The Mono Kids is een Nederlandse tweemansorkestje dat grossiert in garagepunk. Het duo doet lekker z’n eigen ding, maar op een manier die makkelijk te verteren is en die een breed publiek kan aanspreken. Ze steken regelmatig de grens over naar ons land en eerder dit jaar speelden The Mono Kids hun eerste tourneetje in de UK.
‘Lucky Guys’ is na een reeks digitale releases hun eerste release op vinyl.
Openingsnummer “Cherry Kisses” is de single die zopas al via Dammit Records uitkwam, met – voor de kenners – een oude Nissan Cherry in het artwork. Deze track is net als de andere nummers op de A-kant van deze vinyl-release een beetje een zonnig, zomers garagepunk-anthem. Stevig en gemeen, maar met de glimlach en catchy. De ‘cherry’ van de track-titel werd overigens doorgetrokken in de roze kleur van het vinyl en in het ook al roze artwork.
“L.O.V.E.” is heerlijke noisepunk en gaat een versnelling harder dan “Cherry Kisses”. Militanter ook. En ondanks de korte speelduur is de songopbouw best leuk. “My Friend” is een scherpe punky ode aan de vriendschap. Peter Van Gelder (Peter Pan Speedrock, TankZilla, …) zat voor deze A-kant achter de knoppen en hij leverde prima werk.
De B-kant is eigenlijk de vinyl-release van wat tot dusver de digitale EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ van The Mono Kids was. Die kwam vorig jaar uit en daarvan herkennen we meteen “The Sun = # 1” (the sun is number one) met een heel aanstekelijk meebrul-refrein. “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. De rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” sloot die EP en nu ook dit album af.

‘Lucky Guys’ schiet twee keer raak. The Mono Kids blijven stronteigenwijs hun zelfgekozen koers varen en tegelijk doen ze dat op zo’n manier dat het voor de luisteraar bijzonder aanstekelijk is.

https://themonokids.bandcamp.com/album/lucky-guys-6-track-pink-vinyl

I H8 Camera is het improvisatiecollectief van ‘master of ceremonies’ Rudy Trouvé, die al meer dan 15 jaar een steeds wisselende line-up van absolute topmuzikanten leidt in een waanzinnig avontuur door rock, jazz, folk, krautrock, no wave, post-punk...
Het collectief staat voor grenzeloze improvisatie op basis van een paar korte aanwijzingen... Het is innovatief, tegendraads, schurend en vaak briljant. Je bent voor of tegen, er is geen weg daartussen. Wie er van houdt, kan er vaak niet over ophouden, of koestert deze band als een collectief geheim.
Het dubbelalbum ‘Live at L’Archiduc’ werd opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie in de club met die naam in Brussel in mei 2023 met een geweldige line-up: Rudy Trouvé, Stef Kamil Carlens, de betreurde Matt Watts, Teun Verbruggen, Teuk Henri en Jef Mercelis. Gastoptredens zijn er van Catherine Graindorge, Rodrigo Fuenteabla Palavicino, Florian Guibert, Lennart Van Praet en Seppe Gebreurs. Ook Roland Van Campenhout komt langs om een stukje gitaar mee te spelen en toch verschilt dit album heel sterk van ‘Two Days In August’, het album van I H8 Camera en Roland dat eerder dit jaar uitkwam.
Productie en mix waren in de bekwame handen van Stef Kamil Carlens.

