Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.
‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.
Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.
Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril
Starman Records maakte een tijdje geleden furore met Belgian Vaults, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En de eerste releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …). Hun jongste EP heet ‘No Rewind’ en werd opgenomen met David Meredith uit de UK.
Deze EP omvat vier songs. Openingstrack “Friends” is een ongecompliceerde poprocksong. Een beetje klassiek, maar wel met veel passie gebracht. Een beetje als het recente werk van William Souffreau van Irish Coffee. “It Ain’t Easy” is gesmeed uit bluesrock-goud en heeft een catchy refrein. Nelen klinkt prima als zanger: patine rules over vitaliteit. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee.
“Make My Day” heeft meer een folky singer-songwriter-vibe die de lyrics nog meer in de kijker zet dan de andere songs op deze EP. Hier klinkt Vilter een beetje als Johnny Cash op zijn American Recordings. Subliem. De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Stoned”, misschien ook omdat deze song een lichte countryrock-vibe heeft.
Vilter is geen roedel jonge wolven die volgend jaar op Rock Werchter zullen staan, maar ze brengen hun rock met veel passie.
https://www.youtube.com/watch?v=Re8H47BIJ8Y&list=OLAK5uy_lZ37yEa_EtPP7FvOEYq4ELzUyUjpMSkyI
Bimfest 2022 - Het ultieme EBM feestje in een gezellige club sfeer
Bimfest 2022
2022-12-02 +03
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme
Na een geslaagde 19ste editie eerder dit jaar – het verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85638-bimfest-2022-vinger-op-de-pols-in-het-ebm-genre.html - ging op het eerste koude winterweekend van het jaar de twintigste editie door. Met een uitverkochte eerste festival dag, uiteraard dankzij de absolute EBM goden Front242 en een tweede dag vol ontdekkingen voor de fijnproevers binnen de donkere elektronica, was het een geslaagd weekend, waarbij de dansspieren voortdurend werden aangesproken.
vrijdag 2 december 2022 - Front, Front, Juggernauts
“Het ultieme EBM feestje. Tof en overtuigend is dat ze een mix brengen van gekend en minder gekend materiaal. De energie, de opwinding, de levendigheid blijft ‘iets ongewoons’, leuk, met een dansende ‘pogo’ menigte, als in de old days .“ schreven we over het optreden van Front242 in de Ancienne Belgique deze zomer, naar aanleiding van hun veertigjarig (ondertussen 42) bestaan. Het verslag kun je hier eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/87043-front-242-front-242-na-veertig-jaar-brengt-nog-steeds-het-ebm-feestje-bij-uitstek.html
Hoewel Front 242 de kers op de taart vormde, viel er uiteraard veel meer te beleven op deze eerste festivaldag.
Het Duitse duo Amnistia (****) confronteert je door klank en beeld met wat mis gaat in onze maatschappij. De verschroeiende beats gecombineerd met messcherpe vocalen, bezorgen je koude rillingen. De band noemt hun muziekstijl ‘Bodywave’, en dat is de juiste omschrijving van hun muziek. Want een ding is zeker, niet alleen wordt de dansspieren aangesproken, de subtiele boodschap in beeld en klank grijpt letterlijk bij de keel. Indrukwekkende start van de avond.
De combinatie van beeld en klank vormt de rode draad doorheen de volledige avond, ook Severe Illusion (***1/2) maakt er gebruik van, ook al is alles letterlijk omgeven door een walm van rook. Daardoor dompelt Severe Illlusion je onder in een bevreemdend aanvoelende totaalbeleving, waarbij je fantasie wordt geprikkeld. Niet echt vernieuwend, alles is ietwat op dezelfde lijn, met een walm van rook. De sound is als een ondoordringbare muur van klanken en beats.
Over een frisse wind gesproken, The Juggernauts (*****) blijkt de perfecte opwarmer voor wat nog moet komen. Ze doen meer dan dat! Wat The Juggernauts zo bijzonder maakt is dat ze het EBM genre heruitvinden maar de basis ervan trouw blijven. We worden dan ook een klein uur lang ondergedompeld in een intense EBM sfeer die verleden, heden en toekomst samenbrengt. De heren staan met opvallende maskers op het podium, en brengen een zeer gevarieerde set die naar elke hoek van de zaal uitgaat. Zij maken ook gebruik van passende beelden die de zaal donkerrood, gitzwart, tot een ware regenboog kleurt. Wat een combinatie!
Aan afsluiter Front 242 (*****) om nog beter te doen. Front 242 teert niet op routine. Integendeel zelfs, met plezier en vol enthousiasme verleggen ze hun eigen grenzen en gaan tekeer alsof het hun eerste optreden is. Dat siert hen! Hoewel de heren na meer dan veertig jaar niets meer moeten bewijzen, gaan ze dan ook vanaf die eerste song tot de laatste beat tekeer als jonge wolven . Met de ervaring en routine van doorwinterde EBM pioniers als extra wapen, doen ze de Casino op zijn grondvesten daveren; iedereen is aan het bewegen en staat te dansen. Zelfs de bovenverdieping gaat uit de bol.
Kortom: Front 242 zorgt in een overvolle zaalvoor het ultieme EBM feestje. Nog steeds klasse!
Setlist: First In/First Out //Take One //Don't Crash //Funkhadafi //Generator //Quite Unusual //No Shuffle //Commando Mix //Red Team //Deeply Asleep //Operating Tracks //Tragedy >For You< //Fix It //Headhunter //W.Y.H.I.W.Y.G. / U-Men //Moldavia ///Encore://Agressiva //Body to Body //Welcome to Paradise
zaterdag 3 december 2022 – Muzikaal over duistere paden en donkere walmen
Op de tweede festival dag BIMfest liep De Casino ook heel goed vol, al zou dat eerder naar de avond toe zijn. Met een fijn aanbod aan bands die op eigenzinnige wijze duister paden opzoeken en op intense, opzwepende wijze donkere walmen over ons hoofd doen waaien. Het werd vooral een dag avond vol ontdekkingen en bevestigingen.
Met zijn project Amnistia kon Tino Claus ons compleet overtuigen. Op zaterdag mocht hij met zijn solo project TC75 (***1/2) de tweede festival dag openen. Met zijn messcherpe vocalen greep hij ons bij de keel, en liet ons verweesd achter.
De muzikale omlijsting op tape kon ons helaas wat minder bekoren. Want vaak leek het alsof Tino stond te roepen in de woestijn. Het geheel klonk wel intens en emotioneel, mede door z’n vocals.
We misten zijn compagnon die hem bij Amnistia zo perfect aanvoelt en aanvult alsof ze een Siamese tweeling zijn, waardoor we nu lichtjes op onze honger bleven zitten.
De visuele aankleding blijkt bij veel acts dat extraatje, waardoor het plaatje compleet is. Dat is ook zo bij Tilly Electronics (***1/2), een keyboard speler en danseres/zangeres getooid in opvallende pakjes , met veel glitter en pracht komt het kitsch over maar dat is totaal niet storend. Het is net dat balanceren tussen die donkere sound , de opzwepende klanken en de vocals, niet vies van een vleugje humor, dat Tilly Electronics een uitbundige act en performance is.
