Dry Cleaning - Op ontdekkingsreis in de popgeschiedenis
Dry Cleaning en Maria Somerville

Dry Cleaning is een van die hotte bands uit de UK, Londen die weet te intrigeren met het debuut ‘New long leg’ , een indie-postpunk/psychedelica jengelend gitaarpop pareltje. Het kwartet sleurde ons klein anderhalf uur lang mee in hun broeierig, groovend, bubbelend, spannend materiaal, met een zangeres, die met haar praatzang door de nummers heen brabbelt.
Dry Cleaning, goed op zich live ,niet overweldigend, maar eentje die 40 jaar popgeschiedenis samenbalt.

Le Grand Mix heeft nu twee zaaltjes, optimaliseren een dampend clubsfeertje, én hoe kleiner, hoe meer een opkomend talent er sterk kan uitkomen. In het geval van het Londense Dry Cleaning een ideale kans om hun debuut , dat in het voorjaar 2021 verscheen, en hun twee EPs, die al van 2019 dateren, na deze intense coronapandemie in de spotlights te plaatsen.
Ze slaagden er alleszins in ons mee te slepen in hun spannende sound , maar overstag gingen we nog niet direct. De dynamische groove en opwinding zien we bij de muzikanten, maar de zangeres moet nog een beetje haar positie op een podium vinden. Florence Shaw heeft wel iets mee van Florence Welch (die van Florence & the machine) met haar lange wapperende haren, en in haar pose door de armbewegingen, maar is nog teveel aan haar micro genageld, terwijl ‘de Welch’ heen en weer huppelt en zwierig om zich heen slaat.
Nochtans de sound , repetitief opbouwend, is wel goed in levendigheid en in de tempowissels; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte . Florence met haar armbewegingen brabbelt, draagt voor, mijmert, becommentarieert en verzucht in de nummers.
De sound is om U tegen te zeggen … Invloedrijk van PIL, Wire, Magazine, Joy Division , Stranglers, naar het dames werk van Nico, Laurie Anderson , Grace Jones over de 90s Kristin Hersh , Tracy Bonham, verder wat Strokes retro, de indie-psychedelica van Stereolab, Belle & Sebastian, The Fall naar de tennies van Kae Tempest. Er werd afwisselend geput uit de twee EPs, ‘Boundary road snacks & drinks’, ‘Sweet princess’ en het debuut ‘New long leg’.
De eerste songs van hun debuut zijn direct bindend en zorgen ervoor dat het publiek al meteen mee is. We worden meegezogen in die intense hoekige gitaarriedels , diep groovende basstunes en  bezwerend , hitsende drums op “Leafy”, “Unsmart lady”, “Her hippo” en de single “Strong feelings”. “More big birds”, iets verderop in de set, laat meer psychedelica doorsijpelen . Intussen speelden ze van hun EPs meer rauwe, snedige nummers, “Sit down meal”, “Viking hear” en “Traditional fish”.
Voorbij halfweg komt die andere single boven, het intense, broeierige “New long leg”; de muzikanten steken er nog meer swing in ; het steekt wat af tegenover de statische houding van Florence, maar ok, we zitten mee in de flow en het is de aanzet naar een boeiende finale van “Magic of meghan”, die net als het afsluitende “Scratcard lanyard”, messcherp, hoekig klinkt .
Het kwartet wordt sterk onthaal en genoot van de fijne respons . “Conversation” is de definitieve afsluiter , mooi uitgesponnen, sterk uitgediept, niet vies van wat pedaaleffects, en die net die 40 jaar popgeschiedenis omarmt.

Geen echte verrassingen vanavond met Dry Cleaning, wel een talentvolle band , die op ontdekkingsreis is getrokken en ons laat proeven van zoveel ‘pop-rijks’. Op naar Bota in Brussel en op de festivals!

