Omdat wij tonnen respect hebben voor het fenomeen Dylan, omdat de meester een heuse shitload aan schitterende songs en briljante albums heeft gemaakt tijdens zijn indrukwekkende carrière, omdat het (Lou Reed in gedachten) omwille van zijn gezegende leeftijd van 72 wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we de legende live aan het werk konden zien. Daarom, beste mensen, zijn wij zondag naar Vorst getrokken. Wisten wij veel dat we van een kale reis zouden terugkeren.

Na vanavond vinden wij het toch een beetje eigenaardig dat Dylan steeds verkondigt dat optreden zijn leven is en dat hij er mee zal doorgaan tot op het bittere eind, gewoon omdat dat hetgeen is wat hij het best kan en het liefst doet. Enige vorm van speelplezier viel alleszins niet af te leiden uit zijn apathische houding op het podium, hij gaf een verveelde indruk en werkte zich routinematig doorheen zijn songs, alsof het een verplicht nummertje was.

Bovendien was hij al stipt om 20.00 hr aan de klus begonnen terwijl het publiek nog volop aan het binnenstromen was. Hoe sneller hij er van af was hoe vroeger hij zijn bed in kon, zo leek het wel. Er waren weinig tekenen van emotie of bezieling te bespeuren bij de eens zo bevlogen rasartiest. De gitaar liet hij volledig links liggen en maar sporadisch haalde hij de mondharmonica boven.
Hij nam vrijwel de ganse set plaats achter zijn keyboard en ging af en toe stokstijf voor de microfoon staan.
Ook vocaal zat hij met een hardnekkige kikker in de keel, zijn stem bleek geëvolueerd van die typische nasale en begeesterde reutel naar een eentonige baritongrom waarin nog weinig animo weerklonk. Onsterfelijke songs als “Blowin’ in the Wind” en “Simple twist of Fate” werden ondermeer door die rochelstem de nek omgewrongen. Op de koop toe had hij kennelijk ook nog zijn groep aan banden gelegd, de ongetwijfeld zeer bedreven muzikanten speelden de ganse avond met de handrem op.
Door de sobere opzet van het podium en een zeer povere verlichting viel er visueel weinig te beleven, Dylan was ook letterlijk een schim. Nu, een heuse lichtshow hadden we niet verwacht of gehoopt bij Dylan, hier zou de muziek op zich overtuigend genoeg moeten zijn. Let wel, soms was dit ook zo, maar de begeesterde momenten waren te schaars, toch zeker voor een artiest van dit kaliber. Aangename opflakkeringen in deel één waren het lekker rollende “Duquesne Whistle”, een zinderend “Pay in Blood” en een boeiend “Love Sick” waarmee de ouwe eindelijk op dreef leek te komen. Dan toch, dachten we, maar onze vernieuwde hoop werd algauw terug in de kiem gesmoord toen Bob doodleuk een pauze aankondigde. Pauzes worden wel vaker ingelast bij dergelijke oudjes, maar het blijven dooddoeners voor ieder concert.
Na de koffie (bij dergelijke concerten lijkt een koffiepauze ons meer toepasselijk dan een stormloop op de biertoog, Dylan is al lang geen rock’n’roll meer) waren er enkele bekoorlijke momenten met “Forgetful Heart” en “Scarlet Town”, mooie ballads waarin plots wel een krop emotie kwam bovendrijven. Ook de onvervalste blues “Early Roman Kings” was nog een hartverwarmend hoogtepunt, maar dat was het dan zo een beetje. Het viel ons trouwens op dat Dylan op zijn scherpst klonk in zijn meest recente songs uit ‘Tempest’, een album dat wij nochtans geen hoogvlieger vonden. Het waren dan ook de enige songs die er live beter uitkwamen dan hun studioversie. Over de rest konden we kort zijn : de plaat is beter.

Dylan liet zijn publiek achter met een zweem van vertwijfeling en we merkten in de wandelgangen dan ook weinig enthousiaste reacties op. Doch niemand durfde het echt aan om zich helemaal negatief uit te drukken. De verbouwereerde fans hadden het hier immers over de ontzagwekkende Bob Dylan, en die zou wel eens vanachter hun schouder kunnen meeluisteren om hen vervolgens een genadeloos nekschot toe te dienen. Sommigen vonden het jammer dat Dylan zijn bekendste songs in de kast liet. Daar hadden wij dan weer geen probleem mee, het maakte ons niet uit wat hij speelde (excellente songs genoeg), als hij er maar genoeg geestdrift en passie in zou leggen. Maar daar wrong nu juist het schoentje vanavond, er zat te weinig ziel of begeestering in, het was allemaal een beetje vlak, we zouden zelfs voorzichtig het woord saai in de mond durven nemen.

Geen goed rapport dus, en zeker niet voor iemand die de naam Dylan draagt. Pensioen is een optie.

Organisatie: Gracia Live

Na al die jaren komt Pearl Jam al lang niet meer verrassend uit de hoek, maar dat is ook hun betrachting niet. De band heeft altijd al garant gestaan voor solide rock en heeft steevast degelijke tot ijzersterke albums afgeleverd waarop stevige rockers worden afgewisseld met behaaglijke ballads die telkens gespaard bleven van overdreven sentiment.
Pearl Jam maakt het soort muziek waarvoor de term ‘tijdloos’ werd uitgevonden, het is een band die stadions vult zonder stadionrock te maken, een rockband pur sang die geen explosies, gigantische videowalls of overstelpende lichtshows nodig heeft om een publiek voor zich te winnen. Eenvoud, efficiëntie en een rock’n’roll hart op de juiste plaats, dat vat de groep kernachtig samen. ‘Lightning Bolt’ is daar alweer een mooie weerslag van.
We mogen dan ook spreken van een coherente Pearl Jam plaat waarbij we de term Pearl Jam als een kwaliteitslabel mogen aanschouwen. Klassiekers van het kaliber ‘Alive’ of ‘Black’ vinden we misschien niet terug, maar opvulling evenmin. Er zit flink wat vaart achter gevatte rockers als “Getaway”, “My father’s son” en vooral het furieuze “Mind your manners”, dat een prompte en nog steeds kwade Eddie Vedder verraadt.
De gloeiende rocksongs hebben duidelijk postgevat in de voorste gelederen, daarachter wordt plaatsgemaakt voor meer mijmerende tracks. Vedder legt zijn zieltje bloot in fluwelen songs als “Sirens” en “Yellow Moon”, rockballads waar Pearl Jam altijd mee wegkomt zonder liters stroop te moeten aanvoeren.   
Het enige waar we wat moeite mee hebben is de hoes. Daar waar Pearl Jam op de voorganger ‘Backspacer’ nog uitpakte met bijzonder fijn artwork, komen ze nu aanzetten met een spuuglelijk bliksemlogo. Maar goed, naar een hoes luister je niet.

Het voordeel van instrumentale post-metal is dat je geen schreeuwerige zanger hebt die de zware gitaren, de forse riffs en de gelaagde songstructuren komt verstoren met ergerlijke grunts of misplaatst metal gegrom. Natuurlijk moet de muziek op zich dan wel sterk en potig genoeg zijn om er een ganse plaat de spanning en de drive te kunnen inhouden. Een opgave waar Pelican wederom met verve in geslaagd is.
Tussen de loden riffs in wordt er voldoende ademruimte gehouden voor fijngevoelige soundscapes. ‘Forever Becoming’ is een plaat die tegelijkertijd heavy en sensitief is, gitaren schakelen moeiteloos over van geraffineerd naar heftig en weer terug.
Het is al door meerdere bands gedaan, maar Pelican lijkt toch één van de meest behendige beoefenaars van het genre. Hun songs, 8 doorwinterde lappen post-metal in dit geval, staan als een huis.

De Gentse Vooruit was behoorlijk volgelopen voor Zappa Plays Zappa, het gezelschap waarmee Dweezil nu al een paar decennia lang de ronduit fenomenale muziek van vaderlief Frank laat verder leven.
Meer dan de helft van de aanwezigen waren uiteraard de gebruikelijke Zappa freaks (Zappa heeft geen fans, Zappa heeft freaks!), lui die bij elke noot die aangeslagen wordt meteen weten welke song het is, uit welk album dat komt en wie de muzikanten waren die er op meespeelden. Het soort gasten die, tot groot ongenoegen van hun vrouw, thuis een ganse kamer in beslag hebben genomen met hun Zappa collectie en memorabilia (geen idee hoe het komt, maar Zappatitis is in 99 % van de gevallen een mannelijke aandoening, vrouwen die aan het virus lijden zijn even onvindbaar als kleurlingen op een Vlaams Belang congres).

Een mens kan zich afvragen waarom een briljant gitarist als Dweezil nu al een derde van zijn leven de wereld rondtrekt met enkel en alleen het -weliswaar zeer omvangrijke- repertoire van zijn vader. Wij proberen het u uit te leggen. De geniale Frank Zappa (straks in december 20 jaar dood, en sedert kort een robbertje aan het vechten met nieuwkomer Lou Reed die op zijn zachtst gezegd geen ‘freak’ was) was een meesterlijk songschrijver, een begaafd componist, een wonderbaarlijke humorist, een excellente tekstschrijver en een fenomenaal gitarist. Te veel talenten om in één spermalading door te geven aan zijn nageslacht, zo bleek. De fortuinlijke Dweezil heeft het gitaartalent meegekregen, en dat is al heel wat. Aan goede songs schrijven heeft hij een broertje dood. Waarom zou hij ook, als er gewoon een immense berg uitmuntend songmateriaal in zijn erfeniskast ligt. Om de royalty’s hoeft hij zich geen zorgen te maken, hoe meer platen uit de onmetelijke backcatalogue van Frank worden verkocht, hoe beter Dweezil er van wordt.

Voor de laatste tournee had Dweezil zich, samen met zijn uitstekende muzikanten, verdiept in ‘Roxy & Elsewhere’, één van de zovele vijfsterren platen van vader. Bij wijze van opwarming koos men eerst nog voor het instrumentale “The Gumbo Variations” uit het superbe ‘Hot Rats’, dit om snel even aan te tonen welke bedreven muzikanten hier op het podium stonden. Zowaar geen prutsers, zeg ik u. Een glansrol was hier weggelegd voor de geweldige saxofoniste Sheila Gonzalez, en Dweezil toverde al bij wijze van inleiding een eerste indrukwekkende solo uit zijn mouw.
Vervolgens  was de integrale vertolking van ‘Roxy & Elsewhere’ nagenoeg perfect, de muzikanten haalden stuk voor stuk ongekende hoogtes en ook de humor van de plaat werd vakkundig en lichtjes theatraal meegegeven (“Dummy Up” en “Cheepnis”).
‘Roxy & Elsewhere’ bevat wel meerdere moeilijke en ingewikkelde passages (welke Zappa plaat eigenlijk niet ?), de band wist hier knap raad mee en maakte het geheel uiterst vermakelijk en verteerbaar. “Echidna’s Arf of you” en “Don’t you ever was thing” liepen over van muzikale virtuositeit en Dweezil’s gitaarvernuft kwam wondermooi naar boven in het overheerlijke “Son of Orange County” en in het schitterende “More trouble everyday”. Om de plaat op jolige manier af te sluiten mocht in het behoorlijk geschifte “Be-Bop Tango (of the old Jazzman’s church)”  het publiek bij wijze van enkele knotsgekke danspasjes even deelnemen in de zotte Zappa capriolen.

Na een korte pauze was het tijd om vooral de virtuositeit van gitarist Dweezil nog wat meer in de verf te zetten. Hij soleerde met de genialiteit van de meester zelve in een betoverend “The torture never stops”, een bewogen “Florentine Pogen” en een prettig gestoord “I come from nowhere”. Als u geen liefhebber bent van virtuoze en lange gitaarsolo’s, dan zat u hier serieus uw tijd te verdoen. Als u zelf gitarist bent, dan ging u met een joekel van een minderwaardigheidscomplex naar huis (zo ook mijn jonge neef die tot voor vanavond nog dacht dat hij een aardig potje gitaar kon spelen).
De ganse band was, volledig overmand door die typische Zappa gekte, bijzonder goed op dreef in “Teen age wind”, “Teenage Prostitute” en “Wonderful Wino” (met een briesende roadie als overtuigende guest vocalist). En dan hebben we het nog niet over het werkelijk memorabele ‘Sheik Yerbouti’-  tweeluik dat de band in petto had met het razend knappe en buitengewoon geestige “Flakes” (waarin Sheila Gonzalez op bijzonder amusante wijze de fijne Dylan persiflage voor zich nam) en het gutsende “Broken hearts are for assholes”.
Omdat Zappa freaks er maar nooit genoeg van krijgen trakteerde Dweezil ons na ruim twee en een half uur hoogstaand amusement op nog twee absolute klassiekers. De band ging een laatste keer voluit op “Cosmik Debris” en de onvermijdelijke eeuwige rocker met die onsterfelijke gitaariff  “Muffin Man” als kers op de taart.

Dit was alweer een volle avond (drie uur, alstublief) puur Zappa vertier. De hemel voor de freaks, maar hier zou eigenlijk iedere muziekliefhebber moeten van snoepen. Onze vierde ontmoeting met Zappa Plays Zappa (the real thing hebben we gelukkig ook twee keer mogen meemaken), maar zeker niet onze laatste.
We kijken al vol verwachting uit naar de volgende ZPZ passage. En naar de setlist, natuurlijk.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4284
Organisatie: Democrazy, Gent

Palma Violets
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel

Een verrassende matige opkomst voor wat toch één van de meest energieke nieuwe bands van het moment is, we zitten hier duidelijk niet in de UK.

Support act The Growlers speelden Californische feelgood retro surf pop met een luizig kantje, ergens tussen Allah-Las en The Sadies in. Klonk allemaal best aardig maar hun liedjes waren iets te veel onderling inwisselbaar om te kunnen blijven boeien.

Tijd voor alweer een Britse revelatie. Een goeie deze keer, in het kielzog van Arctic Monkeys en Vaccines.
Ja, Palma Violets bedienden zich van die typische Britse arrogantie, maar hun attitude zat de spontaniteit niet in de weg, integendeel, de band produceerde een intensiteit die we sedert The Libertines niet meer meegemaakt hebben. Jong onstuimig geweld, met kernachtige songs die recht op hun doel afgaan. Een ontketende bassist Chilli Jesson wist van meet af aan het publiek op te hitsen, frontman en gitarist Samuel Fryar ging mee frontaal in de aanval. Peter Mayhew bekeek het van achter zijn keyboard allemaal een beetje van op afstand en liet de wilde uitspattingen volledig aan zijn uitgelaten collega’s over, maar zijn frisse orgeldeuntjes bleken wel degelijk bepalend voor de onbevangen sound van dit dynamische gezelschap. Palma Violets kon terugvallen op een pak splinterbommen van songs die in vol ornaat staan te blinken op hun verfrissende debuutplaat ‘180’.
De live uitvoering van quasi het volledige album bevestigde de stevige live reputatie die Palma Violets tot op heden al hadden verworven, daar is geen jota van overdreven. Het vuur sloeg aan met een jachtig “Rattlesnake Highway” en werd een klein uurtje later gedoofd na de punk opdonder “Invasion of the Tribbles”. Tussendoor een pak knetterende explosies meegemaakt met o.a publiekslieveling “Best of Friends” en “Johnny Bagga’ Donuts”. Met de dartele meezinger “14” ging het even de melodieuze kant op en ook dat was uiterst genietbaar.
De band gaf amper een klein uurtje van jetje op het podium van de AB. Juist daarom was deze set zo geweldig, het deed ons meteen terugdenken aan andere legendarische ultrakorte maar onbegrensd bruisende sets van prille Strokes en (daar zijn ze weer) Libertines. Dergelijke primitieve en onbesuisde sets van jonge bandjes in volle opmars zullen altijd onze meest dierbare concertervaringen blijven, daar kan geen Sportpaleis tegenop.

Palma Violets in de AB is voorgoed bijgezet in onze hall of fame van onvergetelijke concertjes.

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Russian Circles - Chelsea Wolfe – Spannende dubbelaffiche
Russian Circles - Chelsea Wolfe 
Vooruit
Gent


Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.

De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of  -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.

De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247

Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246

Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent

Chelsea Wolfe – Russian Circles – Spannende dubbelaffiche
Chelsea Wolfe – Russian Circles
Vooruit
Gent

Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.

De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of  -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.

De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247

Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246

Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent

65Daysofstatic is altijd al een buitenbeentje geweest in de wereld van de postrock omdat de groepsleden steeds een fikse dosis elektronica in hun sound hebben verwerkt en zo een milde vorm van dansbaarheid hebben geïntroduceerd in een op zich eerder eng genre. Op ‘Wild Light’ heeft de band die benadering nog wat gepreciseerd en is het perfecte evenwicht gevonden tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. Nergens klinkt dit gekunsteld, integendeel, dit resulteert in een geïnspireerde vorm van postrock waartoe nog maar weinig collega’s gekomen zijn. Het geluid ontspoort niet in dichtgemetselde geluidsbrijen en er zitten verrassende wendingen en spitsvondigheden in de gevarieerde tracks.
Dit is een avontuurlijke en begeesterende plaat waarop 65Daysofstatic als het ware het genre en zichzelf heeft heruitgevonden.

Omwille van hartproblemen moest de legendarische Lemmy eerder dit jaar rust nemen en een reeks concerten noodgedwongen afzeggen, waaronder ook dat op de Lokerse Feesten. Maar onkruid vergaat niet, en Lemmy al zeker niet.
Motörhead slaat terug met een nieuwe plaat die klinkt als quasi al hun andere, en dat is in hun geval goed nieuws. Er zit geen sleet op de simpele en onwrikbare formule van straight-in-your-face hard rock waarvan de iconische band zich al jaren bedient.
Motörhead geeft volle gas en ‘Aftershock’ bulkt van de vuile temporockers die voortgestuwd worden door de rauwe strot van Lemmy. Koplopers zijn het razendsnelle “End of Time”, de beestige rocker “Do you believe”, de ranzige sleper “Silence when you speak to me”, de loeiharde opdonder “Queen of the Damned” en de verpletterende kruisraket “Paralyzed” die hoogst explosief de plaat afsluit.
Toch ook een paar rustpuntjes opgemerkt, de knappe en vettige blues “Lost Woman Blues” en “Dust and glass”, zowaar een ballad.
Voor de rest is dit Motörhead zoals ze moeten klinken. Rauw, hard, goor, vet en rechtdoor.
Op 11/11 in de Brielpoort te Deinze. Uitgerekend op Wapenstilstand zal Motörhead de Brielpoort omver knallen.