Het kleine minpunt aan de twee eerste acts is een gemis aan echte variatie. Bij de daarop volgende act Alvar (****1/2) was dit toch wel even anders. Een percussionist die breed-gewijs percussie verbindt met elektronisch vernuft. Op een bepaald moment vreesden we zelfs dat hij zijn instrument tot gor zou slaan, zo intens ging hij tekeer. De sound is voorzien van doorleefde vrouwelijke en mannelijke vocals, die door merg en been gaan.
Iets apart deze wall of sound in een chaotisch kader. Klasse
Even op adem komen, konden we met Soft Riot (****) op zijn eentje, hij combineert een vernuftig spel met klankentapijtjes op zijn keyboards en met een stem die de snaren raakt, speels, maar ook intens mooi ,dat je er stil van wordt. Niet dat het er rustig en relax aan toe ging, de best opzwepende beats doen je zweven en prikkelen de dansspieren.
Helaas had Soft Riot af te rekenen met technische problemen waardoor hij zijn veel te korte set vroegtijdig moest afbreken. Het smaakte alvast naar meer.
Hetzelfde scenario speelde zich helaas ook af bij de Duitse formatie Fïx8:Sëd8 (*****) die poppen en andere attributen op het podium zetten; ze combineerden het met best wel intrigerende beelden op het scherm. Soms wondermooi, en ook soms op het randje van ritueel en lichtjes luguber. De klanken bezorgden je koude rillingen, en er was een opvallend geklede zanger/performer, die als een klasse verteller op bijzonder spookachtige wijze verhalen door de strot ramt, dicht bij de beste horror . Zeer fantasieprikkelend dus.
We leken op weg naar een onvergetelijke occulte totaalbeleving. Helaas had FÎx8:Sëd8 tot twee keer af te rekenen met technische problemen, de eerste keer opgevangen met een kwinkslag ook al duurde het best lang eer het was opgelost. De tweede keer werd het optreden helaas stil gelegd en kwam de imposante frontman zich verontschuldigen. Een domper op de feestvreugde; de occulte totaalbeleving bleef daardoor wat zoek
Herkansing in 2023 op ‘International EBM Day’ in De Casino - https://www.facebook.com/events/665043204775722
Ook bij het duo Potochkine (*****) komt dat occulte en die fantasieprikkeling de kop op steken. Meer nog, deze formatie ontpopt zich tot dé revelatie van BIM fest XX. De zangeres intrigeert met haar stem en tot de verbeelding sprekende dansmoves; je wordt onder hypnose gebracht naar donkere gedachten. Een keyboardspeler/zanger vult aan met intense en opzwepende klankentapijtjes. Je wordt meegesleurd naar een donkere wereld, die toch enige rust aanbiedt.
Stilstaan was zo goed als onmogelijk, want de dansspieren werden steeds aangesproken, tot je totaal verweesd en buiten adem achterblijft.
Op zijn eentje op het podium, in de schaduw en dus niet echt herkenbaar, zorgde Radical. G. (****) wellicht voor de meest bevreemdend aanvoelende set van de avond, en dat is veelzeggend. Zelfs de beelden op het scherm onthullen niet alles, waardoor de luisteraar met veel vragen achterblijft. Door de opzwepende klanken en intense vocals, werd wederom de fantasie geprikkeld. Radical. G. drijft je dan ook visueel en vocaal/instrumentaal tot een punt van totale waanzin, door een spel van tot de verbeelding sprekende schaduwen en kleine lichtpuntjes. Prachtig!
Afsluiter was Test Dept (*****) die visueel, in instrumentatie als in vocals heel sterk waren. Het was allemaal binnen een experimentele aankleding. Ze doen een huivering door ons lijf ontstaan, meer dan een uur lang. Soms worden de registers open getrokken. Soms gaat het zelfs de meer ingetogen kant uit. Vervelen deed het nooit.
Bovendien reflecteren ze beelden op het scherm met opvallende boodschappen die je confronteren met wat vaak mis gaat in de wereld. Test Dept preekt echter niet, en neemt ook niet echt een standpunt in, maar confronteert je er wel mee en doet je erover nadenken. En dat maakt dit concept zo uniek. Een totaalbeleving dus. De bijzonder instrumentale aankleding met percussie en niet alledaagse instrumenten, spraken tot de verbeelding.
Test Dept verheft percussie, drums en alles wat ermee te maken heeft tot een ware kunstvorm die elke verbeeldingskracht overtreft. Indrukwekkend!
Ondertussen was het al bijna één uur, tijd om de nachtraven aan het dansen te krijgen tot de vroege uurtjes. De nog aanwezigen danslustigen werden op hun wenken bediend door het duo Sonar (****), doorwinterde muzikanten die binnen de scene ruimschoots hun sporen hebben verdiend.
Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.
We sluiten af met een feestje, is dan ook een understatement! Wat een oerknal van dit duo, die mee tekende van een geslaagde tweedaagse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4524-bimfest-xx.html?Itemid=0
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
The Hooten Hallers - Op sleeptouw door een baritonsax
The Hooten Hallers uit Columbia, Missouri begonnen in 2007 als een duo maar de bezetting viel pas in 2014 in een definitieve plooi met de komst van baritonsaxofoniste Kellie Everett, die de band meteen een unieke sound bezorgde. Het trio kwam hun gloednieuwe plaat, ‘Back in business again’, waarop onder andere een gastbijdrage van James Leg te horen is, voorstellen.
De set begon veelbelovend met een zittende John Randall die een vijfsnarige lapsteel op de knieën had waarop hij verschroeiend met een slide tekeer ging. Dit leek wel een alternatieve versie van Left Lane Cruiser. Gruizige blues gezongen met die ongelooflijk rauwe rasp van Randall, voortgestuwd door de mokerende drums van Andy Rehm en van een swingende factor voorzien door de baritonsax van Kellie Everett. Wat mij betreft was zij de ster van de avond. Met een schijnbaar log instrument zorgde zij toch voor een onverdroten dynamiek. Toen Randall zijn lapsteel wisselde voor een elektrische gitaar werd het iets minder. Niet dat zijn gitaarspel plots niet deugde. Nee, het waren de songs die soms van beduidend minder allooi waren. Ze leken het nu meer te gaan zoeken in de mainstream rock of zelfs pop waardoor de beperkingen van Randall als zanger plots hoorbaar werden.
Toch bleven er genoeg mooie momenten over zoals "My own kick going", dat van George Thorogood had kunnen zijn maar een excellente cover was van vergeten cultfiguur, Ronnie Self, die net als The Hooten Hallers een inwoner van Missouri was. Na de pauze werd het niveau terug opgekrikt en wisten ze met een aanstekelijk enthousiasme, dat me deed denken aan Reverend Peyton's Big Damn Band, alle harten voor zich te winnen.
Eén keer liep het nog fout toen ze het laatste nummer, "Rhythm & Blues" te lang bleven uitmelken maar dat werd dan weer onmiddellijk goedgemaakt door een onverhoopte bisronde met als blikvanger een opmerkelijke cover van Louis Armstrong's "What a wonderful world".
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
They Feel Nothing is een zijprojectje van Kevin Van Volcem van de Brugse newwaveband We Are Ooh People. Dit is darkwave met vervormde vocalen. “Not In A Million Years” is de derde Spotify-single, na “Rebirth” en “Run!”.
Deze derde single mengt analoge, oldschool-geluiden met – zeker in de finale - moderne beats. Die finale (pakweg de laatste minuut) is het sterkste deel van de track. De intro klinkt bijzonder klassiek en het komt allemaal een beetje moeilijk op gang. De promesse van een eruptie zit er wel in, maar de opbouw gaat wat met de handrem op.
