A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen - A christmas to remember


‘A christmas to remember’ is een heel interessante show van drie artiesten die ons muzikaal hart verwarmen tijdens deze donkere dagen en ervoor zorgen dat kerstmis je ietwat dichter bij elkaar kan brengen. Ook het kerstcomité van Nokere sprong mee in hun project iedereen een warm hart toe te dragen. Een uitverkocht concert bijgevolg van de handvol optredens die Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen samen geven .
Een goed twee uur durend optreden kregen we van de drie die vier klasse muzikanten rond zich hadden verzameld; de kerstbelletjes rinkelden en de lichtjes van de twee kerstbomen aan de drums fonkelden. Geslaagd zonder meer dus …

Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen staken een show in elkaar, geïnspireerd op de kerst en omgeven van een mooi lichtgevend decor. Een keuze van eigen werk als interessante, soms alternatieve nummers eigen aan deze Xmas periode, van artiesten die hen nauw aan het hart lagen, werden in de spotlight geplaatst en kregen een persoonlijke touch.
De drie artiesten vonden elkaar door de jaren … Deneckere staat in voor materiaal van Little Kim en ze hebben een beetje dezelfde muzikale roots van country/rootsamericana; met streekgenoot Berlaen hebben ze iemand die een ludieke noot voorziet in onvervalst Zults dialect gezongen catchy popsongs. Hij is een muzikale kameleon, eentje die ‘altijd blijv’t goan’; ‘’t Gesproken dagblad’ is al z’n vijfde soloplaat, die met “Olles hé zijne limiet”, naast talrijke andere boeiende singles als “Oe ver’est nog?”, “Ier in de midd’n”, zich terecht een plaatsje toe eigenen op radio 1.
Bruno Deneckere, op z’n beurt, maakte mee de Gentse scene in de late eighties-early nineties, met de Pink Flowers en legde zich toe op sing/songwriting en rootsamericana; zijn werk en muziek heeft een belangvolle invloed op het werk van Little Kim, ook al zo’n muzikaal duizendpootje binnen onze Belgische scene, met haar talrijke vocale bijdragen bij o.m. Belcanto, Tavernier en folkmonument Kadril tot de groten; en er is tot slot haar eigen werk als ‘Moederland’ (met een knipoog naar Natalie Merchant van 10000 Maniacs) en de binnenkort te verschijnen nieuwe plaat, ‘Ademhalen’, met de onlangs uitgebrachte single ‘Dansen doen we niet’.

Het songmateriaal dat de drie met de band selecteerden was om U tegen te zeggen. Alle drie bieden ze een verfrissende wind en met een goed op elkaar ingespeelde band, kon in deze donkere dagen en harde tijden de harten meer met elkaar worden versmolten en worden de mensen wat dichter bij elkaar gebracht, onder het toeziend oog van de patroonheiligen H Barbara en H Ursmarus van Nokere.
De organisatie, ‘t kerstcomité Nokere, kon uitermate tevreden terugblikken, want deze ‘Xmas to remember’ was in een mum van tijd uitverkocht. Geslaagd zonder meer dus …
Het ijs met het publiek werd meteen gebroken door Berlaen met het lichtjes heupwiegende “We zorg’n altijd goe veur mekoar”; Het houtvuur knetterde op zo’n nummer.
Deneckere stond als een jongere Neil Young op het podium, met z’n meer country gerelateerd materiaal (check maar eens ‘Old ways’ van opa Neil), hoed op en met meer nasale vocals. “Rocking right too” was muzikaal een andere uitvalsbasis dan van Berlaen, doorleefd materiaal hier, gedrenkt in akoestisch/elektrische gitaar, steelpedal, pianotunes en 70s hammond .
En dan onze Little Kim , een beetje onze Nederlandstalige Emmylou Harris (één van haar iconen trouwens), kwam aandraven met de eerste Xmas song, “Little drummer boy”, het gekendst van Bing Crosby, maar eigenlijk een compositie van Katherine Davis tijdens WO II. Hier onderstreepte ze meteen haar zangtalent van zalvende, dromerige, hemelse vocals, waarbij ze hoog kon uithalen.
Deze muzikale familie samen, loodste ons doorheen hun eigen materiaal als interessante, smaakvolle bewerkingen van (minder) gekende, opgestofte kerstnummers.
De sneeuwvlokken dwarrelden letterlijk neer in de kerk op “Snowflake” onder de prachtige samenzang van Little Kim en Bruno, het klonk als een rootspop-bereide ‘snowywhite’ door piano/keys/steelpedal. Een even sterke samenzang hadden we van Berlaen en Littke Kim op “Gij & ik”, een intiem, pakkend, gevoelig nummer, een countryballad, spaarzaam begeleid van hun idolen Willie Nelson en Emmylou Harris.
Apart gaven ze de gekozen nummers een eigen insteek. Little Kim met Joni Mitchell’s “River”, ingenomen vrouwelijke sing/songwriting op z’n best, “Tombe la neige” van Adamo in rootsstijl of Lieven Taverniers “Eerste sneeuw”, vertaald in het Frans als ‘La première neige”, waarbij ze zich vocaal profileerde als een Dani Klein van Vaya Con Dios. Het nummer werd mooi uitgediept en de instrumentatie kreeg hier voldoende ademruimte, zeker de hammond; een warme, sfeervolle aanpak.
Bruno vervolgens solliciteerde voor een Duyster aanpak, met John Prine’s “Everything is cool” en “Such a blue night”, twee die emotievol raakten door het gevoel van alleen-zijn, eenzaamheid en verlatingsgevoel.
Mooie zangpartijen evenzeer hoorden we op het sterk weg mijmerende “Winterstil” (van Lieven- Kris De Bruyne) en “Lonely this Xmas” (van Mud), vooral gedragen door een diepe baritonzang van Berlaen. We zakten wat dieper weg in onze winterjas. Die eenzame, trieste, pijnlijke liedjes zijn nu net diegene die het meest nazinderen. Het toonde die andere zijde die Xmas met zich kan meedragen. Maar niet te diep getreurd, net op tijd liet het combo optimisme en samenhorigheid van zo’n winterse dagen horen, met name die “Xmas medley” (van “Santa baby”, “Winter wonderland”, “Rockin around the Xmas tree” en “Let it snow”), één van sprankeltjes hoop en samen-zijn.
En soms kan zo’n pittoresk kerkje tot een bruine kroeg omgedoopt worden … Sam Cooke’s “Wonderful world” kreeg een popjazzy tune, “Sergeant Oliver” (van Tom Mank) was een pakkend verhaal over de kerstnacht in WO I, van hoe de vijand voor één nacht je vriend kan zijn.
Het zinloze geweld dat we dagdagelijks zien, laat onze artiesten niet onberoerd en ongemoeid. Liitle Kim zoekt naar ‘verbinding’, ‘connectie’ op haar nummer “Motherland” en Bruno op “The new peacetrain”, eentje die weet op te bouwen, er is het gesoleer van elk instrument en het klinkt stapsgewijs groovy, swingender, dynamischer. De hoopvolle outtro van Lennon’s “happy Xmas, war is over” bracht ons naar de luchtigheid en lichtpunten van de “Formidabele kerstmis” van Xavier De Baere; hier schitterden de lichtjes over Nokere berg, naturel, puur, vol humor gebracht en gespeeld door Berlaen natuurlijk.
Het was de aanzet tot meer ‘push’, enthousiasme; we kregen een levendige, opwindende finale reeks met het rootsrockende “Whats so funny about peace, love en understanding” (Nick Lowe), Berlaens positiviteit op “Altijd blijv’n goan” en Bruno’s “kissing santa claus”.
Tot slot hadden we de samenhorigheid op Whams “Last Xmas”, een elegante uitsmijter in deze ‘wonderful time of the year’, waar intimiteit, gezelligheid, vrede als eenzaamheid en kwetsbaarheid in ieders gedachte is  in deze donkerste dagen.

