Het Britse Hard-Fi uit Staines, Londen zat mee in de stroom van de postpunk van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Rakes, Maxïmo Park, Razorlight, Arctic Monkeys en The Killers; ze debuteerden in 2006 met de plaat ‘Stars of cctv’. “Living for the weekend” , “Hard to Beat” en “Cash machine” ontbraken niet in de Afrekening en op menig StuBru fuifje. Maar de ‘times, they are a-changing’ hier, want vijf jaar later en 2 platen verder,  kan de band rond zanger/gitarist Richard Archer (beetje Stereophonic Kelly Jones lookalike ) maar een ¾ Bota (Orangerie) vullen , waarvan dan nog hoop Franstalige vrienden en Belgische Engelsen. De prachtsingle “Good for nothing”  van de recente ‘Killer sounds’ moet hun gevoelige emopostpunk terug populair maken ...

De singles zaten mooi verdeeld in de goed uur durende set , en een drumbeat en electrovibe vulde soms aan. Het kwartet slaagt er niet meer treffende (emotievolle) rockers te schrijven voor een groot publiek, ondanks het afgelijnde karakter. Met tonnen enthousiasme en dynamiek in de korte kernachtige songs  (vijftien songs in totaal !) weliswaar, gingen ze ervoor als  een beginnende bandje die zich wou bewijzen … Een tandje bij dus in de Bota op de afsluitende tourdag!
De ‘die hard’ Hard-Fi freaks zullen het wel één van de  concerten gevonden hebben , wij hielden het op de singles en een paar andere songs, die aangevuld werden met een interessant Clash nummer, “I fought the law”, dat overtuigde … Die rebelse jeugdliefde en punkrockroots konden ze niet verloochenen en verpakten ze deftig.

Bruisend concert, maar songs die te weinig om handen hebben …’Hard-Fi ‘ in de UK, maar hier momenteel ‘Flets-Fi’!

Het Waalse Crazy Little Madrid bracht ons snel binnen het punkroots concept, en gaf er een handige draai aan door tegendraadse structuren in hun stevig gitaarwerk. De zanger trok zeker de aandacht en sprong wild om zich heen . We zien wel hoe dit jong bandje evolueert …

Organisatie: Botanique, Brussel

Waar is de tijd dat het muzieklandschap doormidden werd gekliefd van genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Digital Hardcore … Yeah! Atari Teenage Riot blies alvast die ‘breakcore’ nieuw leven in, midden de jaren ’90, met platen als ‘Delete Yrself’ en ‘The future of war’. Spil was Alec Empire, een Berliner hardcore dissident.  De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps; we worden letterlijk meegezogen in een electro ‘onder’ wereld van pompende, zuigende beats, gabber, house, jungle, industrial, metal, overstuurde electro en screamo’s, gekrijs, gegil en gemurmel. Een elektronische mallemolen door de salvo’s, het gefreak en de vurige vocals, een concept computergestoord, messcherp, bonkend, swingend en dansbaar! Geschift!

Noodgedwongen moest Alec Empire na 1999 een adempauze inlasten, maar kijk als trio zijn de ‘riot-ters’ er terug bij. Ze spreken een nieuwe generatie aan van ‘Elements’ freaks die houden van electro, breakcore, dubstep, punk en alles wat er mee verwant houdt . Ook de oude ‘electronic body movers’ en ‘gothic/wave-rs’ lusten er papa van . Op die manier hadden we in de Club van de Aéronef een beetje  van  alle soorten en alle leeftijden.
Anno 2011 heeft Empire met ATR een nieuwe cd uit ‘Is this hyperreal?’ Hyperkinetisch klinkt het nog steeds met de op hol geslagen electrosounds. De vuisten gaan de hoogte in en het trio schreeuwt en briest aanhoudende woede en sloganisme van ‘ons  fxx system’ . Aan zeggingskracht hebben ze alvast niet ingeboet …
We werden al goed opgewarmd door hiphopbeats van o.m. NWA en Public Enemy … “Are yo ready to testify?” dreunde het … Als volksmenner had hij meteen ZIJN publiek mee want al na geen 20 seconden waren de eerste rijen aan het diven op die bonkende beats , die de geluidsgrenzen openrekten !Alex en C° overdonderden meteen  … Witte flashlights en stroboscoops injecteerden de riot, die met nieuwe schurende  nummers als “Activate” en “The only slight glimmer of hope” insloegen als een bom. De nieuwe cd plaatsten ze voorop.  Vooraan was iedereen gewoon losgeslagen; een ‘world of computerwars’, - ‘nerds’ en een golf van chaos daalde over de zaal neer. Feest dus . Bands als Prodigy, Nitzer Ebb, Front 242 en de huidige electro van Bloody Beetroots en Justice konden hier een puntje aan zuigen . Ze namen wat gas terug met “Black Flags”, maar wat daarna volgde, was ondergaan op eigen risico … Een ‘Duracell konijnen bulldozer’ sound , een strak en hoog gehouden tempo, onnavolgbare  rollin’& scratchings van meer dan 120BPM  hoorden we op songs “Into the death”, “Too dead for”  en “Sick to death” . De oerkreten van hun “ATR” song was in dit geheel nog het meest toegankelijk. Soms had Empire een megafoon bij zich om het noise en ruisgehalte te vergroten. Explosief, inderdaad … Pokkeherrie op z’n best gezegd! “Codebreaker” en de titelsong  van de nieuwe cd ‘Hyperreal” waren mokerslagen en hadden iets griezeligs over zich op deze Halloween …Een Bollock Brothers “Last supper” on speed!