Ook de support verdient een eervolle vermelding … De Ierse avantgarde artieste Maria Somerville (geen familie van de Schotse Jimmy?), speelt muziek in een ‘duyster’ concept; ze mengt soundscapes, sfeervolle, fellere elektronica en zachtmoedige, opbouwende gitaarriedels met neurotische klanken en drone-ambient in een donkere walm en lichteffects. Een bezwerende , hectische , kakafonische sound van deze debutante . ‘Beautiful hypnotic & spectral’ werd het omschreven , een krui(d)spunt van dreampop en postpunk, een ontmoeting tussen Nico , Cocteau Twins , This mortal coil, Beach house, Twin Peaks en Sunn o))). Eentje die eigenlijk niet zo misstaan op een Kraak of BRDCST, met hun alternatief klankenspectrum.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre

De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.

Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.

Clannad  als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.

Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor. 
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19^e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.

Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine.  En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.

50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!

Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende

Belpop jaren 80 - WitLof from Belgium
Belpop jaren 80
CC De Wissel
Zwevezele
2022-03-19
Johan Meurisse

Woensdagnamiddag , BRT 2 Oost-Vlaanderen, Vrijaf … “How much are they” is de achtergrondtune van het programma … Deejay Gust De Coster presenteert onder deze Vrijaf de ‘Belpop’ = we spreken dan begin van de jaren ’80, een periode waarin de Belgische rock in de slipstream van de punk en vooral de new wave hoogtij vierde.

Wij als jonge gast zaten gekluisterd aan onze radio (toen nog geen stereodeck , maar een ordinair radio- cassette spelertje met een cassettetje in de hand om de nummers van toen op te nemen (met de hoop dat Gust ze volledig kon draaien) . Het lijkt wel de oertijd waarover ik spreek.
In zijn veelbeluisterde programma ‘Vrijaf’ op Radio 2 besteedde Gust De Coster bijzonder veel aandacht aan groepen als TC Matic, The Kids, De Kreuners, Luna Twist, Arbeid Adelt!, Jo Lemaire + Flouze, Red Zebra, The Scabs, Lavvi Ebbel, The Machines, 2 Belgen, The Employees, Nacht Und Nebel, Elisa Waut… En droeg zo bij aan een nooit eerder gezien succes van Belgische bands in die tijd.

40 jaar later … De hoogdagen worden even weer tot leven gebracht met enkele Belpopartiesten , die live optredens brengen, en die samen met den Gust een handvol culturele centra afschuimen . De artiesten worden o.m.  begeleid door leden van Red Zebra , Hans Helewaut en Ad Cominotto, in CC De Wissel, Zwevezele … Twee mannen en twee vrouwen: Marcel Vanthilt (Arbeid Adelt!), Peter Slabbynck (Red Zebra), Jo Lemaire en Elsje Helewaut (Elisa Waut). Elk brengen ze hun beste nummers uit de jaren ’80 live en coveren ze ook hits van andere Belpop-artiesten op eigen unieke wijze . Gust De Coster staat aan de decs en zorgt voor de rustpunten met interviews en straffe verhalen uit de Belpop-periode. De Belpop herleeft even , met foto’s, platenhoezen, affiches en tickets uit die tijd; ze doen ons nog meer onderdompelen in de geest van de Belgische muziek van de jaren ’80. Op de achtergrond prijkt een grote hoes van ‘Witlof from Belgium ‘, een collectie die verscheen met talrijke Belgium classics. Muzikale nostalgie ten top . Zucht … we zijn ouder geworden na 40 jaar …

Ladies first
Elsje Helewaut uit de streek , woont in Zarren en heeft daar een B&B, blikt terug naar haar overwinning op de Rock Rally 84; succesvolste periode was tussen 85-90 , muzikaal situeerde ze zich binnen de melancho synthpop , dit was ‘Exotica from Belgium’ , omschreef men . Na het gesprek en de platenhoezen speelde ze iets later met Hans en band enkele nummers . Meteen raak was het met “Russia”, één van de eerste nummers van Elisa Waut en nu nog brandend actueel met de oorlog in Ukraine. Trouwens , de link werd meermaals gemaakt tussen verleden en nu , de Koude Oorlog, De Muur en wat er nu gebeurt. “After today” volgde . “Sailors don’t cry”,  soundtrack van de film van Marc Didden werd evenzeer opgehoest . De samenwerking tussen haar broer , man Chery Derycke , Dirk Blanchart en Jean Blaute werd nog eens beklemtoond. In deze songs primeerde de weemoed. Accordeon en mandoline bepaalden de tune. Friste borrelde op in “Four times more” , de meest bekende hit. .”Beats of love” van Nacht und Nebel werd hier op slowmotion wijze gespeeld met elektronica en jazzy klanken door sax , het bouwde op en klonk groovier. Mooi overtuigend.

Iedereen kwam in de mood van de wave van deze tachtiger jaren. Jo Lemaire was de tweede vrouwelijke artieste , een ‘grande dame in de Belpop’, werd ze omschreven . Ze heeft een rijkelijk gevulde solo-carrière en beheerst het Nederlands- Frans-Engels als geen ander. De eerste stappen in de muziek zette ze met Jo Lemaire + Flouze , met de bekende hit “Je suis venue te dire que je m’en vais’ van Serge Gainsbourg, dat ook hier niet kon ontbreken .
Ze speelde haar nummers met full band, o.m. “Tentations” ,en uit het sterke ‘concorde’ album  “Parfum de rêve” en “La mémoire en exile”. Ook hier staken de songs er bovenuit in een popelektronisch geluid, niet vies van jazzy tunes. Ze betrekt nauw het publiek aan haar materiaal . “Operation coup de poing” van 2 Belgen werd herwerkt als cover , de toetsen en de zanggeluidjes zorgden voor iets aparts.

De babbels zijn een nostalgische trip met een stap in het heden , ook muzikaal kon je dit wel aangeven als je de nummers van de twee artiesten totnutoe hoorde. Ze werden mooi verpakt in een nieuw jasje .

In de pauze rakelde Gust even wat Belpopnieuws op. Gust en C° gaven Arno een hart onder de riem, er werden herinneringen opgehaald van z’n projecten, TC Matic en solo van deze ‘Ostends-Brusseleirse’ nachtraaf.

Gentlemen please
Na de pauze kwamen de heren aan bod , Marcel Vanthilt en Peter Slabbynck. Meer rock en muzikale gekte.
Marcel kwam op z’n Marcels op , een spring-int-veld , een muzikaal kunstenaar , mediafiguur, presentator , enz . In de babbel spreekt hij van een hernieuwde samenwerking met (de herrezen) Luk Van Acker onder Arbeid Adelt! . Nieuw werk zal verschijnen onder ‘Het heelal is hier’.
Marcel Vanthilt speelde hier solo , met een keyboard en vooraf opgenomen tapes met z’n cassettespeler . Het debuut werd in de schijnwerpers geplaatst met ‘Ik sta scherp’ , een alternatieve versie met krachtige beats, allerhande geluidjes en experimentjes. Haarscherp klonk het. “Jonge helden” was een vingerwijzing naar de Koude Oorlog , werd tekstueel aangepast en is dus nu evenzeer brandend actueel. “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” , origineel van John Terra , en “Lekker westers”, instant AA klassiekers, klonken uitermate groovy , aangenaam en toegankelijk tav het andere materiaal die Marcel vanavond speelde. De harmonium op die laatste zorgde voor een zomerse tune. De cover die Marcel aanhaalde was van Vaya Con Dios , “Just a friend of mine” . Hij had er een subliem verhaal aan gebreid . Het nummer was donker en was in zegzangstijl. Een muzikale link naar The Residents hoorden we hier.
Marcel zorgde voor een leuke set met gevatte en grappige interventies. Sjiek.

Tot slot een andere komediant , die evenzeer scherp , maatschappijkritisch uit de hoek komt, met name Peter Slabbynck van Red Zebra , die toen wave rock op z’n best brachten met het ongeëvenaarde ‘Bastogne’ en ‘Maquis’ , spraakmakende albums. Slabbynck is een manusje-alle-kunsten die Red Zebra steeds nieuw leven inblies en z’n medewerking verleent in allerhande projecten , zoals nu met Augustijn Vermandere (zoon van …), ‘Ossan zeer’, de aandacht voor chronische pijn.
Levendig gaat hij aan de slag. Na de twee nachtegalen (Elsje en Jo) kwamen nu de twee eksters (Marcel en hemzelve), merkte hij op. “The art of conversation” is na 40 jaar nog steeds een rollarcoaster van informatie , “Shadow of doubt” kreeg een PIL’s “This is not a love song” -refreintje en tune mee, “Beirut by night” was z’n link naar de huidige oorlogskwestie, sfeervol , melancholiek klonk het, met de support van de twee nachtegalen.
“Hey Ronny” van The Employees was zijn coverkeuze . Hij haalde o.m. inspiratie uit het conflict Reagan-Gorbatsjov toendertijd , met enkele leuke anekdotes. Tot slot werd op intens snedige wijze  “Can’t live in a living room” gespeeld , dat nooit ontbrak op de plaatselijke kermisfuif. Hij verwees hierbij naar Harry Nilsson’s “Without you” en een zegswijze van acteur “Michael Caine.

Allemaal interessante info , om van deze avond een mooi los en compact geheel te maken , met deze verschillende artiesten. “Ohlalala” en “Operation coup de poing” waren de twee Belpopklassiekers die door alle artiesten samen nog eens werden gezongen en gespeeld; het wuifde definitief deze geslaagde nostalgie trip uit.
Tja, waar is de tijd he , als je deze nummers terug live eens hoort. We zijn (iets) ouder geworden en blikten ‘voldaan’ en ‘witLof’ terug op deze avond…

Organisatie: Kras (‘artists’) ism Davidsfonds en CC De Wissel, Zwevezele

Placebo - Intimitate show - Fullforce naar de festivals en op de grote podia!

De voorbije decennia waren een goede, deugddoende break voor Placebo om er nu met volle goesting, enthousiasme en energie tegen aan te gaan. We voelden de sprankel en de friste in een klein anderhalf uur durende set , die hun pas verschenen plaat , met enkele classics een ferme rockscheut boden. De kleine club van de Bota was de inzet , de drijfveer. Resultaat: Placebo voelt zich, is klaar voor de grote podia en op de festivals.

Placebo heeft het niet makkelijk gehad , als we eens terugblikken in de ‘Tennies’ … Ze zijn al bijna dertig jaar bezig , maar de laatste albums , laatste dateert al van 2013, klonken te modaal en onderscheidden zich niet meer van wat we van de Britrockband gewoon waren , met name die ideale flow van rock, goth en glam; ook de live optredens hadden een nieuwe injectie nodig.
Ze hebben dus nu een nieuwe plaat uit , hun achtste, ‘Never let me go’ , die hen terug op het voorplan moet plaatsen; eigenlijk slaagden ze er terug muzikaal in, luister maar eens naar die overtuigende single “Beautiful James” . Sterk . Placebo zoals het moet. Het zal voor een verfrissende wind zorgen op de festivals en in de grote zalen.
Om even goed gerodeerd en op elkaar afgestemd te zijn , deden ze een handvol club concerten en hielden ze halt waar het verhaal ooit begon in de nineties,  in een pittoresk zaaltje waar ‘muziek- beleving’ centraal staat . De keuze viel op de Orangerie van de Botanique. Geen smartphones , die werden voor het concert opgeborgen in een speciale etui , die je pas kon losmaken bij het verlaten van de zaal.

We hoorden Placebo zoals het moet , gedreven , rockend, songs met een intens spannende opbouw en groove , broeierig , intens, snedig zelfs en zachtmoedig , met gitaarerupties , uitbarstingen en die kenmerkende bevreemdende dissonante, spookachtige geluidjes. Minpunt was het contact dat grotendeels uitbleef . Een onverschillige indruk. Enkel iets voorbij halfweg , toen het gekende “Too many friends” moeilijk op gang geraakte , doorbrak spil Brian het ijs . Een losse babbel die aangenaam was en even de druk, spanning, concentratie deed minderen.
Een strakke set met een vol geluid hadden we , ze staan nu meestal met vijf op het podium , met naast hem luitenant Stefan Olsdal , die zich ontpopt als een multi-instrumentalist . Hij speelde zowel gitaar, bas als de keys. “Forever chemicals” en de single “Beautiful James” openden de set . Een gretig spelende band meteen met de nodige begeestering, intensiteit en explosiviteit, die hun vroegere routine deed smelten.
Brian Molko leek met de donkerzwarte lange haren , zonnebril en snorretje minder Bowie, meer Johnny Depp. Hij is nog steeds wie hij is met z’n androgyne trekken en z’n kenmerkende nasale vocals . Ondanks het feit dat het contact uitbleef, maakten ze interactie , met het publiek door hen op te zwepen . Handclaps volgden , een glimlach verscheen.
“Scene of the crime” , eentje van tien jaar terug, klinkt compact. Het combo overtuigde en werd steeds warm onthaald. Ze houden een strak tempo aan. “Hugz” en “Happy birthday in the sky” zijn boeiende, pittige, variërende nummers , wisselend in ‘extra-introvertie’, en die een live karakter, uitstraling hebben.
“Speak in tongues”, al bijna vijftien jaar oud trouwens, doet de vaart wat minderen , maar ze geven er handige live draai aan , wat de song grootser maakt.
De keuze viel vooral op de nieuwe plaat dus, het live uitproberen en hoe ze aanslaan . Keuze was verder goed met “Surronded by spies”, “Sad white reggae” en “Try better next time” . Meer sijpelt er een Weezer kantje door in die tempowissels en de ruimte die ze hun instrumenten geven .
De finalereeks wordt ingezet met vroeger singlemateriaal, het ferm rockende “For what its worth” en de samenhorigheidssong bij uitstek met meezinggehalte “Too many friends”, die een paar keer opnieuw moest worden ingezet. De elektronica kreeg hier meer armslag en was mooi verweven in de Placebo gitaarriedels.
“Went missing” is er eentje om Placebo letterlijk te omarmen , het zalvende , zwevende geluid intrigeerde . “Fix yourself “ trok alle registers nog eens open en legde er een noise laagje op, om de avond te besluiten .
Placebo genoot duidelijk van de fijne respons en de nauwe aanwezigheid van zijn fans in deze intieme setting . De sfeer zat dus goed.
Het broeierige “Post blue” , één van de sterkhouders op ‘Meds’, opende de bis en was ook ‘bon choix’ .
Covers zijn Placebo niet vreemd , er werd ooit eens een EP aan besteed, en hier besloten ze met een slepende versie van Kate Bush’s “Running up that hill” , overmand van groovy donkere, spooky tunes in een mistig decor . Mooi.

We misten vanavond misschien nog een rits mooie single opnames , als “Every you ,every me” , “Meds” , “The bitter end” , “Song to say goodbye”, “Pure morning” , “Infra-red”, “Special k”  of echt oudje “Nancy boy” … Placebo  wou weten hoe goed hun nummers en vooral de nieuwe aansloegen  bij hun publiek. De opzet van goed op elkaar ingespeeld te zijn en te bevestigen , waren ze ‘en verve’ in geslaagd.
Ook al is Placebo een band van weinig woorden , het spelplezier en de gretigheid is er opnieuw en samen met hun publiek , hun fans genoten ze van een fijn clubconcert , om er fullforce te staan de komende zomer op TW Classic en in november in het Sportpaleis .
Placebo is back , goed rockend en hartverwarmend . Het clubgevoel is er, stadiongevoel is niet veraf. Iedereen tevreden dus!

Organisatie: Live Nation + Pias + Botanique, Brussel

Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches

Het muzikale werk van de Canadese Peaches staat garant voor electroclashende bitchpunk . Als buitenstaander zul je een kreet slaken van, wat is me dat, maar Merrill Nisker aka Peaches, reeds de vijftig voorbij, is een feministische allround artieste, die na een handvol platen de brug slaat met plaatselijke circus- en performance artiesten en zorgt voor een wilde mix van muziek, performance, circus, acrobatie  en queer acts.
Getiteld ‘Smells like Peaches’, is een totaalspektakel, met schaars geklede dames, (deels) ontblote vrouwenlichamen, gebed in haar ravissante kostuumwissels , als de outfits en de verkleedpartijen van haar artiesten.
Het is allemaal in kader van een boeiend weekend, een eclectische meltpot van een ‘smells like circus’. Ergens borrelt in die extravagante kostuums de persoon Roisin Murphy op.

De Canadese muzikante, producer, regisseur, beeldend kunstenaar en performance artieste Peaches overvalt ons muzikaal met vettige, dreunende, neurotische basses, pompende, groovy synthbeats en aanstekelijke, vunzige refreintjes van ‘tits’, ‘dicks’ ‘fucks’, …
Ze bijt van zich af met een pittige, gedreven, seksueel prikkelende, erotiserende, fantasierijke (freak)show.
Een koor opent en eindigt deze. Het is een spectaculaire, een tot de verbeelding sprekende show, een circusact met uitdagende bewegingen, sensuele danspassen enz in een onbevreesde originaliteit. Ze oefent een immense invloed uit op de vrouwenbeweging en haalt de gendernormen onderuit. Het publiek weet dit enorm te smaken. Ze wordt met haar show sterk onthaald.
Grensverleggend, absurd en toch hard realistisch hoe de kijk op seks in de popmuziek wordt onderuit gehaald in die groovy , dansbare , hitsende , feestelijke en huiverende, angstaanjagende synthbeats , die Daft Punk met Suicide versmelt.

Smells Like Peaches! Zoveel is duidelijk muzikaal, het is een trip van  ‘Teaches of Peaches’, die goed twintig jaar verscheen , naar ‘Fatherfucker tot het jongste ‘Rub, die de basis vormen van het optreden, de show en de performance . Elk van de performers heeft een passend nummer gevonden dat ze op hun manier interpreteren.
Peaches is een feministische allround artieste met een iconische uitstraling , die haar rauwe en seksueel progressieve attitude verbindt met snedige , slepende synthpop .
Onderga die kletterende sound in die barrière. De elektropunk godin verbaast steeds opnieuw.
Ohja, later dit jaar trekt Peaches speciaal voor je haar pretty-in-pink-ste tenue nog eens aan: in de AB komt ze de 22ste verjaardag vieren van haar debuutplaat ‘The Teaches of Peaches’. Je bent gewaarschuwd.

Organisatie: Vooruit, Gent

Damon Albarn - Duizend-en-één ambachten in wondermooie muziek

Muzikale duizendpoot Damon Albarn bundelt  de uitgangspunten , de veelzijdigheid en de stijlen van z’n muzikale projecten samen in een solo album, live gebracht in stemmigheid, intimiteit , breekbaarheid en extravertie. Een louterende ervaring ,een katharsis in een filmisch beleven van IJsland, waar hij de plaat schreef; die de natuur met zijn landschappen, waters en z’n kilte, warmte uitdrukt in een klein anderhalf uur durende set.

In 2020 was hij bezig aan het voorbereidend werk van deze soloplaat , en zouden we in dat voorjaar al een tip van de sluier horen , maar toen gooide het coronavirus roet in het eten … Twee jaar later is de plaat af . ‘The nearer, the fountain, more pure the stream flows’ is een orkestraal avontuur in z’n tweede thuisland IJsland; het weer , de zee en de wijsheden zet hij met een rits muzikanten om in z’n landhuis aan de kust van Devon in een integer, pakkend, visionair album .
Vanavond maakten we kennis met zijn leefwereld in dit werkstuk, waar de songs van de plaat, mooi uitgewerkt, met z’n band en strijkersensemble, op elkaar volgden.
Anderhalf jaar coronapandemie heeft ons en Albarn in zijn greep gehouden , maar het werd letterlijk afgeschud in afwisselende fraaie nummers , die ergens het midden houden tussen het werk van Blur (pop), Gorillaz (worldgroove), The good, the bad, the queen (donkerte), z’n ervaringen in film-/opera-/theaterkringen (soundtrackgeluiden) en bands als Sigur Ros , Bjork (typical Iceland); bovenop creëert hij nog een dreigend, spannend doomdrone sfeertje op z’n Swans.
Hij heeft nog maar net in Nederland een paar concerten achter de rug met het Concertgebouworkest onder de noemer ‘symphonic loops’. Wat kan die man nog allemaal?
 
De titelsong zet meteen de sfeer, opener van de plaat als van de avond. In het donker zien we Albarn, die dus een soort drieluik voorstelt met verder “The cormorant” en de single “Royal morning blue”. Albarn plaatst op de half instrumentale , half gezongen nummers het pianogetokkel centraal , het is de rode draad, sober, lichtvoetig, dromerig en dreigend omlijst door z’n band en strijkers. Van minimal tot pop.
Elk instrument heeft z’n plaatsje , de pianotunes , de (verdwaalde) gitaarslides, de lapsteelgeluidjes (knipoog Swans) , de diepe (groovende) bas, de zachtstrelende , aanzwellende drumpartijen , de soundscapes-oriënterende keys, een verdwaalde blazer en de innemende , zwierige strijkers.
Een heerlijk , genietbare trip aan de IJslandse geisers , vulkanen , waar de eerste zonnestralen op ons gezicht priemt , de wind over ons heen waait, … “Royal morning blue” mondt uit in klassiek, groove en pop. Een warm applaus volgt na dit sterk kwartier.
Het instrumentale “Combustion” volgde en kon evenzeer nog worden toegevoegd in dit eerste geheel. Het klinkt zachtmoedig, zalvend als dreunend, noisy, experimenteel. Een soort misthoorn als instrument, door Damon zelf gespeeld, siert het nummer. Een mistig decor duikt op en doet een soundtrack opborrelen van mystery/sf films op z’n Stephen King/John Carpenter, denk maar even aan ‘The fog’ bijvoorbeeld.
Het publiek wordt meegezogen op de pianotunes van “Daft wader” , Albarm hitst het publiek op, handclaps volgen. De sound zwelt aan door een vol instrumentarium. Het klinkt zelfs dansbaar en barst uit in een lavastroom van fuzz en distortion . “Darkness to light” brengt opnieuw innerlijke rust door de sfeervolle , dromerige aanpak.
Zon , zee, een blauwe hemel , een IJslandse bries voelen we op het filmische “Esja” door de vibrafoon, de soundscapes. We wanen ons dus aan de kust , met het klotsende water en vogelgeluidjes om ons heen. Het gaat hier over in de groovende jazz van “The tower of Montevideo” en “Giraffe trumpet sea”,  een zachte , feller wordende en gedreven sound, die tintelt, sprankelt en dan terug uitdeint.
“Polaris”  roept ergens Gorillaz op , het werkt in op de dansspieren door de bas , percussie , harmonium en strijkers; “Particles” wuift ons uit .
Het uur ging zo voorbij , sfeervol wegglijdend in de IJslandse en Britse vlakte en de kust . Met een knipoog naar de orkestrale periode van Blur kregen we “The bollocked man”, een innemend “Island” en tot slot “Strange news from another star” , een nummer opgestoft van het ‘Blur’ album van 97, waarvan we “Beetlebum” en “Song 2” kennen . Het nummer werd sterk uitgediept , aangepakt met lapsteel , experimentjes en allerhande geluidjes.

Vanavond telt de ingetogenheid die het publiek ondergaat . Een andere Albarn zien we , die anders z’n publiek nauw betrekt ophitst .Een overtuigende set van een orkestraal project in een soloplaat, kleurrijk , intiem , die donker en licht weet te kruisen . De sing/songwriter en artiest die z’n duizend-en-één ambachten bundelt, en allerhande gevoelens speelt in wondermooie muziek.
Een tweede avond in de Bozar staat geprogrammeerd om de wonderschone sound en beelden vast te houden.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/bozar-brussel/damon-albarn-28-02-2022.html
Organisatie: Bozar, Brussel