Songs van goed klinkende, doorleefde americana en het Nederlandstalige lied van eigen en andere interessante bewerkingen van Xmas gerelateerde nummers, werden hier aangekleed in een gepaste outfit van een overtuigende ‘Xmas to remember’.
Hoedanook werd iedereen een fijne kerst met een forse klink en een gezond, gelukkig, muzikaal jaar toegewenst …

Organisatie: Kerstcomité Nokere

Guido Belcanto – Tedere Baldadigheden op z’n best!

Guido Belcanto is één van de boegbeelden van het Vlaamse lied, al zo’n 40 jaar. Het optreden in deze mooie, pittoreske kerk in Zarren, deelgemeente Kortemark, maakte de cirkel van z’n optredens compleet. ‘Tedere Baldadigheden’, de nieuwe plaat die in humor en weemoed, met een lach en een traan, stond centraal, dankbaar uitnodigend tot een kruisteken en ‘te biechte’ gaan.

De koning van het authentieke levenslied weet de terugkerende thema’s van weemoed, tragiek, tristesse en langs de andere kant het losse, de (zelf) relativering , het geluk van de liefde en het leven te verhalen. Hij doet dit in kleurrijke, dagdagelijkse observaties, ervaringen en evoluties van leuke, rakende teksten en troostende woorden, van joie de vivre, pluk-de-dag, tederheid, verwondering en ondeugd. 
Een volstrekt eigen universum heeft hij weten te realiseren; ook die nieuwe ‘Tedere Baldadigheden’ vol gevoelige, tedere, emotievolle en stoute, pikante soms aangebrande en gevaarlijke baldadigheden sieren z’n songwriterstalent. We lieten ons dus gewillig , moeiteloos mee voeren in de artiest en zijn pakkende indringende vocals. Muzikaal kreeg het vorm in pop, chanson, folk, roots en blues.

De charismatische, gelouterde zanger beschikt over een heuse band, ‘Het Broederschap’ met o.m. één van z’n zonen; een arsenaal aan instrumenten zien we op het podium, van akoestische en elektrische gitaren, banjo, contrabas, steelpedal tot keys, viool, accordeon en mondharmonica die de sound een passende outfit bieden. Hij omschrijft hen als volgt ‘dat elke zanger het orkest krijgt en heeft dat hij verdient’!
Vanavond hangt een overvolle kerk aan zijn lippen en boeide hij met z’n wisselend materiaal en z’n aangename, interessante, intrigerende en inspiratievolle tekstvellen; net als een Herman Van Veen, Spinvis uit Nederland en onze eigen Luc De Vos , Stijn Meuris, Frank Vander Linden, Kommil Foo, woordenkunstenaars elk op hun eigen manier.
De recente plaat kwam natuurlijk in de spotlight en hij grossierde gewiekst in z’n rijkelijk gevulde carrière . Hoedanook, hij is een songwriter onder de noemer ‘goede wijn behoeft geen krans’, want z’n platen de laatste twintig jaar overtreffen wel het oudere. Een fenomeen die over een indrukwekkende catalogus beschikt van zo’n driehonderd liedjes en vijftien studioplaten.
We waren getuige van een hartverwarmend intens (kerk)optreden, wat niet alledaags is en die niemand onberoerd liet. Een magische band werd gecreëerd met z’n publiek, en de tedere ‘dankjewels’ werden als bloemetjes rondgestrooid.
Naast de focus op de nieuwe plaat, kregen we materiaal van de laatste twintig jaar als “Op de pechstrook (van het leven)”, een meesterlijk zwierige, swingende, pakkende opener, een rit over het hobbelig parcours dat je rijdt en doormaakt.
Uit het leven gegrepen speelde hij dan “Wat een mooie dag”, integer, sfeervol ingezet door piano/keys, die gaandeweg opbouwde en breder klonk. De song toonde met een dosis humor en zelfrelativering aan, - zoals we de man kennen -,hoe blij we mogen zijn elke dag (vol liefde en tederheid) te leven; de mimiek, de gebaren als een volleerd acteur van onze Guido, sprak boekdelen
Het nieuwe werk hoorden we met het mooie sfeervolle, in accordeon gedrenkt, “De vrouwen die ik nooit heb gekend”. En we werden heen en weer geslingerd in z’n fantasierijke verhalen met sprekende nummers als het broeierige rootsgetinte “Broekjes aan de lijn”, door banjo en de steelpedal slides, of de bluesfolkroots in het depri-verhaal van “(de Wilfried) De zuchter” (in het leven)”.
Het onderstreept mans songwriterschap, zangtalent en z’n meesterlijke band, die muzikaal ideaal inspelen op z’n tekstuele en vocale capriolen.