ATR = Mitrailleursalvo’s! De vuist kon nog een keer de hoogte in met “Blood in your eyes” en “Speed”, refreinen en oerkreten werden gebruld . Als een wervelwind ging ATR tekeer … Verslagen werden we achtergelaten . . Wat een energie en intensiteit !

Het Franse Tang  hield het bij emocore en had veel geluisterd naar het onvolprezen & het (te vroeg) ter ziel gegane The Spirit That Guides Us . Snedig, spannend en stevig gitaarmateriaal speelde het kwartet , gekenmerkt van verrassende wendingen, ze lieten  ruimte voor hun instrumenten en de wisselende samenzang, al of niet met de nodige screamo’s, gaf elan. Tang overtuigde …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie : Aéronef, Lille

Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. Ze waagden hun eerste stappen met de muzikale roadmovie ‘Send all your horses’. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld . Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties . Een wisselwerking  in intimiteit, sfeervolle arrangementen, harmonieën en meerstemmigheid.
De songs zijn subtiel uitgewerkt; het zijn fijne composities die durven aan te zwellen. De grootsheid van een koor schuilt hierachter . Met een knipoog naar het muzikaal concept An Pierlé en Hooverphonic. Zij beschikt over een heldere, indringende  stem en hij vult muzikaal aan.
Het debuut is een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . De kunst van het songschrijven hebben ze , nu de respons …
http://www.theantlerking.com

Hoe het allemaal een vaart kan gaan? Gotye (spreek uit ‘Gauthier’) begon als Australisch/Belgisch éénmansproject van Wouter ‘Wally’ De Backer (van origine een Belg uit Brugge, maar al jaren verblijvend in Melbourne); hij brak bij ons door met z’n tweede plaat ‘Like drawing blood’, waarop de singles “Hearts a mess” en een in’60’s gedrenkte “Learnalilgivinanlovin’” stonden.  We zagen hem toen op Leffingeleuren, een jonge hyperkineet, die het ene na het andere instrument bespeelde, van piano, toetsen, drums en dubbele percussie tot de sounds op z’n laptop. Hij ontpopte zich als een jonge ‘do-it-all’ Beck Hansen en Jerboa. Singer/songwriterpop, funk, ‘80’s electro, trippop, r&b en sampling.
Drie jaar later - Die hoop elektronica, synthesizer combineert hij met traditionele instrumenten, die hij ook terug durft te samplen . De opvolger ‘Making Mirrors’ is uitermate boeiend door de gevarieerde aanpak, van trippop, reggaetunes, swing en laidbackklanken; de plaat klinkt vetter, frisser, breder en rijker . We horen een sfeervolle, dromerige en broeierige intensiteit. Hij heeft met “Somebody that I used to know “, een anti-liefdesduet met zangeres Kimbra, een wereldhit op zak!
De charismatische jonge dertiger  grossiert in het oeuvre van oudjes The Police, Sting, Peter Gabriel, XTC en kruidt het met retro, soul, psychedelica, allerhande geluidjes en percussie van kleurrijke bands en artiesten als MGMT, Beck en Vampire Weekend .
Naast de overbekende single valt er hier heel wat leuks te ontdekken en te beleven, “Easy way out” , “Smoke & mirrors”, “I feel better” en “Save me”. Groots album van een groots artiest in wording!

