Opnieuw grijpt de Britse gitaarvirtuoze Anna Calvi ons bij het nekvel met een adembenemende , bezwerende trip. Niet in een hokje te duwen , scherp , dreigend , onheilspellend, donker, spannend , grimmig en hijgend halen we de eindstreep!

Ze is toe aan haar derde plaat ‘Hunter’, een doorbijtertje ! In een huiverachtig decor en sfeerschepping , een weekje voor Halloween , voelen we een unieke , mystieke , mysterieuze spanning, een soundtrackgevoel van een western noir van Q Tarentino , E Morricone of de paden van A Badalamenti en D Lynch. Stoere songs in een hobbelig parcours, die de instrumentatie ruimte biedt en de klemtoon legt op haar stem- en gitaarvariaties. Met z’n drie zijn ze sterk op elkaar ingespeeld , de toetseniste en de drummer volgen de bewegingen van hun gitaargodin, die als een duivelse zeemeermin haar prooi tegen de klippen aan jaagt. Een ‘femme fatale’ kan je wel zeggen, door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
Een rode gloed schittert over het podium als opener “Rider to the sea” wordt ingezet met het galmend gitaargetokkel . Solo en instrumentaal gaat ze aan de slag in een even rood pakje, de lippen gerood, met zwart lonkende gekrulde haren en in zwarte broek. Alsof het podium plots een rots wordt, waar ze bovenuit steekt en ze ons overspoelt met haar klanken. De nummers palmen ons in en laten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos. “Indies of paradise” barst open door verbeten gitaarerupties, die gedoseerd sfeer creëren door de keys en het drumspel. En verder krijgt het nummer vorm door haar indringende, demonische blik.
Er is ruimte voor meeslepend, sfeervoller werk op de titelsong van de nieuwe plaat . Cinematografisch, filmisch waar zachtheid en subtiliteit de rusteloosheid verdringen op een “Swimming pool” en het sobere “Away” , die ze goed als opnieuw solo verzorgt . De andere songs zijn nighttime killers , die aan Wovenhand , Cohen , Cave , Soap & Skin ‘(Anja Plaschg), Nico , Patti Smith , Siouxie Sioux of Polly Harvey kunnen gelinkt worden .
In haar gitaarspel, de effects , haar vocals en het samenspel worden ‘Emotie’ en ‘Dramatiek’ uitgedrukt. “As a man” brengt ons in die stemming , op het bevreemdende “I’ll be the man” gaat ze lekker Wagneriaans tekeer , het recente “Alpha” , met z’n tempowissels, raast over ons heen en apocalyptisch gaan we ten onder op “Wish” . Het oudje “Desire” , haar doorbraak btw , is fijn, grillig en doortastend . “Don’t beat the girl out of my boy” onderstreept het kluwen van de genderneutraliteit en het vinden van seksuele vrijheid.
Wat een boeiende afwisseling in het genre. Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; de onwennigheid van vroeger is verdwenen , ze is een hongerige wolf(in) die het publiek als prooi heeft . Niet in schaapskleren dus.
De stroomstoten die ze toediende, bieden dynamiek, levendigheid , scherpte en emotionaliteit! In de bis blijft het even pittig, broeierig, huiverend , energiek met terug eentje van haar debuut, “Suzanne & I” . In die onheilspellende sounds gaan we tot slot volledig ten onder op Suicide’s “Ghost rider” , sterk uitgediept door repetitief dreunende, opbouwende, pulserende beats en galmende gitaarklanken . Een katharsis op z’n Alan Vega’s … Even doorspoelen dus!

Anna Calvi - Spektakeltheater waar stem en muziek prachtig samenvloeien . Ze verdient meer airplay , dit muzikaal talent, die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt! Wat een présence.

Organisatie: Botanique, Brussel

Al sinds de oprichting van Beach House in 2005 betoveren Alex Scally en Vitoria Legrand ons met hun hypnotiserende dreampop . Opnieuw kwamen we terecht in een bedwelmend, meeslepende sfeertje van atmosferische en dromerige klanktapijten , gedrenkt in melancholie. Anderhalf uur hoorden we in een uitverkocht AB een carrière overzicht van traag slepend en (licht) pulserend materiaal, vertederend en extravert .

De doomy indiepoppers staan al voor de vierde maal . “We’re getting old” stamelde Victoria van achter haar keys . Haar verschijning, haar zang en de lang wapperende haren doen ergens Nico van de V.U. opborrelen . In al die jaren horen we die fragiele , breekbare , timide , donkere , grimmige en hartige, openbloeiende sound . De zweverige klanken worden door solide drums sterker ondersteund .
In het voorjaar verscheen ‘7’ , een kleine drie jaar na ‘Depression cherry’ en ‘Thank your lucky stars’ . De productie was in handen van Sonic Boom-er Pete Kember , die de stijl van z’n Spacemen 3 en andere space/psychedelica pop bands toevoegt.
We worden opnieuw meegevoerd in hun geluidskunst ; het kleurenpalet op het grote scherm doet z’n werk en spreekt tot de verbeelding en mooi zijn de schaduwen van de drie , die schakeren op het podium.
“Levitation” zet meteen de toon . De zacht fluwelen en (diep)grauwe vocals zijn verstrengeld in het kenmerkende, voortkabbelende Beach House geluid. “PPP” is forser, krachtiger van aard en op het gekende “lLzuli” twinkelt , fonkelt; de keys en drums nemen het voortouw.
Daarna zitten we in de zweverige , etherische spiraal van stemmige , sfeervolle , dromerige nummers als “Space song” , “Black car” en de nieuwe “Drunk in LA”, “Girl of the year” en “l’Inconnue” . Een soundtrackgevoel ervaren we van weidse landschappen en Air heeft hier een patent .
Het tempo wordt opgedreven , de trage, slepende , repeterende ritmiek is geïnjecteerd van tempoversnellingen en wordt feller, verbetener door de grooves . In de aanzwellende opbouw gaan we in de invloedssferen van hun producer , en postrock krijgt een duw voorwaarts door die verontrustende , donkere onderlaag . De sound davert en stroboscoops doen hun werk op “Dive” , de perfecter afsluiter in dit genre .

Door de jaren wordt het drietal nog steeds sterk onthaald . Beheerst weet Beach House om te gaan met hun dromerige , genietbare , onderkoelde, frisse geluidskunst . We worden meegevoerd in hun bezwerende , grillige dreampop . Die verschillende kenmerken zorgen nog steeds voor een uniek sfeertje . Mooi dus wat het trio verwezenlijkt . Beach House is helemaal terug!

Organisatie: Toutpartout ism Ancienne Belgique, Brussel

Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & The Queens. Op een goede drie jaar tijd gaan haar nummers erin als zoetebroodjes . Twee platen noteren we nu met een handvol singles , die een breed publiek omarmen.
Ook vanavond was het een charmant weerzien en wordt de zangeres/performster/animatrice onthaald als een ‘Queen’ , die het ‘anders zijn’ zo muzikaal ‘normaal’ mogelijk maakt … Op haar vorige passage in Vorst had ze af te rekenen met een fysiek belabberde toestand van hoge koorts en ontoereikend stembereik. Hier zagen we een kwieke verschijning met haar band die de temperatuur deed stijgen …

Sfeervolle , dromerige popliedjes met elektronica/elektrowave/funk/hiphop -motiefjes en beats klinken eenvoudig , aangenaam en lekker in het gehoor. Het Franse chanson krijgt meer finesse en de sound is onschuldig , leuk en goed . Ze omschrijft het graag als freakpop , die wordt omfloerst met wonderlijke synths , roffelende, hitsende drums en een magistrale , doorleefde zang, met heerlijke refreinen, ook al zijn er zanglijnen voorgeprogrammeerd. Het doet er niet toe, iedereen geniet , beweegt en zet danspasjes .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar rits dansers (-essen) en een videowall achter de groep . Een fantastisch live spektakel. Een dansmusical die het plaatje compleet maakt; muziek en dans gaan hand in band, de energie wordt gebald in bruisende dynamiek, levendigheid én in emotionaliteit en dramatiek . Een soort West Side story , of wat het Kursaal in de zomermaanden de laatste jaren weet te bieden …
Opener “Comme si on s’aimait” refereerde aan “Beat it” van Michael Jackson. Al gauw horen we die schitterende single “Damn, dis-moi” van de nieuwe plaat ‘Chris’. Synchrone danspassen sieren het nummer. Afgetraind danst, hotst en zwiert onze zangeres. Het combo wordt warm onthaald . “Le G” blikt terug naar die synthpop van Giorgi Moroder .
Haar recyclage stemt iedereen gelukkig. Science-fiction wordt er tegen aan gegooid , met pompende electrobeats . Jawel , het mag harder , feller , energieker . “Radio gaga” leidt “Les paradis perdus” van landgenoot Christophe in , waarin zelfs een flard Kanye West te horen is; ze zingt en voert het solo uit, ondersteund van zachte pastelkleurige keys.
Bijna halverwege de set komen twee interessante singles voorbij , “Christine”, “5 dollars , voorafgegaan door het slepende “Feel so good” . Daarna valt de spanning wat weg , niet alle nummers zijn even-single-waardig , komt de klemtoon op show en de act ; sneeuwvlokken dwarrelen in ‘t rond en geven elan aan de sound.
Een zwoel, dampend sfeertje groeit op “Follarse” , een Janet Jackson/Vanity 6’s “Nasty” wordt er mooi aan gebreid . Intiem moment hebben we op “Nuit 17 à 52” , feeëriek door de smartphonelichtjes ; solo staat ze daar op het grote podium , zingt a capella en wordt door het publiek op handen gedragen. Wat een meezinggehalte . “It doesnt matter” en “La marcheuse” als slotstuk brengen muziek en dans te samen.
Een volleerd gezelschap is aan het werk, die met twee oudere nummers uitwuiven ; het zijn de gekende tunes van “Saint claude” en “Intranquilleté” die een extraverte , dansbare tint krijgen . Ze is hier te zien aan de andere kant van de zaal .

Christine & The Queens brengen ‘la chaleur humaine’, gelijkwaardigheid van de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders. Een boeiende artieste die dans , theater en muziek samen brengt in een sfeerrijk geheel.

Organisatie: Live Nation

Moses Sumney is een talent voor de toekomst. De boomlange Amerikaanse zanger gaat creatief, venijnig om met z’n muziek en haalt vocaal sterk uit . Samen met z’n twee muzikanten, krijgen we in een amalgaan van stijlen een balans van spanning , opwinding , extravertie, ontlading , soberheid en intimiteit.

Een intens broeierig, avontuurlijk , onheilspellend , huiverend , breekbaar en bevreemdend duister geluid kregen we van iemand die eerder al het podium deelde met Sufjan Stevens en Solange . Het debuut ‘Aromanticism’ werd als één van de revelerende platen aanzien. Muzikaal klinkt het allemaal subtiel , grillig, inventief en goed doordacht. De sound is niet in een hokje te duwen, een gedurfde mengeling van soul, r&b, pop , jazz , triphop, psychedelica funk , gospel , blues in een artyfarty kleedje . Kan het nog complexer? Vocaal kan hij met z’n falset hoog uithalen, evenals smachtend als rauw.
Hij verwerkt een pak invloeden o.m. heb je ergens d’Angelo, Perfume Genius , Grizzly Bear, Tricky, Anthony Hegarty , James Blake en Alison Goldfrapp. Verdomd goed! We horen het allemaal ergens in de nummers , die slepend, bezwerend zijn en teder raken . En een schop onder de kont krijgen door vervormde loops . Bakken sfeer dus .
“Self-help tape” is een filmisch donkere track die je naar adem doet happen . “Quarrel” onderstreept de sterkte, de kwaliteit en de variatie van Sumney . Ook “Lonely world” toont alle muzikale uithoeken . “Rank & file” laat afro toe en klinkt groovy, bezwerend. Het getuigt tot wat de drie muzikanten in staat zijn , die durven te experimenteren met geluid en dat samen met Sumney z’n stem .
Hij staat dicht bij z’n publiek, is de bescheidenheid zelve en grapt er soms op los . Het zijn ‘songs from his bedroom’ . “Come to me” wordt onderhouden door een diepe jazzy basstune en vioolgetokkel . In een grimmig sprookjesdecor krijgen we “Doomed” te horen .
Ingenomen solo komt hij terug voor enkele nummers . In de ban houdt hij ons door het gitaargetokkel gedragen door z’n vocals, richting gospel/acapella in een doomy sfeertje. Op verzoek brengt hij één van z’n eerdere nummers in een sobere versie en na het afsluitende “Plastic” komen we terug in de realistische wereld en op de begane grond.