Verdomd, hij heeft enkele goede covers in petto voor ons … eentje van Mark E Everett’s Eels; ze zijn een beetje elkaars gelijke , hij is ook zo’n begenadigd sing/songwriter over de dingen, ervaringen en kwetsbaarheden des levens. We hoorden een Nederlandstalige bewerking van “The look you give that guy” onder “De blik die je die gast geeft”. De diepe viool-tune op dit nummer gaf een gepast aanvoelen.
Verderop in de set had hij er nog een paar klaar, eentje uit oude Dylan box, “Boots of Spanish leather” ( vertaald als “Spaanse laarzen in Spaans leder”) en “Toverdrank” (origineel van Lee Hazlewood), die hij bijna 15 jaar terug zong met An Pierlé, en die een flinke hit werd.
Op deze nummers was Little Kim te gast als zangeres; de beloftevolle rootszangeres die, meermaals mee op club/theatertour trekt met Belcanto en ook met eigen werk voor de dag komt (o.m. Bruno Deneckere en Berlaen), de rootscountryfolk met haar dromerige , sensuele zang en een zwierige danspas naar een hoger niveau tilt. Een sterke samenzang dus.
We krijgen verder de spot op het nieuwe album, o.a. de cabareske swing van “Jessica”, die ook een plaatsje weet te bemachtigen in een bruine kroeg. Hij wist het publiek erbij te betrekken met handclaps en meezingmomenten. En op temperatuur gekomen kregen we twee ondeugende aangebrande nummers, “Seks op vreemde plaatsen” en “Vaginale vakantie/Penetrair verlof”, die mogen ingekaderd worden voor alle mannen die … (vul zelf maar in) .
Intussen zijn we aanbeland op het opwindende, swingende gedeelte van de set die z’n hoogtepunt kent op het latin geïnspireerde grooovy, snedige “La passionaria”, die qua sound ademruimte bood aan de fleurige instrumentatie.
Gas werd teruggenomen , intiemere momenten borrelden op met de titelsong van het in 2008 verschenen “M’n hart willen weggeven” en “Rome bij nacht” , eentje die elke keer, al 40 jaar lang, op de setlist prijkt.
Evenzeer sober ingezet werd “In de kronkels van m’n geest” , die crescendo-gewijs ons laat genieten van de Griekse geneugten van “Zorba (el greco)” , de caramba’s, de zwierige outtro en de handclaps; het maakt de song compleet. Het publiek genoot van de plaagstootjes,  de deugdzaamheden en de ondeugden van deze talentvolle sing/songwriter.
“Ik wil mezelf bedanken”, in de bis, speelden ze in ware straatmuzikantenstijl, een beetje op z’n Pigmeat’s uit Nederland (moet je eens beluisteren, dit Friese duo van de 90s) als toetje.
Als zangeres kwam er in deze amicale set dus nog Little Kim … In een Meatloaf vs Ellen Foly stijl, hoorden we de sfeervolle ballad, “Ik vind je mooi zoals je bent” (op plaat met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers). De sterke samenzang werd verzilverd naar een optimistisch, overtuigend, dynamisch afsluitend deel, met de gekende “Op het zeildoek van de botsautos”  en “Plastic rozen verwelken niet”.

Hij kon zo nog uren doorgaan op dit elan, het toonde nog maar eens z’n talent en z’n sterkte, wat hij allemaal heeft uitgebracht en hoe leuk, ontspannend, ludiek, emotievol - uit het leven gegrepen - het allemaal klonk door een goed op elkaar ingespeelde band.
We wilden nog lang blijven genieten van Belcanto en C° en zijn muzikaal ‘Tedere Baldadigheden’. Wat een optreden, dit was Belcanto pur sang, op z’n best!

Organisatie: Kunstgroep Die Swaene + Ciultuurdienst Kortemark + Starman records

Jan Smit – 25 jaar Jan Smit - Hij is er voor z’n publiek én het publiek is er voor hem!

De sympathieke Volendammer sloot z’n jubileum van ‘25 jaar Jan Smit’ af in Roeselare. Een goed gevulde zaal genoot ruim twee uur lang optimaal van z’n persoonlijke favorieten, z’n grootste hits, meezingers en recenter materiaal. Hij creëerde een feestje als in de topdagen van het Swingpaleis en de Studio 100’s. De donkere dagen werden iets warmer en kregen even wat meer licht …

Jan Smit, in de begindagen 25 jaar terug Jantje Smit, brak toen definitief door met “Ik zing dit lied voor jou”. Hij weet samen met een Willi Alberti , Andre Hazes (Jr), Franz Bauer, of bij ons o.m. Niels Destadsbader, Christoff, De Romeos, Clouseau en Bart Peeters, elk op hun manier, het Nederlandstalige lied en schlager kleur, emotie en swing te bieden. Levensechtheid over de dingen des levens, de liefde; én het met elkaar verbinden, het spreekt en raakt iedereen, zo te zien ...
Onlangs bracht hij in deze periode nog een kerstalbum uit , ‘De mooiste tijd van ’t jaar‘, z’n tweede album in deze stijl om de kerst nog wat elan te geven. Het laatste werk , ‘Boven Jan , is nu al een kleine twee jaar oud.
In Roeselare was hij toe aan zijn laatste show, de sfeer was uitstekend , hij was er voor hen, het publiek was er voor hem met een heupwieg , handclaps en er kon zelfs gemoedelijk een polonaise vanaf als het optreden naar een climax ging, zeker in het tweede deel van de set met een rits swingende schlagers. Het zorgde ervoor dat we Jan de man volgend jaar terug aan het werk kunnen zien in november in het Sportpaleis; hij viert z’n veertigste verjaardag dan.
De Nederlandse zanger, presentator, componist entertaint, animeert z’n publiek en tijdens het optreden krijgt hij talrijke cadeautjes, bloemetjes, deelt hij handtekeningen uit, wordt er een selfie gemaakt, enz.; er was een fan zelfs uit Canada, die de Nederlandse taal en tekst van onze Jan probeerde te begrijpen.
Alles met een gevatte dosis empathie, een glimlach en een kwinkslag, tekende hij voor zijn fans een onvergetelijke avond.

