Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen  elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .  
Het tweede deel  klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .

We kunnen onze sympathie niet onder stoelen of banken steken voor Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , die goede muziek brengt en een sterke persoonlijkheid en uitstraling heeft .
Ze is toe aan haar derde cd ‘ The Haunted Man’ , die het succesverhaal van de single “Daniel” en de vorige cd ‘Two suns’  kan verder zetten; sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop is de rode draad, die invloeden van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) en Lamb (Louise Rhodes) samenbrengt.
Op de nieuwe plaat ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, relaxt , dwingend , en die net niet ontploffen. De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.

Ze is op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de  33 jarige op het podium is een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme, die  haar publiek een onvergetelijke , fijne avond ten allen prijze wenst te bezorgen . En daar slaagt ze probleemloos  in, met haar ‘emotievol dramatische’ stijl van de drie cd’s . Ze was toe aan de laatste gig van haar tour. Petroleumlampjes sierden het decor . Op het podium geeft ze de songs elan door stemvariatie en zwierige hand-  en pasbewegingen.
Door de drukke agenda op Rock Werchter hebben we maar in de verte iets kunnen zien en horen; we waren vanavond dus uitermate benieuwd.
Bij Bat For Lashes krijgen vrouwen de kans in de picture te staan, naast Khan, die waar nodig,  piano en xylofoon speelt,  is er verder een celliste , die synths en bijkomende percussie hanteert.
Met haar wit-zwart kleed en ontblote rug werd vol enthousiasme het donkere, sfeervolle “Lillies” ingezet van de recente cd.  De  traag slepende “What’s a girl to do?” en “Glass” volgden , gothicpop met een wavetune  en gedragen door haar hemelse stem.
“Oh yeah” , “Horses of the sun”, “A wall  en “Sleep alone” kregen meer ruimte en klonken krachtiger door de repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, zonder dat haar belangvolle vocals werden weggedrukt. Het lichtvoetig duistere “All your gold” leunde dicht tegen de Indiase sound van Yeasayer en van het oude Japan van David Sylvian .
En verder plaats voor enkele betoverende liedjes, “Travelling woman”, “Prescilla” en “Lumen” ontroerden en waren sober en spaarzaam door piano, een strijker en een xylofoon. Pakkend en kwetsbaar klonk de huidige single “Laura”. 

Bat For Lashes zorgde voor een boeiende , afwisselende set in het genre, toegankelijkheid met een donkere tune die ons wist te raken . Elegante schoonheid! Het bezwerende “Haunted Man” huiverde op z’n Soap & Skins en een het publiek kon zich volledig laten gaan op de zwevende lichtbundels van “Daniel”, de doorbraaksingle naar een breed publiek . De zwierige melodielijn spreekt tot de verbeelding. Groots overtuigende set!  

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bat-for-lashes-29-11-2012/

Organisatie: Live Nation (ism Ancienne Belgique, Brussel)

Absynthe Minded heeft opnieuw een boeiend album uit, de vijfde al … De cd moet echt niet onderdoen tegenover hun vroegere werk . Integendeel , opnieuw hebben we reeks warme, sfeervolle, broeierige en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem.
Het combo koos de kaart van de toegankelijkheid , waarin streepjes jazz, folk, gypsy, Balkan en  Oosterse sounds doorsijpelen . De songs “Space” en  “24:7” zijn alvast het uitgangsbord; sfeermakers zijn en blijven de viool, de piano en de toetsen . de creativiteit zit ‘em in de beheerst, pakkende en zwierige kant , en minder in de stijlvarianten. Het is luchtig, dromerig en gevoelig materiaal . Ze weten een breed publiek aan te spreken en de songs hebben een broeierige intensiteit .
Hun muzikaal talent wordt nogmaals aangetoond in een , vijfde ,  overtuigende plaat!

