Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.
De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.
De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Horisont – Scorpion Child
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Het nakende zomeruur verplichte ons de klok een uur vooruit te draaien, maar wij hebben die van ons koppig 40 jaar teruggedraaid, naar de hoogdagen van Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin.
We mochten ons verheugen op een avondje pure onversneden old-school hard-rock en hebben er met volle teugen van genoten.
Het Zweedse langharig tuig van Horisont mag dan al een vrij jonge band zijn, hun sound is dat hoegenaamd niet. Die grijpt eerder schaamteloos terug naar de seventies prog rock van Uriah Heep en hardere Jethro Tull in combinatie met prille Judas Priest en Iron Maiden. Zanger Axel Soderberg (t-shirtje van Bob Seger en jeans vestje met zo een ouderwets plakkaat van Status Quo op de rug genaaid, waar heeft u dat het laatst nog gezien?) klimt vaak erg hoog en een duo leadgitaristen is niet zuinig met een arsenaal aan flitsende solo’s. Natuurlijk klinkt het allemaal wel wat cliché, kan ook niet anders, maar die gasten zijn er wel erg bedreven in en hebben bovendien een pak vlijmscherpe songs in de aanbieding.
Scorpion Child is ook zo een band die flirt met het kitscherige van de 70’s hardrock en ergens balanceert op de grens tussen gimmick en ernst, maar in iets mindere mate dan pakweg Airbourne en The Darkness, bands waarbij men zich luidop mag afvragen of het om een grap gaat of niet.
Het gimmick gehalte wordt bij het Texaanse Scorpion Child namelijk fel aangedikt door frontman Aryn Jonathan Black die de aandacht het ganse optreden door naar zich toezuigt. Het is een charismatische entertainer die met zijn bijna karikaturaal rock’n’roll imago ons een beetje doet denken aan acteur, komediant en fulltime seks-symbool Russell Brand, u weet wel, de flamboyante acteur die vooral befaamd is omwille van zijn banale rolletjes waar tienermeisjes massaal voor in zwijm vallen maar die niet bepaald een te vrezen oscar-kandidaat is.
Qua looks en charisma neigt de zanger wat naar Brand, maar Aryn Jonathan Black is een echte rocker, geen poseur, hij meent wat hij doet en hij doet dat met volle overgave, présence en - waarom ook niet- een beetje theater. Hij heeft een verdomd indrukwekkend vocaal bereik, met een stem die vaak epische proporties aanneemt en zich perfect leent voor dit soort muziek. Hard-rock anthems als “Kings Highway” en “Polygon Of Eyes” , twee van de sterkste songs, worden door Black naar hogere sferen gebracht, het zijn songs die schreeuwen om grote zalen of arena’s.
Alle tracks baden trouwens in die wat uitvergrote seventies sfeer, zo is “Liquor” een immens vette knipoog naar Led Zeppelin en wordt er elders nadrukkelijk teruggegrepen naar de hoogdagen van Deep Purple, Thin Lizzy, Rainbow en Uriah Heep.
Maar de sound, de songs en de riffs zijn sterk genoeg om Scorpion Child niet als gimmick te laten verder leven, wel als een beloftevolle nieuwe band die de waarden van de old school hard-rock hoog in het vaandel draagt. Bovendien wordt met hun overtuigende set van amper een uur in de sympathieke en compacte AB Club (al dromen ze gegarandeerd van grotere zalen en stadions) het genre danig opgefrist en ontdaan van overbodige en ellenlange drum- of gitaarsolo’s.
Hun voorvaders in het genre zouden in dergelijke tijdsspanne met moeite drie nummers bij mekaar gespeeld hebben. Dat is nu even anders, met dank aan Scorpion Child.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jackson-firebird-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horisont-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-28-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eagulls had al eerder de neus aan het venster gestoken met een gedreven debuut EP’tje met een vijftal driftige post-punk songs. Het titelloze full album is een geslaagd vervolg daarop. Eagulls delft gretig in de grondvesten van de punk en de post-punk en stoot daarbij op bij The Clash, PIL, Joy Division, Killing Joke en een ontspoorde Cure.
De jongens uit Leeds weten hun gezonde invloeden om te zetten in 10 potige en rusteloze post-punk songs die gedragen worden door angstige gitaren die vaak in duistere echo’s zijn ondergedompeld. Ze bezondigen zich nergens aan overdaad, er zit een gespannen drive in dit plaatje die de ganse tijd wordt aangehouden.
Over het kanaal wordt er nogal wat buzz gemaakt rond dit groepje, maar deze kerels zijn het meer dan waard.
Samen met al even fervente bands als Beastmilk, Ice Age, Merchandise, Holograms en Solids kunnen we hier stilaan van een indrukwekkende post-punk revival beginnen spreken.