Smit heeft een uitgebreide band achter zich, waarbij de keys, piano een breder, kleurrijker geluid geven, aangevuld met twee backing vocalistes, twee zussen, die al en dauw met hem op pad zijn.
Het eerste deel bracht iedereen in de juiste stemming voor dit Nederlandstalige lied, die ballad en swing verbonden, van harten brekers tot adrenalinstoters.
Het ambiancevolle “Zolang je bij me bent”, het sfeervol zwierige “Cupido (in de vier seizoenen)” en het dromerige “Als ik een tovenaar kon zijn” , toonden de verschillende aspecten van mans wisselende, rijkelijke gevulde carrière . Hier wordt het sing/songwriter talent van deze ‘el sympathico’ onderstreept, we worden gezwind meegevoerd, -gesleept in zijn emo verhalen van “Hoop, liefde, vertrouwen” en “Recht uit m n hart”. Iedereen is warm gedraaid, is op dezelfde golflengte geraakt, wat de aanzet betekende van enkele swingers als “Als je lacht”, “Boom boom bailando” en “Ben ik bij jou”. Het rondt mooi overtuigend, ambiancevol de eerste set af. Iedereen genoot van die zwierige groovende singalongs …

In het tweede deel wordt de kaart van ‘charme’ en ‘enthousiasme’ getrokken in die 25 jarige muzikale carrière. De temperatuur stijgt, hartjes met de handen gaan de lucht in, hij doet ons wegdromen in gevoelige ballads en melodieuze pop … of hij doet net ons hart sneller slaan. Kortom, een ‘hart-brekend’ optreden van een even enthousiasmerende charme zanger.
“De hoeken van de kamer”, “Er gaat geen dag voorbij” vatten dit offensief aan . Eventjes mijmeren we nog op het innemend pakkende “Je naam in de sterren”, “Laura” en “Vogelvrij” om dan het tempo op te drijven met de “Calypso” cover van John Denver, één van z’n favoriete zangers. Het ontploft definitief, iedereen veert recht , de handen gaan heen en weer , een polonaise ontstaat, tja, het lijkt wel een tsunami, een vulkaanuitbarsting als hij begint met “Ik zing dit lied voor jou alleen”. Iedereen in feeststemming, Schiervelde op z’n kop met de meezingers, - dansers, “Het leven danst shirtaki” (die hij zong samen met Christoff op het schlagerfestival), “Zingen, lachen, dansen” (van de Romeos), “Echte vrienden”, “Leef nu het kan”, “Als de morgen is gekomen”, “Vrienden voor ’t leven” en “Als de nacht verdwijnt”.
Dit is sfeer, feest, ambiance, zorgeloosheid op z’n best om de dagdagelijkse druk en realiteit even te vergeten en waarvoor iedereen graag eens uit z’n kot komt en uit z’n dak gaat. Mooi om te zien dat het kookpunt kon worden bereikt.

Het publiek houdt van Jan en Jan houdt van Alleman, hij mag dit muzikaal verhaal, singalong-gewijs, nog eens overdoen op z’n veertigste verjaardag, de 25 jaar muzikaliteit voorbij!

Organisatie: House Of Entertainment

Fun Lovin’ Criminals – Een FLC op hun best!

Het NYse Fun Lovin' Criminals zijn misschien cool as f*ck , ze hebben een soort ongedwongen speelsheid, gemoedelijkheid over zich , waardoor elk optreden aanvoelt als een zorgeloos avondje in een aangename roes. Ondanks de diverse personeelswissels en de ups en downs klinken ze nu na dertig jaar verrassend goed, op hun best en klassevol.

Leuk trio alvast deze FLC in maatpak gehesen maffiabazen , rond multi-instrumentalist Brian Leiser, die nu de spil is van de band na het vertrek van Huey Morgan. Hun muziek, een mishmash van pop, hiphop, blues , funk, jazz, latin, exotic in mellow lounge ritmes, nodigt uit achterover te liggen op een strandstoel, met een cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon aan zee, doet ons heupwiegen in een bruine kroeg , met gedempt licht of brengt ons in feestmodus. En in die sound ruiken we ergens een Tom Waits sfeertje alsook een 70s gangsterfeertje in de beste Quarentino-stijl.
Een viertal platen staan in ons geheugen gegrift, de eerste twee ‘Come find yourself’ (96) en ‘100% Columbian’ (98) , en de latere ‘Loco (01)-en ‘Classic fantastic’ (10).
Het supercoole trio komen het podium op met een niet weglatende glimlach, hebben spelplezier en beleven ‘the time of their life’ tijdens de tour, die vanavond eindigt. Een picon is te vinden op hun versterkers.
Hun ongedwongen speelsheid, de gemoedelijke, aanstekelijke grooves en de losse contacten geven extra punch aan dit optreden. De songs klinken spannend en ontspannend tegelijk door die sfeervolle, kleurrijke keys, de zacht strelende, bezwerende, opzwepende drums en de vette, venijnige gitaarlicks, waaroverheen een verdwaalde blazer waait. Heerlijk genieten zondermeer.
Ze zetten hun anderhalf uur durende set sterk in met de “FLC” , die iedereen meteen in beweging brengt. We hangen achterover op de zomerse cocktails van “Run daddy run” en “Loco”. Uiterst aangenaam.
De diepgrauwe rapzang van Leiser bepaalt dan wel het concept, de samenzang maakt het fleurig. Een heerlijk sfeertje creëren ze en we bollen langzaam verder met “Hot city nights”, één van de nieuwere uit hun ‘Capistrano sessions’, naar het herkenbare “Korean bodega”, uit hun tweede plaat.
Telkens flitst het beeld voor ons van een sunny afternoon delight of een nightlife beleven. De drie voelen zich goed in hun vel, zijn goed op elkaar ingespeeld en geven hun instrumenten de nodige ruimte om de nummers optimaal in te kleden. ‘Feeling good music’ dus, die ze verder zetten met enkele minder bekend, doch uiterst verrassend materiaal, de moeite te ontdekken, o.m. “Too hot“, het instrumentaal exotische “There was a time” en “wW the 3”, op z’n US3.
Het voert ons naar een puik tweede deel van de set , met hun meest gekende songs, “Blues for suckers”, “Could’t get it right”, “Smoke ‘em” (je ruikt zo letterlijk de rook om je heen), de gangstakiller “King of NY” en “Love unlimited” , om Barry White te eren. Ze klinken wisselend, we hebben enerzijds de lome, slepende, zwoele grooves als de opbouwende aanstekelijke, fellere ritmes en licks .
Onze maatschappij waarin we leven krijgt ook een dreun, maar we moeten er het beste van maken, zeggen ze … “we’re living in all this shit & after all we’re going nowhere & are still here” …  
Doorbraak hit “Scooby snacks”, met de Pulp Fiction sample, dreef het tempo naar omhoog, en we werden de nacht in gedropt in Deinze met hun sfeervolle nightlife-rockers “Can’t get with that” en “Big night out”, bepaald door die zinsnede bij uitstek ‘supermodels on my d***’.

