Een avond vol herkenning werd het met het optreden van Cock Robin . De Amerikaanse band rond Peter Kingsbery werd in 83 opgericht en scoorde een rits hits , vooral in Europa, uit hun titelloos debuut .”The promise you made” , “Thought you were on my side” en “When your heart is weak”, zijn in het geheugen gegrift. Nummers meer dan dertig jaar oud , als tiener de eerste danspasjes zetten en luidkeels meezingen . Nostalgie met een smiley op ons gezicht. Hier waren dus zeerzeker de 45 plussers present, om die aangename melodieuze synthpopsongs opnieuw te horen. Retro die de jeugdigheid van vroeger deed opborrelen en het oude vuur aanwakkeren …

Cock Robin - Altijd al gedacht dat dit een Britse band was als je hun muziek hoorde en gezien het succes in Europa… Van de oorspronkelijke bezetting schiet er buiten de leadzanger niet veel meer over. Vijf cd’s totnutoe zijn er en aan nieuw werk ‘Homo Alien’ wordt gewerkt. De eerste twee platen waren succesvol.
De bevallige Anna LaCazio koos na een eerste reünie , een tiental jaar terug , definitief voor haar familie en gezin in de VS. Kingsbery bleef in Frankrijk en stootte op Coralie Vuillemin om Cock Robin nieuw leven in te blazen en de 80s revival te combineren met nieuw werk . Als kwartet brengen ze sfeervolle synthpop , gevoelig , intens , broeierig en meeslepend. Af en toe kan het iets strakker en feller en kruisen de akoestische en elektrische gitaar de degens . De vocals van Kingsbery zijn nog even herkenbaar en het  talent van liedjes schrijven blijft , enkel door de jaren zijn ze minder beklijvend . In de eighties deelden ze de podia van de grote festivals , nu knipoogt men naar de culturele centra en kleinere zalen. Hun eenmalig optreden in België lokte voldoende belangstelling om er een fijn, gezellig retro avondje van te maken . Het heerlijk gitaargetokkel, de kleurrijke synths , de diepe basstunes  en de ritmische drums zorgen voor een beweeglijke , golvende , emotievolle sound . Al meteen raakten ze met “Thought you were on my side”  en “Worlds apart”, om in de juiste stemming te geraken . Rustig voortkabbelend op die fijne , subtiele sound passeerden een broeierig “Lasso”, en een mooi “Damage done” . “Just around the corner” werd in een unplugged intiem , jasje gestopt op piano. Die ingetogenheid werd eventjes verder gezet met z’n twee. Meer pop rock en meer tempo hoorden we  op “Part of your tribe” , ”Merry as we go” en de titelsong van de te verschijnen plaat ‘Homo Alien’ .
De subtiliteit en finesse blijft een belangrijk gegeven in het materiaal . “When your heart is weak” en de millionseller “The promise you made” , die lang werd uitgesponnen in een aangenaam , opbouwend ritme besloten de set.
Cock Robin wuifde het retro beleven uit , na een klein anderhalf uur .Solo op akoestische kwam Kingsbery nog even terug , om dan definitief ons te verlaten .

Vooraf zagen we een levendige  set van The Serious Five rond Christophe De Smet . Na een break van twintig jaar namen ze een nieuwe start , ‘Midlife moves’ als plaat . Hun muzikale vriendschap is gek bekkentrekkend , in geëngageerde, swingende electropop .

Iconen uit de jaren 80 , wave-pop-gothic of EBM, in de verf zetten en uitpakken met verrassende namen . Cock Robin maakt er deel van uit . De organisatie van het W-Festival slaagde opnieuw in een avondje opborrelen van oude glories, nostalgie , herkenbaarheid en jeugdigheid . Volgend event is hun vierdaags W-Fest midden augustus …

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Serious Five
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/the-serious-five-18-05-2019
Cock Robin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/cock-robin-18-05-2019

Cock Robin - Nostalgie, herkenbaarheid en jeugdigheid
Cock Robin + The Serious Five
Expo
Waregem

Organisatie: W-Festival

Les Nuits Botanique 2019 - Bakar, Sports Team, Blood Red Shoes - Een gezellig onderonsje!
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Grand salon + Orangerie)
Brussel
2019-04-25
Johan Meurisse

Het Britse Blood Red Shoes heeft het de laatste jaren hard te verduren gehad . ‘Get tragic’, de nieuwe vijfde plaat is een titel  op z’n plaats, een katharsis, om uit het diepe dal te geraken . De twee vonden elkaar terug na rampspoed , rekenden af met hun demonen en nieuwe inzichten borrelden op o.m. in een breder geluid met twee extra leden . En vooral opnieuw goede muziek , snedig strak of volumineuzer door keys , bas en de evenwichtige zangpartijen. De sound boeit , klinkt spannend en sluit nauwer aan op hun ouder werk  . Wind in de zeilen dus voor de bevallige gitariste Laura-May Carter en drummer Steve Ansell , wat we in een aangename set zagen vanavond.

Het hing al een beetje in de lucht , na de eerste twee platen van het sympathieke duo viel de derde deftig tegen en bracht het titelloze album uit 2014 een ‘back to basics’ sound , onversneden, rauw , gruizig , alleen haakten fans van het eerste uur deels af … Het eindeloos werken en toeren in die tien jaar eiste z’n tol en zorgde ervoor dat ze op elkaar uitgekeken waren.
Een serieuze vloek rustte op de twee , want in die bezinning van bijna vijf jaar ,werden ze overmand van geruzie , ongelukken en liefdesverdriet … en toch konden de brokken worden gelijmd. ‘Get tragic’ deed z’n naam alle eer aan , alles van zich afschrijven  en spelen, de goesting groeide en de gretigheid  borrelde op; in de return klinken ze fris en wervelend. Ze proberen zowel de vroegere fans als nieuwe mee te krijgen . 
Op een goed half jaar tijd twee maal te zien in de Bota , nu ikv Les Nuits; het is de aanzet om een heuse tournee te plannen in de clubs als op de festivals . Na het optreden vanavond werd al meteen een nieuw zaalconcert geprikt , in Trix , Antwerpen .
Na de intense strijd  met zichzelf en elkaar zien we een gedreven tweetal , die de melancholie en gevoeligheid ook wat meer ruimte laat . ‘Rock’n’roll will never die’ is het motto , ook al is er meer diepgang in de sound te bespeuren.
Met een paar nieuwe nummers “Elijah”, “Mexican dress” en “Howl” wordt van start gegaan . Songs , meeslepend van aard, die zich live nog wat moeten nestelen en bewijzen. Intussen zijn de twee bijkomende leden van het podium . “The perfect mess” en “An animal” van het onvolprezen titelloze album krikken het tempo omhoog , ongedwongen , energiek en speels , een huppelende, dartelende ritmiek in een strak , fel, krachtig geluid. De klemtoon komt op de snedige gitaarriffs, niet vies van pedaal effects , de  drumpartijen en de wisselende , extraverte zangpartijen. Kortom, een Blood Red Shoes als vanouds, op z’n best. Een aanpak die aanslaat en kan rekenen op een sterke respons . De paar niemandalletjes niet nagesproken , blijft het gaspedaal stevig ingedrukt op “Red river” en op één van de classics “I wish I was somebody  better” . Ansell  is op stoom , hitst het publiek op , staat recht , de drumstick omhoog . Laura-May zet haar introverte persoon opzij en zoekt het muzikaal gevecht op met haar drummer . Heerlijk genietbaar .
Ook als de andere twee het duo vervoegen , wordt een intens , broeierige spanning behouden en verwezenlijkt; de live uitvoeringen van “Eye to eye”, “God complex” en een verschroeiend “Colours fade”  durven te exploderen .