Het is niet enkel de sterke bezetting die tot de verbeelding spreekt op dit album. Bij heel wat gelegenheidsgezelschappen komt de collectieve sterkte niet tot zijn recht omdat die tijdelijke bandleden niet op elkaar ingespeeld zijn of omdat de muziek en de lyrics die ze samen brengen niet uitstijgt boven de optelsom van de individuen. Die twee loopholes vormen hier nu net de sterkte. Bij I H8 Camera zijn geen twee concerten identiek. Ceremoniemeester Trouvé verzint ter plekke de aanwijzingen voor tekst en muziek en elke avond wisselt de bezetting, al vormt er zich ook wel een vaste kern. Improviseren is een stiel en de ene voelt zich daar al beter bij dan de andere. Het is misschien jammer dat we de aanwijzingen niet te horen krijgen die Trouvé zijn band influistert.
Op dit album heb ik het meest genoten van “Love Me Like A Vegetable”, “Get Yourself Together” en “The Right Way”.
Daarnaast is vooral het afsluitende “Sick Of Words, Sick Of Language” een echt meesterwerkje. Zappa en Talking Heads meets dEUS en Evil Superstars. Een magische song van internationale allure, bij elkaar verzonnen in enkele minuten. Zo zullen er op elk concert van I H8 Camera wel vlagen van genialiteit opduiken, maar we zijn alvast bij met dit tijdsdocument.

https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97163-two-days-in-august
https://www.facebook.com/p/I-H8-Camera-100028127329341/

Balratmort is een nieuw eenmansproject. Met een nom de plume die verwijst naar een inmiddels opgedoekte jaarlijkse verkleedpartij en met single-titels over meeuwen en garnalen, moet dit wel uit Oostende komen. De man achter het project is Rudi Dewilde, die je nog kan kennen van Subversion, Anchor, Slow Children, Mandrake, Yong Sun Park, Friends of Amos en Rebelge. Na een radiostilte van zowat tien jaar waagt hij zich opnieuw aan componeren en zingen.

“Seagull” is voor mij een betere single dan “Shrimps” dat Balratmort eerder al losliet op de wereld. De combinatie van donkere, doorleefde, gefluisterde vocalen met een catchy elektrobeat, met nog af en toe een gitaarlick en wat backings, het klinkt allemaal knisperend fris. Modern, indie en heel dansbaar, met toch nog twee voeten in het verleden (postpunk). Het doet mij soms wat denken aan Goudi en Augustijn, nog twee artiesten met een Oostende-link die heel aangename fluister-indie brengen.
Bij “Shrimps” waren we nog snel mee met de inhoud van de lyrics (waar zijn de garnalen naartoe, die vraag leeft breder dan Oostende en is ideaal als metafoor voor zoveel meer in het leven).

Waar “Seagull” over gaat, is wat moeilijker te ontcijferen. We moeten – zoals de meeuwen - onze vleugels gebruiken en vooral niet opgeven, wat toch wel heel algemeen is. We wachten wel op de lyric video of het interview. Echt belangrijk is het misschien allemaal ook niet.

“Shrimps” kon mij muzikaal niet helemaal overtuigen, maar inhoudelijk wel, en bij “Seagull” is het net omgekeerd. Er is nog meer op komst van Balratmort en wij hebben daar een goed gevoel bij.

https://www.youtube.com/watch?v=y6pR47Xuuqs&list=OLAK5uy_n7BQ-l---_uWamHs1dGzLYfneALr_bDHc

Vinnum Sabbathi - Pure cosmic stoner
Vinnum Sabbathi + Within A Mile

Op een warme zondagnamiddag trokken we naar Het Omgekeerde Kruis in Merelbeke. Een oude, bruine kroeg die om de een of andere reden overgeslagen werd door projectontwikkelaars en die nu dienst doet als concertzaaltje.

Op tal van affiches staat dat Het Omgekeerde Kruis in grootstad Gent zou liggen, maar deze fijne plek ligt officieel in de nog-niet-geannexeerde voorstad Merelbeke-Melle. Deze Merelbeekse concertruimte kreeg eerder al leuke bandjes over de vloer als The Mono Kids en Röt Stewart. Voor een avond cosmic stoner liep het Omgekeerde Kruis goed vol.