We waren aangenaam verrast van dit trio die hier een klasse optreden weggaf, een FLC op hun best, goed op elkaar ingespeeld in een ongedwongen speelsheid en amicaliteit. Ze hebben hun zoveelste adem opnieuw gevonden en kunnen er de komende jaren veelbelovend tegenaan. Sjiek na dertig jaar …  

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7170-fun-lovin-criminals-30-11-2024.html?ltemid=0

Organisatie: VZW Miracle

Rudeboy plays UDS – Speels, verbeten én nog niet uitgespeeld!

Al een goede twee jaar lang trekt Rudeboy op tour met z’n vroegere maatje DJ DNA om het materiaal van het Nederlandse Urban Dance Squad (UDS) uit de 90s op te stoffen. We kregen anderhalf uur lang een brok nostalgie, alive & kicking, te horen van hun interessante backcatalogue uit die jaren. We kregen, van dit combo rondom deze twee, een gebalde, gedreven, energieke, opwindende set met een Rudeboy, die nog steeds met z’n ADHD-DNA geen weg kan …

In de jaren 90 was de UDS een van de meest toonaangevende bands, hun crossover was een broeierige, dynamische mishmash van funkende rock, pop, soul, r&b, hiphop, omfloerst van verbeten raps met overheen een pak samples, scratches en beats. Het maakte hen een unieke band, die een hechte groepssound, creatief, avontuurlijk, dansbaar realiseerde, en die geïnjecteerd was van een dosis gepaste maatschappijkritiek.
We zagen hen voor het eerst op het gerespecteerde ontdekkingsfestival Futurama (evenzeer in de Brielpoort btw!)met hun debuut uit 89, zagen hen groeien in de mid90s, en zagen hen tot slot uitdoven , nét voor het millennium. Vijf platen, waarvan de eerste drie in het geheugen gegrift staan, nl. ‘Mental floss for the globe’, ‘Life ’n’ perspectives of a genuine crossover’ en ‘Persona non grata’; ‘Planet ultra’, die in de live sets volledig links wordt gelaten en het afsluitende ‘Antartica’ (99) waren al de mindere.
Live is de band nu ook een kwintet, weliswaar in een andere bezetting buiten onze twee, al van 2022 op tour; ze weten van zich af te bijten en zich te onderscheiden, in een hecht militante sound.

Meteen raak klonk het met de scherpe , compacte opener “Selfsufficient snake” uit het album ‘Persona non grata’ , dat straight-to-the-face, direct klinkt, door de (g)rauwe, ruwe gitaarlicks, de diepe ronkende bas, de bezwerende, opzwepende drums, de zwevende loops en die snedige, felle raps van de nog steeds afgetrainde, brulboei Rudeboy, die het nummer kleur en bijklank gaf door de talrijke handbewegingen en z’n kunstig benenwerk.
Het kwintet bracht ons wegwijs in hun goed gevulde oeuvre. De dampend rockende classic “No kid” en het zwierige “Bainstorm in the UDS”, met die kenmerkende groovy ritmes, volgden; ze waren de eerste herkenningspunten en werden warm onthaald door het publiek, dat met gebalde vuist en hoofdknik aangenaam genoot, heupwiegde en een danspasje waagde.
Hoedanook, in de vernieuwde bezetting gaat men vooral voor die doorleefde rockende sound, waar DJ DNA met z’n scratch’n’beats/bleeps en samples overheen zweeft. Ze sleepten ons mee in hun muzikaal verhaal van grungy rockend plaatwerk, met goed klinkende nummers als “Harvey Quinnt”, “Alienated, “Letter to da better” , “No honestly”, “Step off” en “Artantica”, die op voldoende bijval konden rekenen. Rudeboy , vocaal niet steeds even sterk meer, dropte z’n levenswijsheid, frustraties in een spervuur aan raps, wat het geheel levendig , dynamisch hield.
Het waren vooral de oude singles, goed verdeeld in de set, die iedereen in beweging bracht en ontroerde. Hun meest poppy single ‘Temporarily expendable’ uit hun laatste plaat, kwam niet aan bod. Middenin kregen we interessante kleppers “Good grief”, “Grand black citizen”, en verderop het intense “Deeper shade of soul” , “Happy go, f** off” en een hakkende “Demagogue” die het tijdloze van de band onderstreepten. Hier bleek duidelijk dat dit snedige kwintet kon wedijveren met de vroegere bezetting van de UDS.
Uppercuts kregen we nog het op het eind met “Fastlane” in versneld tempo gespeeld en het breed uitwaaierende “Bureaucrat  of the flaccostreet” , één van hun meest originele nummers door die bezwerende psychedelische grooves, en de Oosters Indiase world tunes, die de inventiviteit van DNA  in de spotlight plaatste.

Rudeboy en z’n UDS zijn nog niet uitgespeeld, integendeel, we kregen een speels, verbeten nostalgische trip van een amicaal combo en een uiterst vriendelijke Rudeboy. Een verrassend goed, eigentijds optreden dat ferm gesmaakt en goed bevonden werd …

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7169-rudeboy-30-11-2024.html?ltemid=0

Organisatie: VZW Miracle

The Three Degrees – Na 60 jaar nog niet uitgespeeld in de souldisco train!

Het Amerikaanse The Three Degrees uit Philadelphia zijn zo’n één van de vrouwelijke artiesten om te koesteren. De drie dames, met spil Valerie Holiday, in glitterjurk, tonen nu nog steeds aan hoe ze met hun vocale harmonieën, hun synchrone bewegingen en danspasjes onder popsoulr&b/disco, optimaal kunnen terugblikken doorheen hun succesvolle oeuvre van de 70s.

