Millionaire (try-out)- Klaargestoomd voor de festivals en in de clubs …

Het Limburge Millionaire, rond Tim vanhamel, trapte z’n zomer af aan de overkant van ‘t land, aan de kust, in Leffinge. Duidelijk blijft de vurigheid, de intensiteit, de explosiviteit en hun gretigheid. Het kwintet heeft zich klaargestoomd voor de festivals en het clubcircuit.

Het kwintet is een goed geoliede machine. Vanhamel heeft vier rasmuzikanten rond zich, die elk op hun manier een voorname bijdrage leveren. Vakmanschap! Hieromheen kronkelt Vanhamel zich als een ratelslang. Een podiumbeest, éénmaal op gang getrokken …
Giftige, ruwe, broeierige rock’n’roll songs, die stoner, psychedelica, funk, soul en elektronica in een (rock)pot roeren. We hebben melodie en avontuur, het oude naast het nieuwe, over hun vier platen heen. In deze try-out niet direct splinternieuwe songs, maar een 15 tal gekozen, gefilterd voor de festivals en in de clubs.
Vanhamel kennen we als een muzikale duizendpoot van o.m. The Hickey Underworld , Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars en nog een paar elektronicaprojecten . Die ervaring balt hij met de vier anderen samen in een snedig klinkend Millionaire, die begin het millennium opvielen met ‘Outside the simian flock’ en ‘Paradisiac’. Twaalf jaar later werd de draad heropgenomen met ‘Sciencing’ en ‘APPLZ # APPLZ’, net in de opstart van de coronapandemie, wat zorgde dat deze laatste ietwat in de vergetelheid geraakte.
Hun songs kennen talrijke tempowissels, stijlvariaties zonder aan spanning en intensiteit in te boeten . Bands als The Queens (of the stone age) ,De Masters (of reality), Barkmarket, Mauro en King Gizzard (& The Lizard Wizard) zijn welgemeend mooie referenties om dit talentrijke kwintet te onderschrijven.  De laatste twee platen moesten niet onderdoen en kwamen hier vanavond nog iets meer aan bod tav het vroegere materiaal.
De spotlight kwam in de beginfase op ‘Paradisiac’, net bijna twintig jaar oud, met harde knallers “Alpha male”, “We don’t live there anymore” en “Streetlife cherry”. De melodieus rauwe gitaren nemen het op tegen een diepe, ronkende bas, bezwerende, opzwepende percussie en elektronisch vernuft en bleeps. De dynamiek, de stekeligheid, de friste, de drive en de vette groove profileerden zich in de aanvang. Er was ruimte voor enkele begeesterende soli. De songs werden meteen sterk onthaald. Ook al neemt Tim het voortouw in de vocals, de meerstemmige zang van de anderen (bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil),die aanvulden, sierde.  
We werden met deze nummers alvast meegezogen in die kenmerkende Millionaire sound, die naar een climax ging met een uitgediept “Body experience revue”, oudje van hun debuut, en met “Can’t stop the noise”, van hun laatste plaat. Mooi hoe deze twee muzikaal de jaren overbruggen in energie, opbouw, tempowissels, ontploffingen en experimenteerdrift. Intussen kregen we het broeierige “Love has eyes” en “Busy men, beide gedragen door een hogere zangpartij; verder het intense “Strange days” en de laatste single “Don’t , die ergens The last shadow puppets deed opborrelen.
Band als publiek op temperatuur dus; naar een climax ging het met oude kleppers, enkele klassiekers, die een speedy on the road gevoel weergaven, nl. “On a high”, het filmisch, weirdo-klinkende, haast instrumentale “Champagne” en het gebalde “Wake up children”; alsof The Beastie Boys ten tijde van ‘Licensed to ill’ (met o.m. “Fight for your right’) Millionaire op een rondje trakteerden. Schitterend hoe snedig, opwindend, spannend deze drie na al die jaren door onze vijf klinken.
Try-out of niet, Millionaire had er duidelijk zin in. Na een goed uur kregen we een bis van twee live killers, die het publiek in de juiste stemming houden tijdens een optreden … “Whiplash” en “Los romanticus”, to-the-bone uitgewerkt (van hun recente ‘APPLZ # APPLZ’). Op die manier kon uitermate voldaan afscheid worden genomen.

Millionaire is er klaar voor, overtuigt zondermeer en brengt in hun 25 jarige carrière weerbarstige, taaie, (soms wel) hapklare supermuziek uit. Knap allemaal!

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Madou – Blankaartsessie – Gezellige herfstige melancholie buitenshuis

De Blankaartsessies, wekelijks op donderdag in juni, sloten mooi overtuigend af met een set van Madou, Belpopparel van de 80s, die veertig jaar later terug van onder het stof werd gehaald en nog even emotievol, integer melodieus klinkt.

Gezellig buitenshuis in dit mooie natuurgebied, aan de ingang van domein De Blankaart, kon je heerlijk wegdromen en mijmeren in hun intieme set van ‘murder ballads en levensliederen’, het credo waarmee ze uitpakken in hun materiaal. Ze overbruggen enkele classics met het nieuwe materiaal van het intussen drie jaar oude ‘Is er iets’. ‘Oud’ en ‘Nieuw’ Madou vinden elkaar probleemloos.
 