Dit Canadese duo smeedt hier op hun debuut een smerige soort fuzzy punk die is opgerezen uit de beginselen van Dinosaur Jr., Sonic Youth en een lo-fi versie van And You Know Us By The Trail Of Dead.
‘Blame Confusion’ klinkt heftig, furieus en gruizig. Het is gedreven en vaak ontspoorde indie-rock die we dezer dagen ook horen bij bands als Cloud Nothings, Traams en Parquet Courts.
Het duo gaat de ganse tijd fel en snedig door met ferme lappen rockgruis als “Off White” (Trail of Dead is in de buurt), “Blame Confusion” , “Cold Hands” en het driftige “Not Complaining”, een punksneer van amper twee minuutjes. Enkel op eind kan even naar adem gehapt worden met “Terminal”, een halve ballad laat ons zeggen, maar toch nog altijd met de gitaar op scheurstand.
Solids is te ontdekken op Les Nuits Botaniques op 22/05, ze delen er de affiche met de vuige retrorockers van Royal Blood en de duistere garagerockers van The Amazing Snakeheads, allemaal gespuis uit de donkerste kelders van de rock’n’roll.
Laat ons stellen dat de albumtitel op zijn zachtst uitgedrukt een beetje misleidend is. ‘Say Yes To Love’ is niet bepaald een ode aan de liefde maar een brok striemende noise punk die uw oren er genadeloos afblaast, uw maag ondersteboven keert en uw brein doorboort met een op hol geslagen nagelpistool. De songs van deze explosieve New Yorkers worden er door de razende frontdame Meredith Graves uitgekotst met een ongecontroleerde passie en vernielingsdrang. Graves komt ons voor als het vrouwelijke equivalent van Henry Rollins ten tijde van de eerste Black Flag platen, het soort dame die scheermesjes eet als ontbijt en die zonder schroom uw kop in een kokende frituurketel ramt als je haar te veel lastig valt.
Zoek het ergens in de richting van van Bikini Kill of Be Your Own Pet, maar voeg er gerust nog wat decibels aan toe, want dit hier gaat ijzingwekkend hard. Ook Sonic Youth lijkt ons een aanvaardbare referentie, maar dan wel de meest snerende hardcore punkversie ervan.
Dit is een brutale plaat die meer ontspoort dan ze rechtdoor gaat, een bloeddorstig monster die niet alleen blaft maar ook nog eens tot op het bot doorbijt, een terreurplaat die een gepantserde tank dwars doorzeeft.
Het moedige lid die dit perfect pussy wil betreden komt er gegarandeerd zwaar gehavend uit. Nadat u deze ‘Say Yes To Love‘ ondergaan heeft kan u misschien een eigen bandje beginnen, Damaged Dick.
‘Lost in the Dream’ is een opmerkelijk rustige en vloeiende plaat die mijlenver weg staat van de indierock van het debuut ‘Wagonwheel Blues’ waarop The Velvet Underground en Sonic Youth nog de grote voorbeelden waren. Nu Kurt Vile definitief andere succesvolle oorden heeft opgezocht, is Adam Granduciel des te meer de drijvende kracht achter The War On Drugs. Op dit album eert hij de klassieke patronen van de Americana en evenaart hij het songwritersschap van grootheden als Bob Dylan en Mark Knopfler. Granduciel weet zich met een collectie dromerige en vaak bloedmooie songs ver verwijderd te houden van de schmerz en de pathos. De songs zijn doortastend, boeiend en ademen rust uit, het zijn fluwelen pareltjes die als een fris beekje door het landschap kabbelen. We horen een geïnspireerde Dylan, een begeesterde Tom Petty en een ingetogen Bruce Springsteen.
Zo lijkt de titelsong iets wat geboren is uit een samenwerking van Springsteen en Dylan in een zeer creatieve bui, neigt Granduciel’s gitaar in “An ocean in between the waves” naar Mark Knopfler in betere dagen en voelen we in “Eyes to the wind” een aangenaam Mike Scott briesje waaien.
De referenties die we hier aanhalen zijn niet van de minste en we durven er gerust nog aan toevoegen dat de heren Dylan, Petty, Knopfler, Springsteen en Scott in jaren zo geen knappe plaat gemaakt hebben als deze ‘Lost in the Dream’. En, sorry voor Kurt Vile, maar ook het alom bejubelde ‘Wakin on a pretty daze’ speelt een klasse lager.
Een plaat om te koesteren. The War On Drugs komt dit stukje diamant voorstellen op 25/05 op Les Nuits Botanique.
Zo een tien jaar geleden maakte Franz Ferdinand deel uit van een nieuwe lichting verfrissende Britse bands als Bloc Party, Kaiser Chiefs, Maximo Park en The Futureheads.
