“Tamalou” is de nieuwe single van Ann Van der Plaetsen. Opnieuw in het Frans, na een album en een paar losse nummers in het Nederlands.
Deze vrolijke, meezingbare folksong gaat over een fictief dorpje waar iedereen last heeft van fysieke pijn (Tu as mal où?). De dorpelingen worden uit hun lijden verlost door de komst van een troubadour. Het is een beetje het levensverhaal van Ann, waarbij muziek haar helpt bij het omgaan met haar ziekte. Lichtvoetig en bruisend, maar met een boodschap. Misschien moeten we allemaal wat vaker onze deur openzetten voor nieuwe muziek.
Bij het lied hoort een mooie AI-video.

Folk
Tamalou -single-

https://www.youtube.com/watch?v=bfb9b0tJdK4

Filthy Grindy Mockery komt uit hetzelfde ei als eerder Torpedo Tits, maar dan op een muzikaal meer mature manier gebracht. Het is nog steeds cybergrindcore: beenharde en ultrasnelle techno, smerige lyrics en meestal kort van duur. Waar bij Torpedo Tits een soort van vaste formule gehanteerd werd, is dat hier minder het geval.
Wat gebleven is: de grappige songtitels en het gebruik van soundbites (stukjes dialoog die uit films lijken te komen). De vervormde stem krijgt langere stukken voorgeschoteld en heel af en toe hoor je een geluid dat wat lijkt op dat van een gitaar. De evolutie ten opzichte van de Torpedo Tits-releases is duidelijk en doet deugd, maar verwacht vooral nog geen radiovriendelijke popsongs. De actualiteit krijgt veel speelruimte in songtitels als “A President And A Pornstar Match Like A Hamburger And Ketchup” en “With These Asshole Worldleaders Global Warming Will Be Stopped With A Nuclear Winter”.
Sommige songtitels verdienen zeker een vermelding alleen al door de humor, zoals “Influassers”. Voorts zijn er een paar verwijzingen in de songtitels die de leeftijd van de man achter Filthy Grindy Mockery verraden: Lou Deprijck, Lolo Ferrari, Herbie, The Bangles en Emmanuelle. Deze man heeft vast het begin van de jaren ’80 meegemaakt, en er zo veel plezier aan beleefd dat hij er vandaag nog met veel nostalgie aan terugdenkt.

Het is leuk om de evolutie te zien van deze artiest. Ik ben benieuwd naar waar zijn volgende release ons brengt. Luister zeker ook eens naar “Cows By The Cemetry”, de ode van Fikthy Grindy Mockery aan de Amerikaanse deathgrindband Mortician.

https://filthygrindingmockery.bandcamp.com/album/repulsive-celebration-of-tasteless-nonsense-demo-2025
https://filthygrindingmockery.bandcamp.com/track/cows-by-the-cemetery
https://torpedotits.bandcamp.com/

Brent Vanneste kennen we vooral als frontman van de iconische sludgemetalband Stake en voorts nog van Raveyards en Psygasus. Voor zijn nieuwste project voegde hij een extra ‘n’ toe aan zijn voornaam.
Als Brennt Vanneste slaat hij een verrassende nieuwe weg in. Hij komt met een trilogie waarvan het eerste album nog deze maand verschijnt. Dat album eclectisch noemen is een understatement. Van post-rock en lo-fi singersongwriter gaat het over neo-psych tot zelfs jazz, filmmuziek en ambient.
Van dat eerste album mogen we al proeven met de single “Prends-moi Dans Tes Bras”, gezongen en (mee)geschreven door zijn zus Janne. Hierop wordt de luisteraar teruggeworpen naar de jaren ’70, met een elektro-psychedelische chanson dat doet denken aan de filmmuziek van Francis Lai of Vangelis, early Jean Michel Jarre of aan Demis Roussos’ Aphrodite’s Child.

