesprek, voeg er gerust enkele links aan toe waar de lezers je
kunnen vinden en eventuele merchandiser aankopen.

Photo homepag @Patrice Hoerner

Optredens and biography =  http://www.dirkivens.com/#myPage
MOTOR!K =  https://www.outofline.de/artists
ABSOLUTE BODY CONTROL = https://mecanica.bigcartel.com/
DIVE = https://mecanica.bigcartel.com/ 

Cecilia Villar Eljuri werd geboren in Guayaquil (Ecuador), maar woont al sinds haar kinderjaren in New York. Als dochter van Libanese en Spaanse ouders mengt ze onder de artiestennaam Eljuri deze verschillende culturen samen, in een spannende, top-geproduceerde en vrolijke mix van rock, Latin en funk.
Op haar vijfde soloalbum ‘Reflexion’ laat de songwriter/zangeres/gitarist 11 nieuwe nummers met een sociale boodschap horen; "As a Latinx artivist, I try to break musical and social boundaries", zegt ze er zelf over.
Ze heeft een warmhartige stem en in de sound horen we uiteenlopende gitaarriedels; ze bewandelt het pad van de Latijns-Amerikaanse muziek en brengt het samen in een rockconcept op zeer ingenieuze wijze. Op die manier horen we een kruising van heavy rock, het Midden-Oosten, reggae, funk en dans grooves. Met een knipoog naar Santana.
“Espejo” klinkt aanstekelijk en een vlijmscherpe gitaar sound wordt aangevuld met die typisch Latijns-Amerikaanse invloeden.
Eljuri spreekt niet enkel de dansspieren aan, er is ruimte voor weemoed en melancholie.
Luister maar naar eens naar het prachtige “Home”. Wat een emotionaliteit.
Song na song laat Eljuri ons ten volle genieten van haar muzikaal talent. Sjiek!

https://www.youtube.com/watch?v=l1SpQ3qnN_E  

Tracklist: Espejo - Salva La Tierra - La Voz Home - Shelter - Llévame - Por Ti - El Día - No Puedo Cruzar - Feeds You - El Camino - Keep It Up (bonus track)