Er komt veel moois uit aan de andere kant van de taalgrens; waren we eerder al onder de indruk van de releases van Brns en Great Mountain Fire , dan dringt Montevideo (nee niet die hoofdstad van Uruguay!) zich nu op . Tja er valt veel leuks te noteren bij onze Franstalige vrienden hoor, gezien we al werk van  Ghinzu , Girls In Hawaii , Hollywood Porn Stars , The Tellers en  Sharko in de spotlights plaatsten.
En terecht! Montevideo rond Manu Simonis, Gaby Reding en de broers Waterlot zijn niet vies van punkfunk synths , zoals die ook bij ons eigen Goose te noteren zijn. Ze klopten aan in de studio’s van James Murphy van (ex) LCD Soundsystem , en die invloeden hoor je zeker. Dit is broeierige, aanstekelijke ‘catchy’ synthpop  met dromerige zanglijnen . Met songs als “Castles” , “Madchester”, “Horses” tonen ze aan met scherp te schieten . Vooral met de ‘bubbelpop’ single “Fate & glory” (met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers ) , knipoog naar Balthazar, zetten ze zich op de kaart in Vlaanderen en in ons landje. De paar missers “Hello” en “Mr Drake” dekken we toe met de mantel der liefde.
Overtuigend bezwerende groovy plaatje.  Btw de cd hoes verwijst naar het surrealistische decor van René Margritte.

Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.

Op Rock Werchter waren we uitermate tevreden van het blije weerzien met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Btw in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check Vier maar eens!) had ze alvast een glansrol. Een rol die haar op lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar op het podium herkennen we ook de zwart geklede dame als een warm , sensueel , dynamisch iemand. Aandoenlijk toen ze een paar uitwuivende kussen het publiek in stuurde …
Acteertalent die goed van pas komt bij de gig van Garbage , want ze krijgt ruimte op het podium , veel ruimte zelfs, om zich totaal te geven op de stage , haar publiek te mennen , te dwepen en op te hitsen . Hyperkinetisch, dansend en hotsend,  heerlijk om haar zo aan te werk te zien . En gevoelig , jawel ze placeerde in naam van de band een dankwoord in het beste Frans met een Schots accent , en ze onthouden België als een erg enthousiast, loyaal publiek, die hen als artiest sterk onthaalde; dankzij ons kunnen ze het leven leiden , waar ze altijd van gedroomd hebben . We werden tot twee maal toe de hemel in geprezen . Wat doet dat een  mens deugd zeg …

In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me”  en “Only happy when it rains” , die allemaal vanavond werden opgenomen in de liveset en tekenden voor een uitgelaten menigte .
De band ging gretig , strak en snedig te werk. Stekelige, dreunende beats sierden de sound , soms pompend, overrompelend , en die een geluidsmuur opentrokken .
Opener “Queer” was al meteen de eerste pletwals , net als het recente “Automatic systematic habit”, die  nerveus, gedreven klonk.
Het nieuwe materiaal kwam maar mondjesmaat aan bod en goed dat er dan voor een nummer als “Blood for puppies” werd gekozen , dat even opwindend , hard , overtuigend is. Het richtingloze “The battle in me” als de EBM  van “The one” klonken flets.
Maar anders niks dan lof , want het kwintet raasde over het publiek heen ; ook de meer poppy, ontvankelijke,  onschuldige slepende songs, durfden te ontploffen.  Er werd dus vooral teruggegrepen naar het oude materiaal, die een frisse, energieke tint kregen . Powerpop dus! De eerder vernoemde singles werden aangevuld met “Vow” , “Crush”  en “Push it”. De refreinen van “Stupid girl” , “I think I’m paranoid” en “Cherry lips” liet Manson soms aan de eerste rijen over .
Rustpunt: eentje, het ingetogen, kwetsbare “Cup of coffee” … Garbage toonde even de andere kant van z’n gezicht.
De groep grossierde in hun al rijkelijk gevulde oeuvre . Anderhalf uur waren ze al bezig toen een uitgesponnen broeierig opbouwende “You look so fine”, waar Manson zelfde de gitaar omarde , de set besloot .
Even konden we op adem komen en dan borrelde het optimisme in de electrotunes op van “When I grow up” en “Only happy when it rains”, die opbouwden en konden knallen … Iedereen kon een laatste keer huppelen, mee springen en de refreinen zingen … Garbage trok op het eind van hun tour alle registers open …