The Three Degrees (in het NU met Jessie Wagner, Freddi Poole en Valerie Holiday) nestelden zich in deze scene met o.m. een Supremes, Ritchie Family, Love Unlimited, Sisters Sledge en The Pointer Sisters. De dames hebben een geoliede begeleidingsband achter zich die hun sound in een funkende groove goed in de vingers hebben en ervoor zorgen dat hun vroegere succesvolle nummers na al die jaren nog steeds nostalgisch mooi, overtuigend klinken. De nummers zijn puur, oprecht, niet gekunsteld; het bredere, vollere geluid bevestigt de waardering en het respect dat we maar kunnen opbrengen voor deze langstlopende vrouwelijke zanggroep, 60 jaar in de showbusiness, een mijlpaal. The Three Degrees brachten ons terug in die glamoureuze VS 70-er jaren. Ze moesten het hebben van goed single werk.

Het was trouwens het eerste concert in de Casino foyer, die nu is opgetrokken door de werkzaamheden aan het Kursaal. De foyer is omgetoverd tot een mooie zaal en podium met een zo goed mogelijk technische installatie om een concert, de komende periode, levendig te houden.
En die levendigheid konden we ervaren bij deze drie vriendelijk glimlachende dames, die het publiek, ook al niet meer van de jongste, nauw betrokken in hun set.
We werden eerst wat op gang getrokken door de begeleidingsband die een tiental minuten een sfeervolle lounge speelden, met gebruik van de zogenaamde ‘jappiotube’, die de sound en de vocals wat vervormde.
Voldoende warm gedraaid kon de set definitief openen met de dames op “Shake your groove thing”, een ideale geleider van hun aangename, meeslepende, groovende, heupwiegende, fris tintelende, dansbare sound. Een cover btw van Peaches & Herb. We hoorden er wel af en toe eentje in de set, zeker als er een discotune aan te pas kwam, o.m. “Disco inferno” van The Trammps en “I’m so excited” van The Pointer Sisters, die aansloten op hun latere dansstijl.
De eerste nummers “Year of decision”, “Can’t you see what you’re doing to me”, “Take good care of yourself” en iets verderop “You’ll never find (another love like mine”), origineel van Lou Rawls,  groeven diep in de 70s. De handbewegingen, de heupwieg, de danspas en de samenzang kenmerkten een sfeervolle Marvin Gaye/Motown stijl.
Meer uptempo’s en beats, kreeg je met die disco tune, in de late 70s met “My simple heart” en  hitsingles “Givin’ up givin’ in” en “Runnner”. Zelfs in de tennies wisten onze dames nog iets uit te brengen in een soort ‘tributesound of Philadelphia’ als “Strategy”, in een funky KC & Sunshineband tune.
De uiterst amicale respons en uitstraling was goed meegenomen, en zorgde ervoor dat hun songs, die grotendeels kort, kernachtig, to-the-point werden gespeeld, smaakvol werden ontvangen. Het ging er allemaal in als zoetebroodjes.
Uitsmijters waren hun great oldies “Dirty ol’ man” en “When will I see you again”, die nogmaals die samenzang en de stemmenpracht van de drie onderstreepte. Het warme onthaal deed hen enorm veel deugd.
Tot slot een fijn afsluitend kwartier In een jamsessie … “TSOP (the sound of Philapdelphia)”, een nummer van MSFB, die nog als tune werd gebruikt van het programma ‘Soul train’; in het begin en in het slot van het nummer kregen we de zangstemmen van de dames. Elk bandlid kreeg hier voldoende ademruimte op z’n instrument en de zang zweefde over het mooi uitgediepte nummer heen . “Boogie wonderland” van Earth, wind & fire deed iedereen rechtveren; de swing, de zwier, het handjeszwaaien en het meezinggehalte van de song, alsook dat de band in de spotlight werd geplaatst, tekenden een unite-gevoel met het publiek.

Hier hadden we een ontspannende, broeierige, sprankelende nostalgische trip van deze drie dames die in hun 60 jarige carrière nog niet zijn uitgespeeld.

Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende

Silas en De Spreeuwen - Nederlandstalig werk in een leuk, fris jasje

Silas en De Spreeuwen is één van de projecten van Silas Van Laeken. Als kwartet brengen ze mooi amalgaan van innemende en frisse Nederlandstalige pop, kleinkunst, cabaret met een popelektronische tune. Een goed uur lang werden we ondergedompeld in mans innovatief muzikale leefwereld en gedachtengoed.

Silas en De Spreeuwen is dus een kwartet rond de sing/songwriter Silas, die met dit project z’n zoveelste creatieve ei kwijt kan. Hij trok zich terug in een bos in de Ardennen, weg van de alledaagse grote drukte. Muzikale ideetjes , verhalen borrelden op en hij zette deze om in boeiende emotievolle, meeslepende en pakkende Nederlandstalige nummers. Hij heeft een goed drietal rond zich, Annebelle Dewitte op drums , Mattias Vanhoecke op keys en piano en ouderdomsdeken Rik Vanaelst op (contra)bas; én natuurlijk Silas die akoestische en elektrische gitaar speelt, die zingt, verhaalt, alles verpakt in een dosis humor, entertainment en zelfrelativering.
Ze profileren zich ergens tussen Kommil Foo, Ertebrekers, Bart Peeters, Wim De Craene, Herman Van Veen, Boudewijn De Groot en het vroegere Jeugdtheater Stekelbees; referenties op z’n plaats in het brede, kleurrijke of sober gehouden doortastende songmateriaal.
Het (recente) titelloze plaatje stond centraal in de spotlights , maar Silas bracht ook enkele oudjes alsook nagelnieuw geschreven nummers tijdens de apero-time van het optreden. Het klonk allemaal broeierig, groovy, gemoedelijk , dromerig, gevoelig. Al die verschillende aspecten bracht het enthousiasmerende combo overtuigend samen. Het onderstreepte de elegante schoonheid van het Nederlandstalige kunstlied.
We werden stapsgewijs, eerlijk en gepassioneerd, betrokken in die muzikale leefwereld en verhaallijn.
In de eerste nummers “Wacht maar”, “Mee met de stroom”, “Later is verleden tijd” en “Het venijn” (over een op het verkeerd pad gelopen vriend) hoorden we een rockabillytune in de diepe bas en de keys, die zich een voornaam plaatsje opeisten. De zachtmoedige , strelende en opbouwende drums en het intense gitaarspel deden de rest.
“Moord in de rode schuur” is donkerder en brengt een ‘nightlife’ gevoel, een ‘Brussels by night’ (of hier ‘Zulte by night’) op z’n Tom Waits. En die donkerte en het dromerige aspect kwamen soms nog wel naar boven op o.m. de rootspop van “De zot” en “In de keuze van de copiloot”. Sing-songwriter talent op z’n best van spil Silas.
We werden verder op aangename wijze meegesleept in hun muziek. “Uw geld of uw leven” en  “Rare dagen” klonken sfeervol. Meer zwier, groove en speelsheid, soms met een hoempapa geluidje, hoorden we op “Marcel is een dromer” en de totaal nieuwe songs “10/10” , "Rede & Rijm", “13 sprookjes” en “Zorgen voor overmorgen”; ontspannend en fluitend door het leven. Diversiteit dus.
De naam ‘De spreeuw’ is ontleend aan de rits snelle zweem gedachten van Silas, z’n adhd van vele ideetjes, dromen, het letterlijk uitvliegen van de spreeuwen op de takken van de bomen. Het nummer zelf was dan ook de ideale afsluiter van dit goed uur durend optreden in de kleine zaal van de bib.