Die opbouw was sneller en misschien beter op “Rebirth”, maar daar zitten de lyrics dan weer te ver verstopt onder alle laagjes synthmelodieën en gebeurt er te weinig in de track om de volle vijf minuten interessant te blijven (sorry, we zijn streng).
Dat maakt dat “Run!”, met een aanzet die schatplichtig is aan de EBM, tot de voorlopig sterkste single van They Feel Nothing: straffe intro, goede lyrics (misschien een beetje stereotiep maar dat kan dit genre wel hebben), mooi spelen met twee soorten vocalen, knap hoe de melodielijnen het van elkaar overnemen, een track die de volle zes minuten interessant blijft, eenvoudig en direct meezingbaar refreintje, een finale die bijblijft, … Op “Run!” zit dus bijna alles goed.
They Feel Nothing is een interessant zijproject en we zullen vast nog meer intrigerende singles voorgeschoteld krijgen. Ik ben alvast benieuwd welke richting dit uiteindelijk zal uitgaan.
Misprint is een in ons land nog relatief onbekende Nederlandse en Nederlandstalige band. Deze band bracht zopas haar tweede EP ‘Binnenkant Van Een Raam’ uit. Het indiepoprockkwartet verkent in vijf nummers de vele gezichten van eenzaamheid – van gebroken relaties, onbereikbare vriendschappen tot het verwerken van rouw. Toch is het geen neerslachtig album geworden: de melancholie wordt afgewisseld met momenten van uitbundige euforie en er zijn refreinen die je spontaan kan meezingen.
“Weidegang”, de eeste volledige track van de EP, doet wat denken aan Spinvis, terwijl “Lege Koelkast” best een snedige track is over een gebroken hart. De track “Heavy Metal” is veruit het meest ‘heavy’ nummer van deze EP, maar nog lang geen echte heavy metal, eerder hardrock of zelfs maar harde rock. Wel een leuk onderwerp: moet je je muzieksmaak aanpassen om bij een groep mensen te kunnen horen? In de lyrics zitten behalve stevige riffs nog knipogen naar Henny Vrienten van Doe Maar en zelfs naar het Gent van Gorki. Ze kennen hun klassiekers bij Misprint. Behalve het onmiskenbare Nederlandse accent had dit een track kunnen zijn van BEUK. “Langs De Lange Lindelaan” – het had de titel van een Suske en Wiske-album kunnen zijn – en afsluiter “En Soms” zijn wel heel braaf en beleefd, meer naar Yevgueni. Het maakt dat deze band twee gezichten heeft: kwajongens en ideale schoonzonen tegelijk.
Deze EP heeft een spontane cameo van Pavement-gitarist Spiral Stairs, die Nederlands probeert te spreken op “Heavy Metal”. ‘Binnenkant Van Een Raam’ verschijnt in een gelimiteerde editie op het cassettelabel Schmetterling Records en in eigen beheer op CD.
Cuberdon is een instrumentaal psychedelisch-progressief postrocktrio uit Leuven dat zopas zijn eerste EP uitbracht. De band vernoemde zich naar een kleverig, paars kegelvormig snoepje uit Gent en vooral dat kleverige en paarse typeert misschien ook wel hun muziek. Hun songs hebben vaak – net als het snoepje - zowel een harde als een zachte kant.
De EP telt vijf tracks en start met “Whirl”, veruit de meest melancholische van dit debuut. Alle punten voor sfeerzetting, maar muzikaal mocht er wat meer vlees aan dit been zitten. “Viscous” heeft een psychedelische toets die eerder aan Jimi Hendrix dan aan pakweg Pink Floyd doet denken, maar mogelijk wordt dat versterkt door de trio-bezetting waar ook Jimi aan vasthield.
“Eunice” opent in de sfeer van desertrock en stoner, met hints van Fire Down Below & Cowboys & Aliens en gaat dan meer richting Atomic Vulture. Die laatste band is op basis van deze track misschien nog wel de beste referentie voor wie een vakje wil om de sound van Cuberdon in te stoppen. Een lichte laag melancholie wordt gekruid met virtuoze riffs. Het massieve in het geluid komt er nog niet genoeg uit hier, maar dat ligt misschien aan de opnames.
“Gizmo” wordt verdeeld over een deel 1 en 2. Part 1 is instrumentale progrock van de bovenste plank met leuke tempowisselingen. In de trage tussenstukken zit hier wel een knipoog naar Pink Floyd, maar zodra de intensiteitsmeter de hoogte ingaat klinkt het meer als Russian Circles of Turpentine Valley. Knappe opbouw en goed gespeeld met de spanningsboog. Dat moet ook wel om bijna zeven minuten interessant te blijven. Epic!
De intro van “Gizmo Pt 2” is degelijk, maar het gitaargetokkel is misschien ook wat gewoontjes in verhouding tot het grilliger drumwerk. Als de distortion-pedaal ingedrukt wordt en de gitaar als een synth gaat klinken, bloeit deze song wel open.
Cuberdon heeft een intrigerende EP afgeleverd. De vijf songs laten nog heel wat opties open voor de toekomst. Wij willen alvast op de eerste rij zitten om te zien en vooral te horen wat die toekomst in petto heeft voor Cuberdon.
Een tijdje geleden kreeg ik deze toegezonden en bijna was hij onder het stof weggekropen maar gelukkig kwam ik hem per toeval terug tegen want deze plaat is heel aangenaam luistervoer. Voor wie Siger niet kent… Deze band bestaat uit de gebroeders Ward en Hartwin Dhoore. In folkmiddens zijn ze intussen heel gekend. Ze wonnen al prijzen en toerden de halve wereld rond met hun Trio Dhoore. De laatste tijd houden ze zich voornamelijk bezig met Siger. Dit ‘Rodeland’ is hun debuut onder de naam Siger en beschrijft muzikaal het ‘Land van Rode’ aka hun thuisstreek.
De instrumentale stukjes muziek bestaan hoofdzakelijk uit diatonische accordeon en octaaf- mandoline. De sfeervolle muziekstukjes stralen veel melancholie uit. Het is warm luistermateriaal voor op een koude winteravond met een deken, een goed boek en een stuk wijn erbij.
Zonder vocals kan muziek toch veel vertellen en dat is wat zij hier doen. Live vertellen ze er bij en dat vinden ze op het podium minstens even belangrijk als het muzikale verhaal. Met de plaat moeten we het met enkel het muzikaal verhaal doen maar dat is al minstens even boeiend.
‘Rodeland’ is goedgemaakte en sfeervolle volksmuziek. Een pretentieloos pareltje in het genre.
Volksmuziek
Rodeland
Siger
Aeveris - Band met metalcore invloeden doet ELPEE op zijn grondvesten daveren
Aeveris is een gloednieuwe metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In enkele try-out shows kwamen ze zichzelf reeds live aan het publiek voorstellen. Wij waren erbij in de Asgaard, Gentbrugge en zagen een bende virtuozen, die ervoor gaan. Maar er waren duidelijk nog groeimogelijkheden.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/85394-aeveris-try-out-uitzonderlijke-virtuositeit-een-speelsheid-van-jonge-wolven.html
Aeveris zijn ondertussen aan een mini tournee bezig om hun debuutalbum, 'White Elephant', onder de aandacht te brengen. O.m. in het upper-gezellige café ELPEE in Deinze, die het bordje 'sold out' mochten boven halen. In deze intieme, gemoedelijke sfeer, komt de muziek van Aeveris nog beter tot zijn recht. We zagen een band, die als een goed geoliede machine stond te spelen!