Kijk , Garbage draagt ons in hun hart én …wij ook! “I’m (only) happy when I(t)” … Hier was sprake van een strakke set en een geslaagde rentree !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/garbage-25-11-2012/

Organisatie: Live Nation

Coely en Jessie Ware
Ancienne Belgique (Club)
Brussel

De 18 jarige Antwerpse met Congolese roots Coely opende . Ze heeft al meteen een grote radiohit op zak met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song. Ze smijt met statements , maar ‘why not’? . Een gepassioneerde jonge dame , zelfverzekerd ook , die zich niet laat doen , en de r&b van Lauryn Hill en Erykah Badu een ferme kopstoot geeft, door de toevoeging van felle , harde beats en verbeten, grommende , spuwende raps . Naast dit gespierde nummer , stoeit ze met een “7 nation army” van The White Stripes en hoorden we in de korte set een zalvende, lieflijke kant, met o.m. een cover van Alicia Keys … Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen! Een veelbelovend talent …

Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. De debuutplaat ‘Devotion’ brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.

Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Was haar eerste kennismaking op Pukkelpop nog wat statisch , dan kwam hier een zelfverzekerde dame , die intussen wat podiumervaring heeft opgedaan ,  vertrouwen uitstraalt en met plezier in interactie treedt met haar fans . Ze bedankt hen voor de doorbraak en de fijne respons .
Het was na Pukkelpop in de kleine AB Club haar eerste echte optreden op de Belgische podia en dat zal ze zich wel herinneren, gezien ze sterk onder de indruk was van de aangeboden Belgische chocolade. Het getuigt dat ze nog niet godverheven is en met beide voeten op de grond wenst te staan, ondanks het groeiend succes. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd en in tegenstelling tot haar open houding , moet er nog wat gewerkt worden aan de koele look van de band …

Haar softe muziek kwam in de Club ideaal tot z’n recht , maar zoals bij velen , het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat we haar in zo’n kleine club konden aanschouwen. Haar optreden was in geen tijd uitverkocht . Nu, volgend jaar in maart komt ze terug in de grote AB  zaal; of de set nog even aangrijpend en beklemmend zal zijn , is een andere vraag.
Heel wat vrouwvolk vooraan om het jonge talent te zien , en ondergedompeld te worden in haar warme , intieme pop; net als op plaat werden de songs goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vulden aan, en sommige songs kregen een verrassend broeierig funky ritme, wat  uitnodigde naar een Wendy & Lisa en Prince. Ook de zalvende en hardere drumslagen en het gestoei met slepende elektronicabeats boden ‘lucky shots’ aan de soulfulle r&bpop. Het zorgde ervoor dat het materiaal in z’n totaliteit wat meer imponeerde. Op het achterplan stond haar naam gescandeerd.
We hoorden een klein uur lang een afwisselende set. Liefdessongs “Say it”, “No to love (I want you)” en “Something inside”, deden je wegdromen, of zoals “Night time” en “110% “ die gemoedsrust boden. Tot slot nodigden “Still love me” , “Devotion”, “Swansong” en “Sweet talk” uit  voor een zwoele  danspas met je geliefde:” . Ze omschreef het als ‘2 step groovesongs’ . “What you won’t do for love” was de ideale Valentijnsong.
De songs klonken voller door de vooraf opgenomen strijkers en soulfulle backing vocals.  De hits hield ze op het eind, “The wildest moments” en “Running” werden sterk onthaald. Het zijn ook de sterkste songs, die ontroerend mooi zijn .

Alle nummers passeerden de revue en haar lofbetuigingen voor het succes nemen we van harte mee . Een stijlvolle set van een stijlvolle dame …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een huiselijk, intieme sfeer werd gecreëerd, een aandachtig , vriendelijk publiek genoot.