Het enthousiasme en het charisma van dit kwartet werd even warm onthaald door het publiek, dat genoot van sterk evenwichtig Nederlandstalig cabaresk werk in een leuk, fris jasje.

Organisatie: Bibliotheek Zulte ism Silas en De Spreeuwen  

Tribute to Wim De Craene - 50 jaar Tim – Wat een mooi eerbetoon, dat met iedereen wordt gedeeld!
Wim De Craene

De hommage aan onze Wim De Craene, een kleine clubtour, wordt sterk ontvangen. We krijgen een twee uur durend fijne terugblik van 50 jaar van deze gewaardeerde sing/songwriter, die de roots van het Nederlandstalige luisterlied mee vorm gaf.

Het eerbetoon aan Wim De Craene kwam tot stand door zoon Ramses. 50 jaar terug schreef papa Wim het nummer “Tim”, net opgedragen aan zijn zoon en genoemd naar de mentor van Wim, Ramses Shaffy.
Ramses deed beroep op een goed op elkaar ingespeelde band, die de kleinkunstpop en de popelektronica van Wim in de vingers heeft en beheerst: Peter Bauwens op piano (hij maakte nog deel uit van de begeleidingsband van Wim), Wim Bartholomeus, bas en contrabas, verder de muzikale kameleon en multi-instrumentalist Bert Verbeke en tot slot vocaal naast Ramses, hebben we de vrouwelijke support van Wanda Joosten en Andrea Croonenberghs.
Het gaat over Wim’s muziek van de jaren 70 en 80 en hoe hij misschien kan en kon klinken; we zien hem zelf op een grote scherm in verschillende gedaantes, al of niet met zijn zoon. In die jaren was er wisselend succes, en samen met o.m. een Kris De Bruyne, gaf hij kleur aan het Nederlandstalige lied, in één adem onder de noemer kleinkunst te plaatsen.
We vinden hem nu nog steeds terug in de Lage Landenlijst op Radio 1 met een rits puike songs door de jaren heen. Er is “Rozane”, “Mensen van 18”, “Tim”, “Tante Emma”, “Marcellino”, “Kristien”, en in de laatste jaren “Kikker van de kant afduwen”, “Ricky” en “Breek uit jezelf”. Deze nummers kwamen ook vanavond grotendeels aan bod. De Craene liet zich inspireren door mensen die hij kende en paste de namen aan in z’n songs.
Met de jaren 80 was er minder response, nam de populariteit af, en kwam hij uit op meer pop en elektronica, met dus nog enkele opmerkzame liedjes. Op 40 jarige leeftijd, in 90, stapte hij abrupt uit het leven … Hij kreeg pas meer erkenning na z’n dood, met de heropleving van het Nederlandstalige lied in de jaren 90 met oa Noordkaap, Gorki, De Mens, The Scene enz.

Vanavond putte het kwintet uit de verschillende platen van mans rijk gevarieerd oeuvre, een setlist van innemend, emotievol, groovy opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Een warme nostalgische trip die sterk werd ontvangen in een vol pittoresk kerkje Sint-Jan in Wingene. Het is trouwens het enige optreden die in een kerk doorgaat. Het was eerst wat wennen in de akoestiek, maar de geluidsman wist het na één nummer voldoende bij te stellen, wat maakte dat het in z’n totaliteit indringender klonk en zorgde voor een mooie totaalbeleving van muziek en locatie.
Ramses, Bert en Andrea gidsten ons doorheen de muzikale leefwereld van Wim en z’n sing/songwriting. Toegegeven, we moesten de zang van de dames en van Ramses wat gewoon worden, maar al gauw werd je losweg, spontaan meegesleept in die muzikale beleving.

“Kristien”, eentje van de jaren 80, was de gedroomde opener, gedragen door een licht zwierige pianopartij, contrabas en drums. De sobere elegantie die de kleinkunst sierde in de oude jaren, kreeg een sfeervolle draai en zwier met “Alles is nog bij het oude” , “Boudewijn de eerste straat” en “Rode heuvel”; ze onderstreepten wat voor een beeldend schrijver Wim wel was.
Het combo wisselde het af met recenter materiaal als het broeierige, meeslepende “Jan” en het gekende “Marcellino”. De ingenomen, kleurrijke instrumentatie en wisselende zangpartijen tekenden de fijne sterke composities.
Papa Wim vroeg aan de kleine Ramses welke nummers hij van papalief graag hoorde, ambiance maker “Kikker van de kant afduwen” behoorde hierbij, maar het was vooral die andere, “Auto & garage” (uit 80) die Ramses intrigeerde, ook zo’n hoempapa meestamper, -zinger, die de veelzijdigheid van de songwriter aantoonde. De handclaps gaven elan aan het nummer.
We slalommen doorheen het brede oeuvre, “Levenslang” uit het afsluitende album ‘Via dolorosa’ (88), klonk als Tamino deze dagen, pakkend, broos, kwetsbaar in de soms hoog uithalende vocals, alsook in het akoestisch gitaargetokkel. Het gegoochel van deze componenten brachten het nummer naar een hoger niveau. Schitterend.
In “De Schoolstraat” voelde je letterlijk dat je kind naar school werd begeleid. En dan … tuimelden we terug naar de begindagen van z’n carrière, met een opgepoetste versie van  “Bebdibelem petua”, over z’n verloren gelopen hond, het licht swingende “De kleine man” en de luchtige folkypolka afsluiter van het eerste deel, “Recht naar de kroegen en de wijven”, misschien nu net niet echt toepasselijk in ‘t kerkje, maar met een dosis meezinggehalte; het was ooit z’n eerste single en refereert aan de dagen van Neerlands Hoop.