Wij zijn een beetje van ons melk, maar hier willen we graag meer van horen

Prends-moi Dans Tes Bras -single-
Brennt Vanneste feat. Janne Vanneste

https://www.youtube.com/watch?v=ftUtgIq5HVM

The Betamax Project, het studioproject van Bonney Maes en Butsenzeller, krijgt elf jaar na de lancering van debuut single “Tupperware” dan toch een vervolg. We vermoeden dat misschien dat de sluiting van de Tupperware-fabriek in Aalst er voor iets tussen zit dat het duo de draad terug heeft opgepikt.
Voor de nieuwe single “Popporn” wordt het duo versterkt met Dirk Wouters op bas, keys en backing vocals. En er wordt al gerepeteerd om in de toekomst live-shows te spelen.

“Popporn” bevat alle geurige kruiden die The Betamax Project typeerde op “Tupperware”; glam, disco, breakbeats, hiphop en elektronica gelardeerd met enige seksuele revolte...terug relevant en urgent in deze conservatieve tijden. “Popporn” heeft net zo’n sexy groove en voegt nog funk toe aan het kleurenpalet waarmee geschilderd wordt. De knipoog naar “Born To Be Alive” van Patrick Hernandez ligt een beetje voor de hand en is tegelijk een gemiste kans. Een echte downright parodie daarop, dat zou nog eens superleuk kunnen zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=1BXn_XkKhfc

Chantal Acda is in Nederland genomineerd voor een Edison. Dat is daar zowat de hoogste muzikale onderscheiding. De Nederlandse brengt in september het nieuwe album ‘The Whale’ uit.
Van dat album was "Heads" eind maart de eerste single. De tweede single is "Make It Work", een track die de teneur en sfeer van het album verder ontplooit, met veel intensiteit en emotie, zwevend tussen hard en zacht ... tussen versterkt en akoestisch. Het is rauwer en meer rockend dan wat we van Chantal Acda gewoon zijn. Acda als de PJ Harvey of Tom Barman van de Lage Landen.
Inhoudelijk is "Make It Work" moeilijk in één onderwerp te vatten, maar ze doet zelf een goede poging in de promotekst: "Soms horen we stemmen, gefluister, echo's. Vaak maken zulke echo's ons bewust van vele ongeziene aanwezigheden die we toch voelen via ons lichaam, afgestemd op wat ons omringt. Maar soms zijn die fluisterstemmen zo aanwezig en duidelijk dat ze ons uitnodigen voor een gesprek. Dit lied gaat over een moment in de tijd en de plaats toen ik zo'n gesprek had.”

Deze tweede single intrigeert en dat is zijn intrinsieke sterkte. Hij heeft een aantal luisterbeurten nodig om door te dringen en te blijven hangen. Vooral geen hapklare, voorgekauwde brok, eerder met een soort textuur die warm en vertrouwd aanvoelt, met dan toch een scherp randje waaraan je je zou kunnen snijden.
make it work https://www.youtube.com/watch?v=F8lrXfJMNJ8&t=185s
Heads Heads

We hebben er onze hersenen even voor moeten pijnigen en daarna geduldig door onze archieven moeten snuisteren, maar de bloedmooie single “Biotope” is niet de allereerste release van Ciska Ciska. Wel de eerste officiële release, maar in 2018 hadden we haar reeds opgemerkt (toen nog als Ciska, enkelvoud) met haar ‘First Tracks’. Daarop deed ze ons denken aan Florence & The Machine, SX en High hi.

Nu, zeven jaar later is er “Biotope”, de betoverende officiële debuutsingle van de 25-jarige Oostendse/Gentse singer-songwriter. Geïnspireerd door alt-country-iconen als Julia Jacklin en Adrianne Lenker (Big Thief), laat Ciska haar gouden stem en subtiel gitaarspel samenvloeien in een mooie moderne popsong. Het is heel dreamy folkpop met een lichte al-country-vibe en veel etherisch mysterie (zoals soms bij Heather Nova).
“’Biotope” schrijven deed me beseffen dat ik geloof in de schoonheid van het leven, ook wanneer die ver weg lijkt.’ De productie van het nummer is van Pieterjan Coppejans (zie ook o.a. Sylvie Kreusch en Eefje De Visser), die momenteel ook de debuutplaat van Ciska Ciska in goede banen leidt.