Ze zijn al een kleine tien jaar bezig, 31 Knots, de band onder het duo Jay Winebrenner en Joe Haege, …én toch nog maar weinig gehoord … Zo zie je maar … ‘Trump Harm’ bevat spannende en broeierige indiegitaarrock, met fijne, subtiele gitaarriedeltjes en geluidjes . De songs klinken doortastend, bouwen op of ondergaan verrassende wendingen, en durven af en toe uit te barsten. Leuk, mooi , toegankelijk, creatief en verslavend inwerkend wat het gezelschap weet te brengen.
Meteen wordt de aandacht gescherpt met de eerste songs “Onanist’s vacation” en “Candles on the water”, dan hebben we een ietwat hobbelig parcours om dan door te breken met “A lot can tell”, “Dark control” en “One tongue room (come to my senses)”.
Kijk, 31 Knots is een fijne ontdekking – laat het nu opnieuw geen tien jaar duren vóór ik hen terug in mijn bezit krijg!  

We kunnen op één hand tellen hoeveel optredens New Order in ons landje speelde. Zes jaar terug gaven ze op Rock Werchter met de nieuwe cd ’Waiting for the siren’s call’ in een evenwichtige set een representatief overzicht. En dan moesten we al diep tuimelen in de eighties … Remember Seaside Festival in De Panne. Matige set door onverschillig- en grilligheid …OK, that was the past … De eigenzinnige invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock  en electro dichter bij elkaar.

Of New Order nu tot het verleden behoort, laten we in het midden.  Ze speelden twee comeback concerten , eentje in Frankrijk (Parijs) en eentje bij ons (Brussel). Natuurlijk werden we overspoeld door een ganse rits Engelsen. De reünie van New Order was bedoeld om de ZH kosten te betalen voor één van de vrienden van het eerste uur, videomaker Michael Shamberg, die trouwens ook nog instond voor het befaamde Factory label begin de jaren ’80. Leden van het eerste uur Bernard Sumner (zang/gitaar), Stephen Morris (drums/synths) konden niet meer rekenen op bassist Peter Hook, die met z’n diepe, hoekige , strakke, dreunende bas de sound van Joy Division en New Order bepaalde . In 2007 liet hij New Order voor wat het was en is sinds vorig jaar ‘on tour’ met de ‘Unknown pleasures’ – tribute. Maar toetseniste Gillan Gilbert was terug bij de band. Ze schoof even de taken als zorgdragende moeder opzij en kon de band als vanouds vervoegen. Ze werd warm onthaald toen de eerste synthtunes te horen waren … Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over en speelde gemotiveerder dan z’n peetvader. Phil Cunningham (gitaar/keys) is er al een tijdje bij en gaf een ferme kopstoot in New Order’s dromerige, melancholische gitaarspel …
Vóór het optreden bracht een DJ ons op dezelfde golflengte, en een kortfilm volgde , waarin hulde werd gebracht aan de zieke Shamberg …

Op Werchter waren we al behoorlijk onder de indruk. Vanavond kon de band (definitief) een dikke streep trekken met een uitroepteken; op dit afscheidsfeestje noteerden we motivatie, enthousiasme en spelplezier, getriggerd door de jonge bandleden. Sumner bedankte telkens z’n publiek en was niet vies van een vleugje humor.
Het kwintet blikte diep in de ‘80s terug ( ‘Movement’, ‘P, C & L’, ‘Low Life’ en van een handvol EP’s) , vulde het aan met enkele broeierige gitaar- en synthpopsongs. Voldoende nostalgie, variatie en klankkleur dus; een sound, die aanstekelijk werkte op de dansspieren. De onvaste, dromerige zang van Sumner kwam iets sterker uit de verf door de bijhorende galm. En het publiek genoot van de tunes, de vibes, de beats, de gitaarlicks en het beleven op zich, geruggensteund door knappe visuals en een voorliefde aan de Yeah Yeah Yeahs.
De eerste rijen lieten zich volledig gaan op de opbouwende, aanzwellende songs . Het instrumentale “Elegia” was een gepaste opener die meteen een brug sloeg naar het recente materiaal, het prachtige gitaargeoriënteerde “Crystal” uit ‘Get ready’, mooi uitgesponnen, die een forse gitaarstoot kreeg, gewenteld in een bad van zalvende elektronica en drums. Ook “Regret” klonk extravert. De nostalgie droop in de postwave melancholie van “Ceremony”, “Age of consent” en “Love vigilantes”. Het rockende “Krafty” bracht ons naar dit decennium terug.
“1963”, op één van de EP’s te vinden met “True faith” werd al af en toe eens gescandeerd . De sfeervolle tripsong was de aanzet om de electro synths op het voorplan te plaatsen, een chillende “Bizarre love triangle” volgde samen met aanstekelijke, ophitsende  en dansbare versies van “True faith” en “The perfect kiss”, die zelfs een rauw rammelende noise outtro kreeg. De diepe basstunes hadden een belangvolle inbreng binnen het electroconcept.
De  synths van “586”, de ruwe “Blue Monday” song met een knipoog naar Bollock Brothers’ “Harley David son of a bitch”, werd wat aangepast en gevuld met allerhande bleeps en sounds. Een intens meeslepend en bedreven schitterend lang gespeeld oudje vol herfstkleuren en lentebloesems, “Temptation” ( te horen op één van hun EP’s  en op de compilatie CD), besloot overtuigend deze reünie. In de bis ontbrak “Blue Monday” niet en een hartverscheurende “Love will tear us apart” is anno 2011 van treurwilgklassieker uitgegroeid tot een heuse meezinger . Zo zie je maar …

New Order had alvast z’n tweede of derde adem gevonden met de combinatie oude en nieuwe groepsleden. Semi- klassiekers hebben ze bij de vleet en er stonden er nog op ons verlanglijstje maar ze zullen nu waarschijnlijk definitief  in de kast opgeborgen zijn. We houden er hier een fijne herinnering aan over  ..  

Organisatie: Live Nation

Het Britse trio The Subways zorgde ervoor dat we meteen 20 jaar jonger werden door hun energieke, bruisende, opwindende, krachtige en stevige melodieuze rock’n’roll/postpunkpop. Ongedwongen, speels, fris gingen ze te werk en als Duracell konijnen sprongen en hotsten zanger/gitarist Billy Lunn (een jonge Josh Homme lookalike) en de bevallige bassiste Charlotte Cooper (in glitterpak) heen en weer . En de drummer mepte er op los.
Retestrak en fel dus …, al werd af en toe wat vaart geminderd met een handvol intens broeierige rocksongs.

Ze zijn toe aan de  derde cd , ‘Money & Celebrity’ die ‘Young for Eternity’ en ‘All or Nothing’, opvolgt; de nummers zijn veel van hetzelfde , maar live krijgen ze een pittige scheut crazy rock’n’roll . Alle registers worden opengetrokken om er een ‘amazing’, ‘screaming’ rock’n’roll show en party van te maken: handclapping, refreinen meezingen , obligate ‘oohoohs’, crowdsurf en circlepits … Aaah, was is het leuk jong te zijn als je The Subways hoort … Een avondje spelplezier en fun, waarbij ze de melodieuze subtiliteit niet het oog verloren. 16 songs in een uur , en gestoffeerd met een woordje uitleg … doe het hen maar na!
Meteen was het volle gas vooruit met de strak gebalde gespeelde “Oh yeah” en “Young for eternity”, minder hels maar catchy en nerveus waren “Obsession”, “Allright” en “Mary”, die meer finesse ademden. Het nieuwe materiaal lag in dezelfde lijn, op plaat niet steeds rakend of overweldigend, maar door de dynamiek, de opwinding en de extravertie boeiden ze ongelofelijk. De single “We don’t need money to have a good time” (spitsvondige titel) overtuigde enorm … “Pop death”, “Celebrity” en “Kiss kiss bang bang” zijn, ondanks de explosiviteit en heftigheid, muzikaal minder. Maar so what, hier werden alle zorgen even opzij geplaatst en was het genieten van die brok dynamiet. En hun hit “Rock’n’roll queen” van enkele jaren terug, kon niet ontbreken.
De jonge garde houdt van The Subways en er waren opvallend veel Franstalige vrienden hier vanavond  … En The Subways hield van ons . Eenvoud troef en eenvoud overwon … Soms moet dat niet meer zijn … “The Subways it’s a Party” … het was trouwens ook de afsluitende song van deze muzikale wervelwind vol optimisme …

Het Franstalige kwartet The Dukes waren alvast een goede opwarmer . Net als op de tv serie reeks van The Dukes of Hazard gingen ze soms razend tekeer. ‘70s retrogrunge sijpelde door in hun strakke, snedig gespeelde songs . Een jonge gast van de eerste rijen kon zelfs van het lichaam van de zanger niet blijven. Geen probleem , The Dukes’ boys vingen het luchtig op, speelden door en beleefden hier ook wel hun avondje !
Hier werd al eens gecrowdsurfd  op het stevige, ophitsende materiaal. Op het eind kon het niet meer stuk met Nirvana’s “Territirial Pissings”. Onze  zaterdagavond was gelanceerd ‘like in the old days ‘…

Organisatie: Botanique, Brussel

Uit Texas is het trio True Widow afkomstig en ze omschrijven hun muziekstijl als ‘stonergaze’, pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom.  Een muzikale trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks intrigeert, bouwt en dweept de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in diepe een duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.

Ze zijn voor enkele optredens in ons land, en waren eerder te zien in Diksmuide (4ad ) en AB Brussel. Live kon het trio deze sfeer duidelijk overbrengen en ze speelden op die manier een boeiende set van een handvol songs als “Blooden horse”, “Wither” en de single “Skull eyes”, die het meest directe nummer van de avond was. Een episch concept door de klanklagen die een rits postrock bands opriepen als Low, Codeine, Earth en verder My Bloody Valentine en Sonic Youth.
De nieuwe plaat ‘As high as the highest heavens and from the center to the circumference of the earth’ is een mondje vol als titel, maar geeft ontegensprekelijk ook de brede dimensie en inhoud aan. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Zelfs een gebroken snaar bracht hen niet uit hun lood, integendeel het ijs werd gebroken voor een leuke , ontspannende babbel, wat aangename lichtpuntjes opleverde.

Ook de support Papermouth stond er duidelijk vanavond. Het Belgische kwartet speelde broeierige ‘70s retrorock, americana en songwriting en lieten hun instrumenten spreken; een licht zwevende zang sierde het geheel. Door de variaties en de soms snedige, felle aanpak, boeide dit kwartet uitermate.  Beloftevolle band die binnenkort hun materiaal op de markt zal brengen …

Organisatie: Trix Antwerpen  

Het jeugdige duo Cults (Madeline Follin – Brian Oblivion) debuteert op het label van Lily Allen. Elektronica wordt moeiteloos verweven met ‘60s getinte zeemzoeterige droompop onder de bezwerende stem van Madeline , en die door Brian soms wordt ondersteund .
Een gelaagde, eenvoudige structuur, fris en ongedwongen.  Goed in het gehoor liggende, fijne popsongs , die ingenieus in elkaar zitten, kunnen prikkelen, aanzwellen of ietwat krachtiger klinken, met een link naar Phil Spector. “Abducted”, “You know what I mean” en “Bumper” (opwindende ritmes op z’n Pipettes) zijn de sterkste troeven. In een goed half uur horen we hier elf puike songs van het duo!

Na het demodebuut ‘When the candle dies out’ is hier het langverwachte debuut van de heren uit Wevelgem onder de vleugels van Brent Vanneste. Steak Number Eight waren de jongste winnaars van Humo’s Rock Rally (15) ooit, zijn nu net volwassen gasten en zorgen ervoor dat hun combinatie van postmetal, sludge/doom en noise een toegankelijker, aardser karakter heeft. Isis, Neurosis, Amenra zijn onmiskenbare invloeden van deze jonge gasten door de donker, dreigende sound, de logge , diepe, rauwe ritmes, de snedige tempowisselingen en de intens broeierige opbouw … 66 minuten duivelse ‘raw power’ … Songs die gaan over chaos, woede en verwarring, onder de oerkreten en – schreeuw van Vanneste.  Songs die uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor de instrumenten .  “The perpetual” dompelt ons al meteen onder in die beukende sound .
Verrassend knappe songs dus zoals “Dickhead”, “Pyromaniac” en “The calling”, die een terechte singlekeuze werd om het genre breder te kunnen verspreiden. “Stargazing” en “Trapped” tonen nog maar eens hoe goed allemaal in elkaar zit bij deze jonge wolven .
Steak Number Eight heeft ook een zachte kant … de ontroerende, sfeervolle emotievolle “Track into sky”, met hulp van het Ortier Koor van Wevelgem.
Overtuigend, indrukwekkend debuut!