In het voorprogramma stond eveneens een veelbelovende, jonge band in het genre op het podium, Unravel . Met het album 'Closure' bewees de band echter niet het doorsnee metalcore te spelen, maar dat ze graag buiten de lijntjes van die stijl treedt. Mee kleur geven de vrouwelijke vocals als de mannelijke screams.
Als een verschroeiende energiebom, 'into your face', gaat Unravel tekeer. In die harde, donkere sound zijn er de hoge screams van Gilles, die door merg en been gaan, als een huivering door je lijf. Daarnaast is er het vocale lichtpuntje van Gaëlle met haar sprookjesachtige , emotioneel beladen, krachtige stem. Wat een emoties. Het is omgeven van de snedige riffs van de gitaristen en de knallende mokerslagen van de bijzonder energieke drummer.
Ieder heeft zijn belangvolle waarde in de band. Unravel toonde aan dat ze veel in hun mars hebben, en dus kunnen wedijveren met de doorsnee Belgische metalcore bands als o.m. Spoiled Engine. Om in het oog te houden dus!
Aeveris - Elk van de muzikanten binnen deze band heeft voldoende watertjes doorzwommen, en hoeven puur technisch niets meer te bewijzen. Zowel de aanstekelijke riffs als oorverdovende drumpartijen zijn een aanval op de trommelvliezen. De enorm emotioneel beladen, gevarieerde vocals zijn echter het orgelpunt bij Aeveris. Zowel de instrumentatie als de vocals zijn dus belangrijk!
Het gaspedaal is voortdurend ingedrukt; er zijn, toegegeven, enkele intense rustpunten. Louis weet met zijn uitzonderlijke zangtalent onze donkere ziel in vuur en vlam te zetten. De band leeft zich uit . Mooi om te zien hoe ze op elkaar zijn ingespeeld.
Bijgevolg, binnen het clubcircuit zien we voor deze band een gouden toekomst.
Met Unravel en Aeveris stonden twee bands in ELPEE, Deinze die de toekomst van de metalcore kunnen bepalen. ELPEE daverde. Sjiek!
Organisatie: ELPEE, Deinze
GA-20 - De blues heruitgevonden
Dat mijn verwachtingen voor GA-20 hooggespannen waren is nog een understatement. Daar zorgden hun verschroeiende passage op Roots & Roses en vooral hun laatste plaat, ‘Crackdown’, voor. Het moet van 13 featuring Lester Butler (1997) geleden zijn dat ik nog zo in de ban raakte van een bluesgroep, Left Lane Cruiser even buiten beschouwing gelaten.
Maar die rooskleurige perspectieven kregen bij aankomst meteen een flinke knauw. De organisatie had er immers niet beter op gevonden dan de zaal vol stoeltjes te zetten alsof corona hier nog volop woedde. Al zal dat laatste wellicht niet de echte verklaring zijn. Het betrof hier een samenwerking tussen la Ville de Roncq en het Jazz En Nord Festival en vorig jaar hadden ze hier een jazzconcert gehad. De gemiddelde leeftijd van het publiek lag behoorlijk hoog zodat de meesten er wellicht geen graten in zagen dat dit een zittend concert was al vermoed ik dat de mannen van GA-20 net als wij de ogen toch even moesten uitwrijven toen ze dit zagen.
Alsof deze beproeving al niet erg genoeg was werkte de eerste groep MASSTØ me ook nog eens flink op de zenuwen. Dit trio uit Amiens opende met het soort mierzoete soul blues waarvoor ik het meteen op een lopen zou zetten. Alleen was er hier in geen velde of wegen een bar te bekennen terwijl ik ook niemand iets zag drinken. Ik zag al een Qatar scenario opdoemen maar tijdens de pauze konden we dan toch in de belendende bibliotheek aan een drankje geraken.
Maar eerst moesten we nog MASSTØ uitzitten. Ongetwijfeld drie erg getalenteerde muzikanten, van wie gitarist Thomas Orlent ook nog eens over een loepzuivere stem beschikte. Alleen hoopte ik stiekem op een valse noot zodat er toch iets opwindends zou gebeuren. Maar dat bleek uiteindelijk niet nodig want de drie ruilden even over halfweg die aalgladde sound voor wat meer broeierige blues die zowaar herinnerde aan JJ Grey & Mofro. Duidelijk een groep met twee gezichten.
Het voelde bijzonder onwennig aan om een livegroep als GA-20 van op respectabele afstand te moeten bekijken terwijl er voor het podium een zee van open ruimte was. De drie uit Boston trokken er zich niets van aan en vlogen er meteen serieus in met het wervelende "No no", een nummer dat alleen als digitale single verscheen (zo hebben ze er meerdere). Daarna volgden een drietal songs uit de nieuwe plaat met op kop een cover van "Just because" van de vorig jaar overleden Lloyd Price, de man van "Lawdy Miss Clawdy" en "Personality". Niet meteen de meest voor de hand liggende cover en dat was hun tributeplaat voor Hound Dog Taylor, "Try it...You might like it" eigenlijk ook niet. Precies die onverwachte keuzes vormen de sterkte van GA-20.
De groep ontstond in 2018 toen gitarist Matthew Stubbs, tot dan werknemer bij blues harmonica veteraan Charlie Musselwhite, door zijn baas, die op dat moment ging touren met Ben Harper, een jaar op non-actief werd gezet. Omdat hij het niet zag zitten een job te zoeken begon hij dan maar een bandje met zijn vriend, gitarist Pat Faherty. In die beginperiode speelden ze, met succes overigens, voortdurend in clubs die totaal geen affiniteit hadden met de blues. Vandaar wellicht dat hun op traditionele blues gebaseerde muziek zo verfrissend klinkt.
De twee contrasterende frontmannen zorgden voortdurend voor vuurwerk op het podium. Links de bedaarde Matthew Stubbs die zijn gitaar lekker vettig liet scheuren. Rechts de springerige Pat Faherty die met twee vintage gitaren, waaronder een zeldzame Stratotone Newport, een erg afgemeten gitaarstijl etaleerde die soms deed denken aan de pas overleden Wilko Johnson. Die Faherty is niet alleen een begenadigd gitarist maar ook nog eens een intrigerende zanger met een heel aparte, schrille stem.
Intussen bleef het hoogtepunten regenen tot Stubbs plots het podium verliet en Faherty het enkel met drummer Tim Carman moest zien te rooien tijdens Tampa Red's "It hurts me too". Daarna bleek dat Stubbs doodgemoedereerd een biertje was gaan halen in de bibliotheek!
Ondanks het flamboyante spektakel op het podium bleef het met dat zittend publiek wat wringen en dat had Stubbs ook begrepen. Zo'n vijf nummers voor het einde vroeg hij het publiek recht te staan wat meteen gebeurde terwijl de fans die achter de stoeltjes verbannen waren naar voren stormden.
De intensiteitsmeter ging meteen in het rood voor een zinderend slotoffensief dat werd ingezet met "Fairweather friend", een erg aanstekelijke garage rock song die The Black Keys vergaten te schrijven. Na nog drie voltreffers uit de laatste plaat werd afgesloten met "Let's get funky", een obscuur nummer van Hound Dog Taylor dat enkel op een liveplaat te vinden is.
GA-20 maakte er een anthem van waarin funky blues in punk leek te transformeren. Het publiek ging nu helemaal uit zijn dak zodat een bisronde niet kon uitblijven. Die werd afgesloten met een eigenzinnig gebracht "Shake your moneymaker" van Elmore James (zo kregen we dan toch nog een standard) waarin Pat Faherty alle remmen los gooide, zijn eeuwige zonnebril in de hoek smeet en achterin de zaal ging gitaarspelen.
Deze tour bleef beperkt tot Engeland en Frankrijk maar geen nood! Volgend jaar in juni komt België aan de beurt en zijn er geen excuses meer om deze geweldige band te missen!
0rganisatie: Jazz En Nord Festival + Ville De Roncq
The Cure - Nog net zo relevant als populair
Voor zover dat nog nodig was voor een populaire band als The Cure is er geen makkelijker manier voor een internationale artiest om het hart van de Belgen te veroveren dan om enkele uren voor je concert een frietje met stoofvlees te gaan eten in de plaatselijke frituur. Dat nieuwtje deed al snel de ronde in het Sportpaleis, maar de kenners wisten meteen beter. Voor zo’n stunt is Robert Smith net iets te mensenschuw en bovendien vegetariër. De Smith-in-de-frituur was een lookalike van een Vlaamse The Cure-tributeband en het was Radio Willy die op die ietwat doorzichtige manier wat aandacht zocht voor zijn New Wave Top 100, een populariteitspoll waarin The Cure dit jaar slechts op nummer 2 staat, van de troon gestoten door Anne Clark. Maar voor een deel van het publiek leek het die avond toch ‘echt gebeurd’ en was dat het sein om de postpunkband uit de UK nog wat harder dood te knuffelen.
The Cure had The Twilight Sad mee als support, dezelfde Schotse band die ook reeds in 2016 – het vorige zaalconcert van The Cure in België – het voorprogramma mocht spelen. Mochten we dat niet opgezocht hebben, we zouden het niet meer geweten hebben. Zoveel indruk hebben ze toen gemaakt. En dat is ook bij deze passage de hoofdconclusie. Waar ligt dat aan? Misschien is de postpunk van deze band wel degelijk, maar tegelijk net iets te middelmatig? Misschien lag het aan de hyperkinetische/hoofdpijn lichtshow van kijk eens in hoe weinig milliseconden ik elke spot aan en uit kan laten gaan – alsof de zaal met een absolute zekerheid moest gezuiverd worden van epilepsiepatiënten? Misschien is het omdat zanger James Graham geen moeite doet om zijn Schotse tongval te verbergen, waardoor de lyrics net iets moeilijker te volgen zijn? Misschien door het gebrek aan sympathieke bindteksten? Wie zal het zeggen? Feit is dat met een set van The Cure die vaak vlot over de 2 uur gaat, die band eigenlijk geen opwarm-band nodig heeft.
The Twilight Sad begon voor een nog zo goed als lege zaal en eindigde met een redelijk gevulde zaal, het was dus zeker niet ronduit slecht wat ze brachten. Ze krijgen punten voor doorzettingsvermogen en we hopen hen eens aan het werk te kunnen zien in een intiemere sfeer, misschien maakt dat al een wereld van verschil.
Uiteraard waren alle ticketkopers enkel voor The Cure naar het Sportpaleis afgezakt. De band combineert doorgaans een hele reeks hits met een voor vele fans soms weinig bekend werk, zoals in 2016. Dat geldt voor de jongste passage in Antwerpen opnieuw. The Cure brengt binnenkort een nieuw album uit. Doorgaans zorgen band en label ervoor dat de release samenvalt met de tournee, maar ergens moet iets misgelopen zijn in de agenda. Van dat nieuwe album kregen we alvast “And Nothing Is Forever”, “A Fragile Thing”, “Endsong” en “I Can Never Say Goodbye” te horen. De nieuwe nummers bewijzen dat de bende van Robert Smith nog niet uitverteld is. Muzikaal sluit het nieuwe werk aan op hun recentste (nou ja) albums als ‘Wish’, ‘Wild Mood Swings’ en ‘Bloodflowers’. In de lyrics gebeurt weinig opbeurends, het gemiddelde tempo ligt laag en inzake sfeerzetting lopen ze – opnieuw – over van melancholie. “Endsong” was de afsluiter van de reguliere set en dat is ook de nieuwe song die live het beste uit de verf kwam.
Complimenten voor Robert Smith dat hij op zijn gezegende leeftijd van 63 en na een leven vol concerten nog zo goed bij stem is. De lichtshow was ouderwets goed. Naast het podium hingen twee videoschermen waarvan de functie niet geheel duidelijk was. De camera’s bleven zo ver weg van Smith en de muzikanten dat je hen op de videoschermen maar net een klein beetje groter zag als ‘in het echt’. Het duurde tot het symbolische “Close To Me” in de tweede bisronde tot Smith het zichzelf veroorloofde om eens deftig voor een camera te gaan staan. Misschien vond hij dat zijn haar niet in de plooi lag die avond?
De reguliere set startte sterk met stevige versies van “Alone”, “Pictures Of You”, “A Night Like This en “Lovesong” en daarna zakte de spanningsboog wat in met vooral trage en minder bekende nummers als “Burn”, “The Last Day Of Summer”, “Cold” en “At Night”.
Net toen het publiek bijna in slaap gewiegd was, kwam dan plots de adrenalinerush van “Push” en “Play For Today” om iedereen opnieuw bij de les te brengen. Daarna nog een bijna-hardrock-versie van “Shake Dog Shake” om dan uit te bollen met “From The Edge Of The Deep Green Sea” naar het magistrale “Endsong”.
De eerste bisronde nam een halve valse start met het nieuwe “I Can Never Say Goodbye”, maar dat werd goedgemaakt met “Faith” en vooral “A Forest”.
De tweede bisronde was dan een greep uit de hits: “Lullaby”, “The Walk”, “Let’s Go To Bed”, “Friday I’m In Love”, “Close To Me”, “In Between Days”, “Just Like Heaven” en “Boys Don’t Cry”. Deze tweede bisronde kon op het meeste enthousiaste applaus rekenen, al werden die songs meestal een beetje routinematig en op een drafje afgehaspeld.
The Cure bewees in Antwerpen dat ze niet alleen nog steeds bijzonder geliefd zijn, maar bovendien nog steeds bijzonder relevant. Hun nieuwe materiaal zal misschien moeite hebben om net zo’n wereldwijd radiohit te worden als in de jaren ’80, maar het treft nog steeds doel bij een ruim publiek. Op deze manier mag The Cure van mijn part elk jaar wel eens het Sportpaleis vullen.
Organisatie: Live Nation
Within Temptation + Evanescence - Worlds Collide Tour - Vrouwen boven!
Within Temptation en Evanescence die een affiche delen. Voor velen was het enkele jaren geleden tweemaal in de ogen wrijven en watertanden om twee grootheden van de female fronted hard rock/metal op een avond te zien. Maar helaas gooide ook hier covid roet in het eten waardoor de Worlds Collide tour in Brussel enkele malen uitgesteld werden. Op 21 en 22 november was het dan eindelijk zo ver in Paleis 12. Wij waren erbij op 22 november.