Ciska werd dit jaar uit meer dan 400 inzendingen gekozen als winnaar van de jaarlijkse open call van vi.be voor Best Kept Secret in Nederland (vorig jaar was dat Lézard) en ze speelt daar op zaterdag 14 juni. Zopas nog opende ze - solo - voor jazzlegende Jamie Cullum in de iconische Koningin Elizabethzaal in Antwerpen. Om maar te zeggen dat er grootse dingen zouden kunnen gebeuren voor deze jongedame. Zeker ben je natuurlijk nooit, maar voor Ciska ziet het er goed uit.
https://open.spotify.com/intl-fr/album/4BmVz5436mMpbUegwu09xd?si=1&nd=1&dlsi=596fbe49c2c34d10

Het vijfde album van Augustijn is een ferme lel om de oren geworden. Het wordt netjes opgedeeld in een ‘luchtige’ en een eerder ‘ernstige’ kant, maar deze keer klinken ook de meer luchtige songs eerder ernstig. Ook dit album heeft hij opnieuw helemaal zelf ingezongen en ingespeeld, al is er een mooie bijrol voor Marjan Debaene (op “Chaos”).
Het album heet ‘En/Of’. Augustijn ging na vier solo-albums te rade bij zijn vader. Moet hij vooral zijn fans pleasen of gewoon zijn eigen goesting doen. Het antwoord van Willem kan moeilijk meer West-Vlaams zijn. Hij raadt zijn zoon aan om beide te doen. Vrij vertaald: genoeg fans tevreden houden om te overleven als artiest, genoeg je eigen ding doen om jezelf niet te verliezen.
Een vlotte meezinger als “Ja Santé” (van op ‘Kweethetnie’), dat staat er niet meteen op ‘En/Of’, maar we gunnen het elke song van dit album dat hij alsnog zou uitgroeien tot een meezinger. Dit lijkt het meest persoonlijke album tot dusver. Tussen de grapjes en knipogen, tussen het spelen met het dialect, tussen de schijnbaar vrolijke en eenvoudige melodieën horen we hoe Augustijn zich steeds meer blootgeeft: het verlies van zijn zicht (op “Zien”), zijn hoogsensitiviteit (op “Dun Vel”), de uitdagingen van samenleven (op “Chaos”), zijn zoektocht naar erkenning op zoveel verschillende niveaus (op “Succes” en “Pardon”), … En hij graaft nog dieper in zijn ziel op “Zelve”, “Relatief” en “Besten”. In verhouding tot zijn eerdere albums, is dat veel.
De maatschappij in zijn algemeenheid krijgt eveneens – en opnieuw – een spiegel voorgehouden, onder meer op onder meer “Hel” (hoe we kleine mankementjes opblazen tot wereldrampen), op “Zot” (over ‘geloven in’), op “Oor” (over hoe een catchy beat vandaag superbelangrijk is in popmuziek) en op “Minder”. Taal is nog een terugkerend thema bij Augustijn en dat krijgen we hier opgediend bij “Ja” (over hoe je in het West-Vlaams een bevestiging kan vervoegen als een werkwoord en dat losjes voortbouwt op het eerdere “GVD Joat”) en bij “Zing”.

De algemene toon van ‘En/Of’ is ernstiger, maar er zitten nog genoeg knipogen en grapjes in om er geen emmer van ellende van te maken. Augustijn verpakt bijna alles in blinkend roze snoeppapier of hangt er een gele cadeau-strik rond om. Het is niet ‘een lach en een traan’, eerder een aangehouden glimlach, van monkelend tot grijnzend, van begripvol tot meelevend. Zo moet dit album ook binnenkomen bij de luisteraar.

https://www.youtube.com/watch?v=NyaqsC6Nxuk

We hebben in 2020 hard genoten van ‘Kom Bluf Gerust’, het solo-debuutalbum van Kobe Sercu. Er was vijf jaar nodig en opnieuw een crowdfunding, maar we zijn blij met het resultaat.
De vooruitgeschoven single en titeltrack “Nie Van Mie” zette ons wat op het verkeerde been. Een heel grappig en vrolijk walsje op een manier die we van Kobe nog niet kenden, of misschien waren we dat aspect van hem vergeten door de lange pauze tussen de twee albums.  
Dat er liefst vier covers staan op een album van negen nummers, en dat na vijf jaar? We kunnen niemand verplichten om productiever te zijn. Na het horen van die vier nummers kunnen we iedereen geruststellen: het zijn hertalingen waarvan je behalve de melodie misschien niet veel meer zal herkennen. Hij zet ze naar zijn hand en geeft ze een nieuwe identiteit. Jasper Steverlynck’s song wordt in het West-Vlaams een statig chanson met de allure van Brel.
In onze review van ‘Kom Bluf Gerust’ hebben we verwezen naar zowat alle grote kanonnen van de kleinkunst en het grote Nederlandstalige lied. Eén naam hebben we toen ‘vergeten’ en dat maakt Kobe Sercu op ‘Nie Van Mie’ goed door een nummer van Herman Van Veen te brengen. In diezelfde review hadden wij het over Elbow en dat countert hij met Damien Rice. Geef toe, zo ver zaten we er niet naast.
Het eigen werk blijft mooi overeind naast die interpretaties. “Meiske Van Holland”, “Der Deure”, “’t Was Ol Weg” (over de Groote Oorlog, een terugkerend thema in de regio) en “Wortels En Vleugels” zijn van een onaardse pracht die zijn gelijke niet kent.
Pakkend, doorleefd, authentiek, met telkens treffende teksten op schijnbaar eenvoudige melodieën, …
Als vaandeldragers van het West-Vlaams hebben we al Het Zesde Metaal, Augustijn en Bliek, maar Kobe Sercu is misschien wel de meest interessante aanvulling van dat rijtje. Hij verheft kleinkunst naar een niveau dat we al lang niet meer gehoord hebben op onze Vlaamse podia.
Als kers op de al grote taart is dit album ook op vinyl te koop.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/78228-kom-bluf-gerust
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97353-nie-van-mie-single
https://www.sercuko.be/koop

Little Kim - Een fantastische babyborrel voor ‘Ademhalen’

Little Kim stelde haar tweede solo-album ‘Ademhalen’ voor in de Racing in Gavere, een zaal met een lange traditie van bekende artiesten waar na een lange pauze nu opnieuw af en toe een leuk concertje geprogrammeerd staat. Het was een ideale setting voor deze albumrelease, of voor de babyborrel voor het album, zoals Kimberly het noemde. Het is ook de zaal waar het boek Belpop Bonanza werd voorgesteld, met daarin een volledige bladzijde gewijd aan Little Kim, daar ‘erdoopt’ tot ‘Miss Flandricana’ die de Nederlandstalige country op de kaart heeft gezet.