Bloc Party heeft een sputterende motor onlangs terug een beetje aan de gang gekregen, Futureheads zijn helaas wat in de vergetelheid geraakt (geen idee waarom, nochtans een levendig bandje), Maximo Park is al een tijdje zijn beste pluimen verloren en heeft nooit dat onvolprezen debuut kunnen evenaren en Kaiser Chiefs hebben zichzelf genekt met onder meer een overdaad aan Werchter passages terwijl daar niet echt betere platen van kwamen.
Franz Ferdinand daarentegen lijkt de enige band van die generatie die op vandaag nog de opwinding van weleer kan teweegbrengen. De Schotten hebben de laatste jaren ook niet echt de deuren van de grote zalen en festivals platgelopen, waardoor het goed aanvoelde om ze eindelijk nog eens in onze richting te zien afdrijven. Bovendien heeft de band nog maar 4 plaatjes uit en, ook al zijn de laatste twee niet van hetzelfde kaliber van hun verfrissend debuut, er staan voldoende hitgevoelige punters van songs op om er telkenmale een uitbundig feestje van te maken, zo ook in Vorst Nationaal.
Hun nieuwste album ‘Right thoughts, Right words, Right action’ heeft ook weer zo enkele bommetjes in de aanbieding, zo mochten we bij de kwieke opener “Bullet” al meteen onze feestneus opzetten om die de rest van de avond niet meer te verwijderen. Bij “The Dark of the Matinee” ging ook ons hoedje op en bij een uiterst opwindend “Tell her tonight” haalden we al meteen alle toeters en blazers boven. Nog maar drie nummers ver en Franz Ferdinand had al het kot op zijn kop gezet, faut le faire.
Franz Ferdinand bleek meer dan ooit een band die voluit voor de fun en de positieve vibes ging. Ze hoefden niet zo nodig een portie Britse arrogantie aan de dag te leggen. Het zijn immers Schotten, een nors imago is daar niet nodig om platen te verkopen, als ze hun volk maar kunnen plezieren.
De hits, en dat waren er nogal wat, volgden elkaar op met een ongelooflijke schwung en dito goesting, “Evil Eye”, “Do you want to” en “Walk Away” stemden ons bijzonder vrolijk. Met de aanstekelijke dansmuziek van “Can’t stop feeling” en “No you girls” werd ook nog eens de discometer naar rechts gedraaid en kreeg de kriebelmicrobe in onze broek de vrije loop. En het werd nog lustiger en straffer toen alles nog eens in crescendo ging met “Michael”, een uitzinnig “Take me out”, “Love Illuminaton” en een werkelijk zinderend “This Fire” dat zijn naam alle eer aandeed en Vorst helemaal in lichtelaaie zette (‘This fire is out of control, we’re gonna burn this city, burn this city…’, zong Kapranos samen met een uitgelaten publiek, had je ons een aansteker gegeven, we hadden het nog gedaan ook). De hete funk van “Ulysses” mocht voorlopig de party afsluiten maar hier moest en zou gebist worden.
De bisronde was er wederom pal op met de krasse meezinger “Right thoughts, right words, right action”, de withete punk van “Evil and a heathen” en de okselfrisse funk van “Outsiders”.
Een betere afsluiter dan het hartige “Goodbye lovers and friends” kon men niet bedenken, Franz Ferdinand stak nog voor een laatste keer Vorst Nationaal in zijn binnenzak en was zelf ook onder de indruk van zoveel enthousiasme van een uitermate opgetogen publiek.
Opnieuw te bewonderen op Rock Werchter, ook dat wordt gegarandeerd een geweldig feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/franz-ferdinand-07-03-2014/
Organisatie : Live Nation
Op ‘REV’ is The Reverend Horton Heat eindelijk terug in bloedvorm. De band klinkt zoals we die het liefst hebben, gezwind, spits, krachtig, snel, met een hoog fungehalte en gebeten door het rock’n’roll beestje.
Jim Heath’s gitaar knalt als vanouds in spetterende psycho- en rockabillysongs, zijn flitsende solo’s vliegen door de lucht als bij Brian Setzer in betere dagen. Health leeft zich volop uit in sfeervolle snelle intrumentals als “Victory Lap” en “Zombie Dumb”, gaat de punkabilly toer op met “Schizoid”, transformeert zich in een volwaardige jonge Elvis in “My Hat” en doet een gooi naar allerhande snelheidsrecords in “Smell of Gasoline”, “Never gonna stop it” en “Let me teach you how to eat”. De gutsende contrabassen van Jimbo Wallace en roffelende rockabilly-drums van Scott Churilla volgen hem overal met schwung op zijn haastige pad.
Er zit weer volop vaart in The Heat, het was verdomd een tijdje geleden dat het flitsende rock’n’roll combo nog eens zo goed op dreef was. ‘REV’ barst van dynamische up-tempo rockers die wederom met zijn allen gaan over wulpse meiden, blitse auto’s, zombies en de geneugten des levens. Dat is net de reden waarom wij altijd van The Reverend Horton Heat gehouden hebben. Niks nieuws, natuurlijk niet, waarom zouden ze? Gewoon wat extra fixing-gel in die vetkuif en vooruit met de geit!
Scorpion Child grijpt met dit debuut schaamteloos terug naar de hoogdagen van Led Zeppelin en Deep Purple en doet daar enorm zijn voordeel mee. Dit is nog eens een groepje die de goeie ouwe hardrock formule met brio hanteert : gitaren die om de haverklap gierende solo’s en robuuste riffs uitspuwen, een zanger die noten op kathedraalhoogte nastreeft, bonkende drums die geregeld de orde komen verstoren en een gutsend retro keyboard die zich af en toe in de debatten tracht te mengen. Meer retro kan u het zich dezer dagen niet voorstellen, zelfs de groepsfoto’s zien er uit alsof ze veertig jaar geleden zijn gemaakt.
Dit alles uit zich in een stel stevige en potige hard-rocksongs die wel eens moeite hebben om de clichés van het genre te omzeilen, maar die sterk genoeg zijn om er een kanonskogel van een album uit te smeden. Na een paar stomende volbloed rocksongs als “Kings Highway” en “Polygon of Eyes” vinden we natuurlijk ook de obligate rockballads terug, hier heten die dingen “Antioch” en “Red Blood”, maar Scorpion Child weet het slijmbalgehalte daarbij tot een minimum te beperken.
Laat u ook niet misleiden door de Scorpion in de groepsnaam, de band heeft hoegenaamd niks te maken met het Duitse poedelcombo Scorpions wiens geföhnde hardrock nog het best gedijt in hondenkapsalons.
Zoals gezegd staat Scorpion Child op 28/03 in de AB Club, met het hier al eerder vermelde Zweedse langharig tuig van Horisont in het voorprogramma. U heeft nog ongeveer een maand tijd om uw haar te laten groeien.
Een dik half jaar geleden waren wij nog uiterst positief over ‘Clarietta’, het debuutalbum van Charlie Boyer & The Voyeurs. Voorzichtig durfden wij deze talentvolle band vergelijken met jonge Strokes en Televison.
Helaas klonk de band live nog niet zo overtuigend. Het vijftal zat zowel qua sound als qua imago in een retro badje (iets te veel zwart-wit fotootjes bekeken van sixties iconen The Velvet Underground, met uitzondering van de bassist die zich eerder heeft verdiept in een teletubbies fotoboek) maar in de Centrale maakten ze geen onvergetelijke indruk en misten ze duidelijk wat overredingskracht, alsof ze zich zelf afvroegen of ze wel de juiste richting uitgingen. Toch hoorden wij geregeld flarden van talent en scherpe songs, vooral naar het einde van hun setje toe, waardoor wij de jongens het voordeel van de twijfel gaven.
Bij Toy konden we van het omgekeerde gewagen. De plaat ‘Join The Dots’ heeft ons niet echt van onze sokkel geblazen, maar live was het een stuk krachtiger, verbetener en grimmiger. De sfeer die zij beoogden op hun tweede plaat ‘Join The Dots’ bleken ze op het podium pas effectief te kunnen bereiken.
Met verslavende tracks als “Fall out of love” en “Join The Dots” begaf Toy zich met succes in het territorium van Spaceman 3, Ride, The Jesus & Mary Chain, The Warlocks, Spiritualized en zelfs heel even Hawkwind. Dit bleek Toy op zijn sterkst, met songs die op kousenvoeten openden om dan met alle knoppen open in een gutsende Krautrock-finale uit te monden. We zeggen ‘Krautrock’ omdat wij heir meermaals aan Can en Neu! moesten denken. En misschien ook omdat wij ons gewillig lieten bedwelmen door dat aangename retro keyboard die toch wel een prominente rol speelde in hun totaalsound.
Psychedelica, retro, shoegaze en krautrock zijn weer volop in dezer dagen en Toy maakte daar handig gebruik van. De band wist dit alles perfect -en zonder overdaad- te integreren in een bedwelmende sound die op het podium nog veel sterker voor de dag kwam dan op hun platen.
De zoveelste nieuwe hype die van over ket kanaal komt aangevaren, maar wij zijn deze keer ook overtuigd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/toy-05-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Toy + Charlie Boyer & The Voyeurs
Nederlands 
Français 