Sumny heeft ons een uur lang bij het nekvel gegrepen met iets ondefinieerbaars , huiverend en bovenaards . Kwaliteit en sterkte in een niet alledaags geluid . Sjiek !

Organisatie: Botanique, Brussel

Marble Sounds – een muzikale parel die nog onontgonnen is voor het grote publiek … Ondanks een resem sterke nummers blijft vreemd genoeg het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel dwarrelen in de kleine clubs . Ze zijn toe aan de vierde plaat, die vanavond in de spotlights stond. Ingetogen, melancholiek horen we een immer sympathieke band met een palet van herfstige kleuren.

Een sterke spanningsopbouw krijgen we van fijnzinnig, ongepolijst materiaal in een schilderachtig decor die mooie beelden van landschappen doet opborrelen en veel aan de verbeelding overlaat. Een extraverte, ruwere tint kan worden toegevoegd . Alles is erg goed beheerst en de geluidjes vallen op hun plaats. In perfecte balans worden de sfeervolle tracks gespeeld . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
‘The advice to travel light’ vertaalt het muzikaal gedachtengoed van het verblijf in Canada van Van Dessel . Er wordt aangenaam gestoeid met toetsen , blazers, vioolpartijen en vrouwelijke backing vocals vullen aan . Met acht kunnen ze op het podium en kompaan Gianni Marzo van Isbells geeft een subtiele , snedige draai aan z’n gitaar en steelpedal.
“Fire in the lake” , “In time” en de titelsong van de recente plaat brengen het publiek in de juiste stemming. Jeugdherinneringen flitsen voor de ogen; het is mijmeren over hoe het vroeger was of hoe we eens kunnen lekker uitwaaien als iets verderop “The summer of the sun” en “The little lows” wordt gespeeld. Introvert lieflijk loodst Van Dessel met z’n band ons door het stemmige materiaal. “My friend” is er eentje over de liefde van zijn leven ; een breekbare hardheid door een aanzwellend, voller geluid . “39” verwijst naar de leeftijd van twee jaar terug.
De herkenbaarheid komt er met de huidige rocksingle “Anyhow even now” en het oudje “Leave a light on”, die eerlijke , weemoedige popsong van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt en sober , sfeervol verpakt. Eigenlijk was dit de aanzet voor een doorbraak, maar hierna bleef de band bizar genoeg op het achterplan op de jongerenzenders.
Van Dessel heeft de kunst om goede popsongs e schrijven , dat voel je genoeg, “Keep repeating” en “One last regret” maken het pad vrij naar een overtuigend slot. Solo overtuigde hij nog met een lovesong, gedrenkt in een bad van tekstvel ; in een filmische dreiging werd definitief besloten .

Marble Sounds stond garant voor een goed uurtje bedwelmende droompop en rock in variabelen van mijmerende emotievolle klankkleuren.

Support act was Moonboat rond Michael Lamiroy die hun eerste EP uithebben . Sferische, hemelse pop van semi akoestische gitaarspel , beheerste elektronica in zacht vocalen . In een aangenaam timbre slagen de drie erin om net als Marble Sounds heel wat beelden op te roepen.

Organisatie: Botanique , Brussel