Opener van de avond was VERIDIA, maar helaas waren we te laat om deze Amerikaanse alternatieve rockband aan het werk te zien. Iets voor acht was het tijd voor de eerste klepper van de avond: Within Temptation. Dat de Nederlandse band na al die jaren nog steeds een grote schare trouwe fans heeft, bewees het luide applaus dat al losbarstte nog voor de opkomst van de leden.
De band opende met “See Who I am” uit ‘The Silent Force’ (2004). En wees maar zeker dat Brussel dat gedaan heeft. Zangeres Sharon Den Adel had zich voor de gelegenheid prachtig uitgedost als walkure en ging prima op in het decor dat gedomineerd werd door een reuzegroot hoofd. Na “Iron” vuurden de Nederlanders “Paradise (What about us)” op ons af. Tarja (Turunen) die oorspronkelijk meezingt in dit duet, werd er via ingenieus gebruik van een rond, mobiel lichtscherm even bijgehaald. Het moge duidelijk zijn: show geven betekent ook show verkopen bij Within Temptation. Zo nam den Adel even later plaats in een bakje dat prompt de lucht inging om “Angels” ten berde te brengen. Later zou ze dit kunstje min of meer herhalen tijdens tegelplakker “All I Need” door plaats te nemen in een grote cirkel. Even leek het wel alsof het vissertje van Dreamworks een concurrente had.
“Raise your Banner”, origineel met Anders Fridén van In Flames, werd opgedragen aan Oekraïne. Een politiek statement tijdens een symfonisch metalconcert? Why not! Of het nodig was om de ganse tijd met een Oekraïense vlag te zwaaien, is weer een andere vraag. Een ding is zeker: de komende jaren moeten we de band niet verwachten op Russische bodem.
Afsluiten deed Within Temptation met “Mother Earth”, dat samen met “Ice Queen” toch wel voor de grote doorbraak zorgde in België in 2000. Tijdens dit slotlied werd het vuurkraantje nog eens goed opengedraaid en de nodige CO2 de lucht ingejaagd. Dit zorgde opnieuw voor mooie effecten, maar moeder aarde huilde zachtjes.
Tijdens de decorwissel maakten het reuzehoofd en de meest opzichtige visuele showelementen plaats voor een eerde sobere, piramideachtige lichtstructuur. Theatraliteit is bij Evanescence duidelijk minder een handelsmerk dan bij Within Temptation.
Openen deden de Amerikanen met “Broken Pieces Shine” uit het laatste album ‘The Bitter Truth’ (2021). Drummer Will Hunt zette het lied in vanop een verhoogde stelling terwijl hij het publiek begroette. Zangeres Amy Lee, tevens ook het uitgangsbord van de band, verscheen niet veel later achter hem om daarna onder luid applaus rustig de trappen af te dalen. Het is al een tijdje geleden dat we Evanescence live aan het werk zagen, maar het viel onmiddellijk op dat de band aan energie en kracht nog niets ingeboet heeft.
“Made of Stone” en “Take Cover” volgden, maar het was toch vooral tijdens “Going Under” dat het publiek voor de eerste keer collectief de hoofden liet schudden. Nadat een vleugelpiano uit het podium opdoemde tijdens de medley “Lose Control/Part of Me/Never Go Back” werd het intieme “Far From Heaven” ingezet. Deze combinatie typeerde in feite de ganse set, namelijk een aaneenschakeling van hardere songs af en toe geblust met zachter werk. Zo leek het alsof Lee bij momenten gestalte gaf aan een onzeker tienermeisje dat graag hard uithaalt naar de buitenwereld, maar in feite broos is en een dikke knuffel nodig heeft.
Via hits als “Better Without You”, “Imaginary” en “Blind Belief” werd de eindsprint ingezet met oorwurm “My Immortal”. Hierna bleef de vleugelpiano nog even staan om de begintonen van slotlied “Bring Me to Life” in te zetten en Paleis12 nog een laatste maal in extase te brengen.
Het was met volle teugen genieten van de ‘Worlds Collide’ tour. Within Temptation en Evanescence bewezen elk op hun manier dat vrouwen zeker hun mannetje kunnen staan in de voornamelijk door mannen gedomineerde rock-/metalscene.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Within Temptation
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4517-within-temptation-22-11-2022.html?Itemid=0
Evanescence
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4518-evanescence-22-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Marble Sounds - In één woord, subliem
Dat Marble Sounds een van de betere live bands is die ons land heeft, daar is na vanavond geen twijfel meer over mogelijk. De band rond Pieter Van Dessel kende z’n grootste succes met het kerstachtige “Leave a Light On”, maar op nieuwe muziek moesten we bijna vijf jaar wachten. De nieuwste plaat kreeg de originele naam ‘Marble Sounds’ en bevat voornamelijk georkestreerde, weemoedige popmuziek over thema’s als liefdesverdriet en de klimaatcrisis.
De aanwezigen in de vernieuwde Handelsbeurs kregen waar voor hun geld. Een tienkoppige band, waarvan 4 strijkers en de vaste twee piano’s brachten ons een ware prikkeling voor de zintuigen. Het plaatje klopte volledig, van setlist tot sound tot belichting, het was een magische avond in een prachtig decor. Hoewel Marble Sounds het imago kan hebben van statige achtergrondmuziek, brengen ze telkens een frisse nonchalance mee op het podium zonder sterallures. Van Dessel vroeg even een kort intermezzo om zijn kruk op niet elegante wijze wat omhoog te zetten. Ook dat is het lot van een muzikant.
De show bevatte een fijne afwisseling tussen de nieuwste plaat en de oudere nummers zoals “Tout et Partout”, “These Paintings Never Dry” en “(How it's going to) End”. Van Dessel neemt de zang en de piano voor zijn rekening maar laat vooral zijn muzikanten schitteren, dat merkte je meteen bij het nummer “K.V.” van hun plaat ‘Tautou’. Waarbij zowel strijkers, drums en de zeemzoete stem van Renée Sys in een prachtig samenspel met de pluimen gaan lopen. Het nummer is een ode aan Kathrine V. Switzer, die in 1967 de marathon van Boston wilde meelopen, een tijd waarin vrouwen nog niet mochten deelnemen. Het inspiratievat van Van Dessel is origineel en onuitputtelijk.
Van de nieuwste plaat werden we verwend met de nummers “Quiet”, “Never Leave My Heart”, “All Gone” en de radiosingle “Axolotl”.
Afsluiten deden we met “The Ever After” en het wondermooie “Priorat”. Het nummer draagt de titel van een complexe, gelaagde wijn, een naam die een perfecte samenvatting is van de song. “Priorat” heeft alles wat een goed nummer moet hebben: spanning, inhoud, opbouw en een heerlijke climax. We werden getrakteerd op een live versie van internationaal niveau met een staande ovatie en een avondlange roes van melancholie als beloning. Toetsenist Brecht Plasschaert en drummer Mattijs Vanderleen gaven elkaar een knipoog en bevestigden wat het publiek al lang wist, deze avond was subliem.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Ha concerts, Gent)
Royal Jake - We zijn misschien niet meteen de meest ambitieuze band, maar het blijft wel belangrijk voor ons om als band te blijven evolueren. Zolang dit blijft gebeuren en we er plezier in blijven hebben, zullen we blijven doorgaan
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn alv 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe schijf uit: Triple Crown Demo. Ooit begonnen als grunge/groovemetalband heeft er ondertussen een verschuiving plaatsgevonden richting de metal/metalcore. Een geluid dat zich voor het eerst openbaarde op de EP Tenacity (2015). In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: Retaliate-The Answer. Die ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen. Ondertussen heeft Royal Jake niet stil gezeten. Op 2 december komt een nieuwe plaat op de markt ‘Chronicles of a Divided Species - Pt.’ Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Pete, en polsten we ook naar de toekomstplannen.
Jullie zijn (als ik het niet mis heb ) bezig sinds 1992 maar brachten pas in 2012 een eerste werk uit. Met de release van ‘'Triple Crown Demo' hebben jullie zeker jullie stempel gedrukt; hoe is het met de band intussen? Wat waren de meest gedenkwaardige momenten, en de minst goede momenten voor de band tot nu toe?
Sinds 1992 bezig is misschien wat kort door de bocht, maar de band met naam ROYAL JAKE is inderdaad in 1992 ontstaan. In volle grunge periode zijn we toen met 4 16-jarige kerels op het idee gekomen om een band te beginnen. Maar daar is uiteindelijk niks uit voorgekomen. Later in 2010 zijn de toenmalige zanger/toetsenist, de toenmalige gitarist en ikzelf (toen ook al bassist) op het idee gekomen om ROYAL JAKE terug leven in te blazen. Al snel kwam Kjell de band vervoegen op drums en werd die eerste demo (Triple Crown Demo) opgenomen. Maar het is uiteindelijk pas toen Arjen de gitaar overnam in 2015 dat ROYAL JAKE iets in de richting van ‘metalcore’ ging spelen en dat de vocals klinken zoals ze nu klinken. Sindsdien is de band blijven evolueren. Tijs is er later bijgekomen als 2e gitarist omdat we onze muziek wat meer diepte wouden geven. Het is vooral fijn dat de band blijft groeien. Als we het dan over gedenkwaardige momenten moeten hebben dan denk ik vooral aan een aantal shows die voor geweldige herinneringen hebben gezorgd. De verbroedering met een aantal bands waar we mee hebben gespeeld, walls of death, … Ik denk dat dit voor de meeste bands wel zal gelden. Af en toe een zotte show maakt het allemaal dubbel en dik waard. Echt mindere momenten hebben we als band nog niet meegemaakt denk ik. Iets wat we misschien niet meer zullen doen is ons laten verleiden om deel te nemen aan een wedstrijd. Geen oordeel t.o.v. bands die dit wel doen, maar wij laten het liever passeren. Ten eerste omdat we het verkeerd vinden om bands ‘tegen’ elkaar te laten spelen en ook omdat het vaak aankomt op ‘ons kent ons’.
Ik heb me trouwens altijd afgevraagd waarom het zo lang heeft geduurd om iets op plaat uit te brengen?
Zoals ik hierboven al liet vallen, is het een lange weg geweest om tot de huidige bezetting te komen. Het heeft dus een tijdje geduurd tot we een bezetting hadden waarmee we iets konden schrijven om opnemen.
Hoe heeft Royal Jake die corona tijden doorstaan, waren die een inspiratie voor het nieuwe werk?
Die corona tijd was niet bepaald makkelijk en nog niet eigenlijk. Zeker gedurende de lockdowns viel onderlinge communicatie bij momenten wat stil. Wij hadden eind 2019 besloten om even geen shows te spelen en ons op de nieuwe release te concentreren. De show met ‘Carry the Weight’ in ‘Antwerp Music City’ was voor ons dus sowieso de laatste geweest tot de release. Ongeacht de pandemie. Maar we hadden uiteraard nooit kunnen denken dat het zo lang zou duren voor we weer het podium op zouden kunnen. Een deel van de nummers was reeds geschreven, maar er moesten ook nog een aantal nummers afgewerkt worden. De invloed die corona hierop heeft gehad is dat het afwerken van die nummers heel langzaam is gegaan. Het gebrek aan perspectief had de drive er wat uitgehaald. We hadden er uiteindelijk ook geen enkel idee van wanneer we de nummer zouden kunnen releasen. Maar kijk het is uiteindelijk dan toch allemaal goed gekomen he. Corona heeft wel voor een bepaalde ondertoon gezorgd die in de teksten van ‘Heaven Days’ en ’T minus 10’ duidelijk aanwezig is. En uiteindelijk is het nog steeds moeilijk omdat er een fameuze inhaalbeweging aan de gang is sinds corona alles had stilgelegd. Er staan letterlijk 100en bands te popelen om shows te spelen. Veel meer dan er weekends en veneus zijn. Niet evident dus om aan nieuwe boekingen te geraken. Hopelijk lukt het wat makkelijker eens de EP gereleaset is…
Ik heb jullie pas in 2016 leren kennen via ‘Retaliate - The Answer ‘ het melodieuze gecombineerd met een dosis adrenaline en emoties. Die confrontatie en je een spiegel voorhouden komt zeker terug op de nieuwe EP van ‘ ik voel dat ik elk heilig huisje wil omver stampen’, maar dat was voordien ook al. Wat is het verschil tussen die eerste releases en de nieuwe EP
Al die elementen die je opnoemt en die je kent van onze vorige EP’s hebben we proberen te behouden, want dat is uiteindelijk wat ‘ROYAL JAKE’ ROYAL JAKE maakt, maar we zijn opzoek gegaan naar een voller geluid. Muzikaal en op vlak van productie hebben de nieuwe songs heel wat meer te bieden dan al wat we voorheen hebben geschreven. Ik ben er van overtuigd dat onze fans de nieuwe songs zullen kunnen smaken, maar ook dat we met de ‘nieuwe sound’ nieuwe luisteraars gaan kunnen overtuigen. Dus ik ben blij je te horen zeggen dat je hetzelfde gevoel hebt bij de nieuwe EP als bij de vorige. Dat betekent voor ons dat, desondanks de nieuwe sound, de nummers nog steeds echte ROYAL JAKE nummers zijn. ‘Mission accomplished’ zou ik zeggen!
‘Chronicles of a Divided Species - Pt.1’ - Enkele inzichten: COADS is een continu evoluerend concept van een zijlijn visie op de mensheid. In dit eerste deel is er een kijk op verdriet, maar ook woede en een altijd prominente vraag 'Waarom?'. Waarom is een individuele visie zo verschillend van wat wordt beschouwd als de betere optie voor de hele soort? Kun je daar wat dieper op ingaan, waar komt de inspiratie vandaan om dit te doen?
Iedereen heeft toch wel zo eens van die momenten waarbij je je afvraagt ‘Waarom doet die dat nu?’ Of ‘Waarom gebeurt dit?’ Los van wat je eigen mening is kan je je vaak vragen stellen bij dingen die wij als mens(heid) doen. Dus als je even vanop de zijlijn naar de mensheid zou kijken kan je hierover onnoemelijk veel verhalen vertellen. Dat zijn de ‘Chronicles of a Divided Species’ en in dit eerste deel komen o.a. over ‘rouwen’, ‘afgunst’ en ‘zelfreflectie’ aanbod.
Er wordt opvallend meer melodie en symfonie aan toegevoegd dat hoor je wel; hoe belangrijk was de inbreng van ‘nieuw bloed’ voor de band?