Beth Orton kwam in de spotlights met haar ingetogen en dromerige mix van intieme folk en trippende elektronica soundscapes , nog vooraleer de term folktronica over onze lippen kwam. De opnames “She cries your name”, “Tangent” en “Someone’s daughter”, 16 jaar terug in de tijd , gaf de vrouwelijk sing/songwriterpop een verfrissende wind. Huidige exponenten als de dames Laura Veirs/Gibson/Marling, Gemma Ray en Mariee Sioux refereren graag naar de intussen 42 jarige Orton.
De eerste platen, ‘Trailer park’ en ‘Central reservation’ koesteren we, en de prikkelende emotionaliteit van het materiaal werd naar een hoger niveau getrokken door haar breekbare, broze,  neuzelende, hemelse stem. En haar stem ging niet onopgemerkt voorbij, want voor sommige nummers “Alive , alone” , “Where do I begin” en “The state we’re in”, kwamen de  psychedelische dance/elektronica spits ‘Chemical Brothers’ Rowlands/Simons langs. Ook Red Snapper en William Orbit deden beroep op haar. In de mid nineties was Orton alvast een veelgevraagde vocaliste. 
Ze ging meer richting akoestische folk , en trok de kaart van bezielde sfeervolle treurnissongs, die minder hecht en beklijvend klonken. We zagen haar dan nog op Festival Dranouter , ook al bijna tien jaar terug.
Intussen is er veel veranderd . Ze is samen met de veel jongere sing/songwriter Sam Amidon, die de support verzorgde en ze is moeder van twee kinderen .
Het songmateriaal horen we nu in hun meest naakte vorm op haar comeback ‘Sugaring season’, zes jaar na het fletse ‘Comfort of strangers’; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs .

Ook vanavond was de elektronica de afwezige partij, en werd het materiaal ontdaan van enige franjes . Orton werd enkel begeleid door een paar akoestische gitaren en haar vleugelpiano. Manlief Sam gaf bijstand en vulde aan met akoestische gitaar, viool en fiddle.
Vocaal moest Orton op opener “Magpi”, van de recente cd, nog even de keel schrapen en wat onwennigheid overwinnen . De leuke interventies met publiek en haar man braken het spanningsveld, wat zorgde voor een klein anderhalf uur elegant dromerige pop, kort en kernachtig in een pure, eerlijke vorm .
Toegegeven, niet alle songs hielden onze aandacht , we misten wel eens die tunes , bleeps of opgenomen strijkers, maar we konden ons vastklampen aan de warme folky landelijkheid van een “State of grey”, “Sweetest decline”,  “Mystery” en “Candle”. Ook de handvol oudjes ademden die melancholische akoestische gitaarfolk, en de afsluitende reeks “Touch me with with your love”, op verzoek,  en “Central reservation” klonken wonderlijk en boeiend door hun diversiteit. Tijdens deze kille winterdagen waren het prachtige duet “Poison tree” en het frisse, luchtige “Call me the breeze” een hart onder de riem!  Heerlijk genieten van songs geleest op het summiere  gitaarspel. Op “Last leaves of autumn werd in de donkerte eenmaal de grote vleugelpiano van onder het stof gehaald . De  ingehouden, verstilde cover “Ooh child” besloot definitief de set .

Beth Orton  putte uit haar rijkelijk gevulde oeuvre. De Engelse sing/songschrijfster is nog niet van de aardbodem verdwenen , en schreef een fijne, boeiende set. 

Beeldrijke countryfolk drong nog meer door bij haar man Sam Amidon . Ingetogen gevoelige en zwierig speelse songs , die wat ontstemd en slordig mochten zijn …

Organisatie: Botanique , Brussel

The xx  mag de ‘xx’-en met fierheid op hun borst dragen en laten schitteren op de dj booths, na de overtuigend standvastige sets in de l’Aeronef, Lille , tijdens hun StuBru Club 69 sessie en in de Lotto Arena, Antwerpen … Twee ‘xx’ tot in de derde macht …

Hun concerten blijven ons écht bij , wat al bij al niet zo eenvoudig is als je hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ beluistert. The xx mag een sobere, meeslepende gig prefereren, de sound en de belichting intrigeren, prikkelen en verrassen.
The xx schittert!, een  unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ ; weinig franjes om het lijf, maar het plaatje is er eentje die impact heeft! Thx xx heeft alle troeven om groots te worden . Toegegeven, als je de optredens van hen op één week er door weet te jagen,  houdt het een beetje dezelfde lijn , maar wat is het heerlijk wegdromen en huiveren op hun apart toegankelijk en avontuurlijk geluid, die op de tweede plaat ‘Coexist’ wat meer diepgang heeft gekregen.
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept. Tja, de synths en drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende galmende gitaartokkels van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim, elk geluidje van hen neemt een belangvolle rol op  …en tot slot de sterke zalvende zangpartijen, alles te samen biedt nét dat tikkeltje meer. Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld, en toch op en top gevoelig, broos en kwetsbaar!
Qua setlist en opbouw hebben we zo goed als dezelfde keuze, maar wat opvalt zijn de slepende, diep dreunende beats, de 80s tunes en de (licht) exploderende ritmes, op songs als “Reunion” , “Sunset” en  “Swept away” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden! De gekende  singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. En tot slot de afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel , grimmig en gingen naar een climax toe. Ook hun “Intro” , “Tides” en “Stars” trekken de karakteristieke ‘xx’ elementen naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering , met een verslavende, verdwaalde , spooky trippende melodie.
Het trio geniet van de respons . Een terecht onthaal, want The xx staat er volledig , zonder ook maar een zwak moment . Die  toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is groots geworden. Meer diepgang … Magie!

Eerder werden we opgehitst door het goedgemutste Canadese Austra . Een kleurig en fleurig feestje hoorden en zagen we door hun dansbare, hypnotiserende ‘sprookjes’electropop. We hotsten mee in die aanstekelijke, bezwerende en bedwelmende trancepop . Geen podiumvrees, maar positieve energie, die mag knallen, én voor de nodige smileys zorgde op de gezichten. Austra stond garant voor een energieke, bruisende set en entertainment.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-21-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-21-11-2012/

Organisatie: Live Nation 

Deze zomer kregen we op Rock Werchter al een voorsmaakje van The xx, uit Londen, van wat later het jaar zou volgen, nl. een nieuwe cd en een daaropvolgende clubtour. Een concert dat ons is bijgebleven, ondanks het feit dat jongeren de andere kant opzochten , en het toen relatief rustig was aan de Mainstage.
Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound.

Ze hebben hun tweede cd ‘Coexist’ uit , een passend vervolg op hun ‘xx’ debuut , vertrouwde ingrediënten dus, maar met meer diepgang door de subbassen , soundscapes en synthsamples  van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim; wat nu nét dat tikkeltje meer wist te bieden vanavond in hun anderhalf uur durende set .
Ze  zijn voor drie concerten in de buurt , de l’Aéronef, Lille , de Club 69 van StuBru en in de Lotto Arena, A’pen .
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept . Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op  … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst  en zich langzaam een weg zoekt  …
Toen een groot wit doek met allerhande projecties en spatten verf naar beneden viel , werden we ondergedompeld in die unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ aan de dj booth sierden het decor .
De eerste single “Angels” van ‘Coexist’ scherpte al meteen de aandacht , “Heart skipped a beat” en  “Fiction” volgden . De indringende blikken, de spastische, zwierende bewegingen en de duels die Madley-Croft en Sim uitvoerden, vielen op.
De aangepaste versies van hun gekende  singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. Spitsvondige variaties die een meerwaarde waren.
Op de nieuwe songs “Reunion” , “Sunset”, en  “Swept away” , middenin de set, werden de dansspieren aangesproken en zagen we meer heupwiegende mensen , door de  slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden!
De afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel en grimmig en gingen naar een climax toe. Het trio werd sterk onthaald , en ook al mag de sound onderkoeld en kil zijn, de warme  respons deed hen enorm veel deugd en werd op respectvolle wijze bedankt .

Ze haalden op “Tides” en “Stars”  de  karakteristieke xx elementen nog eens naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering en verslavende verdwaalde , spooky trippende melodieën.
The xx heeft een diepe indruk gemaakt en staat er volledig om een groot publiek voor zich te winnen . Tja, tot wat toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir allemaal in staat is …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-19-11-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille