Francis International Airport - Uit Oostenrijk zijn ze afkomstig . Het kwintet is hier relatief onbekend , maar ze zijn al een goede tien jaar bezig. Als je de twee nummers “Great deeds” en “Backspace” van de derde cd ‘Cache’ op nahoudt , dan hebben we hier twee fijne, geraffineerde,  broeierig emotionele songs die ergens Elbow, The Blue Nile en de synthwave doen opborrelen door de keys , het gitaarspel , de drums en de toegevoegde blazers .
Heerlijk uitgewerkt , zalig catchy materiaal , die veel beloven van de plaat. Een zuurverdiende airplay mag wel . De band speelde zich eerder in de kijker op Eurosonic en GlimpsGent.
http://www.francisinternationalairport.com

Een heel relaxte , aangename , vrolijke plaat hebben we van Nele Van Den Broeck . Zij geeft aan haar materiaal een duidelijke 60s swing, in een productie van Koen Gisen, wat haar ergens tussen Lady Linn en The Pipettes brengt . De songs nodigen uit tot een heupwieg en een danspasje . Jazzy loops zijn duidelijk verweven in dat geluid . De eerste songs “Drunk song”, “Do you remember …”,  “Ok girlfriend” en “Loser’s twist” grooven ; af en toe wordt het tempo wat teruggeschroefd in enkele sfeervolle songs als “I love you but I google other people” en “One fan in Japan”. 
Het party gevoel is terecht en er kunnen nogal wat grapjes vanaf .  Nele is een jonge spring-in-t-veld, die houdt van een long hot summer en onderkoelde cocktails . Cheers!

http://www.neleneedsaholiday.com

De Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot brengt een reeks uiterst genietbare americana, in de geest van Ry Cooder, JJ Cale, Mark Lanegan en Fleetwood Mac . Die Lanegan horen we zeerzeker in die donkere grauwe “Small changes” en “Losers” . Hij creëert een intens broeierige spanning en klankkleur door z’n gitaarspel, verdwaald gitaargetokkel en subtiele soundscapes , die ergens Badalamenti en Lynch doen opborrelen . Zijn diepe fluisterzang beklemtoont het sobere, sombere decor. De handvol songs worden omgeven door een paar instrumentals . 
Een creatieve geest , die met beperkte middelen de sound prikkelt, intrigeert , ons meevoert en hierdoor een optimaal muzikaal resultaat boekt.
Het is al z’n derde na twee eerdere ‘Lo Files’ .Tja deze sing/songwriter verdient meer airplay en eist zijn plaatsje binnen het genre .
 
http://www.wiltman.com

Op deze druilerige maandagavond kwam de sing/songwriting van Luke Sital–Singh ideaal tot z’n recht . Hij weet een enorme gevoeligheid en intensiteit in z’n nummers te steken. Terecht werd hij al genomineerd voor de BBC’s Sound of 2014. Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ .

Hij onderneemt momenteel solo een clubtour , wat nog meer emotionaliteit en weemoed met zich meebrengt . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Wat we vanavond gepresenteerd en te horen kregen, enkel begeleid van zijn akoestische/elektrische gitaar en z’n prachtige , helder indringende stem , haalt nog meer spanning en emotionaliteit . Hij nodigde ons uit , sleepte ons mee en beklijfde met het sobere , treffende innemende gitaarspel en z’n stem die alle richtingen uitging . Een klein uur lang was het muisstil in de Centrale.
“The greatest lover” is al een aardige hit , maar een song als “21st century heartbeat”  moet niet onderdoen . Het zijn heerlijk boeiende , intrigerende nummers . Even doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem zijn een “Nothing stay the same”, “I have been a fire”, “Inaudible sights”, “Honest man” en  “Cornerstone”,  onderhouden luistersongs die lekker neerdwarrelen op ons gemoed .
Zijn nummers zijn een reis door zijn eigen muzikale tijd ; hij is een ‘lonesome traveller around the world’ , die ontroert . “Fail for you” , een lovesong , is al een aantal jaar oud en  was een opoffering voor zijn geliefde. Hij sluit er telkens mee af, want hij is erg trots op de manier waarop het is tot stand gekomen . 

Luke Sital-Singh is een talentrijk sing/songwriter. Hij slaagt er moeiteloos in om het publiek aan zijn lippen te krijgen . Ook niet verwonderlijk dus dat er veel (jong) vrouwvolk was opgedaagd om de 26 jarige jonge Brit aan het werk te zien .

Organisatie: Democrazy, Gent

In 2011 debuteerde Dandy Davy met ‘A winner’s day in hell today’, de band rond Davy Vercaigne . Hij overtuigde met een reeks vaardige , sfeervolle, ingehouden lofipop die  aanstekelijk, vrolijk, ingetogen als melancholisch klinkt .
Het vervolg is klaar en opnieuw kon hij rekenen op een resen sterke muzikanten. Nog meer wordt de sound uitgediept in dromerig en broeierig doorleefd materiaal , die de indie - americana van V.U., Television en Dream Syndicate hoog in het vaandel draagt .
Al meteen zijn we onder de indruk van “Lucky hat” en “Adam Moldy Green” door de verrassende groovy ritmiek . De titelsong klinkt rauwer en benadert nog meer het rockconcept, net als “All black”. We kunnen wegdromen op “My blues” en “My dear”; de sing/songwriting komt nog meer naar boven op “A good smoke & a girl”. 
In het genre klinkt Dandy Davy uitermate spannend en zelfverzekerd . We hebben op die manier een uiterst consistente plaat , die een definitieve doorbraak kan en mag inluiden …

We houden van die ingetogen , sfeervolle , broeierige donkere indiefolky sing/songwriting van Sharon Van Etten , die al vier langspeelplaten weet te boeien . Bon Iver en The National zijn fans van het eerste uur! De aparte dreampop van de NY-se is het sterkst op bezwerende songs “Taking chances”, “Your love is killing me” en het afsluitende “Every time the sun comes up”. Uiterst breekbaar klinkt ze als de gitaar wordt gewisseld voor de piano, “I love you but I’m lost” en “I know”, gedragen door haar innemende ijzige stem . De songs vergen wel een extra luisterbeurt, het toegankelijke kruist de dwarse aanpak . 
Het donkere meeslepende karakter met die dramatisch weemoedige gevoelige ondertoon intrigeert en zorgt er net voor dat haar materiaal , warm of cool , overtuigt!

‘This is for people who feel it in their hearts’… Het Londense Will & The People rond Will Rendle is al aan de derde plaat toe en zorgt voor een aangenaam luchtig sfeertje in het songmateriaal . Allerhande stijlen worden verwerkt in de mix van Britpop , troubadourpop , ska en reggae. Op die manier klinkt het overgrote deel wel erg leuk relaxt en aanstekelijk , maar ook in het sfeervolle materiaal weet de groep ons te boeien . Toegegeven , niet steeds overtuigt de band , maar nummers als “Shakey ground “, “Trustworthy rock” en “Jekyll & Hyde” slepen ons lekker mee. Fijn plaatje dus , die onze contreien heeft bereikt!

The Brian Jonestown Massacre van Anton Newcombe is een goed bewaard muzikaal geheim al zo’n twintig jaar in de Amerikaanse underground. De groep manifesteert zich binnen de garagepoppsychedelica en 60s pop; de link naar bands als Spiritualised en Spacemen 3 is niet veraf in de keys, flutes , blazers en het gitaargetokkel .
Vooral de eerste helft van de cd is uitermate spannend door de intens broeierige , groovy , slepende aanpak en de bezwerende, zweverige, repetitief doorzeurende ritmiek. Er schuilt iets filmisch dromerig en donkers  in de nummers. “Vad hände med dem” , “What you isn’t”, “Memory camp”, “Days, weeks & moths” en “Food for clouds” fascineren het sterkst  . Intrigerende werkstukjes dus van een opnieuw overtuigende plaat !

Ben Frost – een Australische immigrant in IJsland wordt gerespecteerd voor z’n stekelige elektronica en geluidskunst . Hij hielp al bij de Swans producties en ook leverde hij een bijdrage aan de orkestrale soundtrack voor de SF klassieker ‘Solaris’ ( met onder meer de invloed van Brian Eno) .
Al een zevental jaar brengt hij cd’s uit en horen we hier geen hapklare geluidskunst, maar een avant-gardistisch geluid. De sound is rauw , grillig, mysterieus en geheimzinnige, verontrustende soundscape-details zweven er overheen .
We ervaren een apocalyptisch gevoel en een vervallen industrielandschap valt ons te binnen. Het toont nog maar eens aan hoe bedreven hij is en wat een beeldvorming hij weet op te wekken in de reeks songs, … als we ze letterlijk als song mogen beschouwen.

Jennie Abrahamson kan haar afkomst niet verloochenen . De Zweedse sing/songwritster laat een typsich Scandinavisch geluid horen in haar elektronische pop . Een sprookjesachtig decor, waar zon – zee – wind – sneeuw een ingangspoort vinden . Je voelt de warme , koele natuurelementen om je heen. De songs zijn sfeervol, hebben een zalvend onschuldig, fragiel karakter , ademen meditatie , en kunnen wat opgezweept worden door percussieve beats en ritmes , gedragen door haar helder, hemels, indringende stem . 
We hebben een afwisselend album in het genre . “Snowstorm” is een sterke opener en ook “The war” blaast warmte en koude binnen het popelektronisch geluid . Innemender klinken de daaropvolgende songs als “Phoenix” en “Dance with me” . Uitermate sober en breekbaar is “Lake geneva” op piano , een knipoog naar Agnes Obel , Tori Amos of An Pierlé.
Ze verdrinkt nergens in meligheid met de pathos , dramatiek die in de nummers schuilt . In Zweden probeert ze zich een plaatsje toe te eigenen,  naast gekende artiesten Robyn, Lykke Li, Little Dragon en Oh Land .