Het is duidelijk dat Tijs (gitaar), die op COADSpt1 voor het eerst mee heeft geschreven, belangrijk is geweest om tot die nieuwe sound, waar ik het eerder over had, te komen. 2 gitaren gaven ons de mogelijkheden om melodie toe te voegen en toch die brutaliteit te bewaren die de mensen van ons kennen. Kjell (drum) heeft er dan weer voor gezorgd, door de pre-productie volledig uit te werken, dat de nieuwe songs heel vol klinken met inderdaad, zoals je opmerkte, de toevoeging van een aantal symfonieën. Iets wat nieuw is voor ons, maar bijzonder goed werkt vind ik persoonlijk. Maar ook Roelof Klop verdient een pluim voor de mix en de productie die hij heeft afgeleverd. Hij heeft productiewijze nog een aantal dingen toegevoegd waardoor het eindresultaat al onze verwachtingen heeft overtroffen.
Ik hou van de diepgang op deze EP, dat je bij de strot grijpt en een spiegel voorhoudt. Een bewuste keuze? Zit er daar een persoonlijk verhaal achter?
Het is inderdaad een keuze geweest om het op die manier aan te pakken. Het hangt allemaal samen met het concept van de ‘Chronicles of a Divided Species’. Uiteraard zit er altijd iets persoonlijks in de dingen die je maakt. Toch probeer ik dat altijd op zo’n manier te brengen dat de luisteraar er nog altijd een eigen interpretatie aan kan geven.
Er volgt ook ‘chronicles of Divided Species- Pt 2’ - wat is het verschil met het eerste deel?
Er volgen na dit eerste deel nog een aantal delen in het ‘Chronicles of a Divided Species’ verhaal. Het idee om niet meer in albums te denken maar eerder in hoofdstukken van telkens een 5-tal nummers (een EP dus) is er gekomen doordat de manier waarop luisteraars muziek ‘consumeren’ is veranderd. Nieuwe muziek is door de dominante positie van de streamingdiensten vluchtiger geworden. Na een aantal weken verliest een release al snel aandacht. Als je dan je hart en ziel in een concept langspeler hebt gestoken is dat zonde. Daarom hebben we er voor gekozen om een reeks EP ’s uit te brengen binnen 1 concept. Hoeveel delen dat uiteindelijk gaan worden staat nog niet vast, maar een 2e deel komt er sowieso. Het is dus eerder een vervolg verhaal dan dat het delen zijn die t.o.v. elkaar verschillen.
Met metalcore/extreme metal die jullie spelen, is het in ons land niet simpel om ‘door te breken’. Maar jullie klinken toch meer toegankelijk vind ik, dat is positief, klopt dit?
of hoe zie je dat zelf?
Tja, wat is doorbreken he? Wij maken de muziek die we maken omdat we dat graag doen. En hopelijk valt dat bij een aantal mensen in de smaak zodat we met die muziek leuke live shows kunnen spelen. In het verleden is dat alvast goed gelukt. Maar het mag natuurlijk altijd een stapje verder gaan. Voor ons zou ‘doorbreken’ dus kunnen betekenen dat we grotere shows zouden mogen spelen. Dat is inderdaad niet altijd zo simpel. Maar zoals je zelf ook al aanhaalde, denk ik dat de nieuwe nummers een breder publiek kunnen aanspreken. Dus wie weet helpt dat ons om ook live voor een groter publiek te kunnen spelen.
Wat me bij jullie genre wel opvalt is dat daar een jonger publiek op afkomt dan bij ‘doorsnee metal’ klopt dit? , en heb je daar een verklaring voor?
Ik zou het niet weten eerlijk gezegd. Of wij dus een jong publiek hebben kan ik niet echt zeggen. Volgens de statistiek die wij kunnen opvragen bij de streamingdiensten zouden onze luisteraars zich vooral in de groep 28-44 jarigen situeren blijkbaar. Metalcore als genre is natuurlijk ook wel jonger dan de ‘doorsnee metal’. Al vind ik niet dat wij pure metalcore spelen. Misschien dat het oudere metal publiek eerder vasthoudt aan zijn gekende genre of bands en jongere luisteraars eerder openstaan voor nieuwe dingen? Ik denk trouwens dat dit niet enkel binnen het metal genre zo is. Jonge luisteraars luisteren modern en oudere luisteraars houden eerder vast aan de klassiekers. Zou het dat niet eerder kunnen zijn?
Is het in België moeilijker om door te breken dan in andere landen met wat jullie doen? of zie ik dat verkeerd? En heb je daar een verklaring voor
Over dat doorbreken hadden we het net nog. Het is zoals ik al zei niet makkelijk om grotere shows te kunnen spelen in België, maar of dit in andere landen makkelijker zou zijn durf ik niet te zeggen. Het is wel zo dat België een versnipperde metal en hardcore scene heeft. Lokaal krijgen bands dikwijls wel support, maar het is minder evident om die support ook buiten de eigen lokale scene te krijgen. Om nationaal aandacht te krijgen is het nog moeilijker. Toch zijn er al wel wat dingen veranderd. Neem nu Andries Beckers die met STAALHARD op ‘Willy’ elke week ook aandacht geeft aan Belgische bands zoals wij. Da’s toch fantastisch. Ook het ALCATRAZ festival geeft veel Belgische bands een kans om zich aan een groot publiek te tonen. Dit zijn dingen die een aantal jaar terug niet bestonden.
Op twee december komt de nieuwe EP uit, wat zijn je persoonlijke verwachtingen in deze moeizame tijden voor iedereen?
Op de 2 reeds gereleasete singles hebben we vele positieve reacties gekregen. De video voor ‘Defined’ bvb was op 1 maand tijd de beste bekeken video op ons Youtube kanaal. De prachtige video van de hand van cineast Alexander Decommere heeft hier uiteraard ook wel iets mee te maken. Uit de reacties valt op dat we weer een aantal mensen hebben bereikt die voordien nog niet van ROYAL JAKE hadden gehoord. Hopelijk brengt de nieuwe EP onze muziek bij een nog groter publiek.
Wat zijn de verdere plannen?
De plannen zijn vrij simpel. Nog een aantal delen uitbrengen in de ‘Chronicles of a Divided Species’ serie en hopelijk snel weer shows spelen. M.a.w., de plannen zijn er, nu de kansen nog.
Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je wil bereiken als band en muzikant?
We zijn misschien niet meteen de meest ambitieuze band, maar het blijft wel belangrijk voor ons om als band te blijven evolueren. Zolang dit blijft gebeuren en we er plezier in blijven hebben, zullen we blijven doorgaan. Maar als we dan toch iets mogen ambiëren dan is het misschien een spot op een van de grotere zomerfestivals.
Geef hieronder gerust enkele links waar mensen jullie werk kunnen aankopen en zo.
Fysieke exemplaren van de nieuwe EP zullen er niet komen. We spelen wel met het idee om de eerste 2 delen, eens deze er zijn, gebundeld als fysiek exemplaar aan te bieden op CD of LP. ‘Chronicles of a Divided Species-Pt.1’ is dus in eerste instantie enkel te beluisteren via streaming en te downloaden via o.a. BANDCAMP.
Via deze link kom je bij onze social media kanalen en streamingdiensten:
Royal Jake - DistroKid (hyperfollow.com)
Ik wil je bij deze nog hartelijk bedanken voor de fijne babbel en voor de support die je ons, en de Belgische scene in het algemeen, geeft , door interviews als deze te publiceren
Nederlands 
Français 