Onstuimig en beheerst klinkt het allemaal , wat een gezellig rock’n’roll onderonsje  betekent . Als op ‘t eind nog een fotootje wordt getrokken  met één van de jongste fans , kan men zeggen dat Blood Red Shoes terug de juiste drive heeft gevonden en zich sterk amuseert …

Blood Red Shoes wist z’n support Sports Team en ons eigen Raketkanon te eren . Ze hadden hen zien soundchecken en hebben niet liever dat de fanbase kan worden uitgebreid .
Het Britse combo Sports Team had een goed half uur . “M5” was de vooruit geschoven single die ergens Kaiser Chiefs en Weezer omhelst . Melodieuze rock’n roll/postpunk  in een highschool outfit . Ze zijn toe aan hun tweede EP ‘Keep walking’ en zullen in de zomer te zien zijn op Rock Werchter .
Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillig gelaten keyboardspeler . “Camel crew” en “Margrate”  zijn aangename ,frisse  , dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor .

Eerder zagen we in de pittoreske Grand salon de Londense artiest Bakar . Bakar gooide hier met band alle genres overboord door een verfrissende combinatie van indie-rock, dance-punk, urban, r&b, soul  en hiphop. Een diverse geluid die ons steeds opnieuw wist te boeien en vastgreep .
Bakar noemt Madlib, Foals en Red Hot Chili Peppers als zijn grootste inspiratiebronnen, maar ook Bloc Party, Gang of Four en King Krule zijn terug te horen in zijn muziek. En dan mag je nog een rits 90s hiphop erbij rekenen als een Speech (Arrested Development), The Roots, A tribe called quest, The Fugees of nu zelfs een Loyle Carner en een Gorillaz aanpak  .
In een aangename , frisse groove klinkt de sound zwoel , sensueel en opzwepend . Dit was gevarieerd en , verdomd verrassend goed, zeg . Een jong publiek hangt aan zijn lippen en hij werd sterk onthaald . Zijn debuut ‘Badkid’ lijkt dus meer dan moeite , zeker als de songs “Bad dreams” , “All-in”  of “Dracula”  naar boven gehaald worden door de warme , verbeten raps , de breaks, de diepe basstunes , het gitaargepengel en de hitsende drums.
Live heel wat uptempos en dus kregen we hier wervelende set en show. Een onuitwisbare indruk !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)

Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .

Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner  van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs .  70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!

De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de  respons  injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven.  Een goed concert , zondermeer.

Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …

Organisatie: 4ad, Diksmuide   

Een jonge ambitieuze band en één van de nieuwste hypes is het Ierse Fontaines D.C., die de woede van de Brexit laten aanvoelen na Idles en Shame  . We werden een klein uur lang meegevoerd, -gesleept in een intense trip van verbeten , rammelende,  rommelende, energieke garagerock/postpunk, met een zinderend slot . Fris, furieus en veelbelovend dus!

Hoe het groeide .. het borrelde al van vorig jaar met dit Ierse combo uit Dublin City (D.C.), die ons lieten kennismaken met de single “Too real”. Het zat meteen goed en de doorbraak volgde . Samen met King Khan werden ze geprogrammeerd en als support evolueerden ze plots tot main-act; iedereen wilde deze jonge snaken nu wel zien.
Een volwaardige set speelden ze. De debuutplaat ‘Dogrel’ was uit en met “Big” en “Boys in the better land” was het meteen raak . Niet te verwonderen dat alle drie de nummers hier tot het laatst werd gehouden en de uppercuts waren . Een zinderende finale dus. De vijfenveertig minuten vooraf waren eerder een smeltkroes van Britpop , indie, postpunk en eightieswave . Zanger Grian Chatten  is een rusteloze gast op het podium , straalt dat typisch kantje Britarrogantie uit en sleept z’n band mee in een gedreven trip en energieke opstoten . Zijn repetitieve zangstijl wordt gelinkt aan The Fall en PIL . “Hurricane laughter” en “Shashasha” openden. Melodieus gedreven rommelende, strakke  gitaren en hitsende drummotiefjes . Op “Liberty belle” werd het tempo opgedreven. Er werd gas teruggenomen voorbij halfweg en “Roy’s tune” was het sfeervolste nummer. In het slot hadden we die garagerockandrollers. “Television screens” was er eentje bovenop , en hier kon je niet omheen een Oasis concept .