Na een stilte van wel veertig jaar is die verborgen parel Madou terug bovengronds. De band rond Vera Coomans en vroegere Rum partner Wiet van de Leest is gerestyled met jonge gasten, waaronder zoonlief Thomas Devos. Hier staan ze in een sobere bezetting met vier, aangevuld dus nog met sobere, spaarzame drums.
Mooi om hun gevoelige Vlaamse nummers in het natuurgebied te aanhoren, we genieten van een warme zomeravond, horen de vogeltjes, ritselende bladen en voelen een koeler wordend briesje. 
De sterke overtuigende single “Ronquieres” leidde hun return in. Het ‘nieuwe’ album ‘Is er iets’, stond in de korte set van een klein uur centraal en werd smaakvol onthaald. Ook hier sijpelt weemoed, verlating, de donkerte en een soort murder ballad gevoel door in het ingenomen materiaal , met de vocals van Vera die met de jaren goed bewaard is gebleven en doet terugdenken aan Marianne Faithfull.
De sobere, elegante, indringende aanpak is veelzeggend in dit decor. Af en toe was het wel eens zoeken naar de juiste toon, maar het zalfde de muzikale wonde.
De herfstige melancholie wordt op zo’n zomeravond omgezet tot een soort lounge; het sierde met “Nachthuis”, “Nu niet meer”, titelsong “Is er iets” en “Het doet geen pijn”, nummers die hier kaal waren omlijst, fijngevoelig en sfeervol pakkend klonken, soms ietwat voller, kleurrijker door de viool, het opbouwende akoestische gitaarspel, de drumtics of de pianoloops. “Kleine dame” vatten ze aan met handclaps. De aanpak loonde. Madou weet hoe hun materiaal staande blijft. Natuurlijk ontbraken de oudjes “Witte nachten” en “Niets is voor altijd” niet, in een aangepaste millennium outfit, met een bredere touch. Een lichte swing was niet ver, ook op het recentere “Niets dringt door”.
Het warme contact met het publiek met enkele stamelende woorden deed geen afbreuk. Nee, ook dat is Madou, losweg, spontaan, speels, relaxt te werk gaan …
Ze werken aan een nieuwe EP en lieten vanavond een tip van de sluier horen met “Engel”, ingenomen, gevoelig, breekbaar, bepaald door het sobere spel en het dwarrelende viool- en gitaarspel. Weemoed troef dus.
Iets meer zwier, met een kermistune hadden we met cabaresque “Vannacht”, een interessant RUM nummer, vóór Madou’s verleden. Hier sijpelde Nick Cave letterlijk door met z’n ‘murder ballads’.
Tot slot twee mooie afsluiters, “Ronquières”, gedragen door stem, gitaarspel, viool en een drumtic; letterlijk voelden de leden op dit nummer dat ze langs de Yzer bolden met hun wagentje. Het tweede “Huis in de tuinen” is een ode van Thomas aan z’n ma; net als het meeste materiaal klinkt het melancho-ingenomen.

Een te koesteren band die moeiteloos de draad na al die jaren terug wist op te nemen. Zij weten ons warm te omarmen met hun kenmerkende sound van de schaduwzijde van het alledaagse leven, die ze omschrijven als ‘murder ballads’. Tijdloze cultband in de Belgische scene …

Organisatie: 4ad, Diksmuide ism Provincie West-Vlaanderen

Adamo - Overtuigende nostalgische terugblik

We hielden ons hart vast de voorbije maanden. De concertreeks van Adamo werd telkens uitgesteld door gezondheidsproblemen (o.m. longproblematiek en weerkerende stembandproblemen). Het gaat nu beter met de Belgisch-Italiaanse wereldster die nu uiteindelijk z’n 60 jarige carrière en z’n 80ste levensjaar glans kon geven.
Een dubbel jubileumconcert in een twee uur durend optreden, zonder verpozen. Warm, hartelijk wist hij ons te veroveren; z’n rijkelijk gevulde carrière omarmde hij in chanson, varieté en sing/songwriting.
Een meer dan geslaagde avond voor iedereen, met onvergetelijke, muzikale momenten . Het gaf de te koesteren Adamo alvast een hart onder de riem.

In dit overzicht kregen we de klassiekers en recenter werk netjes verdeeld van deze best verkopende Belgische artiest. Chanson in het Frans en enkele in het Nederlands en in het Italiaans . In de passie van Aznavour, Brel en Granata. Trouwens, de familie van Salvatore Adamo is van Siciliaanse afkomst en had zich hier gehuisvest in Jemappes om te werken in de koolmijnen. Met de jaren woont Adamo nu zelf in Ukkel.
Het zijn aanstekelijke levensliederen over de liefde en sociaal maatschappelijke thema’s. Respect en vrijheid voor het individu en bijdrages tot een betere wereld. Niet voor niks werd hij Unicef ambassadeur.
Muzikaal maakt hij vanavond in z’n indrukwekkende oeuvre de brug van z’n succesvolle sixties naar de nillies. Het siert hem nog steeds actief te zijn, op tour te gaan ondanks de wisselende gezondheid de laatste jaren . Hij stond hier voor zijn trouw publiek, z’n hand op het hart gedrukt, de liefde voor de muziek, om bij iedereen in het netvlies gebrand te zijn …
Vocaal zat het goed met z’n indringende, emotievolle, lichthese stem. In het spreken heeft hij nog wat moeite, blijft het schor, maar hij is en blijft positief ingesteld.
Na dit optreden is er nog een reeks gepland in de zomer en in het najaar . Hij schakelt voldoende rustpauzes in om alles tot een goed eind te brengen . We kunnen maar duimen …

Op het podium een fantastische band , een rits muzikanten, wel met 10, gitaren, contrabas, piano, keys, strijkers (violen, cello), blazers en hobo. Een sterk op elkaar ingespeelde band , een breed instrumentarium en een charmante Adamo die de nummers kleur geeft.
Een start om U tegen te zeggen die teruggreep naar die succesvolle periode van sixities-seventies. “C’est ma vie”, een betere opener konden we ons niet indenken als het leven aan een zijden draadje hangt. Het Franse lied , in al z’n tempowissels, klonk innemend, dromerig, meeslepend en tango/salsa/hoempapa gewijs hoorden we een Parisienne gevoel op z’n Piafs, met “Sans toi ma mie”, “Quand les roses”, “Une mêche de cheveux” en “En bandolera”. Het publiek werd ingepakt met deze broeierige, in ritmiek veranderde nummers, die melancholisch, dynamisch zijn; op z’n leeftijd placeert hij hier nog steeds een danspasje …
Adamo wordt op handen gedragen , hij krijgt cadeautjes , een bloemetje, een doosje pralines, een flesje wijn en ga zo maar door. Nederig en ontvankelijk bedankt hij de fans en het publiek, die de artiest sterk onthalen en die meewiegen op die heerlijk genietbare sound.
Qua taal wisselt hij wel eens … Het dromerige, repetitief, opbouwende “Ik zie je graag” is één van de Nederlandstalige songs. “Si jamais”, intrigerend door pianotunes, en “Dolca Paola”, welke relatie het nu ook was met haar, blijven beklijven en worden door de strijkers naar een hoger niveau getild. In het begin en in het eerste uur van de set werd er diep gegraven in z’n oeuvre.
Hij maakt de brug naar recenter werk, “Lola et Bruno l’amour n’a jamais tort”. Z’n maatschappijkritiek van toen (o.m. de rassendiscriminatie, de problematiek in het Midden-Oosten, de Russische dictatuur ,enz) is momenteel nog steeds actueel met de strijd van ongelijkheid, racistische uitspraken , de oorlog in Gaza en van deze tussen Ukraïne en Rusland); we horen het op de sfeervol groovende tunes van “Une rêve” en “Le monde a mal”; ze klinken met z’n uitmuntende band muzikaal sterk, spannend. Optimisme , levendigheid heerst er daarna met het gekende “J’avais oublié que les roses sont roses” en “Et tant d’amour”.
“Tomber la neige” effent het pad van de intimiteit en gevoeligheid met sober gehouden, lichtwiegende nummers als “ik roep je naam” , “Claire”, “Comme toujours” en “l’Amour perdu”; hier gort hij zelf de akoestische gitaar om. Sjiek allemaal om die verschillende aanpak te horen van deze ferm gerespecteerde artiest.
“Si belle” is de aanzet naar een meer bredere omlijsting en extravertie. Het brengt ons naar “N’est- ce pas merveilleux”, “Quand les roses” en “La nuit (la noce)” die in een soort medley worden gespeeld.
Hij gaat naar een closing final, een apotheose die het meezingkarakter en -gehalte onderstreept. O.m. van een mooi uitgediept “Inch allah”, die knipoogt naar balorkesten en een wereldlijk geluid; verder “Vous permettez monsieur”, “J’ te lâche pas” (invloedrijk op bands als El tattoo del tigre, Think of one of Rumbaristas enz) en natuurlijk de ambiance klassieker “Les filles du bord de la mer”, zeker hier in Oostende, waar Arno diep in het hart wordt gedragen. Mooi allemaal.