In de Racing stond de zittribune opgesteld en de stoeltjes en tickets waren ongenummerd. Dat leverde – nog vóór de deuren openden – op de voorste rijen een hilarische variant op van het handdoekje-leggen-aan-het-zwembad-van-het-hotel, met in de aanbieding een heel arsenaal van gilets, sjaals, dameshandtassen en zelfs krukken. Geen idee waar die mens zonder krukken naartoe gesukkeld is of hoe hij/zij terug op die stoel geraakt is. Op de vierde rij besefte een oudere dame gelukkig op tijd dat ze niet genoeg kledingstukken aanhad voor het aantal plaatsen dat ze daarmee wilde voorbehouden. Ik weet niet of mijn netvlies het zou aangekund hebben als ze het toch geprobeerd had.
Maar we waren niet in Gavere voor grappige observaties, maar voor het nieuwe album van Little Kim, voorgesteld met de (nagenoeg) volledige band van op het album. Het lijkt er aanvankelijk op dat we ‘Ademhalen’ integraal en in de albumvolgorde zullen te koren krijgen, met “Niet Gezegd”, het rockende “Dansen Doen We Niet” en “Eenmaal Andermaal Verkocht” als openingstrio. Daarna komt evenwel “Wees Niet Boos” ertussen, de Dylan-hertaling door Guido Belcanto van “Don’t Think Twice, It’s All Right”, vanop het vorige album (‘Moederland’). Daarbij klapt het publiek al meteen het ritme mee. Een oude Dylan-song, dat werkt altijd.
Vervolgens mag de band al eens stevig rocken met “Wikken en Wegen”, met Bruno Deneckere als tweede stem in het duet, in het Algemeen Beschaafd Nederlands. We horen hem graag in het plat Gents praten, maar zo in net Nederlands kunnen we hem zeker ook smaken. Als tussendoortje brengt Bruno daarna één van zijn eigen nummers, “Holy Moly” van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Healing Water’.
Na nog een paar songs van ‘Ademhalen’ stapt Kimberly’s dochter Emmylou op het podium voor het duet “Vleugels”. Emmylou lijkt wat te twijfelen tussen zenuwen en vertrouwen, maar brengt het er goed van af. Ze mag bovendien invallen op xylofoon bij “Dit Is Een Lied”. Ten minste, we denken op basis van wat we zagen dat het een soort xylofoon was. Kimberly noemt het in de aankondiging een ‘klokkenspel’ en rijdt zich in de bindtekst vast als ze vertelt dat als zorgkundige het mannelijke klokkenspel geen geheimen voor haar heeft, maar dat ze het bespelen ervan die avond overlaat aan … Een goed bedoeld grapje dat ergens een beetje uit de bocht ging. Dat was Little Kim die avond al eens overkomen, toen ze vertelde dat “Ik Ging Voor Zilver” een ode is aan Dolly Parton. “Maar zelfs met een borstvergroting en een liposuctie, kom ik nog niet tot aan haar … enkels.” De woordspeling te veel zorgt er wel voor dat de sfeer super gemoedelijk blijft. Als iedereen lacht, zijn we onder vrienden, toch?
De avond gaat verder met nog een paar nummers van ‘Moederland’ en naar goede traditie is er een ode aan wijlen Patrick Cattoir van Little Kim & The Alley Apple 3 (“The Longest Mile”). Het is een lied over de oorlog en zat in een bundeltje met andere oorlogsliedjes (“Moederland” en Bruno’s “The New Peace Train”). De band staat de hele avond geweldig te spelen en elk van de bandleden lijkt zich geweldig te amuseren. Meer ‘spelen’ dan ‘werken’, zo hoort dat. Little Kim zelf staat de hele avond te glunderen dat ze ‘Ademhalen’ voor zoveel publiek en met zo’n bezetting kan brengen.
Het reguliere concert wordt afgesloten met “Koningin Voor Eén Avond”, toepasselijk en zelfrelativerend tegelijk, en daarna volgt de verdiende toegift met “Het Keren Van De Wind” en “Laura”.

Guido Belcanto was misschien de grote afwezige op ‘Ademhalen’, hij was er wel bij tussen het publiek voor het releaseconcert van zijn poulain in Gavere. En hij vatte achteraf, aan de toog van de Racing, de avond mooi samen met “Kim heeft fantastisch gezongen”. Meer woorden zijn eigenlijk niet nodig.

Organisatie: Little Kim

Kids With Buns - Overweldigend authentiek en goed
Kids With Buns + Kaat Van Stralen

Het gaat hard voor Kids With Buns. Ze namen een vliegende start dankzij onder meer Sound Track, de Rock Rally en De Nieuwe Lichting om van daaruit te springen naar Pukkelpop en clubconcerten in het buitenland. In Vlaanderen steeg hun populariteit met een hoogte die we eigenlijk in ruimtevaarttermen moeten uitdrukken toen ze in het televisieprogramma Liefde voor Muziek gedropt werden met onder meer Frank Vander Linden van De Mens en Hooverphonic.
De Vooruit in Gent was dan ook bijna volledig uitverkocht, hoewel Kids With Buns eigenlijk al sinds 2023 geen nieuwe fysieke release meer uitbracht.

Als support hadden Marie en Amber Kaat Van Stralen mee. Zelf omschrijft ze haar act als hyperkinetisch kleinkunstgeweld op een genre-overstijgend bedje van punk, indie en spoken word. Een beetje Arbeid Adelt! op speed. Het hyperkinetische maakt dat de teksten moeilijk te volgen zijn voor wie nog niet vertrouwd is met haar werk. De formule is beperkt in originaliteit en ook thematisch blijft de plaat al eens hangen. De volle zaal reageert wel met herkenning op “Stop Met Wenen”, het nummer dat goed scoort in De Afrekening van StuBru.

Kids With Buns zijn vooral Marie en Amber. Er zit uiteraard nog een drummer en een bassist in de band, maar het draait in deze band toch vooral om de twee dames. Marie doet een radslag als ze opkomt en is zelf een beetje verbaasd dat dat haar gelukt is en dat er niemand – inclusief zijzelf – gewond is geraakt bij de uitvoering. Zoekt Amber vestimentair bewust de vergelijking op met Angus Young van AC/DC? Die das, die witte bloes, het korte rokje als equivalent voor Angus’ korte broek, … Ook inzake wilde, stoere gitaar-moves en over het podium stuiteren lijkt ze bij hem de mosterd te halen.
De setlist van de avond bestaat vooral uit nummers van ‘Out Of Place’, hun eerste full album, aangevuld met monsterhit “Bad Grades” en een aantal songs uit Liefde voor Muziek. “Under Your Influence” lenen ze van Maksim en “Amalfi” van Hooverphonic. Onaangekondigd hebben ze Barbara Dex (Barbara Fucking Dex volgens Amber) als special guest en samen brengen ze “Leaving This Town” en “What Happens In Your Brain”.
Als Kids With Buns het ijzer zou smeden als het heet is, dan lag er nu een nieuw album in de platenzaken. Zo ver zijn ze niet, maar wel krijgt Gent al “Dizzy” als enige nieuw nummer. Ze brachten het nog maar een paar keer live, maar het publiek omarmde het meteen als was het een schattige puppy. Dat deed het publiek in Gent eigenlijk met alle nummers: spontaan het ritme meeklappen, refreinen en stukken tekst meezingen, eindeloos applaudisseren, … Zelden een publiek gezien dat zo enthousiast een band doodknuffelt. Amber en Marie waren er zelf oprecht van aangedaan, alsof hun songs zoveel liefde niet zouden verdienen.
Inzake spontane bindteksten hebben de dames nog wat werk. Amber vertelt dat ze – anders dan Marie in kostuum - een luchtig rokje had aangetrokken omdat het wel eens warm kan worden op het podium, waarna ze afsloot met “als de mensen op de eerste rij iets naar beneden zien lopen, dat is zweet, geen pipi”. Dat zijn confessies die ze voortaan beter achterwege laat.
Als Amber technische problemen krijgt met haar gitaar, besluit Marie spontaan nog een radslag te doen en ook aan de start van de bisronde herhaalt ze dat kunstje nog eens. In die bisronde brengen ze hun versie van “Dit Is Een Nacht” van Guus Meeuwis en “Bathroom Floor”.

Kids With Buns worden gekoesterd voor hun goede songs en hun authenticiteit. Zo lang ze die twee punten vasthouden, kan er maar weinig verkeerd gaan.

Organisatie: Democrazy, Gent