Fontaines D.C. was vorig jaar nog te zien met een Metz en Idles tijdens Les Nuits Bota. Toen al hadden we ze in het oog … Inderdaad, gejaagde post-punk met flink wat opwinding. Missie geslaagd .

Na de revelatie , kwam nu King Khan louder than death . Als een Ty segall was de King Khan al in verschillende gedaantes en projecten te zien . Een showman blijft hij ongetwijfeld. Garage/rock’n’roll, glamrock met een punky vibe. Rechttoe-rechtaan ,vunzig , rauw, ruw en toch …lieflijk, aangenaam verpakt in een dosis humor en onnozelheden . Lekker doorleefd en smerig. Geen gekheden of bizarre verkleedpartijen deze keer , maar ‘de hardrockers met een biervatbuikje’ legden de klemtoon op hun muziek en gaven met wat stijlelementen een eigen draai aan hun rock. Niet te versmaden dus voor een  een goed rock’n’roll feestje.

Neem gerust een kijkje naar de pics - dank Ann Cnockaert - Luminousdash.be  
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/4ad-diksmuide/fontaines-dc-19-04-2019


Organisatie: 4ad, Diksmuide

Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.

Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die  zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt .  De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé”  en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.

Een aangenaam  toetje wordt geserveerd,  het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.

Organisatie: Live Nation

Eén van de opkomende talenten in ons landje is Jaguar Jaguar . Het vijftal brengt een speelse,  bezwerende mengeling van elektronisch  vernuft , pop , psychedelica, lounge en funk. Een klein uur werden we ondergedompeld in hun muzikale wereld van afwisselend materiaal die de dansspieren prikkelt.

Jaguar Jaguar is een kwintet , bestaande uit leden van Lohaus, Soldier’s Heart en Tamino/Faces on TV . Ze  brachten in november de EP ‘Montjoi ‘uit . Een band zonder uitgesproken frontman, de nummers  staan hier centraal , zijn belangrijker dan de persoonlijkheden,  een samensmelting van vijf stemmen, die één cathy  zanglijn vormen . Heerlijk genietbaar klinkt het allemaal dus, bepaald door fijne, zalvende gitaarlijnen, dromerige synths en groovy drums . We  hoorden een achttal songs. Opener was “You got me” , die “So long” opvolgt als single en ons meteen deed heupwiegen. Wat een geoliede machine is de eerste indruk, die vijf zijn sterk op elkaar ingespeeld . Ergens borrelt Jungle , Prince en Thievery Corporation op . “Midnight blue” , “Never took time” is aangenaam luistervoer .
Een mishmash aan stijlen die aangenaam , radiovriendelijk, toegankelijk klinkt.  Op “Tricks”, de kennismaking met deze band , worden we meegevoerd , -gezogen  in hun muzikale golven. Een instrumental volgt . “Fever” laat een wavesound horen en “Tease”,  een volledig nieuw nummer , is er eentje die richting Jungle gaat. Natuurlijk kon doorbraak “So long” niet ontbreken , je hart bonkte en je Jaguarcar snelt vooruit .
Hier hadden we een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel, vrolijk, aangenaam, dansbaar . Tot slot speelden ze “Kind” , hun eerste nummer ooit , relaxt en  groovy.

Jaguar Jaguar creëert een dampend sfeertje, hun muziek werkt aanstekelijk,  zorgt voor de nodige smileys en bracht  het publiek in beweging.  Hun clubtournee belooft!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The Streets are back on the street - jawel, terug van weggeweest na zeven jaar radiostilte . De onnavolgbare zangrap, zijn onvergelijkbare présence, humor , maatschappijkritiek en rebelse houding  maakten van de vuilgebekte Brit Mike Skinner een grote klepper in de internationale hiphopscene. In 2017 kwam Skinner opnieuw naar buiten en liet al eens van zich horen met enkele vlijmscherpe tracks , en kijk in 2019 breien Skinner en zijn band een vervolg met een rits uitverkochte concerten , o.m. in de AB en in de l’Aéronef. De festivalzomer lonkt!  