Within a Mile mocht openen om iets voor 18 u. Een paar bezoekers hadden niet door dat dit een (late) matinee-voorstelling was en zij druppelden pas binnen als het eerste concert al een stuk gevorderd was. Within A Mile is een relatief nieuwe band uit stad Sint-Niklaas, ontstaan uit de restanten van een spacerock-band. Sinds 2023 zitten ze in de huidige bezetting. Dat ze als band nieuw zijn, wil niet zeggen dat ze jong of onervaren zijn. De bandleden deden al ervaring op bij onder meer Mountain Tree, The Black Jaguar Club en White Van Men. Ze hebben al een paar tracks staan op Spotify en binnenkort komt hun eerste clipje uit.
Within a Mile brengt catchy en grungy stoner met soms nog wel een spacerock-vibe.

No Name Collective, de organisator van de avond (die in verschillende, vooral Gentse venues organiseert), had deze band al eens op de affiche gezet, maar op dat optreden leek wel een vloek te rusten. Eerst gaf de voorziene Gentse venue Hollywood er de brui aan en toen er een nieuwe locatie gevonden was, bleek een bandlid van hoofdact Tier ziek. Tier komt nog wel eens terug naar Gent, maar Within a Mile kreeg een herkansing als support van Vinnum Sabbathi.

De set van Within a Mile in Merelbeke was prima. Stoner volgens het boekje en de extra invloeden van grunge en spacerock geven deze band wat extra eigen gezicht. Inzake podiumprésence lieten de drie mannen in de frontlinie al eens wat steken vallen. Dat werd gecompenseerd door drummer Davy die heel vaak oogcontact maakte met het publiek. De grappige bindteksten van zanger Koen vielen wel mee. Een flink deel van het publiek in Het Omgekeerde Kruis was vooral voor Within a Mile gekomen en die bekende gezichten in de zaal deden de band deugd.
De tracks die we opschreven als gedenkwaardig zijn “Black Fire”, “Place Below” en “Voyage”. We kijken uit naar het eerste full album van deze band.

Vinnum Sabbathi komt uit Mexico en brengt instrumentale cosmic stoner. Instrumentaal, maar wel met gesproken geluidsfragmenten in zowat elke song. De bandleden hebben een grote interesse in ruimtevaart en ze droegen hun jongste EP (‘Intersatelital’) op aan de eerste Mexicaanse astronaut Rodolfo Neri.
Deze band werd vernoemd naar het openingsnummer van het album ‘Dopelord’ van Electric Wizard. De bandnaam verwijst volgens de vertaling naar de wijn die voor de sabbat gedronken wordt, al zijn er ook mensen die er een verwijzing naar weed in zien.
Vinnum Sabbathi was deze zomer toe aan zijn derde Europese tournee. Dat gaat volgens het beproefde scenario dat ze uitgenodigd worden door één of meer festivals en dat ze voor en na die festivals enkele extra optredens proberen te vinden. De organisatie van Desertfest haalde dit viertal in 2017 naar Londen en Sonic Whip nodigde hen in 2023 uit naar Nijmegen. Op de lijst van de kleinere clubs die ze in 2023 aandeden zag ik onder meer de Molotov in Gent en La Zone in Luik. In eigen land speelden ze al op interessante festivals als Ripplefest Mexico en Fuzz Tiujana. Dit jaar stonden ze voor de tweede keer op Sonic Blast in Portugal (samen met onder meer Gnome en Amenra) en voor het eerst op HofLärm in Duitsland (met Graveyard en Monolord). Tussenin speelden ze vaak in Duitsland en een paar keer samen met Witchrot.
Vinnum Sabbathi brengt zijn cosmic stoner met veel overtuiging en grinta. De gesproken geluidsfragmenten en andere effectjes en geluidjes komen van Roman. Hij haalt alles uit een combinatie van laptop, keyboard en zijn mobieltje en vaak haalt hij alles nog eens door een met de hand aangestuurde effectpedaal. Een beetje jammer is dat de gesproken tekstfragmenten in het Spaans zijn, waardoor voor heel wat fans die geen Spaans spreken de betekenis wat verloren gaat. Maar als geheel klinkt het prachtig en vormen het volwaardige toevoegingen aan de muziek. Straf ook hoe Roman alles live doet. Hij heeft per track wel een soort van spiekbriefje om te weten wat wanneer komt, maar het is dus geen vaste of voorgeprogrammeerde loop waar de band rond improviseert.
Het Omgekeerde Kruis vormde het einde van de derde Europese tournee van Vinnum Sabbathi en de band was tevreden dat ze de hele tournee zonder kleerscheuren overleefd hadden en misschien ook dat ze een dag later opnieuw het vliegtuig naar huis mochten nemen. Hun merch-tafel was al van voor het concert zo goed als leeg, op een paar shirts in niet-zo-populaire maten en de laatste tourposters na. Dat is al zeker een indicatie van het succes van deze band. Het viel ook op dat een handvol fans al een Vinnum Sabbathi-shirt aanhadden voordat ze het zaaltje binnenkwamen. Je hoeft dus geen grote zalen te vullen om heel toegewijde fans te hebben.
Voor de set met vijf (lange) tracks in Merelbeke gingen de vier Mexicanen kriskras door hun repertoire: “In Search of M-Theory” uit 2020, “Gravity Waves” uit 2017, dan twee tracks uit de EP van dit jaar (“Sistema de Satelites Morelos” en “Rodolfo Neri Vela”) en als afsluiter “The Probe B” uit 2017.
Voor heel wat vaste volgers van No Name Collective was dit een aangename kennismaking met Vinnum Sabbathi. De hele tent was mee ‘in orbit’ met de band en het enthousiaste applaus en gejoel na elke track werd met veel dankbaarheid onthaald.

Organisatie: No Name Collective

De Britse indierockband Bush heeft een nieuw album uit. Een heel degelijk album is dat geworden, met een heel herkenbaar geluid en heel degelijke lyrics. Wie in de jaren ’90 fan was van deze band, moet zeker eens ‘I Beat Loneliness’ checken.
Bush was indertijd in verschillende opzichten een buitenbeentje. Een Britse band die vooral buiten de UK hits scoorde. Begin jaren ’90 brachten ze het album ‘Sixteen Stone’ uit met “Everything Zen”, “Glycerine” en “Machinehead”. Daar kwam een mooi vervolg op met het album ‘Razorblade Suitcase’, met de single “Swallowed”. Voor Bush werd het genre postgrunge uitgevonden, omdat hun geluid wel veel raakpunten had met de (Amerikaanse) grunge van Nirvana en Pearl Jam, maar dan met een niet-Amerikaanse afwerking. De band scoorde wereldwijd en tourde intensief, maar na het derde album kwamen de wereldwijde hits steeds moeilijker. Er kwam een split en dan een reünie. Touren bleven ze wel doen.
Bush is vandaag zowat frontman Gavin Rossdale. Niet alleen omdat hij het enige overgebleven originele bandlid is, maar misschien meer nog omdat zijn stemgeluid beslist of een song een Bush-song kan zijn of niet. De meest recente albums van Bush waren degelijk, maar het succes van de begindagen kan deze band niet langer evenaren. Die conclusie gaat ook op voor ‘I Beat Loneliness’: heel degelijk en met een zelfs nostalgisch te noemen Bush-geluid, maar we leven in 2025 en dat maakt een heel verschil.
De lyrics op het nieuwe album gaan over mentaal welzijn, emotionele weerbaarheid en isolatie. Onderwerpen die er vandaag inderdaad meer toe doen dan pakweg 30 jaar geleden. Rossdale kan nog steeds een pakkende tekst neerpennen en uit zijn strot duwen. Als geheel is het wel veel ernst, drama en droefnis bij elkaar. Er is weinig plaats voor romantiek, hoop en vertrouwen in onszelf.
Hoewel in de band geen originele leden meer zitten, klinken alle songs alsof ze op ‘Sixteen Stone’ of ‘Razorblade Suitcase’ hadden kunnen staan.
Live zal dit een mooi geheel vormen met de bekendste hits. Kunnen we Rossdale en Bush verwijten dat ze blijven hangen in een ver verleden? Bush deed reeds uitstapjes naar een ander, meer elektronisch geluid en dat werd toen niet gesmaakt door de fans. De veranderingen bij Bush zijn misschien daarom nu subtieler. Onderhuids klinken er op een paar nummers toch elektronische ritmes en laagjes door, onder meer op “I Am Here To Save Your Life” en “Footsteps in the Sand”. Het thematische en meer actuele in de lyrics is ook relatief nieuw voor deze band. Echt stilstaan doet Bush dus niet. Zijn de subtiele veranderingen voldoende om ook vandaag nog een groot, ruim en jong publiek aan te spreken? Dat zal moeten blijken. We zetten er geen geld op in, maar ‘I Beat Loneliness’ heeft genoeg punch en catchyness om dat voor elkaar te krijgen – als ook alle planeten nog eens in de juiste stand staan (als radio, media, festivalorganisatoren, samenstellers van lijsten op Spotify, …. mee willen).
Titeltrack “I Beat Lonelines”s haalt de top drie van mijn favorieten samen met “Love Me Till The Pain Fades” en “The Land of Milk Of Milk and Honey”. “Scars” en “60 Ways To Forget People” zijn eveneens stevige rockers.
Naar het einde van het album toe verslapt de aandacht bij mij als luisteraar wat, maar tegen dan hebben we al heel wat lekkers te horen gekregen.

Hebi Katana is een Japanse doommetalband die flirt met stoner en nog wat andere genres. Hun nieuwste album hebben ze ‘Imperfection’ genoemd. Er zitten misschien wel wat onvolmaaktheden in, maar voor de liefhebbers van doom die al eens buiten de lijntjes durven kleuren dan, is dit een bijzonder aangenaam album.
Het album opent met “Bon Nou”, met punchy en galopperende stoner. Daarna gaat het een heel stuk trager op “Dead Horse Requiem”. Denk aan doom-blues, doom-psych, doom meets funeral blues meets prog, … met ook nog eens een classic heavy metal intermezzo. Het is een track die behoorlijk wat kanten tegelijk opgaat, maar wel bijzonder leuk.
“Praise The Shadows” heeft opnieuw een lekker pompend ritme in de aanloop en gaat opnieuw meer naar de oldschool heavy metal dan naar doommetal. “Doomed Echoes From Old Tree”, het is een (naar het Engels vertaalde) songtitel zoals ze die enkel in Japan verzinnen, vermoed ik. Hier wel een slepend doom-ritme in de intro, maar als de vocalen invallen sturen die van Hebi Katana deze track dan weer naar de prog en garagepop van de jaren ’70 en daarna naar de begindagen van Black Sabbath.
“Blood Spirit Rising” dendert als je een volbloed-desertrock-trein en is één van de betere tracks van dit album. Maar dan is de pret ook wel voorbij. Het album sluit af met “Yu Gen” en “Yume Wa Kareno”, twee tracks die – zelfs voor doom - ritme missen en waarvan de vocalen maar moeilijk kunnen overtuigen. “Yu Gen” heeft een intro van ruim twee minuten nodig voor er iets wezenlijks gebeurt en zelfs als de versterkers hun werk mogen doen, wordt al snel teruggegrepen naar het semi-akoestische van de lange intro. “Yume Wa Kareno” bezwijkt bijna onder hetzelfde semi-akoestische gepingel maar heeft wel een paar leuke, superzware passages en – ergens voorbij de vijfde minuut – een heel nette gitaarsolo.

‘Imperfection’ van Hebi Katana is voor liefhebbers van stoner-laden doom die wel eens een risico durven nemen. Voor wie de imperfecties er graag zomaar bij neemt, is dit ear candy.
https://www.youtube.com/watch?v=9LiV6JZEMSY

All I Know, de band uit het Gentse die grossiert in melodic rock, is terug. Hoewel er geen vinyl aan te pas komt, brengen ze een single uit met een A- en een B-kant.
“Fire It Up” is het nummer op de (digitale) A-kant. De sound doet mij wat denken aan die van Survivor en Foreigner. De mannelijke en vrouwelijke samenzang werkt prima en de productie is top. Alles bij elkaar is dit een catchy A-kant.
Het B-kantje is een remix van “(Can’t Get You) Outta My Head”, de single van “Stiletto Nightmare”, de EP die All I Know in 2023 uitbracht. Toen vonden we dat die track misschien wat braafjes en gelikt klonk. De update/remix van dat nummer heeft wat meer punch gekregen en we houden er nu nog meer van.
“Fire It Up” is het visitekaartje van het op stapel staande full album ‘Pick Your Poison’. Dat is nog maar het tweede full album in de lange geschiedenis van deze band. In 2020 verscheen hun debuutalbum ‘Vanity Kills’.

https://www.youtube.com/watch?v=R2DiCOT7QHQ

Het is goed zes jaar geleden dat Beaten By Hippies zijn debuutalbum uitbracht, maar good things come to those who wait. Deze band heeft de tijd genomen om te evolueren, maar vooral om te groeien. ‘Sidetracked in El Paso’ is niet één, maar ineens twee of zelfs wel drie stappen vooruit.
De ingrediënten van deze Belgische band zijn nog grotendeels hetzelfde als op het debuutalbum uit 2019: stoner/desertrock, een beetje space/cosmic en wat fuzzy psychedelica. Op dit nieuwe full album is er wel opvallend vaak tijd en ruimte voor een terugkeer naar de basis en dat lijkt bluesrock te zijn. Dat is de basis van heel wat genres, maar op ‘Sidetracked’ zit het vaak in de songopbouw en akkoorden, of toch meer dan vroeger. Voorts zitten er nog meer dan genoeg denderende stoner-ritmes, space-like psych en dilettante fuzz in om de fans van elk van die genres tevreden te houden.
De groei van deze band zit op heel wat terreinen (songs, perfect gedoseerde backings, solo’s, ritmes met kleine accentjes, productionele keuzes, refreintjes, ….). Misschien het belangrijkste is de sprong die zanger Stéphane nam. In 2019 leek hij misschien nog wat zoekende naar zijn plek in het totaalgeluid van Beaten By Hippies, maar hier gaat hij veel meer uit van zijn eigen sterktes, zonder de grenzen op te zoeken van zijn bereik en volume. Ook de lyrics zijn een stuk matuurder en de band komt als geheel een stuk sterker voor de dag.

De songs dan. “Born In The 80’s” is een heel catchy tune met heel wat jaren ’80-clichés in de lyrics en in de muziek, maar het werkt voor elke seconde van deze track. “Roar” is lekker cosmic. “The Fal” heeft een heel opvallende intro met strijkers om een ballad in te zetten. Beaten By Hippies raakt heel wat muzikale genres aan, maar doorgaans geen genres waar je strijkers bij verwacht. Mooi dat ze toch deze gok gewaagd hebben. En mooi dat de strijkers niet enkel voor de intro ingezet worden maar dat die ook verderop in de track opduiken. Wat een prachtige ballad is dit geworden. Een beetje triest, maar toch met power.
“Dark And Stormy” heeft in de intro en verderop een beetje het parlando van een Jim Morrison, afgewisseld met massieve brokken desertrock. “Easily” is – naast “In Better Days” en het knap opgebouwde “Filter” – één van mijn favorieten op dit album, met even een orgeltje dat wat aan dat van the Doors doet denken. “The Long Way” gaat mij wat te traag. Het bluesy ritme volgt de lyrics, maar dit is voor mij de omweg te ver, misschien omdat het ‘massieve’ stuk zo laat invalt. Een heel rake gitaarsolo maakt nog veel goed.

‘Sidetracked in El Paso’ is alles bij elkaar een heel gevarieerd album. Deze band is niet vies van buiten de lijntjes kleuren en dat doen ze zelfs met een passie. Bij andere bands levert dat al eens een stuurloos schip op dat maar wat rondjes draait en in geen enkele haven toekomt, maar bij deze gewelddadige hippies is het een meerwaarde.

De Belgische postpunkband van The Broken kwam nog niet vaak op onze radar, maar met hun debuutalbum ‘Undone Of All Hope’ verdienen ze mijn en uw aandacht.
Over de voorgeschiedenis van The Broken vinden we online weinig terug, maar ze spelen al even concerten in het clubcircuit. Hun inspiratie en delen van hun sound vonden ze bij Joy Division, The Cure en The Sound. Deze band heeft de klassieke rockbandbezetting, aangevuld met synths. Soms zitten die laatste wat verstopt in het geluid. De gitaren primeren heel vaak. De lyrics zijn niet altijd makkelijk te volgen en aan hapklare refreinen doen ze bij The Broken meestal niet. Wel is het meteen duidelijk dat de lyrics dezelfde melancholie en donkerte vertegenwoordigen als de muziek.
Bij het horen van dit album refereer ik graag naar genre- en landgenoten als D:Zine, Der Klinke en Star Industry. Met die bands zijn er alvast meer overeenkomsten dan verschillen. Productioneel wordt er weinig extra aan het bandgeluid toegevoegd. Deze opnames zijn waarschijnlijk een heel eerlijke weergave van hoe The Broken live klinkt, maar in de studio mag er wat ons betreft al eens aan een paar knopjes meer gedraaid worden.
“Into The Abyss” mag het album openen met een punchy intro met wat drama, daarna zakt deze track een beetje in. Het is misschien wat lang wachten op de te verwachten riffs uit de gitaar. “Reflections” heeft een pittig, dansbaar tempo, zoals ze dat ook bij Customs, The Giant Low en Bloc Party doen als ze naar de jaren ’80 kijken. “Pride” is geen cover van U2, maar flirt bij momenten wel met de oer-gitaarsound van The Cure. “To Be The Middle Of The Universe” heeft ook al het gitaargeluid van The Cure, maar dan van een latere periode, aangevuld met vocalen die van The Editors hadden kunnen komen. Op de tragere tracks weten de vocalen niet altijd even vlot te overtuigen, omdat ze dan ‘bloot’ liggen.

Alles samen is ‘Undone Of All Hope’ een prima album. The Broken heeft een mooie basis gelegd om op voort te kunnen bouwen. Uit de lyrics spreekt – eigen aan het genre – weinig hoop en vertrouwen, maar wij zien een interessante toekomst voor The Broken. Voor de liefhebbers is dit debuutalbum ook beschikbaar op vinyl.

https://thebrokenband.bandcamp.com/album/undone-of-all-hope

Sinds de release van debuutsingle “Hysterical” eind 2024 gaat het bijzonder snel voor de Gentse noiserockband Wijf. Het viertal speelde dit jaar al meer dan 20 shows. Je kon hen onder andere aan het werk zien op Rock Affligem, Genk On Stage, de Gentse Feesten en in clubs in zowat alle Vlaamse centrumsteden. Dat ze niet van plan zijn om gas terug te nemen, blijkt met de tweede single: “Liar”.
De nieuwe digitale single is opgenomen in Dunk Studios met Jannes Van Rossom aan de knoppen (Brutus, Stake, The Guru Guru, …) en gemasterd door Laurens Grossen (Psychonaut, Stake, The Guru Guru, …).
In de lyrics van “Liar” worden er door zangeres Marie rake klappen uitgedeeld aan iedereen die liegt, manipuleert of zich - als een wolf in schapenvacht - achter een valse façade verschuilt. Het is een frustratie-uitbarsting, maar ook een vorm van zelfonderzoek, waarin kwetsbaarheid en ironie elkaar afwisselen.
De song bouwt netjes op van een Oosters klinkende mantra in de intro naar felle, pompende gitaarnoise met een strik errond van prikkeldraad.

Deze “Liar” is de voorbode van een EP die uitkomt op 2 oktober, met een releaseshow in de Charlatan (Gent).

https://open.spotify.com/album/46JBTvMGY5UOauiZ1YvtNC