Adamo betekent veel voor de Belgische scene . We koesteren dit 80 jarig icoon. Z’n rijkelijk gevulde carrière werd hier in de picture geplaatst. We kregen een overtuigende nostalgische terugblik.

Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende

Gabriel Rios – Geen terugblik of best of, maar evoluerend, vernieuwend in de ‘lengua española‘
Gabriel Rios + Ventus

Gabriel Rios - Interessant om een gerespecteerd, groots sing/songwriter in een pittoresk kader te zien optreden. Hier kwam z’n muzikale reis van introspectieve caribbean music en persoonlijke verhalen ideaal aan bod, onder het geschreeuw van een pauw (zoals hij het telkens benoemde in ‘t Engels ‘a peacock’) en de ritselende bladeren van de bomen. Een totaalbeleven van emotionaliteit en verbondenheid met de artiest.

Gabriel Rios is hier vanavond in het kader van ‘the holy garden sessions’ in Kortemark, een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Een plaats die gemoedelijk gewijs zomerse avonden kan besluiten, wat Rios niet ontgaan was als hij hier arriveerde …
Gabriel Rios stelt de Spaanse taal centraal de laatste jaren; niet verwonderlijk eigenlijk, gezien de Puerto-Ricaanse roots. We hoorden het reeds op de vorige cd ‘Flore’ , een goede vier jaar terug, die de klemtoon legde op oude latin klassiekers en eigen nummers, diepgeworteld in eigen ziel. Een lijn die hij verder zet op het nakende album ‘Playa negra’, die met de herfst zal verschijnen. Het zijn semi-tragische love songs , persoonlijke verhalen (o.m. familiaal met de ziekte van z’n pa ‘alzheimer’) en verhalen uit het verleden, omfloerst van z’n akoestisch gitaargetokkel en –spel, gedragen door z’n charisma, openhartigheid en warme , innemende , indringende, heldere vocals. Trouwens, z’n vocals en timbre zijn en blijven wel iets unieks.
Hij trekt op clubtour en zal op zomerevents te horen zijn met de multi-instrumentalist en vaste rechterhand Ruben Samama, die de songs ondersteunt van piano, contrabas en cello. Ze staan hier dus in een intieme setting met een sobere, sfeervolle aanpak. Het materiaal krijgt ermee(lichtjes) kleur en zorgt voor een intense spanning en gevoeligheid .
Hij omarmt een breed publiek door de jaren heen met deze sound en z’n lieve , vriendelijke uitstraling.
Hij is al zo’n twintig jaar bezig  van ‘Ghostboy’ (“Broad day light”, de titelsong), naar ‘Angelhead’ (o.a. “Tu no me quieres”), ‘This marauder’s midnight (“Gold”) tot ‘Flore’ (“La torre”, “El raton”).
In z’n sound is het steeds evolueren en vernieuwen in Engelstalige en latin nummers, die ‘pur sang’ of breder in allerhande muzikale variaties en tempowissels aan bod kunnen komen.
Hij nodigt ons uit in deze muzikale reis; hij legt de nadruk op recent materiaal, oude cubaanse stijlen , met invloeden uit de Amerikaanse en Europese pop. Iedereen werd wel meegezogen , maar hoopte toch stiekem dat er wat meer Rios klassiekers te horen zouden zijn; hij hield er enkele over op het eind, “Broad day light” en “Gold” die voor herkenning en een closing final zorgden. Het hield niet tegen dat we hier konden spreken van mooie, integere nummers die authentiek, doorleefd, dromerig, mijmerend , breekbaar klonken. Bijkomend interacteerde hij telkens met z’n publiek en speelde hij sterk in op de locatie en het decor ( de geluidjes van een pauw , de trein die in de verte passeerde , de poel die voor het podium was, …). Hij animeerde en die amicaliteit werd enorm geapprecieerd.
De twee zijn sterk op elkaar ingespeeld en Rios weet telkens wel een visje te smijten naar z’n Ruben . In de sfeer kwamen we het nieuwe “Playa negra” en “La torre”. Z’n stem, dito -variaties (bijna soort zangrap), het spel en de wisselende instrumentatie sierde.
De eerdere korte nummers zijn dus sober omlijst , maar vallen op door hun puurheid en breekbaarheid, krijgen een groove mee en durven soms wel eens exploderen. Je kan het interpreteren als een soort kleurrijk beleg; we hoorden dit op “El diablo”, “Let the gods”, “Flore” en nieuwtjes “Marcelo” en de huidige single ”Pedacito de papel”.
Het warme onthaal deed deugd. Leuk die aanpak, losweg spontaan en ontspannend in z’n muzikale leefwereld . “El raton” en “Vagabound” waren een eerbetoon aan z’n pa en grootvader. “Mando bueno” en “Payaso” groeven diep in die latin-cuban style en onderstreepten de boeiende, semi-akoestische, innemende, warme sound .

‘Buenas noches’ kregen we te horen na de closing final van drie fijne nummers waaronder de gekende Engelstalige “Broad day light” en “Gold” , die nu Spaans gekruid werden.
De set was geen terugblik of ‘best of’, nee, het onderstreepte de evoluerende , vernieuwende aanpak van een groots en openhartig sing-songwriter die in z’n twintig jaar z’n materiaal nog steeds diverse invalshoeken bood en het emotievol naar een hoger niveau bracht.
Nu nog even een try-out in de N9, Eeklo en dan op naar de zomertour en de clubs in 't najaar ...

We werden opgewarmd door Ventus , het duo Emma en Gonzalo, die ergens in de dromerige, licht zuiderse indiepop een Meau vs Gabriel Rios , Dido vs Damien Rice deden opborrelen. Een semi-akoestische aanpak van synths (keys/piano), sobere percussietics en stemmenpracht (afwisselend en aanvullend), die het muzikale decor tekenden in een handvol ingenomen, broeierige, groovy, sprookjesachtige nummers.
Ondanks het geroezemoes van sommigen was dit een aangenaam kennismaken van een beloftevol duo.

Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark  

Rumours Of Fleetwood Mac – Twinkelend eerbetoon aan de legendarische Fleetwood Mac

‘‘s Werelds beste Fleetwood Mac tribute band, de meeslepende vertolking van het werk van Fleetwood Mac’, zo kondigde Mick Fleetwood op een video de tribute band, The Rumours Of Fleetwood Mac, aan in ‘t Kursaal Oostende. Het zevenkoppig gezelschap uit Liverpool werd sterk onthaald in een uitverkocht Kursaal. ‘De trip down memory lane’ werd een eerbetoon op verbluffende wijze, … én mogen we zelfs stiekem zeggen, het klonk zelfs beter dan het origineel, als we er hun laatste optreden op Werchter nahouden … Tja, the rumours are true …

Fleetwood Mac is de Brits-Amerikaanse rockband rond Mick Fleetwood , de enige nog van de originele bezetting uit 67. Ze intrigeerden door de jaren met hun melodieuze psychedelische rootspop, die de wortels van de blues en de rock’n’roll er strak in verweefde . Nadat mede oprichter en bluesgitaarvirtuoos Peter Green mid 70s de band verliet , kon Fleetwood Mac iets later definitief internationaal doorbreken met hun strafste bezetting, nl. John en Christine McVie, Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, met Mick op de drums . Spijtig genoeg moesten we reeds afscheid nemen in 2020 van Green en in 2022 van Christine McVie . Werk of een tour van Fleetwood Mac zal er dus niet meer inzitten.
Platen ‘Rumours’ (77) en ‘Tango in the night’ (tien jaar later) zijn in het geheugen gegrift en vanavond werd hier gretig uit geput. De nummers werden zo authentiek mogelijk gespeeld en zoals we reeds schreven, de songs werden mooi uitgediept door deze sterk op elkaar ingespeelde band die de vibe voelde van het publiek, wat hen triggerde, en zij dan net dat ietsje meer konden bieden … Mooi!
Wel twee uur lang werden we in deze muzikale wereld ondergedompeld, opgedeeld in twee  stukken. Een breed publiek vanavond, naast het waardig ouder wordende publiek , waren er de doorwinterde liefhebbers en zagen we ook jongeren , die deze legendarische band wel eens wouden ontdekken in deze Rumours Of Fleetwood Mac.
Het leek erop dat de originele band op het podium stond. De twee dames hadden de looks , de uitstraling , de kledij , waren vooraan opgesteld, net als McVie en Nicks. De twee benaderden in hun spel, opstelling, armbewegingen tot zelfs de danspasjes toe hun idolen. De gitaristen als de man op de keys konden straf uithalen , de bastunes onderhield het ritme en de drummer kreeg wat ademruimte. Puik werk van deze geoliede band, sjiek 4 decades of Fleetwood Mac …
Op de background zagen we dikwijls de oorspronkelijke leden; ze werden in de spotlights geplaatst. Samen met de filmische projecties zorgden ze voor een totaalplaatje. De volle instrumentatie op het podium en het wisselend lichtdecor, tekenden dus een heerlijk, leuk, nostalgisch avondje van een uiterst aangename, genietbare optreden.
Een rockende, broeierige, bezwerende, dromerige, sfeervolle set die werd ingezet met “Big love”; meteen konden we onderstrepen hoe goed dit collectief wel was in het samenspel en de zangpartijen . “Dreams en “Say you love me” groef diep terug in die 70s . De vocals wisselden elkaar af, de sound intrigeerde en de tempowissels boeiden. “Tango in the night” wist door z’n psychedelica een brug te slaan naar het ouder werk van Pink Floyd. Het werd gesmaakt , ferm gesmaakt.
Onze Stevie kon je één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith; het dromerige “Sara”  en later in het tweede deel het  doorleefde “Rooms on fire” overtuigden sterk. Eerbetoon aan Christine kregen we met het ingetogen “Songbird”, gedragen door piano/keys en het sobere gitaarspel.
“The chain” klonk spannend door de opbouwende grooves en de verrassende wendingen van het intrigerende gitaarspel; het is op z’n beurt, sinds enkele jaren, niet weg te denken van de top 100s aller tijden; het deed een eerste keer de mensen rechtveren , een heupwieg, een danspasje links en rechts, handclaps, enz . De psychedelicarock kregen we dan opnieuw met “My litte demon”, de drumstokken als duivelshoorntjes; met “Oh daddy” en het afsluitende “Gold dust woman” van deel 1, kregen we een fijne terugblik naar het ‘Rumours’ album.

In deel II werd eerst Peter Green in de bloemetjes gezet. Hier stonden ze met vijf op het podium en kregen we die doorleefde retroblues , met intense, verbluffende, repetitief opbouwende gitaarpartijen en psychedelische keys. Je kon niet omheen het  instrumentale filmische “Albatross” en de roots van “bBack magic woman”, later nog door Santana gecoverd. “The green manalishi“ en “Oh well” , late 60s nummers, kenmerkten de raw power van de band . Mooi dat ze in de tribute Green niet vergaten .
Met zeven terug op het podium kregen we “Second hand news” van ‘Rumours’ en kwamen we stapsgewijs terug in die kenmerkende flow van Fleetwood Mac. “Gypsy” (van ‘Mirage’ (82)) viel op door de twinkelende melodieën en die gevoelige vrouwelijke zang. Na enkele integere, intiemere nummers als “As long as you follow” , “You make lovin’ fun” , “Seven wonders” en het breekbare “Landslide” , werd het plaatje van de herkenbaarheid getrokken .Groots en magisch! Iedereen veerde opnieuw recht en liet de nostalgie over zich heen dwarrelen … Kleppers hoorden we, “World turning”, “Every where”, “Go your own way”, “Rhiannon” , “Don’t stop” en “Tusk” .
Het overspande de successen van deze ferm gerespecteerde band, wat evenzeer door het publiek werd gewaardeerd van muzikale aanpak en afwisseling zowel qua instrumentatie als qua zangpartijen.

Emotievol , meeslepend, bezwerend, opbouwend als opwindend klonk het. Ieder kreeg voldoende ademruimte in deze legendarische songs en op afsluitende “Tusk” kon de drummer nog eens loos gaan met een leuk drumpartijtje; de gongslag luidde het definitieve einde in van dit puik, verbluffend, twinkelend optreden. Wat een dynamiek. Een beter eerbetoon kon deze legendarische band zich niet indenken! In het najaar komen ze terug, Le Forum, Liège ... Must see!

Organisatie : Live Nation  

Simply the best - tribute to Tina Turner – Rockicoon overtuigend op een voetstuk geplaatst
Simply the best - tribute to Tina Turner

The queen of rock’n’roll will never die en blijft in ons leven …Tina Turner mag dan een goed jaar geleden op 83 jarige leeftijd overleden zijn, haar muziek heeft een sterke onuitwisbare indruk nagelaten. Er zijn heel wat show bands en vrouwelijke artiestes die haar muziek levendig houden, eentje is deze rond de Nederlandse Claudia Wagenmakers, die het energieke en de dynamiek van Tina in stemgeluid, beweeglijkheid en sound zo goed mogelijk tracht te benaderen. Uitermate respectvol wat hier anderhalf uur werd geleverd.

The queen of rock’n’roll was hier in Oostende in levende lijve te zien , ruim 36 jaar terug, haar afscheidstournee in 2000 verkocht maar liefst 11x het Sportpaleis uit, en er was nog eens een return in 2009, met vier keer een uitverkocht Sportpaleis. Tina werd door iedereen op handen gedragen, ze bracht goeie potige, slepende als gevoelige, innemende rocksongs; ze stond garant voor energieke optredens met haar krachtig stemgeluid; een steeds glimlachende dame , die jou een onvergetelijke avond bezorgde.
Die nostalgie probeert Claudia met haar danseressen/backing vocalisten en een goed op elkaar ingespeelde band zo dicht mogelijk te benaderen in een vurig explosief als emotioneel gevoelig optreden. Tot aan de kenmerkende kledij en show toe. Het deed deugd, wederzijds; de live band, de backing vocalistes en de zangeres zorgden dus voor een ontspannende, opwindende set. Wat een honneur en mooi eerbetoon dus!

‘You wanna hear more Tina this evening’ , met die woorden werd de avond, opgedeeld in twee delen geopend . De band en de zangeres grossierde amicaal in het rijkelijke oeuvre van het icoon Tina.
De waardig ouder wordende aanwezigen kregen waar voor hun geld; het publiek uitte z’n appreciatie. Af en toe veerden aanwezigen recht en waagden zich aan een danspas, een heupwieg, klapten in de handen, speelden wel eens luchtgitaar en zongen moeiteloos een refrein mee.
Haar werk, de hits en de samenwerkingen, zowel ten tijde van Ike , wel zestig jaar terug de tijd (!), passeerden de revue. Iedereen werd in de spotlights geplaatst, de artieste met haar backing vocalistes/danseressen zeerzeker, dit o.m. met de vocals, helder, krachtig, indringend en lichtjes hees doorleefd, de armbewegingen, de danspasjes en de interacties. Mooi.
De band kreeg in sommige nummers voldoende ademruimte, ze werden uitgediept, mede door de sax en het gitaarspel. De soli van beiden ervaarde het publiek erg positief. Tja het zat goed in elkaar en de set ‘an sich’ klonk afwisselend.
Ze brachten ons meteen in de juiste stemming met “Whatever you want me to do”, het oudje “River deep, mountain high” en “Steamy windows”. “Let’s stay together” legde de klemtoon op haar levendige stem. Intens, dromerig klonk het met haar bijdrage in de ‘Mad Max’ film , “We don’t need another Hero” en “What’s love got to do with it”. Ze wisten precies het publiek te animeren en te enthousiasmeren. Schitterend.
In het tweede deel werden de nummers meer uitgediept; enkele originals die Tina toen coverde, overtuigden sterk, o.m. “Addicted to love” (Robert Palmer) en “Help me (if you can)” (The Beatles). Een broeierige “Better be good to me”, het filmisch sfeervolle “Golden eye” , met een revolver in de aanslag, sierde het showaspect; ook haar bluesy soulverleden werd opgerakeld .
“Private dancer” bracht ons naar een Tina op haar best, het leidde naar een prachtig slot van “Simply the best” , “Rolling on the river” en “Nightbush city limits” , classics , met een sterk dans – en meezinggehalte. De nummers onderscheiden zich door de repetitief opbouwende grooves en de  explosieve bommetjes; het onderstreepte de kunde van de artieste en de live band.

Een afwisselend, boeiend , overtuigend emo/passioneel vurig optreden kregen we , die dit rockicoon  terecht op een voetstuk plaatste. Ondanks de ups en downs in haar leven bleef zij positivisme, levendigheid uitstralen, onderstreepte ze gelijk- en gelijkwaardigheid, wat sterk tot uiting kwam in deze overtuigende ‘Simply the best – Tina Turner’ live band.  

Organisatie: Show-Time - Comedyshows

Jane’s Addiction – Nostalgie: In grote doen, wat een emotionele rockvibe
Jane’s Addiction en Hideous

Jane’s Addiction - Altijd heerlijk, bands waarmee je opgegroeid bent, dertig jaar later terug te zien … Een uitzonderlijk nieuw samen-moment in 2024 is er met Jane’s Addiction uit LA , in de originele bezetting rond Perry Farrell. ‘In grote doen, Wat een emotionele rockvibe’, kunnen we achterna zeggen; verdienstelijk, zinderend, overtuigend klonk het ouder opgestofte werk uit die early 90s in de ruim anderhalf uur durende set.

Nooit gedacht dat ik dit kwartet in de oorspronkelijke bezetting nog eens aan het werk zou kunnen zien. Ze hadden na het Jane’s Addiction avontuur elk hun ding in o.a. Porno For Pyros, RHCP, NIN, Suicidal Tendencies, het Lollapalooza avontuur, enz. Dit kwartet, waarover we spreken is Perry Farrell (zang), Dave Navarro (gitaar), Stephen Perkins (drums) en Eric Avery (bas). Drie interessante platen verschenen er, eind jaren 80- begin 90s, die we nauw aan het hart droegen, nl. het titelloos debuut, ‘Nothing shocked’ en natuurlijk die definitieve doorbraak derde, ‘Ritual de la habitual’. We hoorden en zagen een avontuurlijke, eigenzinnige, inspiratievolle band die een rits stijlen samenbracht in een tot de verbeelding sprekende uniek sound, die episch, alternatief was van pop, prog, symfo, artrock, psychedelica, grunge en hardrock, niet vies van wat erotiek en religieuze symboliek, en verder ruimte liet voor eigen invulling. Drie intrigerende platen dus, en zoals dikwijls werd op het hoogtepunt de stekker uitgetrokken …  
In wisselende bezetting kwamen ze nog wel eens samen en er kwam nog volgend werk, eentje begin nillies (‘Strays’) en in de tennies ‘The great escape artist’. Voila, je hebt de backcatalogue van dit intrinsieke kwartet, die twaalf jaar na die laatste plaat er duidelijk nog eens zin in hadden met elkaar op het podium te staan en het publiek nostalgisch te plezieren.
Jane’s Addiction was in grote doen dus, ruim twintig jaar na hun laatste optreden in België (Pukkelpop) met een uiterst spannend, meeslepend geluid; we werden maar al te graag meegezogen in de vele bloedmooie, intense, scherpe, smerige partijen, de tempowissels en de explosieve bommetjes, vol verrassende wendingen, gedragen door die indringende, bezwerende , echoënde, soms hoog uithalende vocals van Farrell, die niet moest onderdoen met vroeger.
Zagen we vroeger op het podium (remember hun optreden in de Vooruit in de 90s) allerhande tribale kunst van fetisjen, kandelaartjes, kaarsjes die de instrumenten en ook het podium elan gaven, was het nu beduidend soberder. Het occulte , de voodoo maakte plaats voor rituele muzikale charme. Charismatisch, gretig speelden ze, met een Farrell die z’n publiek nauw betrok in de set .
Ze ondernemen een heuse clubtour en zijn hier nog te gast op dag 1 van Rock Werchter, waar ze the barn zullen afsluiten …
In een net uitverkocht AB kregen we een boeiend golvende set, die durfde te vonken, te ontploffen en intens beklijvend, pakkend te klinken, extravert, gedreven, groovy, broeierig, als innemend, sfeervol die hun muzikaal raadselachtig web filtreerde in pronkende melodieën. Een sterk op elkaar ingespeeld kwartet, die ruimte liet voor de instrumentatie, door de snedige, scherpe riffs, de diep ronkende bas, de strakke, (gort)droge drumpartijen en natuurlijk die intrigerende zang.
Door de cowboyhoeden van de twee frontmannen, leek het erop alsof hier cinematografisch ‘Once upon a time’ , ‘Natural born killers’ en ‘Pulp fiction’ versmolten, alsook een knipoog naar Jeffrey Lee Pierce’s Gun Club.
Een eerste herkenningspunt voor iedereen was het strak opzwepende “Ain’t no right”, één van de singles van hun doorbraak, overtuigend door het intense samenspel. In die unieke sfeer kwamen we alvast met “Whores” en “Had a dad”. Divers, innovatief, artyfarty klonken ze met “Ted, just admit it …” en “Then she did”, twee episch spannende stukken door de talrijke wissels. Tussenin een nieuwtje “Imminent redemption”, die niet moest onderdoen. Een mooi rustpunt hadden we, met het prachtige semi-akoestische, dromerige “Jane say”, uit die ferm onderschatte tweede, waarbij we voelden dat het kwartet letterlijk over ons heen dwarrelde.
Back to earth werden we gekatapulteerd met het gekendste “Been caught stealin’”, gebald, strak en kleurrijk door de gitaarsalvo’s, de bas en de drums .
De return deed hen deugd. Ze werden telkens warm onthaald en Farrell praatte bij met een flesje wijn. Het deed geen afbreuk, integendeel , we voelden een verbondenheid, die er moet heersen bij zo’n reünie.
Een closing final werd het door een soort rockopera van bijous “Up the beach”, “Oceansize” en het gekende “Stop”; alle registers trokken ze nog eens open.
Alle vier genoten ze van de respons. Ook wij waren uiterst content van die aanpak hen op die manier terug aan het werk te zien, met songs die zich een eigenwijs plaatsje in de scene opeisten. Berustend, bevrijdend als vernietigend klonk dit songmateriaal en in die wereld werden we nog maar eens gedropt in een energiek opwindende bis van “These days”, “Mountain song” en het op afro percussie getinte “Chip away”, die eventjes die kenmerkende voodoo-culture deed opborrelen.

Een broeierig, opwindende symfo-art rock set dus , die wat stroop en kitsch kon verdragen, maar hoedanook ferme kopstoten toediende. Hun cultstatus werd dik onderstreept. Straf wat deze (bijna) zestigers nog konden.

Support was Hideous, een vrijhaven van Rhea en Ramkot, vroegere finalisten van De Nieuwe Lichting. Classic bezwerende, stevige, hitsende gitaar rock’n’roll hoorden we van een enthousiast viertal met een zekere dreiging en donkerte in de zweem van Led Zeppelin, Alice In Chains, QOSA, Wolfmother en Greta Van Vleet, vuil, ranzig als verfijnd, melodieus, waarbij “Curse” niet kon ontbreken. Ze hadden al een mooie cv (o.m. op Werchter) en herhaalden het nu als support van Jane’s Addiction en iets later in de week met The Sisters.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Jane’s Addiction
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6086-jane-s-addiction-04-06-24.html?Itemid=0

Hideous
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6097-hideous-04-06-24.html?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

Whispering Sons – ‘The great calm’ op kruissnelheid
Whispering Sons en Mind Ray

Whispering sons sloot hun clubtour ‘en honneur’ af. Er werd in de goed uur durende set gefocust op het materiaal van het derde album ‘The great calm’. Net over de grens wisten ze het diverse publiek te charmeren met die donkere, gruizige, niet direct vrolijke postpunk/wave, die nu onderhuids extravert, luchtiger durft te zijn.

Whispering Sons laat postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Die derde klinkt afwisselend in opbouw, mooi overtuigend, met spannend groovende, stevige gitaarpartijen en in schoonheid klinkende piano/keys. Verder is er die kenmerkende diepe bas en bezwerende, hitsende drums, ondersteund van de indringende, maar even diepe, donkere, ritmische praatzang van Fenne Kuppens , die nu meer podiumprésence heeft dan voorheen. Ze geeft elan en swing aan het materiaal door haar dynamiek en armbewegingen.
Hier wordt muzikaal een brug gemaakt van Joy Division, The Sound , naar Savages en Nick Cave door de groove van Gang Of Four en de donkere tunnel van The Chameleons, Interpol heen. Interessante referenties dus voor een kwintet die er momenteel zelf staat als een huis . Eén van onze talenten die wisten te bevestigen nadat ze 8 jaar terug de HRR prijs wegkaapten. Sommige leden wisselden van instrument op het nieuwe werk, wat het geheel ten goede kwam alvast.
Een vertrouwd geluid in die broeierige donkerte, dat een publiek van alle leeftijden aanspreekt, zeker de ouder(e) wordende zielen, jong van geest.
Opener is het intieme “BALM (after violence)” dat een mistroostig decor optrekt en een zekere verlatingsgevoel ademt door de sobere, verdwaalde pianotunes, de andere instrumenten vullen gestaag aan en de praatzang zweeft over het nummer. “Stand stiil” klinkt intens , dreigend en laat al deels die gekende repetitief groovende, slepende explosiviteit horen. Met de nieuwe single “Something good” zit het kwintet op het energieke spoor van deze derde plaat. “Dragging” durft nog iets verder te gaan met snedig, snijdend gitaarwerk.
Licht en duisternis , melancholie en opwinding , heupwiegend rockend gaan we gezwind door de set, het zit allemaal vervat in dat geluid van Whispering Sons.
Na deze rits nieuwe songs, is er de herkenbaarheid van oudjes “Heat” en “Hollow”. “Satantango” doet door de stuiterende electrotunes, bleeps en donkere wave Suicide heropleven .
Na dit boeiend half uur wordt regelrecht gekozen ‘The great calm’ in de spotlight te plaatsen, eerst met de meer sfeervolle “Poor girl”, “Cold city” en “Still disappearing”, die enkele handige eruptieve draaien kregen; dan extraverter door die rockende donkere groove , met de singles “The talker”, “Walking, flying” en “Surface” van de vorige ‘Several others’ van 2021. “Try me again” bouwde goed op in die dreigende spanning en zit in de pipeline om de volgende single te worden van het sterke ‘The good calm’. Een smaakmakende afsluiter dus.
De slepende gedrevenheid wordt verder gezet in twee puike bis van hun debuut ‘Image’ van 2018, nL “Alone” en “Waste”, die door d  stroomstoten en de tempowissels de aandacht behielden en de warme respons ondersteunden.

De clubtour mag uiterst geslaagd genoemd worden . Whispering Sons weet hoedanook hun genre spannend, boeiend en leuk te houden. Het publiek werd gecharmeerd door een goed op elkaar ingespeelde band, die melancholie en dynamiek met elkaar verbond. Sjiek!

Punkier van aard waren Mind Rays. Het Gentse kwartet is al zo’n tien jaar bezig met een gebalde mengeling van garagerock en postpunk, strak, hoekig , toegankelijk als noisy . Power is het uitgangspunt van de korte, krachtige songs. De niewue EP ‘Mere vistors ‘ is er eentje die vertrouwd knalt! Onversneden rock’n’roll, met een energieke frontman! Stevig Vlaams bandje dus …

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de 4ad, Diksmuide, 15-02-24 @Kristof Acke
Whispering Sons – Whispering Sons blazen nieuw leven in hun sound (musiczine.net)
+ Pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5799-whispering-sons-06-03-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

The Jesus & Mary Chain - 40st anniversary show mocht er duidelijk wezen …
The Jesus & Mary Chain, Deathcrash

The Jesus & Mary Chain heeft met dit optreden nog steeds bestaansrecht. We kregen meer dan anderhalf uur lang een boeiend optreden die groef in hun backcatalogue, zeker van de beginjaren én die de spotlight plaatste , na een kleine tien jaar non actief, op hun return met ‘Glasgow eyes’, refererend aan Schotland, thuisbasis van de broers Jim en William Reid. De ooit destructieve reputatie maakte plaats voor een geoliede machine. De 40st Anniversary mocht er dus duidelijk wezen …

Bizar genoeg loopt het niet meer zo storm om zo’n iconische band aan het werk te zien, want het optreden raakte pas net op het laatst uitverkocht. De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt. Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid. In die begindagen waren hun optredens soms ultrakort en waren ze met de rug naar het publiek toegekeerd. Maar met de jaren werd dit een band die stekeligheid, smerigheid, melodie, emotie en gevoeligheid samenbracht in heerlijk materiaal!
Een rits puike platen noteerden we in tien vette jaren als ‘Psychocandy’, ‘Darklands’, ‘Automatic’ en uitlopers ‘Honey’s dead’ en ‘Stoned & dethroned’.
Ook met de jaren werd de relatie tussen de twee broers gespannener. De broers vonden elkaar wel eens terug, maar de standvastigheid groeide pas echt opnieuw sinds 2017 met ‘Damage & joy’ en nu een kleine tien jaar later met ‘Glasgow eyes’. Een bio van het hobbelige parcours in hun oeuvre, muzikaal als persoonlijk , is ook uit nu. Ze hebben een diverse plaat uit die van verschillende walletjes eet, van ‘Darklands’ melancholie, coole rock’n’roll tot meer elektronica en fuzzpop, allemaal een toegankelijker jasje aangemeten.
Er was in het verleden al eens een ‘rewind’ concert , maar nu kregen we een breed aanbod van hun 40 jarige carrière, niet vies van nostalgie, waarbij maar al te graag in onze gesprekjes onder elkaar naar die memorabele optredens op Futurama, Caracalla en de Lokerse Feesten wordt teruggeblikt.

The Jesus & Mary Chain kon een paar dagen terug nog het Roadburn festival in Tilburg afsluiten en in die sfeer kwamen we meteen met het opwindende “Jamcod”, één van de nieuwe nummers, die uitwaaide naar het oud gekende “Happy when it rains” en het groovende “Far gone & out”. Ook de lichteffects bepaalden het geheel mee, met blauwe, rode, gele spots en stroboscoops. Alvast een mooi trio om goed ondergedompeld te worden in die muzikale wereld.
De band rockte, knauwde, gromde, streelde en speelde een evenwichtige set die snedig, gedreven, meeslepend als emotievol, innemend, donker klonk. Jim hing zich soms voorovergebogen of aan z’n microstatief, zoals het ‘em vroeger steeds kenmerkte.
De goed op dreef spelende band overtuigende met “Amputation” , “Some candy talking”, “In a hole”, “Blues from a gun” en de nieuwtjes “Pure poor”, “Venol joy” en “The eagles en the beatles”, met die “I love rock’n’roll” riff van Joan Jett (oude helden). Een mistgordijn werd wel eens opgetrokken, het klonk toegankelijk, rockend, gruizig, grauw, dromerig, donker. Het zat goed in elkaar en de terecht sterke respons werd door Jim warm bedankt. “Just like honey” sloot gepast de set af.
In de bis werd het volume wat meer aangescherpt en de pedaaleffects wat meer ingedrukt op songs “Taste of cindy” en “I hate rock’n’roll” ( een mooie wijsvinger naar … ). Apotheose was het  afsluitende “Reverence” (met de heilige woorden “I wanna die just like Jesus Christ”), die intrigeerde door de repeterende, opbouwende ritmes; het werd mooi uitgesponnen en gekruid door psychedelica, Indiase invloeden en Britpop; op die manier wisten ze Primal Scream, Cornershop, Ozric Tentacles en BRMC te omarmen. Wat een intensiteit en spanning.

Ondanks het feit dat we hier een rits goede nummers misten als “Never understand”, “April skies”, “Head on”, “Come on”, hadden we vanavond een heerlijk nostalgische trip, die de brug moeiteloos maakte naar het recente materiaal. Een mooi sluitstuk, de kers op de taart van hun 40 jarige carrière, in een broeierige, meeslepende, dromerige en extraverte, homogene set die hen nog steeds bestaansrecht biedt …

Support was Het Londense kwartet Deathcrash, al eerder te gast in de Botanique (support Codeine) en tijdens Les Nuits Bota. Het kwartet profileert zich binnen de ‘duyster’ slowcore/postrock met hun repeterende, opbouwende ritmiek, die af en toe eens kon ontploffen en uitwaaien. Je werd meegesleept, meegezogen, je kon lekker wegdromen en wakker worden geschud door die wisselende aanpak en (praat)zangpartijen, die dromerig, zalvend als schreeuwerig zijn. Interessante band die hier o.m. Slint en The Spirit That Guides Us deed opborrelen …

Organisatie: Live Nation

Underworld – Underworld blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken

Het Britse Underworld is misschien niet meer jongste, hipste band binnen de dancescene, maar deze 60 plussers wekken nog steeds respect en bewondering op, voor wat ze in staat zijn om een kleine drie uur lang (pauze tussenin!) een bezwerende, groovy, fris, sprankelende show neer te zetten, die letterlijk kleur kreeg op grote schermen, met mooie visuals, de lasers en de verblindende licht-  en stroboscoop effects.
De Underworld trance van de jaren 90 blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken …

Underworld houdt ons nu al dertig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks, je geniet, golft, heupwiegt, zwalpt, danst en je hotst heen en weer, soms met de armen wijdopen, in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek, de geraffineerde opbouw, de tempowissels, de explosies, de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats, de bleeps en de soundscapes, waarover de praatzang en dromerige zanglijn zweeft.
Het laatst daterend werk is al van een pak jaren geleden, ‘Barbara, Barbara , we face a shiny future’, er waren de ‘Drift’ EPs, en er werd af en toe een samenwerking en een nieuw nummer gedropt, die ons reikhalzend deden uitkijken wat 2024 voor Underworld en ons inhoudt, o.m. met songs “Denver luna”, “And the colour red” en “Fen violet”, die vanavond niet ontbraken; in het tweede deel van de set tekenden zij het danceverhaal van hi-tech elektronica en discothèqua invloeden.
Overwegend heersten warme melodieën en beats in (soms) lange stukken, opbouwend, opzwepend, ontploffend om dan terug zacht zalvend te klinken; ambient, trance, drum’n’bass, techno, dat venijnig hard als zacht smerend klinkt.
De twee van Underworld, Karl Hyde en Rick Smith, geven hun elektronica een gezicht, toegankelijk, eigenwijs, ongrijpbaar, pakkend als deugddoend uitleven met een mystiek, mysterieus randje op z’n Hans Zimmers ; een overkoepelende, intrigerende spanningsboog in van alles.
Goed op dreef kwamen we in het eerste deel met oudjes “Dirty epic”, “Kittens”  en “Mmm skycraper, i love you”, die met enkele niet evidente tracks als “Nylon strung” en “Tin there” hun weg vonden om in Vorst een samenhorigheids-clubsfeer te creëren. De praatzang van Hyde is warm , onderkoeld, eigen uniek. Hij geeft met z’n brabbelende praatzang het tempo aan met z’n spastische handbewegingen, de ogen halfopen, met danspasjes en de armen in de lucht, terwijl Smith, als knoppenfreak, zich uitleeft op z’n apparatuur. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een langverwacht, deugddoend paasweekend. Opwindend dus, die een staat van euforie en extase bereikte, zeker in deel twee met classics “Pearls’s girl”, “Two months off”, “Rez/Cowgirl” en “King of snake” , die elkaar opvolgden.
Het publiek, van alle leeftijden, genoot en liet zich leiden. Underworld teerde niet op nostalgie, het recente(re) materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe.
Tot slot konden we lekker loos gaan op die stuiterende elektronica en percussie beats van “Born slippy” , de favoriet, die de twee definitief uitwuifde.

Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we zijn nog steeds verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwere, boeiend materiaal probleemloos doet aansluiten op de oude (dancefloor) killers.
Terecht, met opgeheven hoofd, namen ze afscheid. Hun gouden jubilée is niet veraf meer. De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd. Schitterend dus!

Organisatie: Live Nation