Onze Franstalige vrienden zijn minder te vinden voor de streetrap van Skinner en zijn gevolg .  De Belgen waren in de pittoreske l’Aéronef in de meerderheid wat dankbaar werd onthaald door Skinner.
Na tien jaar afwezigheid staat Skinner op scherp. Hij heeft er zin in. Met z’n trainingspak aan, kopje hooligan kort en een pint in de hand hitst hij het publiek op. Een punky attitude kan je wel zeggen, met in zijn voetsporen artiesten als Sleaford mods en Run the jewels .
Als een hyperkineet heen en weer, lopend op het podium, waarheden spuwend ,  rechtvaardigheid, cynisme en toch … een vat vol humor en liefde . Die balans was hier ook vanavond te vinden, wat betekent dat hier een Streets staan die er tegenaan gaan .In het verleden was het soms anders , we herinneren ons nog een belabberde Skinner op Pukkelpop , vijftien jaar terug.
Vanavond kregen we een bloemlezing van het oeuvre geflankeerd door een full band en enkele gastzanger/rappers. De soul in het timbre is te horen, de Belgische hippopgolf kan er van meespreken  
Kenmerkend is de muzikale diversiteit in het genre , stijlen worden door elkaar gehaald: pop, hiphop, r&b, (dub)reggae, 2 step sound, orkestraties, beats en een portie neurotische sounds.  Heerlijk vernieuwend.
De Brexit zit ‘em enorm hoog en hij omarmt zijn publiek maar al te graag .Hij schiet meteen van wal met “Turn the page” , “Let’s push things forward” en “Don’t mug yourself” . Hij sprong al van het verhoogje van het podium en baant zich al rappend een weg door het publiek . Vurige woede en liefde , het is in elkaar verstrengeld in Skinners sound en rap .
De band speelt strak en is goed ingespeeld op Skinners capriolen; ze biedt hem ruimte voor improvisatie, gewoonweg wordt soms een ander nummer ingezet , om dan terug te komen op het origineel.
De twee andere MC’s vullen aan en nemen over waar ’t belieft; ze zingen trouwens veel beter dan hem. Trouwens , het past allemaal in ‘t vaatje.
Een afwisselende set hoorden we met fris , aanstekelijke grooves , punky uptemo tunes en sfeervolle , zalvende sounds. Van “Could well be in” , “Has it come to this” en “Everything borrowed” . Soulvol , liefdevol gaat het naar het gospel getinte “Never went to church”. Geen drankje te weinig op “Too much brandy” . Hij weet z’n publiek te bespelen en doet de eerste rijen uit zijn hand eten .
Tijd om de vrouwen uit te nodigen om te crowdsurfen; ze worden op handen gedragen tijdens “Heaven for the weather” , die meer dynamiek en levendigheid krijgt . Opwinding dus . “Dry your eyes” is die samenhorigheidssong , die een eerste keer The Streets uitwuift . Een genot die hij verder zet in de bis , met enkele (nieuwe) ‘grime’ nummers; de herkenbaarheidsfactor wordt gekozen met “Weak become heroes” en “Blinded by the lights” . Een ingehouden spanning van subtiliteit , finesse, energie, friste .
Een hoogtepunt die finaal wordt besloten met het snedig rockende “Fit but you know it” . Een massa die sprong , pogoëde  en elkaar vastnam . Een euforische finale!

The Streets are back en brachten een mooie afwisseling in hun oeuvre . Skinner rapt zoals hij spreekt en andersom  . Geen dips , maar anderhalf uur lang aangenaam , aanstekelijk en scherp!

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel op 14 februari 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-streets-14-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/murkage-dave-14-02-2019

Organisatie: Aéronef, Lille