Na een korte pauze kwam deel twee op gang met het aangename” Ricky”, eentje uit de mid80s, gebed in synthpop. Ramses gaf er nog een eigen tintje aan op z’n keys, wat het nummer uiterst origineel en aangepast in de tand des tijds maakte. De tristesse borrelde terug boven op “Droevig lied” en het aan Shaffy gelinkte “5 uur”. De zegzang en de intieme begeleiding maakten het groots! De klemtoon bleef bij het werk van de 70s met het groovy “Wat ben ik voor een mens” en “Ik sterf van de dorst bij de fonteinen”, wat duister, donker, doorleefd van aard, wisselend in vocals en hier ergens niet ver weg van Dez Mona.
Altijd sluipt er wel iets folky getint in de set, in deel twee “Tante Emma”, met het  leuke meezingrefrein ‘elke zondag gezellig naar het oliebollenkraam met Tante Emma’.
“Rozane”, “Mensen van 18” (in een overtuigend duet Bert – Andrea), beiden Lage Landen nummers bij uitstek, effenden het pad naar de hitgevoeligheid. Met z’n zessen staan ze intussen op de stage op het sfeervolle “Tim” , omfloerst van mooie duetten en akoestisch gitaargetokkel en pianoloops; het deinde mooi uit in een a capella outtro. Het poprockende “Breek uit jezelf”, ook van z’n afsluitend album uit 88, én de definitieve afsluiter deze avond, werd gospel-gewijs ingeleid door een ‘happy days’ gevoel. Iedereen veerde recht, zong het refrein mee en gaf het elan door de handclaps. Echt mooi.

Onvergetelijke liedjes van Wim hoorden we, gebracht in een unieke versie door de vertolkers van nu, hoe Wim ze nu misschien zou brengen … Hoedanook, dit was een fijn eerbetoon, nog niks aan kracht ingeboet, aan een man die een goed observatievermogen had, inspirerend was, en sterke melodieën schreef, terug naar de roots van het luisterlied, de kleinkunst, en het graag deelde en wou verder delen met iedereen!

Organisatie: Garifuna ism Bewonersplatform Sint-Jan, Wingene

Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31

Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …

Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen. 
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart. 
“Frogs”, “Wild God”  en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen. 
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .

Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!

Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.

Organisatie: Greenhouse Talent

English Teacher – Charmant emotievol

Eén van de revelaties dit voorjaar zijn het uit Leeds afkomstige kwintet English Teacher. Ze kunnen ons wel wat onderwijzen door hun allstyle music binnen de indiescene; een uur lang waren we geboeid in hun muzikale gedachte.

Ze plaatsten zich vorig jaar in de spotlight met de ‘Polyawkward’ EP en de singles “Nearly daffodils” en “The world’s biggest paving slab”, die hier vanavond bewaard werden op het eind van de set, artyfarty songs die dromerig en lekker alternatief rocken, niet vies van wat theatraliteit. Niet voor niks stonden ze in januari op Eurosonic en wonnen ze de Mercury Prize.
De band heeft met Lily Fontaine een sterke zangeres, haar warme, indringende stem heeft een voorname invloed op het materiaal, die verrassende, onverwachtse wendingen ondergaan. We worden in één nummer wel dikwijls op het verkeerde been gezet. Ondanks het feit dat de andere leden een coolere uitstraling hebben , weten zij ons voldoende te intrigeren.
“R&B” en “Yorkshire tapes” zijn twee binnenkoppers, stevige openers, die hier het nauwst leunen aan snedige indierock. “I’m not crying, you’re crying” is de aanzet van hun gedurfd- en gewaagdheid, gezien de wissels in de zwierige, groovende en de integere, sfeervolle aanpak. Vloeiend alternatief klinkt het dus, met die theatraliteit, net als een Yard act en The last dinner party. Interessante referenties verder zijn Black country, new road en Black midi en oudjes Television, King Crimson en Radiohead door de ingewikkelde gitaarstructuren.
Er werd rijkelijk geput uit hun debuut ‘This could be Texas’ met “Not everybody gets to go to space“, “Mastermind specials” en de titelsong, extraverter van aard, of de dromerige “Broken biscuits” en “Albatross”. De keys, pianoloops en het vioolspel bieden kleur. Ze gaan eigenlijk wel een beetje te werk als Big Thief , die ook altijd te vinden zijn voor wat spelen in hun genre, waardoor het spannend, leuk, boeiend blijft.
“You blister, my paint” klinkt uitermate sober, gevoelig, stem en piano zijn hier de bepalende factor, in een walm van licht waaiende souljazz.
Sober, meeslepend, gedreven klinkt het allemaal, waarbij er naar een sterke closing final wordt gegaan met hun twee gekende singles, die durven te exploderen en ronken door de diepe bas.
English Teacher was onder de indruk van de sterke respons, het doet de band en zeker de zangeres deugd. Het scherpte hun gretigheid steeds aan, die met het intieme “Albert road” werd besloten, die ergens het oude The Sundays deed opborrelen.

Band die houdt van een mishmash en tempowissels, maar het charmant, emotievol houdt, wat hen siert.

Support was The Bernadette Mairies uit het Brusselse, die ons bij de leest hield met hun fijne combinatie van Britpop , shoegaze en postpunk. Het klonk broeierig, meeslepend en boeide door die bezwerende aanpak, met een Fontaines DC, Pale Saints in het achterhoofd. Fijne kennismaking alvast met deze jonge band …

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing