Rock Werchter 2022 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 3 juli 2022 - Van alles te beleven - The Killers overtreffen Chili Peppers als main act
Rock Werchter 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-30 t-m 2022-07-03
Johan Meurisse

dag 4 - zondag 3 juli 2022 - Van alles te beleven - The Killers overtreffen Chili Peppers als main act
Rock in al z’n aspecten regeert op de mainstage. Het was even bang afwachten of RHCP , de laatste headliner present zou zijn . Een verlossende tweet ‘smorgens werd gezonden, na een eerder afgelast concert. En voor de alternativos was er op andere stages nog voldoende te beleven op deze vierde dag. In het begin viel de technische problemen op in de twee tenten, maar deze werden door een dankbaar publiek tekens goed opgevangen. Sjiek.

Het beloftevolle High Hi (KlubC) uit Leuven was de pechvogel van het festival . In hun half uur kregen ze telkens af te reken met technische problemen, van drumcomputer die uitviel tot de versterking . High Hi heeft enkele broeierige zwierige rocknummers uit, met een eighties tintje; ze probeerden het op te vangen met een jamsessie, de steun van het publiek en de support onder elkaar. Ze hebben al enkele goede singles uit als “Alligot”, “94A9”, “Return to dust” en “Daggers”. Verdomd wat hadden ze zich hier op voorbereid , en viel dit nu in het water . Enkel het stuiterende “Daggers” kon de tegenslagen wat omzeilen .
Volgend jaar een herkansing waard en wie weet zijn ze nog uitgegroeid als een grootser bandje .

Het Amerikaanse Big thief (Barn) rond sing/son gwriter Adrianne Lencker heeft vóór, tijdens en na de coronapandemie niet echt stilgezeten . Zijzelf bracht solowerk en na Big thief’s  ‘UFOT’ en ‘Two hands’, komen ze nu aandraven met het sfeervolle ‘Dragon new warm moutain I believe in you’ die nog dieper graaft in hun kenmerkende roots/americana/indiefolkpop.
Het NYse kwartet koos voor een uiterst sfeervolle set , met tussenin die wondermooie niewue single “Certainty”. Hun bekende single werk werd tijdens deze voorstelling opgeborgen . Het semi-akoestische werk stond voorop , het leek wel een studiosessie, staan dicht bij elkaar opgesteld, kijken naar elkaar om de song (al of niet wat rommelig) aan te vatten, waarbij we gezellig rond de band vertoefden bij een kampvuur. Het charmeert. “Blue lightning”, “Change” waren even sterke pareltjes in die muzikale aanpak . Alsof er nog niet genoeg materiaal verscheen , stelden ze nog een nieuwtje voor, “Sadness as a gift”. Hier heerst intimiteit , ingetogenheid . Op “Spud infinity” komt haar broer nog wat helpen met mondharp, die de countryroots sterk onderstreept . Oudje “Cattails” was de enige elektrische afsluiter van deze ingenomen set. Big Thief legde de klemtoon op emotie en weemoed. Een zoveelste intrigerende aanpak.

Het Britse Keane (mainstage) rond Tim Chaplin , moest na al die jaren niet echt onderdoen , ze bewezen dat hun nummers en hits, zeker van het debuut ‘Hopes and fears’ uit 2004, er nog steeds staan , of het nu TW Classic of Rock Werchter is. In 2019 vonden ze terug aansluiting bij elkaar . Op RW was het vijftien jaar geleden dat ze hier waren . Hun dromerige melodieuze poprock, geënt op het gevoelige , meeslepende pianospel van Tim Rice-Oxley, stond duidelijk overeind en wist te raken , alsof ze in hun begindagen bezig waren . “Silenced by the night” opende de uiterst aangename, broeierige set, waarbij iedereen het beste van zichzelf gaf. Chaplin was in topvorm en voelde zich één met z’n publiek. “Nothing in the way”, “Bend and break”, “Everybody’s changing” van het debuut volgden al snel, werden meegezongen en kregen de handen op elkaar . Ook het nieuwere “The way I feel” toont een band die er staat.
Ook hier een samenhorigheidsgevoel. “Is it any wonder?”, “This is the last time”, “Somewhere only we know”, “Bedshaped” en “Crystal ball” maakten het compleet en duiden dat Keane een waardige mainstage stage is!

Een uiterst sympathieke dame zagen we aan het werk in de Barn , de Amerikaanse Kacey Musgraves, die in eigen land erg populair is, maar hier nog niet ver is gekomen. Haar songs werden mooi uitgediept door een veelkoppige band, te situeren binnen de dromerige rootsfolkpop. Ergens borrelt een Dolly Parton op als je haar hoort. Haar innemende stem en de brede sound gaven kleur. Het tempo werd ietwat verhoogd middenin de set, “Butterflies” en “High horse”. Twee covers kregen we “Can’t help falling in love” (Elvis) en Fleetwood Mac’s “Dreams”. “There is a light” onderstreept andermaal de fijne, sfeervolle sound .

Balthazar (mainstage) rond Jinte Deprez en Maarten Devoldere, zet zich terug aan de top van de Belgische scene met de return albums ‘Fever’ en ‘Sand’. Ze hebben klasse artiesten rond zich die hun melodieuze gitaarpop weerhaakjes bezorgt in een diepe, donkere repeterende groove. Nog geen tien songs speelden ze, die werden intens uitgewerkt en intrigeren door de opbouwende ritmes en tempowissels . Wat een spanning creëren ze, aangemoedigd door de wisselende zang en samenzang, die ergens wel aan Beck kan gelinkt worden.
De songs staan hier op de mainstage , het nieuwe “Hourglass” en “I want you” (met een “15 floors” als outtro) waren meteen raak. “Fever” kreeg een extra touch door de keys die rechtover elkaar stonde, alsof 2Many DJs hier waren uitgenodigd, en waarbij  bassist Simon Casier zich eventjes een paar minuten door een barbier de haren liet scheren .
Een goed geoliede machine zagen we, mannen die op elkaar zijn afgestemd en zorgen voor friste, dynamiek en opwinding, door de broeierige spanning in hun materiaal. Vol overgave bezig dus. “Entertainment” en “Losers” , ondersteund van een verdwaalde blazer, sloten de meer dan overtuigende ser af van dit kwintet.
Balthazar overstijgt de Drie Wijzen en gaat op naar dEUS …

Michael Kiwanuka (Barn) wist evenzeer een broeierige spanning te creëren in z’n intense retrosoulpop. We wouden de songwriter aanschouwen in zaal , gezien hij nieuw werk uitbracht, maar corona stak een stokje voor. Hij heeft een sterke warme, indringende stem, zijn gitaarspel intrigeert en hij beschikt over een sterke band, backing vocalistes die de mooi uitgeklede sound kleur geven. Op die manier werden we meegezogen op “Falling”, “Hero”, “Cold litte heart” en “Love & hate”. Puike set.

Royal Blood (mainstage) mag dan met de laatste plaat ‘Typhoons’ de elektronica laten doorsijpelen , live maakt het Britse duo er een rauw rock’n roll potje van; een muzikale spanning bieden ze, waarbij de mainstage wordt overstelpt door de strakke, rechttoe-rechtaan baspartijen, die als een gitaar klinken en de harde, felle drums. Wat een vingervlugheid. De elektronica wordt op het achterplan geduwd, zelfs op de titelsong “Typhoons” en “Boilermaker”. De herkenbaarheid is groot met “Lights out”, “Little monster” en “Figure it out”. Ook al is er meer interactie dan vroeger , het zorgt ervoor dat het publiek mee is in het verhaal van deze twee. Natuurlijk kunnen we niet omheen de obligate drumsolo, die er op elk optreden is. Dit was een stevig rock’n roll setje.

Even op adem komen bij Snail Mail (the slope), die achterna gezien beter tot z’n recht komt op een festival als Pukkelpop. De band rond Lindsey Jordan bracht vorig jaar ‘Valentine’ uit , een broeierig indierockend album  met enkele grillige wendingen, waarbij de frontdame wisselt van akoestische en elektrische gitaar. Muzikaal te situeren in de aanpak van St. Vincent als 90s Belly. Maar spijtig genoeg onvoldoende beklijvend.

The Killers (mainstage) bewezen al van hun vorige passage op Werchter in 2018 dat ze live sterk staan; steevast hebben ze een handvol rocknummers die de plaat dragen. Hier hadden we een goed geoliede machine van de band rond Brandon Flowers. Flowers  entertaint het publiek , zelfs zover dat iemand uit het publiek eens mag meedrummen en het doet en verve. Een aanstekelijke, frisse, dynamische rockende set kregen we . The Killers zijn een hitmachine, met nummers als “My own soul’s warning”, “When we were young”, “Jenny was a friend of mine” , “Run for cover”, “Human”, “Spaceman”, “Somebody told me”, “Read my mind” en “Mr brightside”, die de set besloot. De charismatische zanger bespeelt z’n publiek en de massa gaat uit z’n dak . Slingers, confetti , het was er allemaal bij! De refreinen worden meegezongen, de ‘oohoohs’ zweefden over ons heen  en de handen gaan in de lucht. Iedereen genoot ervan . De sfeer was er, het publiek houdt ervan. Achterna gezien hadden zij beter het festival vanavond afgesloten …

Jehnny Beth sloot na dit helse optreden van The Killers de slope af . Wat was dit een alternatief optredentje van deze frontvrouw van Savages. Alsof Atari Teenage Riot terug was opgestaan, wat betekent donkere industrial beats die om ons heen reutelen; we kregen een mysterieus, dreigende, bezwerende set, kracht bijgezet door haar bijzondere act. Ze slaagde in deze katharsis . “Innocence” opende en eerste hoogtepunt hadden we met “Heroine”. Ook NIN is een voorname referentie, ze coverde er zelfs eentje van. Ook hier hadden we de indruk dat zij nog beter tot haar rrecht kwam op een festival als Pukkelpop.

Tot slot de Red Hot Chili Peppers, die het vierdaags festival en verve konden besluiten, maar hier kregen we deels een koude douche over ons heen , gezien de weinige, soms moeilijk verstaanbare interactie.
Het was eerst bang afwachten of ze gingen optreden door de rugproblemen van leadzanger Anthony Kiedis. Hoedanook de ‘chili peper’ was maar matig gestrooid in hun live set. De laatste passages op Werchter waren ook niet memorabel, ondanks de grommende basstunes van Flea, het snedige gitaarspel van Frusciante en de krachtige drums van Smith. Kiedis is niet meer de volksmenner en was eerder gelaten bezig.
Ze hebben door de jaren mooi materiaal uit en deze zaten mooi verstopt, o.m. “Around the world” , “Dani california”, “Snow (hey oh)”, “Californication”, het recente “Black summer” en natuurlijk de wereldhit “Give it away” , die even het vuur aanwakkerde. Het andere materiaal klonk net te weinig boeiend, was te flets. “Under the bridge” en “By the way” zijn de kleppers in de bis, die het meezinggehalte, de samenhorigheid verenigen én nét die ‘chili peper’ gaven .
Wild stomend is het al lang niet meer. We koesteren hun succes periode. Hier kon beter. Een wissel met The Killers, die iedereen zo sterk wist te omringen, was nog beter.

Desalniettemin, dit was een geslaagde , sterke editie waarbij iedereen content was terug een festival mee te maken . Oef ‘we’re back’ na die coronapandemie. Tot volgend jaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics van donderdag 30 juni 2022 (ism daMusic) @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2686-rock-werchter-2022.html
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2022 - Vier dagen muziekbeleving - dag 3 - zaterdag 2 juli 2022 - Het woord is aan de jeugd - Tieneridolen!
Rock Werchter 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-30 t-m 2022-07-03
Johan Meurisse

dag 3 - zaterdag 2 juli 2022 - Het woord is aan de jeugd - Tienerideolen!
Op deze zonovergoten derde dag, is het de jeugd die spreekt . Met Maneskin als absoluut hoogtepunt. En de jonge ladies zijn present om hun idolen van Imagine Dragons te horen.

Goldband (mainstage) Meteen goud voor deze band , want hier was al heel wat volk toegestroomd om dit Nederlands collectief te zien . De stukadoors hadden hun materiaal van stellingen en ladders op het podium geplaatst. Ze verloochenen hun vroegere job niet op die manier. Goldband haalt de 80sNederpop van onder het stof , gooit er dansbare keys en lekkere Gunter D beats tegenaan. Het klinkt kitscherig en goed. Dat maakt nu net hun populariteit . Net als de Jeugd Van Tegenwoordig betrekken ze hun publiek bij hun dansbare songs . Op  “Alles kapot”, “Ja ja nee nee” knallen krachtige beats door de boxen . Het publiek gaat overstag en maakt circlepits aan de mainstage . Een van drie zangers, Boaz Kok, is te enthousiast, springt van het podium om dichter bij z’n fans te zijn, maar bezeert ernstig z’n enkel. Hielbeenbreuk , zo bleek. Het belet de man niet verder te doen, al hinkend of zittend op een barkruk. Hij krijgt hulp van de plaatselijke EHBO stand. “Noodgeval” volgt, kon niet beter. Verder hotsen we op relaxte, springende wijze doorheen de set van Goldband. Als volleerde Chippendales bewegen ze zich een weg door het publiek. Soms is er de nodige ernst o.m. op “Dit is voor jou”, voor de overleden ouders van één van de leden. Eindigen doen ze met een gabberfeestje door kletterende beats. Goldband is hip voor de youngsters. 

Het Ierse Dea Matrona (th slope) plaatsen we onder de rootspop van Shania Twain en Lucinda Williams. De frontdames speelden een sfeervol, aangenaam rockend setje , die door de gitaarlicks kleur kreeg. De dames waren erg blij hier te mogen optreden. Fijn drietal met een uiterst leuke sound.

Het Britse Nothing But Thieves (Mainstage) heeft gestaag gewerkt aan z’n muzikale carrière. Het kwintet bewees een mainstage aan te kunnen met hun goed in het gehoorde liggende melodieuze rock , die strak , gedreven als emotievol , integer kan klinken . Een afwisselende set speelden ze van snedige rockers en opbouwende ballads onder een soms hoog uithalende zang van Conor Mason. Meteen trokken ze aandacht met singles “Futureproof” en “Is everybody going crazy?”. De sound is net boeiend door de vettige gitaarlicks , het stevig uithalen en de subtiele zalvende melodie. Het brengt ons naar “Sorry”, “Amsterdam” tot de intiemere “Real love song” en “Impossible”. Dit is een band die altijd wel te zien is op de festivals en zich ontpopt als een graag geziene band.

Voor de drummers … of in opleiding was het wel goed eens te checken hoe Sloper (the slope) klinkt. Sloper is het (gelegenheids) combo rond Cesar Zuiderwijk van Golden Earring en Mario Goossens van Triggerfinger. Twee drums met een grote trom tussenin werd opgesteld. Twee gitaristen vullen aan. Het songmateriaal neigde eerder naar retrorootsrock, de zang naar Chris Cornell van ex- Soundgarden. De drumstellen werden gegeseld, er was ruimte voor soli en de trom kwam wel eens onder spanning. Goed om eens te horen en te zien, maar niet meer dan dat …

De winnaars van het Eurovisiesongfestival twee jaar terug, Maneskin (mainstage), is uitgegroeid tot één van de rockhypes; ze weten alle leeftijden te bereiken met hun stevige, groovy melodieuze rock. Het was van Faithless, Coldplay, Major Lazer en Billie Eilish geleden dat hier in de namiddag zoveel volk stond . Iedereen wilde een glimp zien van het Italiaanse kwartet, dat bij opener “Zitti e buoni”, het winnaarsnummer, al iedereen aan zich had . Het kwartet stond geen minuut stil, het waren duracell konijnen op zoek naar hun fans. De gitarist Thomas was op alle kanten te zien en vuurde solo’s af, de bassiste Victoria evenzeer, de drummer mepte er op los en de zanger Damiano verleidde het publiek. Al snel ging de bovenkledij uit. De bassiste verleidde op haar beurt het publiek met haar halfopen overall en de zwarte kruisjes op de tepels. Rock, act en spektakel gingen hier hand in hand . De band heeft een pak meesterlijke toegankelijke rocknummers uit met een meezinggehalte, o.m. “Mammamia”, “Supermodel” en “I wanna be your slave”. Hun helden worden geëerd, The Who met “My generation” en Iggy, met wie een duet zal komen , “I wanna be your dog” (z’n Stooges klassieker. Het publiek werd uitzinnig en mocht op het eind mee op het podium. Moet er nog zand zijn … Maneskin, festivalband bij uitstek, is de next rockband van de ‘twenties’!

Het Britse Yungblud past perfect in het rijtje van opwindende rockacts . Net als Maneskin zorgen zij voor een rock’n’roll freakshow op de mainstage. Dominic Harrison heeft z’n doorbraak te danken aan ons landje en is dit ons welgemeend dankbaar. Als een Angus Young/Charlie Chaplin on speed huppelde, rende hij op het podium en in het publiek. Hij is ook zo’n duracell konijn, die bekken trekt , rollebolt, gekscheert, maar met een boodschap;  hij steekt de middenvinger op waar nodig, wil de politiekers wakker schudden, heeft aandacht voor het klimaat, streeft naar gelijkwaardigheid, en wil iedereen verenigd zien als één grote familie. Mooi hoe het in zwart-wit beeld werd gebracht op de grote schermen.
Net als Maneskin entertaint hij en is hij één met z’n publiek. De hits vlogen om ons heen. Er werd ingezet met “Strawberry lipstick”, “The funeral”, “Fleabag” en “Loner” volgden . De temperatuur steeg met “I love you, will you marry me”, hoogtepunt  van de set. Sfeer, ambiance, opwinding. Een puike set dus.

De mainstage kreeg al meteen twee ferme kleppers te verwerken! Entertainment en Energie ten top!

Een aparte dame is Laura Pergolizzi , gekend onder LP, (Barn) die al een
handvol platen uitheeft Ze is een gender-rolmodel, heeft een aparte stem, helder, indringend en kan vocaal hoog uithalen , als een Anthony Hegarty (van Anthony and the Johnsons). Haar materiaal wordt sterk uitgediept en is gekenmerkt door integere en rockende gitaargetokkel. De eerste nummers ondersteunde ze zelf met ukelele. Broeierige, opbouwende luistersongs die konden rekenen op een fijne respons. Sterk waren alvast “No witness”, “Strange”, “One last time” en haar doorbraak “Lost on you”. Een verpozing na al die opwinding …

Een aangenaam sfeertje in beide tenten dus, na LP hadden we sfeervolle soul/r&b/funk/pop van Leon Bridges (KlubC). De sing/songwriter heeft een uitgebreide band en backing vocalalistes achter zich en staat garant voor een zwoele, licht verteerbare sound. We werden op warme wijze meegesleept op “Brown skin girl” en “Bad bad news”. Bridges is gekend door z’n samenwerking met het Texaanse Khruangbin , “Texas sun” , een meesterlijk pakkend groovy nummer door het indringende gitaargepengel en z’n innemende stem. Ideaal bij zonsondergang. “Tiver” was een volgend hoogtepunt. Boeiende luistermuziek die ons deed wegdromen . Fijnzinnigheid en subtiliteit overheerste hier …

En dan hadden we nog Jorja Smith (Barn), de zangeres die we hier ook terugzien op het festival . Zij is eén van de nieuwe r&b wonders. Een warme, sfeervolle, zwoele sound van hiphop en 70 soul/ funk/ /jazz/r&b , die door haar sterke stem wordt beklemtoond. Aangenaam luistervoer dus. Ze is er in die 4 jaar qua podiumprésence op vooruit gegaan. “Teenage fantasy” was de aanzet , “Blue lights” was pakkend en verder konden we heupwiegen op “Where did i go”, “Come over” en “On my mind”, die een loungy partysfeer ademden .
Uitkijken wordt het naar die tweede langspeler. Jorja Smith bracht een fijne dromerige set, met een laidbackgevoel en die aanzette tot een danspas.

Intussen had Anne-Marie al gespeeld, gekend van de vele samenwerkingen, haar cover van Stevie Wonder “I just called to say i ‘hate’ you” intrigeerde. Dit was smiley popeletronica.

We waren op deze zaterdagavond wat aan het wegdromen met die soul/r&b, … 21h45 , maar dan zagen we Bicep live (KlubC) . Hier waren we sterk van onder de indruk, wat zij verwezenlijkten in de nokvolle tent, mondde uit tot een groots feestje. Wat een set! Het Noord-Ierse Bicep, Andy Ferguson en Matt McBriar, tillen de elektronische muziek naar een ander niveau met hun bijzonder verfrissende en vernieuwende house. Het is een ontmoeten van de 90s tech van Orbital, The Orb, FSOL, Chemical Brothers en Underworld.
De twee freaks staan hoog op het podium aan de draaidecks, rond ledwalls en lasers; een rookgordijn werd regelmatig opgetrokken. De warme troostende en kleurrijke dance die we op de plaat als ‘Isles’ horen, wordt omgezet in vloeiende , golvende, groovende en uitbundige, harde trance/synths/bleeps/dance/beats. De overgangen waren ongelofelijk. “Atlas” zat al vroeg in de set. “Glue”, “Opal“ en “Apricots” waren de volgende hoogvliegers. Elk nummer kreeg een dansjasje aangemeten en tot stilstand kwam het nooit. De visuele effecten brachten de sound en het publiek in hogere sferen . Je werd volledig meegezogen. Dit werd iets onvergetelijks die iedereen tot ‘moven’, dansen bracht en een ‘wow’ effect veroorzaakte. Dit optreden zinderde na . Na twee AB’s, komen ze nu in het najaar in de Lotto Arena. Een must-see!

Het was het dagje van de jongeren . Het Amerikaanse Imagine Dragons heeft het in een goede tien jaar ver geschopt met hun melodieuze emo stadionrock. De sympathieke band had in de set drie filmpjes klaar die in een ‘Alien’ compilatie konden worden ondergebracht.
Samenhorigheid dragen ze hoog in het vaandel … “we ‘re family , we’re friends, let’s stay unite, let me be with you , after 2 Y” … “Forever young” van Alphaville plaatste het in de verf!
De band geeft zich ten volle en heeft met Dan Reynolds een prima zanger en performer, die van z’n publiek houdt. Hij praat alles aan elkaar en in z’n vocals voelen we de intensiteit en gevoeligheid van hun materiaal. Muzikaal bombastisch , groots, aanstekelijk, meeslepend, innemend … en toch goed . Confetti , slingers en vuurwerk . Spectaculair.
“It’s time” was een folky aanzet , maar al gauw volgden er twee kleppers, “Believer” en Tthunder”. Melodramatiek kreeg je dan in nummers als “Birds”, “Lonely” en “Demons”. Met een knipoog naar Bastille.
De band heeft al een pak hits uit , die als zoetenkoek erin gaat . Het kwam opnieuw op gang met “Natural” en “Whatever it takes” , die luidkeels werden meegezongen. De temperatuur steeg terug. De band werd op handen gedragen en gaf hun set op het eind swung met “Bones” en “Radioactive” , die handjeszwaaiend de sterke derde festivaldag afsloot.
Je houdt ervan of niet , Imagine Dragons hebben het hart op de juiste plaats , weten drama met dynamiek te combineren. Mooi. Hier sprak de jeugd een aardig woordje mee …

Neem gerust een kijkje naar de pics van donderdag 30 juni 2022 (ism daMusic) @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2686-rock-werchter-2022.html
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2022 - Vier dagen muziekbeleving - dag 2 - vrijdag 1 juli 2022 - Guitar day!
Rock Werchter 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-30 t-m 2022-07-03
Johan Meurisse

dag 2 - vrijdag 1 juli 2022 - Guitar day!
Een spannend dagje om enkele cancels goed op te vangen. Iedereen haalde opgelucht adem toen zeker was dat Metallica kon komen , na die corona in de entourage. En dus overheersten de gitaren en de T-shirts van Metallica, met een ‘smilend’ zonnetje op ons.

Op deze tweede dag was er al meteen een volle mainstage voor de pubrockers op leeftijd Sum 41, Canadees combo rond Deyck Whibley.  Niet voor niks zit het genre 90s punkrock nog steeds in de lift . Eerder wist Green Day het Sportpaleis onder stoom te zetten. Het kwintet zette ons op het juiste gitaarspoor op de wei . De getatoeëerde boys speelden een opwindende , energieke set van rechttoe-rechtaan nummers , met een knipoog naar hun helden als Misfits, Anthrax. Na “The hell song” was de herkenbaarheid het grootst met classics “Into deep”, “Fat lip” en “Still waiting”. In het najaar te zien in Vorst. Er was een goede flow, de spring-int-velds op leeftijd waren hun publiek dankbaar en omgekeerd evenzeer.

Het Brusselse hiphop collectief Stikstof (Barn) staat nu volop in de belangstelling met het sterke materiaal van de recente ‘Familie boven alles’ en ‘Moeras’ . Letterlijk legt het combo z’n gewicht in de weegschaal met Zwangere Guy en Jazz Brak , naast Astrofisiks en DJ Vega. De lyrics en het spervuur aan raps zijn een weerspiegeling van de leefwereld in het Brusselse. De combinatie raps en beats en de bezwerende, lome als groovy, opwindende, dreigende sounds zijn vol overtuiging. Ze zuigen je volledig mee, zoals een NWA, Ice Cube of Ice-T het 35 jaar geleden deden. De indringende blikken en de levendigheid van de twee MC’s zwepen de boel op en zorgen voor een pogo op nummers “ambras”, “broos” en “alles kapot“. ‘Iedereen is als familie , en die moeten we koesteren’. Stikstof gaf ons de nodige zuurstof dit te doen. Sterk!

Miles Kane is samen met Alex Turner één van die gezichten van de Britpopscene. Het laatste album maakte ons niet direct warm en op de mainstage zijn het de Miles Kane classics “Rearrange”, “Don,t forget who you are”, “Come closer”, verder “Don’t let me down” van The Beatles, ,de paar Last Shadow Puppets nummers (o.m. “Standing next to me”) en mans charisma die ons letterlijk over de streep trekken van een uiterst aantrekkelijke set.

SONS - Alles kapot! - Stel, je zoon vraagt je mee naar het eerste optreden van zijn band in het plaatselijke repetitie kot. Fier als een gieter sta je daar en dan krijg je wat harde gitaren rond je hoofd geslingerd. De vaders van deze 4 gasten zijn nog steeds aan het weglopen van dat eerste optreden dat hun SONS ooit gaven. Dynamiek , levendigheid en intensiteit gaan nog steeds samen. Net als hun vorige passage, worden alle registers meteen opengetrokken, met nummers als “Succeed” en “Waiting on my own”. Ze behouden een hels tempo met “I need a gun” , die de SONS herkenbaarheid onderstreept. Die vier gaan fors door met “Nothing” en het afsluitende Ricochet” en poten op die manier een overweldigend rockset neer. (Michael) Zie recent ook hun optreden in Kortemark Sons - Holy garden session - Hard rockende zonen staan als een huis (musiczine.net)

Andere koek was Idles, één van de nieuwe lichting postpunkers uit Engeland. En verdomd dit klonk meer dan geschift. Als wild losgeslagen buffels gingen zij tekeer op de main stage. De zanger Joe Talbot hitst band als publiek op, zingt , roept en schreeuwt om zich heen; de bandleden brengen hun instrumenten onder spanning , geselen ze , ontrafelen de songstructuur om dan terug de melodie te zoeken. De tempowissels en explosieve noisy uithalen volgen elkaar op. De moshpits groeien . “Colossus”, “Car crash” en “Mr motivator” zijn meteen mokerslagen . De gitarist, moeders slaapkleed aan, is hier al in het publiek te vinden. “Mother” is een voorbeeld van schreeuwtherapie. Onderhuids is er de melodie, maar hun muzikale gekte met een boodschap injecteert het publiek . De zanger liet duidelijk de statements over immigranten, assholes die beslissingen nemen over andermans lichaam, enz verstaan . Talbot wil positiviteit in deze wereld. “Danny Nedelko”, “Rottweiler” volgen. Messcherp, snedig, stevig, hard klonk het . Idles was overdonderend. Net als Viagra Boys geniaal gek!

Het Ierse Inhaler (Barn) rond Elija Hewson treedt in de voetsporen van papalief Bono van U2. Zo vader zo zoon , de twintigjarige Elija, heeft zeker diezelfde uitstraling in solidaire moves, de pasjes , de hairlooks en het publiek betrekken/ophitsen met ‘1-2-3-four’, de gitaar bij de hand; en niet te vergeten zijn er diezelfde heldere, innemende, pakkende vocals. De gitaarriedels in hun melodieuze poprock zijn ook gedeeld met deze wereldband. Toch beginnen ze hun eigen pad ter bewandelen. Het materiaal tintelt , fonkelt , rinkelt. Nummers als “It won’t always be like this”, ”We have to move on”, “My king will be kind”, “Cheer up baby” en die meesterlijke doorbraak single “My honest face” , tonen een beloftevolle band. Dynamiek en intensiteit, eezingrefreinen en handclaps … Alsof U2, Echo & The Bunnymen, Bloc Party en Arctic Monkeys elkaar ontmoeten in deze vier .

De indiegitaarpop van het Noorse Girl In Red lokte nogal wat jonge dames in de KlubC. De sound kan gelinkt worden aan deze van Wolf Alice. Marie Ulven had eerder al haar optreden in de AB moeten onderbreken door keelproblemen, nu was ze hier een klein kwartier te laat. Samen met haar band vloog ze er meteen in met de single “My stupid bitch” , een snel vaardig poppy gitaargrunge nummer, met explosievc uithalen. Even verderop hadden we het andere sterke nummer, “Serotonin”, sober ingezet , om dan mooi op te bouwen met energieke adrenalinestoten .
Girl In Red geeft haar songs die beduidend sfeervol klinken live een boost . “Girls” en “Dead girl in the pool”  zijn live knallers , waarbij Marie bij het uitzinnige publiek was. Niet de ganse tijd kon Girl In Red boeien, maar de gretigheid en dynamiek sierde! Mooi waren de clips op het achterplan , die de set elan gaven . Duimen nu voor dat langverwachte zaaloptreden.

Op the slope verving last instant onze The Haunted Youth de Amerikaanse The Regrettes, die eerder thuishoren in het punkrockgenre . Niet direct getreurd, want het kwintet als één van onze Nieuwe Lichting talenten, brengt boeiende, dromerige poprockpsychedelica . “Ten rebel”, “Gone” , “Comin home” waren drie smaakmakers in de relatief korte set die ze maar konden spelen.

Het Australische Parcels (KlubC) (intussen naar Berlijn uitgeweken!) Is een Beloftevolle band die ons wat was ontglipt de voorbije jaren . Hun tweede ‘Day/night’ ontsnapt niet aan onze aandacht. We waren sterk onder de indruk van dit kwintet. Ergens te situeren tussen Jungle, Sault, het vroegere m-Meat beat manifesto  en ons eigen Jaguar Jaguar, krijgen we hier een broeierige, aanstekelijke, groovy , dansbare mix van pop, funk, psychedelica, 70s retro , disco en kitsch in een bedje van een prachtige samenzang; we werden meegesleept, - gezogen in deze set, song na song , die bijna in elkaar vloeiden . Op plaat klinkt het meer gewoontjes, live krijgt het materiaal een extraverte groovy punch. Lekker heupwiegen en danspasjes zetten. Het publiek is uitbundig op die elektronica , diepe bastunes , sprankelende gitaarriedels en bezwerende drumritmes . Dit is lounge bij ondergaande zon , de ideale afterparty en midnight summer music. Een mind the gap sfeertje ontstond hier , met een rookgordijn; de heren vertoeven in een gelukzalige wereld. De trance opbouwende intro was de aanzet van een set vol hoogtepunten waaronder het gekende “Tieduprightnow” en “Hideout”. Dit was één van de verrassingen , voor wie hen (waaronder ik) nog niet aan werk zag!

Intussen waren we in de juiste stemming om alt-J in de Barn te zien; we hebben hier een muzikale assemblage van indierock, folktronica, krautrock, progrock en triphopachtige contouren, die in een sterk dansbare, spannende en avontuurlijke melodie wordt gegoten. Het Britse trio liet vijf jaar op zich wachten op ‘The dream’, en bracht evenwichtig songs van hun vier platen . De nummers zijn vakkundig, vernuftig uitgewerkt, elk geluidje heeft zijn plaats, wat ons brengt bij aanstekelijke muzikale schoonheid en grilligheid. De meerstemmige en aanvullende zangpartijen siert , en brengt ons in hogere sferen. De drie zijn mooi op elkaar ingespeeld in de aparte drumritmes , het gitaargetokkel/diepe baspartijen en de elektronicableeps.
Het publiek kregen ze meteen mee; “Every other freckle” was in z’n variaties een sterke opener , het zweverig twinkelende ”U&ME” één van de nieuwkomers en “Matilda” intrigeerde door z’n soberheid. Het onderstreept een ‘warm-koel sfeertje’ en de creativiteit van de band, die op een verhoog stond te spelen; het werd nog hemelser door de mooie spotlights en projecties.
Iedereen ging vlot mee in deze wisselende partijen, met een “Fitzpleasure”, ”Left hand free” en “Breezeblocks” werd op schitterende wijze besloten . alt-J stond dus  het best in een tent, en niet zoals de vorige keer op de main stage.

Turnstile (main stage) - de Main stage, een cadeau met een zwart strikje - De mannen konden driemaal changeren, die dag, eerst in de namiddag in de Barn, dan in de vooravond en tot slot op de main stage, net voor Metallica dan nog wel. Eerder in juni waren ze nog in de Muziekodroom, Hasselt . Tja het gaat Turnstile voor de wind. Ook StuBru’s Afrekening weet hen letterlijk te strikken. Nu muzikaal klink Turnstile hard, dus de Metallica fans werden al snel op hun wenken bediend. Live zijn ze gewoon de hardcore band die ze zo graag zijn, met het nodige spelplezier. Turnstile’s “Love Connection” was de ideale motor naar het publiek. Brendan Yates en c° grepen deze kans ten volle. Leuk, overtuigend concertje. (Michael)

Punkrock is in, het Australische The Chats (the slope) geeft ons een schop onder de kont met hun twee minuten songs , waarbij we het aantal nummers niet meer op onze handen kunnen tellen. Na hun cavalerie in de Bota konden ze hier nog meer fans aanspreken. We hadden hier een rits korte, catchy furieuze punkrock. Geen poespas, gewoon eenvoudig goed, ratelend en rauw van de knorre, in een anarchistisch aanvoelen, en met een knipoog naar hun grootmeesters ACDC !

Moderat sloot vanavond de Barn af. Een aparte Duitse band die in hun donkere elektronica/krautrock/industrial ergens de minimal van Kraftwerk met de geluidskunst van Berlijnse stadsgenoten Einstürzende Neubauten verbindt, en het dreigende van Massive Attack en Archive bovenhaalt. In de prachtige visuals en lichteffecten is de link naar Massive nogal snel gemaakt. Het collectief , van Modeselektor en Apparat, hadden na zes jaar terug de tijd gevonden om een nieuwe plaat ‘MORE D4TA’ uit te brengen, die hun muzikale vindingrijkheid deelt . Een trip die minimalistisch, breed, meeslepend dansbaar klinkt, met  donkere , diepe, dreunende , rollende, metaalachtige beats en boeit, intrigeert door de tempowissels . We werden in een aparte duistere (apocalyptische) wereld gedropt, waar ruimte is voor een droom beleven. Een uitgelezen soundtrack voor sf/suspensefilms , thrillers, videogames en documentaires .
Oudjes “Rusty nails”, “Running”, “Reminder” en instant killers “Bad kingdom”, “New error”  zaten mooi verdeeld in de set; de nieuwe “Doom hype”, “Neon rats” en “More love” zijn veelbelovend. Naast de pak elektronica kwam af en toe eens een gitaar-/basriedel boven. Het siert hen , want het trio was hier vanavond maar met twee , gezien één van de leden ergens onderweg z’n bus miste.

Metallica (main stage) - Metallica, het is wat het is, goed, maar een jaartje ouder - Metallica t-shirts, emblemen en jekkers ten top als Metallica ergens wordt geprogrammeerd. Al meer dan veertig jaar zijn ze bezig. Een hobbelig parcours in momenten. James Hetfield nadert de zestig en heeft al wat levens overwonnen, maar zijn talent blijft onomkeerbaar. Gelukkig.
Als band strak en straight forward. Da’s Metallica op z’n best. Opener was “Whiplash” en al snel stond de weide een eerste keer in vuur en vlam met “Enter Sandman”. Vuurwerk dus!
Weinig werk van de laatste 20 jaar of het is een verdwaald nummer uit ‘St. Anger’ (“Dirty Window”) en ééntje van hun meest recente plaat, “Moth into Flame”, van ‘Hardwire...To Self-Destruct’.
Metallica trekt dat vat met oude, super populaire nummers open , wat velen ook willen horen, o.m. “Sad But True” en “Seek and Destroy”. “Nothing Else Matters”, wordt al meermaals op het achterplan geduwd; is trouwens minder geliefd bij de echte Metallicafan. “One” en “Master Of Puppets” waren de laatste kanonschoten.
Metallica is geen band meer die twee uren aan een stuk snoeihard te keer gaat, maar ze ontgoochelen zelden. Rasechte muzikanten die een goede en vertrouwde playlist spelen, voor jong en oud. Een snel weerzien werd ons beloofd! (Michael)

Neem gerust een kijkje naar de pics van donderdag 30 juni 2022 (ism daMusic) @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2686-rock-werchter-2022.html
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2022 - Vier dagen muziekbeleving
Rock Werchter 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-30 t-m 2022-07-03
Johan Meurisse

Rock Werchter - Welcome back - eventjes de wei begroeten, de handen in elkaar, het gras ruiken, kussen , en er terug tegenaan, vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Wat voelde het fijn ‘to be back’.
Liefde en Muziek , het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, samenhorigheid en respect
Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. En ja historisch na twee coronastiltes, ook al waren er enkele alternatieven . In de naweeën een thriller door ,jawel, coronatentakels, en ziekte. Een handvol cancels, maar gelukkig, de headliners konden er allemaal zijn.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en eigen werk.
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen, danst , popt en rockt . Het festival klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigden - Pearl Jam, Metallica met vertrouwde sets , Bazart en Imagine Dragons als tieneridolen, Maneskin voor alle leeftijden, en tot slot op dag vier The Killers, de hitmachine die voor vuurwerk zorgde , net voor de afsluitende Chili Peppers, die hun pepervat vergeten hadden. Een afkoeling op donderdag dreef snel voorbij na The Pixies. Kippenvelmoment: de herdenking van Arno op donderdag! Voor de rest warm en goed festivalweer om bij de leest te blijven.
Het festival was erg geslaagd na twee corona edities, 88.000 bezoekers per dag, 50.000 kampeerders.

Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Keuzes moeten worden gemaakt … Festival meer dan ooit … Meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor bezoekers, meer mooie momenten … De grote tenten in een prachtige outfit. Sjiek.
Rock Werchter - Meer dan Muziek, ook Comfort, Rust- en Genietplek. Een entree in multicolor, de multifunctionele helling aan de slope, banken, shelters, en een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken; bars, togen en eetstandjes waren mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands, favorits en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Rock Werchter 2023 is er van 29 juni tot 2 juli 2023.
Summer starts here. Een overzicht van ons parcours - Cheers!

dag 1 - donderdag 30 juni 2022 - dagje van bands met een ‘best of’
Op deze eerste dag kwam de klemtoon op een ‘best of’ van Beck, Pixies en Pearl Jam, net bands met een sterk festival ego. Ook jongere bands manifesteerden zich, Altin Gün, First Aid Kit, War On Drugs en ons eigen Ila. Het revelerende Fontaines DC was iets te cool. De fikse regenbui konden we letterlijk van ons afschudden.

Het Australischer Gang Of Youths (main stage) wist meteen het festivalgevoel aan te wakkeren met een frisse, broeierige, intense, emotievolle rockset , die door de vioolpartijen en de charismatische zanger elan en kleur kregen. Ze hebben een handvol platen uit en waren hier al eens te zien . Een terechte spotlight mag op hen, Als een Samuel Herring (Future Islands) ging het kwartet te werk, vol overgave . “In the wake of your leave” en “What can I do if the fire goes out”tekenden voor een sterke kennismaking en performance. De vier dagen kon met hen in de juiste stemming worden aangevat.

Opkomend talent van eigen bodem om in het oog te houden, da’s zeker ILA (slope), één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. De sound is nauw verwant met de 90s ladies PJ Harvey (remember ‘Dry’ album), Throwing Muses, Sleater-Kinney en Hole. Die grungepop klinkt live melodieus stevig, gruizig, korrelig en sfeervol; de explosieve uithalen maken het boeiend en onderstrepen het talentvolle trio rond Ilayda Cicek; haar heldere, indringende vocals zijn een pluspunt en geven een touch aan de nummers. “The sun”,”Llive to love” en hun doorbraak “Leave me dry” zijn in ons geheugen geprent. Onthou hen maar , beloftevol en een ‘must see’ …

Het Ierse Fontaines DC heeft de voorbije jaren al goed materiaal afgeleverd , met drie cd’s op een goede vier jaar tijd. ‘Skinty fia’ is de nieuwe worp. De band staat voor gejaagde post-punk met flink wat opwinding en een lichte zweem van arrogantie. Opwinding deze namiddag ervaarden we maar in de eerste nummers “A lucid dream”, “Sha sha sha” en in de laatste “A hero’s death” en “Jackie down the line”. In die zweem van arrogantie van frontman Grian Chatten, zien we een Liam Gallagher. Toegegeven, we misten enkele classics als “Too real”, “Boys in the better land”, die de levendigheid op de main stage waard maar kunnen aanwakkeren. Hun vakmanschap, coolness en maatschappijkritiek gaan nog niet altijd samen met een overweldigende set.

Het is aangenaam genieten van de sound van het Nederlands-Turks collectief Altin Gün (KlubC) , die samen met My Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . De wisselende zangpartijen en de brede percuisie geven het kleurrijke karakter een push forward. Het buikdans gevoel was nooit veraf; we misten dit wel stiekem op het podium tijdens deze Turkse hoogmis, die de link met de Westerse sound behoudt . “Yuce dag basinda”, doorbraaknummer, zat al vroeg in de set. Ze prikkelden hun publiek en al heupwiegend dansten we door de set heen . Een zomerse cocktail. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” , met wat disco en Leftfieldgrooves,  was de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers werden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven.

Al werd het iets frisser, op het podium was het uiterst warm bij de zusjes van Haim, die in bikini de main stage opkwamen . De drie zusjeswaren op hun gemak, grapten, deelden plaagstootjes uit en maakten er eigenlijk een uiterst aangename set van met hun aanstekelijke , gevoelige indiepop. Hun samenzang en de wisselende, aanvullende zangpartijen siert. ‘Women in music pt III’ en ‘One more Haim’ tour lazen we in grote letters. Het brengt hen muzikaal terug op het voorplan . We gaan niet overstag in hun muziek, maar het sterke materiaal zat goed verdeeld, van opener “Now i’m in it” , “Want you back”, “Don’t wanna” , ”The wire” tot het afsluitende “The steps”. 

Carly Rae Jepsen (Barn) - Precies tien jaar geleden hadden we de grote doorbraak van de Canadese zangeres. Naast haar pop, herinneren we de verlegen blik en de bruine haren …. Wie haar nu ziet, ziet een blonde furie in een spierwit gewaagd kleedje met kniehoge laarzen. Muzikaal zijn het eerder de hits, die het moeten maken , o.m. “I really like you” en” Call me maybe”. Ze weet nog steeds een jonger publiek aan te speken. Haar brede glimlach toonde aan dat ze zich amuseerde. Een leuk, opwindend setje, niet meer, niet minder. (Michael)

Cigarettes after sex (KlubC) blijft goed score n … als band; steevast worden de heren in leren jekker sterk onthaald in ons landje. Een afgeladen volle Barn zweeft mee op hun sombere, ingenomen, zalvende en slepende muziek; een voortkabbelend beekje van postrock en  slowcore. De zachte zangpartij biedt nog meer intensiteit. Af en toe klonk het wat krachtiger, maar nergens overslaat het de zachtmoedigheid . ‘Moonlight shadow’muziek , met de maan op de achtergrond, sleept ons gemoedelijk van “Affection” naar “Heavenly” tot “Apocalypse”.

En die apocalyps ontaardde in de verwachte fikse regenbui, maar de zusjes Klara en Johanna Söderberg van First Aid Kit (Barn) maakten het leefbaar door hun onderhouden dromerige, broeierige folkyrootspop. Ze zijn een graag gezien gast op Werchter. Een los contact met het publiek maakte hun muziek nog warmer en pakkender. De nieuwe songs “It’s a shame”, “Rebel heart” en “Fireworks” zijn aangenaam luistervoer , maar persoonlijk houden we meer van de swing op “King of the world” , opener van de set, het puike “The lion’s roar” en het afsluitende zwierige “Silver lining”, dat iedereen meezong . Het was heerlijk genieten van Don Henley’s “The boys of summer” en hun eerbetoon aan icoon Emmylou Harris  onder “Emmylou”. First Aid Kit klonk romantisch kleurrijk en werd enthousiast onthaald!

En moet er nog meer regen zijn op … The Pixies (main stage) begonnen eraan . De weergoden werden aanhoord en midden de set hield het op. Intussen waren ze al goed op dreef met hun grungy noiserock . Het ronkte, rammelde en explodeerde in snelvaart tempo. Deze masters in het genre, van mid80s-begin90s, zijn een kleine tien jaar terug bij elkaar in bijna originele line-up (Black Francis, David Lovering, Joey Santiago, en nu met Paz Lenchantin als bassiste (ipv Kim Feal). Ze speelden een straf concert. Op scherp. Ook zij hebben hier een vaste afspraak! Een ‘best of’ kon niet ontbreken , met enkele echt goede nieuwe nummers (“Human crime”, “There’s a moon on”) , die weliswaar iets minder knallen, maar verdomd strak klinken. Het was al eens anders sinds hun return , maar bon, dat was toen , dit is het nu. Een muzikale tsunami van snedige, felle, gierende en innemende gitaarpartijen, diepe bastunes en hitsende drums. Bovenop de schreeuwvocals van Black Francis, met de jaren iets ouder, doorleefd , maar nog steeds één die dwars door je heen snijdt. Hij is intussen wel een paar kilos kwijt.
Iedereen beleefde hier ‘the time of his life’, zong en brulde mee op “Here comes your man”, “Vamos”, “Gouge away”, “Broken face”, “Isla de encanta”, “Caribou”, “Cecilia ann”, “Rock music”, “Gigantic (mooi gezongen door Paz!), “Wave of mutilation” en “Where is my mind”. “Monkey gone to heaven“of “Debaser” werden hier opgeborgen. Ingenieus afsluiten deden ze met eentje van Neil Young “winterlong”.  De 55+ Pixies are back.

Glints (the slope) - een beertje met beats - Hiphop heeft z’n ingangspoort gevonden op Werchter. O.m. met Glints, de man die Antwerpse en Britse zelfzekerheid combineert. Terecht als je onlangs het voorprogramma deed van een 50 Cent, een groot idool van hem. “Roma”(tot twee maal toe) en “Bugatti” waren singles die er niet eens zo hard bovenuit staken. De nummers hebben een beetje hetzelfde karakter van energieke hiphop en pompende beats. Fijne set van een teddybeer die zijn klauwen laat zien. (Michael)

De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen (Barn) tekende ook voor een ‘best of’ , in drie gedaantes nl. van z’n meest gekende nummers , de sing/songwriter in zich en die houdt van een potpourri in z’n erfgoed. Het werd een ontspannende, groovy , innemende muzikale trip . Ondanks dat hij iets later begon, hadden we hier net als bij z’n vorige passage , zes jaar terug , meteen knallers “Mixed bizness”, “Devils haircut” en “The new pollution”. De swingende groove en vibe behield hij op “Dreams” , “Colors” , “Wow”, alsook Gorillaz’ “The valley of the pagans”. Kleur kreeg het materiaal door de mooie projecties. Hij heeft een goed spelende band achter zich, die de verschillende stijlen tot een mooi geheel brengen.
‘The music keeps you alive’, zei hij, na al wat we al doorgemaakt hebben de laatste jaren . De sing/songwriter kwam op in “Last cause” en de twee covers , die hij maar al te graag speelt solo, “Everybody’s got to learn sometimes” (The Korgis) en “True love will find you in the end” (Daniel Johnston). De set werd strak gehouden en we kregen z’n potpourri in songs als “Black tambourine” , “E-pro” en het vast afsluitende “Where it’s at”, een allround mix, waarbij ‘de turntables and a microphone’ telkens letterlijk werden uitgediept.
Eigenlijk verraste Beck ons niet echt meer in z’n muzikale gedaantes, de set klinkt vertrouwd en blijft goed …

War On Drugs (main stage), rond Adam Granduciel, op hun beurt komen hier graag terug. De vorige keer ging de zon net onder, ideaal voor hun ‘on the road’ muziek. Ze hebben sinds hun definitieve doorbraak in 2014 al drie echt consistente platen uit ( ‘Lost in a dream’, ‘A deeper understanding’ en nu ‘I don’t live here anymore’). Vanavond was het weer iets grilliger en wist deze sound net iets minder door te dringen . Een paar parels die net dat gevoel nog meer doen opborrelen , bleven opgeborgen (“Lost in a dream”, “Living proof”, “Thinking of a place”). We werden nog net voldoende in die Dire Straits/Tom Petty vibe van aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop en Granduciels deels onvaste, doorleefde vocals, meegesleept. De instrumentatie kreeg voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; vooral de sax was een meerwaarde. Tien songs in 75 minuten. “Nothing to find” opende de muzikale leefwereld en was het vooral het drieluik “Red eyes”, “Under the pressure” en de titelsong van de nieuwe plaat die intrigeerden en ons volledig in beroering bracht . Sjiek, goed , maar vanavond net iets minder beklijvend en punch.

Lianne La Havas (KlubC) - niets bitter, veel zoet - Ze is een graag gezien dame; na de passage in OLT Rivierenhof palmt ze hartverwarmend, opnieuw, haar publiek in . Ze heeft ook een nieuwe plaat uit. “Green & Gold” opende de set. Ze grossierde gemoedelijk doorheen het oeuvre van de drie platen. Tussendoor uitte ze haar bewondering voor idolen Radiohead met de cover “Weird Fishes/Arpeggi”. “Unstoppable” leek wel het meest toepasselijke nummer vanavond. Met de gitaar hoog in haar armen gedragen creëerde ze een intieme, breekbare maar tegelijk sterke sfeer. Een puike prestatie. Ze werd sterk onthaald. “Bittersweet” eindigde de fluweelzachte, zoete soul. Dit is een talentvolle, gepassioneerde zangeres, die een overtuigende set speelde. (Michael) 

Pearl Jam (main stage) is inderdaad een vaste waarde geworden. Hun intense solide rock blijft boeiend en doorstaat de tand des tijds. De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassenbakken. Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes; Pearl Jam , al meer dan 30  jaar hun eigenste zelve. Mannen die zich naast een Neil Young en Crazy Horse kunnen plaatsen . Afsluiter “Rocking in the free world” was terecht een mooi eerbetoon.
Ook zij hielden er een ‘best of’ op na, met twintig nummers in goed twee uur. Voldoende afwisseling dus in hun backcatalogue van doorbraak ‘Ten’, classics en recent materiaal. Live spoelen ze steevast enkele covers, o.m. “Rain” (The Beatles), die de set opende, en iets verderop “I believe in miracles” (The Ramones). Vedder vergeet z’n idolen niet , staat voor solidariteit, samenhorigheid en draagt het publiek een warm hart toe .
Emotie is een centraal gegeven , er is ruimte voor intense, sprankelende gitaarsoli en gierende gitaarpartijen, die de nummers tot onnoemelijke hoogtes brengt, “Even flow”, “Corduroy”, “Quick escape” en verderop in de bis natuurlijk “Black”, “Alive” en “Rocking in the free world”. De recente “Dance of the clairvoyants”, “Do the evolution” meten zich met de kleppers. Verder neemt een “Nothingman” en “Jeremy” ons probleemloos in. Het meezinggehalte op de songs is groot.
Pearl jam is één met z’n publiek . Iedereen geniet. Black Pumas vindt Vedder één van de bands van het moment . Dat toont hij op z’n t-shirt . De omgekomen concertgangers op Roskilde op deze 30 juni (in 2000) werden herdacht op “Long road” , waarbij fonkelende gsmlichtjes de lucht ingingen . Het toont hoe betrokken Vedder en C° zijn. Het toont de positiviteit van een schitterend optreden. Pearl Jam rockt met het hart op de juiste plaats!

Neem gerust een kijkje naar de pics van donderdag 30 juni 2022 (ism daMusic)@Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2686-rock-werchter-2022.html
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Einstürzende Neubauten - Alles is Allem - Al met Al, na 40 jaar nog steeds een must see

Het Duitse combo Einstürzende Neubauten kon na diverse postpones door de coronapandemie hun ‘Alles is allem’ tour , 2 jaar na verschijnen, live voorstellen. Twee avonden lang kregen we hun vertrouwde mix van geluidskunst en toegankelijkheid. De recente cd stond hoedanook centraal. Geen echte drops naar hun vroeger verleden , maar een link naar de laatste twintig jaar en het heden; hier telt droombeelden, weemoed, ontroering in fijne , zachte , krachtige, explosieve melodieën en klank experiment , verbonden aan Berlijn, waar het verhaal van Blixa Bargeld, Alexander Häcke en N.U. Unruh en C° ruim 40 jaar begon.

Ook al brengt het sextet maar af en toe een plaat uit in die laatste jaren, Einstürzende is en blijft een boeiend experiment , die geluid als kunst verheft . Ze waren spraakmakend binnen de avantgardepop en industrial door de staalpercussie die nu met finesse , zachtmoedigheid en hardheid wordt behandeld. In 2014 kregen we nog eens een piek met het pakkende oorlogsepos , ‘Lament’, een muziektheater/documentaire van de honderdjarige oorlog, WO I.

‘Alles in Allem’ grijpt terug naar hun Berlijn als bouwplaats van hun schroothoopgeluid, afbraak en wederopbouw, dreiging, onheil, somberheid, donkerte versus droom, werkelijkheid, melancholie en hoop. Het is een emotionele ontlading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, compressor, turbine, plastic pipes, … en traditionele instrumenten. De sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel aan de verbeelding over.
Zoals we onderhands weten, Einstürzende intrigeert, het is een ‘must see’ voor oog en oor. Interessant dus.
Klemtoon kwam dus op het recente album, “Wedding” en “Möbliertes lied” openden de twee uur durende set, meeslepend materiaal, met een repetitieve opbouw , die zacht, ingetogen, sfeervol, extravert, explosief klinkt en de song een sterke onderhuidse spanning biedt. De geluidjes en de wisselende vocale voordracht, praat-en krijszang van Blixa geven intensiteit , dynamiek en kleur.
De combinatie van ‘echte instrumenten’, ‘metaalschraap’ en ‘allerhande materialen’ blijft iets unieks.
Herkenning met vroeger (zie het als het recente verleden!) wordt niet vergeten, maar dan niet verder terug dan 2000, met “Nagorny karabach” (‘Alles wieder off’), “Die befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” (beiden uit ‘Silence is sexy’). Ze behoren steevast tot de setlist door hun jaren van optreden. Ze vormen hun uitgangsbord, ze worden mooi uitgediept en zuigen je mee; sterke songs die melo-dramatiek en realiteit met elkaar verbinden .
Op “Grazer damm” , werd de winkelkar uit hun plaatselijke shop meegenomen . Een wereldkar is het intussen geworden , want overal gaat het karretje mee . Subtiele sounds halen ze eruit met drumsticks en staven. Ook behandelt Blixa hier op twinkelende wijze metalstaafjes, die dan op de grond vallen . Of er is ergens het sissende geluid van de slang van een compressor, o.m. op “How did I die” . Of er is percussie op rubberen banden, die we op de verschillende nieuwe nummers horen. Het zijn maar enkele voorbeelden hoe inventief , creatief ze te werk gaan . De diepe bas van Häcke komt telkens onder spanning , de repeterende ritmes zijn intens, zalvend of krijgen een schop onder de kont om uit te barsten . Schitterend gewoonweg. “Zivilisatorischen missgeschick”, uit ‘Alles in allem’, puilt uit van klankexperiment en refereert naar hun 80-er begindagen (‘ Kollaps’).
Ademruimte is er voldoende , we genieten van die sfeervolle aanpak die hand in hand gaat met melodie en alternatief; “Seven screws” is er zo eentje, een Engelstalig nummer, of verder de titelsong “Alles in Allem” en “Ten grand goldie”, tot vier personen als percussionist .
“Sabrina” , “Susej” en “Redukt”, die in het tweede deel van de set zijn vervat , zijn classics geworden in hun latere encyclopedie; ingetogenheid versus extravertie door de diverse tempowissels. “Taschen” en “Tempelhof” op hun beurt zijn muzikaal ook veelomvattend en besluiten definitief het overtuigend optreden.

Hun muziek laat dus veel aan de verbeelding over, ontroert, is en blijft iets uniek, ongrijpbaar . Wat er ook te beleven viel, in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium .
De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . Ze zijn nog niet aan de zelfkant geraakt. Wie doet het hen na, na ruim 40 Y … 

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Sons - Holy garden session - Hard rockende zomen staan als een huis

De rockers van Sons zijn toe aan hun tweede cd, ‘Sweet boy’, en stellen die met alle plezier voor in de clubs en op de festivals . Het pittoreske plaatsje, d’Oude Pastorie (ikv Holy garden sessions) daverde een goed uur op z’n grondvesten toen de sound werd versterkt. De pastoor zou de wenkbrauwen fronsen , indien hij er nog was … Messcherpe catchy gitaarsongs met explosieve , noisy uithalers in de achtertuin, vlogen om ons heen. Kortom, Sons is er klaar voor …

Sons is er klaar voor … Het zijn misschien ‘sweet boys’ , maar hun garagerockende nummers hebben een kop en een staart en bevatten een sterke melodielijn. Het debuut ‘Family dinner’ was een paar jaar terug al een groot succes met een handvol hits als “I need a gun” en “Ricochet”. De nummers op het nieuwe album hebben diezelfde vaart, intensiteit en energiebommetjes . Ontvlambaar dus . En af en toe snijdt het soms minder diep , maar wat een dynamiek horen we en zien we op het podium.
Het vuur werd aangewakkerd, meteen ging het luchtalarm ging af met het eerste nummer “Succeed”, openingssong van ‘Sweet boy’ en van de liveset nu; rechttoe-rechtaan, punky, stuiterend, die de melodie niet uit het oog verliest . Het is de basis van de ganse set van dit kwartet, vier gasten , die stilstaan niet in hun woordenboek hebben staan .
Het nieuwe werk krijgt voldoende aandacht met “I don’t want to” , een snelvaartsong en het intenser, broeierig klinkende “Another round” en “Bike”. Herkenning met het ouder werk volgt met “White city” en een van hun doorbraaknummers “I need a gun” . Het zit goed in elkaar, het rockt , klinkt stevig , de gitaarspartijen snijden , de bas intrigeert en de drumpartijen zwepen de boel op . Een strakke sound in het algemeen en toch er is ademruimte in sommige nummers voor gitaarsolo’s, die een psychedelische tune hebben . Millionaire is een voorname referentie .
De nummers volgen snel op elkaar . De vonken slaan over, het publiek geniet van het uptempowerk en de levendigheid van het kwartet . Ook zij vinden het hier een aangenaam plekje zo tussen de verwilderde struiken in . “Hot Friday”(toepasselijk met deze up 30°) , “Nothing” , “L.O.V.E.” volgen en er wordt uitgewuifd met een mooi en lang uitgediept “Ricochet” . Wat een groove.
Sons en zacht spelen horen niet direct bij elkaar . Enkele grunge Nirvana uithalen horen we op “Family dinner” en” Pixelated air” , die de tweede cd besluit en vanavond hier ook de set.

Sons zijn hard rockende zonen, staan live als een huis en zetten oude gebouwen als d’Oude Pastorie duidelijk onder spanning . Puike set van het kwartet!

Spijtig genoeg hebben we ILA , één van de winnaars van StuBru Nieuwe Lichting in dit fijne concept gemist , omdat het optreden hier al om 20u begon en wij het hier net een half uur later verwacht hadden … De sound die verwant is met PJ Harvey’s ‘Dry’ , beginjaren 90, met o.m. de single “Leave me dry” is alvast in ons geheugen geprent . Ze staan genoteerd als een ‘must see’ …

Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions

Meau - Holy garden session - Publiek wordt moeiteloos ingenomen op deze idyllische plek met haar innemende muziek

Een storm aan goede Nederlandstalige pop siert onze contreien . We hebben nog maar goed de Nederlandse artiestes Eefje De Visser, Roosbeef, Merol en Aafke Romeijn verwerkt of daar is de volgende belofte al, Meau.
Haar warme sound komt mooi tot uiting tijdens deze ‘Holy garden sessions’ in Kortemark, dat plaatsvindt in het tuintje van d’Oude Pastorie daar, in een verwilderde tuin. De organisatie wist haar te strikken om gemoedelijk gewijs een zomerse avond te besluiten. Op deze ‘fijne idyllische plek’, zoals ze zelf omschreef , wist ze moeiteloos haar publiek in te nemen.

Meau Hewitt , 21 pas, heeft intussen goed haar weg gevonden , plaatst zich naast een Froukje en wist eind vorig jaar te intrigeren met die pakkende single “Dat heb jij gedaan” . De jonge artieste nam Vlaanderen in en weet nu na de coronapandemie haar EP ‘Kalmte’ voor te stellen. Na een snel uitverkochte AB Club , is het tijd om jong en oud hier in Vlaanderen te veroveren . Een heuse concerttournee volgt dit najaar , nu worden enkele zomerfestivals aangedaan .
De sing/songwritster biedt melodieuze integere, dromerige, groovende popelektronica en geeft haar songs - puur, oprecht van aard -, over dagdagelijkse onderwerpen, indrukken en persoonlijke ervaring,  elan met een heuse band . Spinvis, Doe Maar, Boudewijn De Groot of ons eigen Selah Sue, Bazart zijn voorname referenties binnen dit concept.
Met zes zijn ze. De nummers krijgen meer ademruimte en hebben een voller, breder geluid. Openingsnummers “Ouder”, “Kalmte” en “Tegen de klippen op” dompelen er ons meteen in onder. Haar warme , heldere, sterke vocals en haar charisma doen de rest . Beloftevol wat we hier horen .
Ze weet het publiek nauw te betrekken bij haar materiaal . Ook solo, intiem, palmt ze hen moeiteloos in , o.m. “Helen” , een nieuw nummer,  op akoestische gitaar en verderop “Vrouwen onder ons” op piano. Het publiek als Meau en haar band genieten.
De songs bouwen muzikaal op en af en toe mag het krachtiger klinken , met een snijdende gitaarsolo als op “Weet” en “Relativeren”. De heupspieren worden aangesproken op een swing en groove van “Blijven rijden”  en “Als jij maar bij me bent” .
Ze houdt van covers , het zijn nummers die haar sound bepalen; ze geeft er een eigen draai aan, “Driver’s license” , wereldhit van Olivia Rodrigo , wordt omgezet tot “Rijbewijs”, sfeervol ingezet en in crescendo, mooi ritmisch, opbouwend uitgewerkt.
Boudewijn De Groot is voor haar een groot popfenomeen . “Avond” klinkt dan ook uitermate boeiend en sfeervol . “Onbereikbaar” en “Dans m’n ogen dicht” zijn er dan met een meer semi-akoestische aanpak , de weemoed dringt door; deze laatste krijgt kleur door de harmonium.
Iedereen beleefde hier een aangename , ontspannende avond . Even onthaasten, mijmeren ‘op deze fijne plek’ . Natuurlijk kon haar doorbraakhit niet ontbreken, “Dat heb jij gedaan”, solo sober ingezet om dan wisselend met haar band volledig te overtuigen . Met “Afgesloten” werd definitief op dynamische wijze besloten.

De Nederlandstalige sing/songwriting zit momenteel in de lift . Meau is een beloftevolle artieste , die haar talent totnutoe overtuigend weet over te brengen. We zijn benieuwd naar de toekomst.

Support was Isaac Roux, het singer-songwriter project van Louis De Roo. Isaac Roux werd nog de winnaar van de publieksprijs op Humo’s Rock Rally 2022. Vanavond was hij solo en we konden een goed half uur, akoestisch, genieten van z’n dromerige indiefolkende songs. Hij is een enorme fan van Bear’s den, Ben Howard en dat hoor je zeker terug in de sound en de stem . Ook Mooneye, Isbells , The bony king of nowhere , Portland  rekenen we bij de invloeden. En ‘de roux’ is het bindmiddel tussen alles.
Een minimalistisch sound , breekbaar, gevoelig als lichtvoetig, integer. Soms klonk het ietwat strakker, en waren de snaren gespannen . Z’n lichthese vocals doen de rest en zweven door heen de nummers. Ook voegde hij er eentje toe, op elektronica en loops .
Solo alvast overtuigend in dit pittoresk kader. Mooie support.

Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions

Parquet Courts - Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis! Van alle markten thuis


Je hebt zo van die bands die op een speelse , spontane wijze songs toveren . Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis. Ze zijn reeds een goede tien jaar bezig, komen uit Brooklyn NY, en vanavond dompelden ze ons een kleine twee uur lang onder in hun muzikaal archief. Ze speelden straf strak, gedreven, broeierig, groovy , loungy  materiaal, met als gevolg  een frisse, sprankelende, levenslustige en een uiterst aangename, genietbare, overtuigende set. Heerlijk wat dit kwartet presteerde, zomaar uit de losse pols, maar toch nagedacht, uitgewerkt en harmonieus klinkend!

Parquet Courts is een sterk geolied viertal. Austin Brown is een multi-instrumentalist die naast z’n gitaarriedels zich ontpopt als een knoppenfreak, Andrew Savage  zet de snaren onder spanning en geselt ze als een Ira Kaplan van Yo La Tengo , broer Max houdt van een zachtmoedig , broeierig , gammelend drumritme en Sean Yeaton amuseert zich rot met intrigerende , repetitieve, diepe , rommelende basslines. Een vijfde man geeft de songs nog wat stuwing, dynamiek en groove met bijkomende percussie of een ander speeltje. Een ongedwongen speelsheid straalt van hun materiaal uit, strak, snedig of als een vat vol verrassende wendingen en stijlvariaties.
Was hier muzikaal eerst sprake van indie op z’n Feelies , een elegante slordigheid op z’n Pavements, dan ontpopte het kwartet  zich vanaf ‘Human performance’ (2016) tot  een eclectische band die nogal wat invloeden samen balde in hun songs. Zeker met ‘Wide awake’ en de in het najaar verschenen ‘Sympathy for life’, vorig jaar, werd de levenslust en het optimisme aangescherpt . Hun songs werkten in op de dansspieren, klinken aanstekelijk en hebben groovy ritmes. Ze klinken als een versmelting van The Clash‘s ‘Sandinista’, een ‘Remain in light’ van Talking Heads tot David Byrne-Brian Eno’s ‘My life in the bush of ghosts’. En in de liveset passeert er nog zoveel schoons , 60s VU, 70s Pink Floyd/Television pyschedelica, donkere elektronica op z’n Suicide’s , rammelrock op z’n Guided by Voices, krautrock niet vies van Kraftwerk , postpunk op z’n Devo’s/Franz Ferdinand/The Fall, verder Primal scream Britpopdance en tot slot punkfunk op z’n LCD Soundsystem. Wat een referenties!
Muzikaal interessant en lekker harmonieus tegendraads dus vanavond , van een band die uit de comfortzone van de indierock treedt, er een jam durft van te maken en in die koerswijziging een sterke harmonie behoudt . Wat een fijne sound, spirit is dit. Een onweerstaanbaar geheel.
Het kriebelt duidelijk als je zoiets hoort . Dit is een band die we in het hart dragen en die met de jaren nog steeds even creatief, sterk inspirerend bezig is. Letterlijk wordt een ‘sympathy for life’ onderstreept met zo’n brede sound en invalshoek .

Parquet Courts is een te koesteren band, zoveel is zeker; live ging het materiaal er gepeperd als zeemzoeterig in …
“Application apparatus” van de recentste plaat, was een alternatief boeiende opener; de apparatuur werd letterlijk bediend , elektronicagefreak als startpunt, verder ondersteund van een  zweverige , opbouwende indie-ondertoon , wat psychedelica, om dan met noisy loops en de donkerte van Suicide uit te deinen . Een allerhande switch van kraut-/artrock en snedige indie, mooi uitgesponnen. Meteen een ‘waauuw gevoel’ .
Pittig , direct , beetje punky klonk het op het volgende “Human performance” . Andrew Savage kronkelt rond z’n gitaar en microstatief, zelfs bijna het publiek in. Onvast, hees zingt en schreeuwt hij. En dan was er “Dust” , ook al van dat album uit 2016, met een intrigant psychedelica orgeltje , indringend , repetitief, opbouwend en groovy . Drie nummers , drie verschillende uitgangspunten . Sjiek .
En zo gaan we de muzikale avond verder . Het draait ‘em vooral rond de laatste platen; het oudere werk zit ferm verborgen in de set , met “Black & white” ergens midden de set en “Stoned & starving” als ferme uitschieter op het eind van de set … in een ware jamsessie met noise adepten tussen Feelies, Pavement en Yo La Tengo .
Na het fris rockende “Almost had to start a fight/in and out” kregen we een lounge “Freebird” versie. Natuurlijk kreeg elke song wel een stamp onder de kont waardoor deze aanstekelijker, gedrevener, fris rockend klonk .
Mooi hoe Parquet Courts het steeds weet aan te pakken ; we komen dan echt tot die heerlijke , genietbare, groovy , broeierige, dansbare melodieën en geluidjes allerhande in hun aanpak met o.m. “Marathon of anger”,” Walking at downtown pace”, “Plant life” (met harmonium) en “Sympathy for life”, de titelsong . “Wide away” en “Mardi grass beads” hebben dan die aanzwellende, spannende rockende indie/postpunkende basis. Wat een overtuigingskracht hier.
Geen bissen , Parquet Courts laat die steevast terzijde , maar ze sloten lofi-/ro (a) mmelendgewijs  af met het gemoedelijke “Pulcinella” , een soort huiskamersessie in zaal, die ook de laatste plaat besluit.

Hoedanook Parquet Courts is nu na al die jaren op z’n best en sterkst; na hun set in Trix, Antwerpen (Org: Live Nation) is en blijft het een prettig gestoord huisorkest die als slackerband de muziekencylopedie samenbalt op een lekkere, speelse , spontane wijze. Wat ze brengen en hoe ze het doen is top!

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Bear’s den - Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten

Twee avonden was het Londens collectief Bear’s den rond Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes in ons land . Twee keer een uitverkocht AB, wat betekent dat hun landelijke indiefolkpopelektronica ferm wordt gesmaakt . Inderdaad , hun laatste ‘Blue hours’ doet ons eventjes onthaasten in deze hyperkinetische maatschappij en stilstaan bij onze blauwe Moeder Aarde , met de opkomst en het ondergaan van de zon . Anderhalf uur lang ervaarden we een goed gevoel en werden we ondergedompeld in hun lieflijk organische, uiterst introspectieve, genietbare sound .

Bear’s den is al zo’n 10 jaar bezig en wisten doorheen de jaren hun indie sound te verbreden , een vleugje bombast zelfs toe te voegen , om dan letterlijk met hun recent verschenen vijfde (als we ‘Fragments’ uit 2020 meerekenen = remakes van hun oude composities) ‘Blue hours’ terug ‘back to earth’ te klinken, zonder hun dromerig karakter en melancholie te verliezen .
Ze dragen ons landje in het hart en zijn hun publiek uiterst dankbaar , dat steeds opnieuw komt om hen aan het werk te zien . Bear’s den staat garant voor standvastige livesets met hun goed in het gehoor liggende indiepop, die mooi gekleurd wordt  door elektronica en een stemmige blazer .
Met zes staan ze op het podium en de klemtoon kwam vooral op het recente album en hun doorbraak ‘Islands’ uit 2014. Met mondjesmaat werd geput uit hun andere twee platen .
We kregen dus een afwisseling van warm groovy, sfeervolle , catchy en radiovriendelijke songs, met eren knipoog naar Grandaddy, Cake, Mumford & sons en The War On Drugs.
Een unplugged en akoestische inslag met “Sophie” en even verderop in de bis “Gabriel” doen een kampvuur gevoel opborrelen en sterken de solidariteit en het samenhorigheidsgevoel. Iets wat iedereen, steeds opnieuw, kan gebruiken in deze tijden .

We werden meteen op onzer blauwe planeet gedropt met “Blue hours” , met net blauwe spotlights als background, die wat directer klinkt met drie gitaren zelfs en dus het rockconcept onderstreept . Maar ze maken hun geluid breder, kleurrijker en wisselen af tussen ingetogenheid en wat meer extravertie op “Red earth & pouring rain” , ‘Frightened whispers’, ‘Elysium” en de huidige single “All that you are”. Er wordt van overal wel iets uit geplukt .
De zorg voor z’n dementerende moeder , het geluk en de ervaring als jonge vader, het stilstaan bij de natuurelementen komt bij spil Andrew Davie aan bod op de nieuwere songs , o.m. “New ways” en “Shadows” , waarbij hij even aan de piano te vinden was; ze stralen subtiliteit, finesse en elegante schoonheid uit door die instrumentatie en het samenspel. Naast de keys/piano biedt op gepaste wijze het banjogetokkel wat meer folk dynamiek als op “Berlin” en “Isaac” . Of er zijn de foottics, de handclaps , of de refreinen worden zachtjes meegezongen; het hoort erbij op zo’n momenten zoals op “Crow” en “Laurel wreath” . Wat een stemsentiment , waarbij de anderen goed inspelen op de zang van Davie . Ze optimaliseren het jeugd sentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was zelfs niet nodig …
Iedereen kan zich wel ergens vinden in die gevoelige , meeslepende , groovy songs, en de interacties met het publiek maken het compleet. “
“Fuel on the fire” , komt net als de twee vorige songs , uit ‘So that you might hear me’ (2019), het verscherpt terug de aandacht naar de realiteit, klinkt krachtiger en extravert . “The love we stole” uit hun debuut , stelt vier gitaren , zalvend rockend , voorop: het is een ‘on-the-road’ song in de beste traditie van War On Drugs en Dire Straits .
Een intense spanning wordt behouden naar het eind met het nieuwe “Spiders en” Auld wives” . Het zestal wordt op handen gedragen en is onder de indruk van de aanhoudende respons.  Een mooie apotheose die verder uitdeint in een overtuigende bis met de tempowissels op “Above the clouds of Pompeii” en doorbraaknummer “Agape”, die Bear’s den op de kaart bracht .

Al jarenlang ervaren we die intense kracht , finesse en schoonheid in hun songstructuur . Ze weten goed de nummers te filteren en af te wisselen in sentiment en friste.
Bear’s den is een band die eigenlijk wel naast zaalconcerten in een schouwburg terecht kan, en tekenen voor elk soort festival van rock tot roots en folk.
Een mooie muzikale afstemming , die hun nummers en livesets sieren. Het is een puike, verdienstelijke set . Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten …

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1950-bear-s-den-10-5-2022
Organisatie: Live Nation

Tool - Tool is en blijft uniek, imposant , mystiek  … Een totaalervaring

Tool aan het werk zien is iets speciaals, mystieks, mysterieus, magisch …  Onverwoestbaar. Een fenomeen. Never seen. Het is een beleven , een ondergaan , een filmische bezwering , een totaalspektakel van klank en beeld . Alles vormt een geheel, song , projectie , kleur.
Tool heeft alles minutieus uitgewerkt. Het geluid was goed in het Sportpaleis, Tool was een massief blok. Dit is zondermeer kwaliteit, finesse, klasse. Top.
Je wordt volledig meegezogen in hun (zwarte) hellegat en na hun ruim twee uur durende set , die hun recentste ‘Fear inoculum’ centraal plaatst van 2019 (tja door de coronapandemie konden ze het niet eerder hier in zaal voorstellen) duurde het dan eventjes vooraleer je ‘back to reality’ geraakte na de set … Je moet het kunnen , de gekende nummers in de koelkast houden en toch het publiek overweldigen …

Tool heeft een goede vijf platen in dertig jaar tijd uit. Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tussen ‘10,000 days’ en hun plaat in 2019 zaten nu twaalf jaar .
Tool - met mondjes maat in een zaal of op een festival te bewonderen, is nu in het land, dit is iets bijzonders, donker en zwart enerzijds , beeld- en kleurrijk anderzijds … Op Rock Werchter in datzelfde jaar kregen we alvast een voorproefje , kun je nu achterna wel zeggen , van hun twee uur durende muzikaal kolkende lavastroom.

Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en links en rechts achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. De vier staan ver uiteen op het podium , elk gefocust op z’n instrument … en zanger Maynard James Keenan ,  hij is de moderator , die z’n publiek bezweert door z’n indringende vocale zegzang/voordracht en allerhande moves; in dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal. Ongelofelijk hoe, naast de drummer , zonder enige wissel van instrument bijna , de gitarist en bassist het voor elkaar krijgen . Wat een virtuoos samenspel . Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht. Perfectionisten dus!
Net als ons Amenra is Tool een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals, projecties en kleuren op de videowall, achter de bandleden. Een prima lightshow trouwens , de ideale outfit voor hun sound, door de prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat  licht in die duistere wereld door die kleurrijke projecties, een volgend proces in hun unieke leefwereld.
Tot halfweg de eerste set zagen we de vier achter een licht doorschijnend gordijn . Indrukwekkend.
Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound. Tool werkt hun songs tot op het bot uit. De titelsong “Fear inoculum”, eentje van tien minuten,  was de aanzet, de leefwereld van Tool tegemoet. Het nieuwe materiaal zat mooi verdeeld in de set , met enkele oudjes als houvast , maar geen “Schism”, “Stinkfist”, “Vicarius “of “Sober”, “Undertow” (die wel tijdens deze zaaltour aan bod kunnen komen) .
Oudjes? Jawel het intens broeierige “Opiate” uit ‘92 was het muzikaal toonbeeld van hun kenmerkende sound met explosieve reacties en demonische wezens , die in de buurt van ‘Alien’ kwamen . En op die manier valt van elke song wel iets te vertellen o.m. “The pot” uit 2006 begint met een diepe bas en wordt dan omfloerst door de anderen . Heerlijk spannend, scherp , strak en dreigend; of een homo sapiens verhaal achter “Pushit”, die ook al tegen de vijftien minuten aanliep. Verbluffend grwoonweg.
‘Pneuma’, “Descending” en “Invincible” zijn blijvertjes van de nieuwe cd . Ook zij zorgen voor die typische Tool katharsis .
Een intiemer moment , niet meer dan dat, kregen we enkele minuten in de inleiding van “Right in two” van hun ‘10,000 days’ album , maar al  gauw werd de droomwereld aan diggelen geslagen door de opbouwende kracht .
Tool en verbeeldingskracht , het gaat hand in hand samen . “Hooker with a penis”, met z’n zware (metal) riffs werd op het eind in een noise-badje gestopt, en kon na anderhalf uur de set besluiten .
Eventjes 9’30” ademruimte, om dan nog eens ferm door te trekken met nummers van ‘Fear inoculum’. We hadden de drumsalvo’s op “Chocolate chip trip”, bij “Culling voices” waren de vier eerst dicht bijeen vooraan de stage , confetti het publiek in, dan muzikaal gestaag aanzwellen, de lagen op elkaar, om tot slot loos te gaan . “Invincible” besloot de Tool katharsis

Tool is en blijft uniek, imposant , mystiek  … Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk, herkenbaar door hits of hapklaar materiaal spelend als bij andere bands, maar eentje die bevend huiverend rockt …

Het Amerikaanse Brass against  was vanavond de support en is ook voor enkele concerten in het clubcircuit . Met hun bijzondere frontvrouw , Sophia Urista, die al eens durft uit te halen met gekheden op het podium, blaast het collectief letterlijk nieuw leven in (protest) nummers van o.m. RATM, Led Zeppelin en Tool zelve. Zij beweegt als een krolse kat in ‘t zwart tussen haar wit geklede katers. Crossover met een blazerssectie , ondersteund van haar intense vocale voordracht, sierde alvast de nummers .
Band en muziek komen alvast tot hun recht in een clubzaaltje . Een goede warming-up om in de juiste sfeer en stemming te geraken.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Tool
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1965-tool-13-05-2022
Brass against
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1964-brass-against-13-05-2022

Organisatie: Live Nation