Lokerse Feesten 2016 – DAG 05 – Van Morrison – Arno – Kitty, Daisy & Lewis
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-09
Sam De Rijcke

Een familiefeestje in de zon, dat was Kitty, Daisy & Lewis. Zo’n een muzikale familie kom je maar zelden tegen, broer Lewis Durham die het podium deelt met zijn zusjes Kitty en Daisy (2 bevallige sexy dames, als je ’t ons vraagt, doch dit volledig terzijde) én met moeder op basgitaar en vader op ritmegitaar. De muziek zit duidelijk in de genen. Bovendien wisselden Kitty, Daisy en Lewis voortdurend van instrument. Piano, gitaar, harmonica en drums, het maakte hen niet uit, ze hanteerden het allemaal met de vingers in de neus. En die muziek dan. Hoewel er op hun laatste plaat wat meer pop is naar binnen geslopen, grossierde het gezelschap nog grotendeels in lekkere en authentieke retro muziek, frisse rockabilly en vintage blues. Met sprankelende songs als “Baby Bye Bye” en “It Ain’t Your Business” brachten ze het zonnetje binnen in Lokeren. Toen ze er de ouwe Jamaicaan Eddie ‘Than Than’ Thornton bij haalden werd het al helemaal een zomers feestje met een bekoorlijk reggae tintje. De ouwe snoeperd genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg en speelde ondertussen een set aardige trompetpartijtjes bij elkaar, de dansspiertjes tintelden gretig.
Kitty, Daisy & Lewis eindigden hun geanimeerde set met hun bijzonder aanstekelijke versie van “Going Up The Country”, u weet wel, die Canned Heat klassieker die voor het leven vereeuwigd is met Woodstock.

Met Van Morrison weet men nooit. De man heeft de reputatie van eeuwige brompot en staat regelmatig flink tegen zijn zin op een podium wat al eens resulteert in tegenvallende concerten. Maar in Lokeren hadden we geluk. Niet dat hij nu plots de wilde publieksentertainer ging uithangen maar hij focuste zich vooral op de muziek, en alleen maar dat. Bindteksten ? nooit van gehoord. Geen tijd verliezen en spelen was de boodschap.
Eén van de allergrootste klassiekers “Moondance” mocht de aftrap verzorgen, toen wisten we al dat het goed zat.
Van Morrison en zijn voortreffelijke band wandelden doorheen diens indrukwekkende repertoire met fluwelen versies van onder meer “The Way Young Lovers Do”, “Someone Like You”, “Cleaning Windows”, “Have I Told You Lately”, “Here Comes The Night” en uiteraard een stevig rockend “Gloria”.
De ouwe knorpot had er duidelijk voor gekozen om zijn publiek te vermaken met een ‘best of’ en natuurlijk was er geen mens die daar om maalde. De melige country die hij op zijn meest recente platen bovenhaalde, was gelukkig nergens te bespeuren. Vandaag stonden subtiele blues, glooiende jazz en glansrijke soul op het programma. Het enige bezwaar dat we konden inroepen was dat het geluid wel heel stil was afgesteld. Wie niet vooraan had postgevat kon de muggen nog rond zijn oren horen zoeven. En dan nog bespeurden we fans met oordopjes in hun flappers, geen idee of die eigenlijk wel iets gehoord hebben.
Alles klonk heel netjes en beschaafd, geen wilde rockshow dus, maar wel een uitmuntende muzikale hoogmis. De bandleden zagen er ook niet bepaald rock’n’roll uit (eerder een verzameling Ierse pastoors) maar ze waren werkelijk op geen foutje te betrappen en speelden akelig perfect.
Van The Man stond ook prachtig te zingen. Zijn stem, waar de leeftijd duidelijk nog geen vat op gekregen heeft, was vanavond één van de hoofdrolspelers. De vocale hoogstandjes werden dan nog eens aangedikt met een heerlijke backingzangeres. Hier werd echt niets aan het toeval overgelaten, dit was een meer dan geslaagd Van Morrison optreden. Nauwelijks of geen interactie met het publiek (op een zeldzame ‘thank you’ na), wel non stop uitstekende muziek van een torenhoog niveau.
De fans smulden er van, maar wie niet vertrouwd was met Van Morrison’s muziek, was hier waarschijnlijk in een diepe slaap verzonken of zat achteraan op het terrein gretig aan de Lokerse paardenworsten.

Ons eigen rock’n’roll icoon Arno kwam dan een goede snok naar rechts geven aan die volumeknop. De man was weer volledig zichzelf en speelde een verdomd strakke set met alle typisch Arno ingrediënten en een reeks onvervalste klassiekers. Wederom liet hij zich hier omringen met die geweldige band waar hij nu al enkele jaren de hort mee opgaat. Zij lieten Arno’s songs, inclusief een stel onsterfelijke TC Matic klassiekers, verduiveld smerig en stevig klinken. Natuurlijk was het allemaal een beetje voorspelbaar, we wisten wat ons te wachten stond, maar toch overdonderde Arno ons nog maar eens met zijn gekende act die overliep van intensiteit, power, humor en rock’n’roll. En we weten intussen al lang dat hij een kleintje heeft, meer ‘t schiet godverdomme nog altijd VERRRREEE !!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Eind jaren tachtig maakten de Brusselaars van La Muerte overal brokken met hun zware cocktail van industrial, overstuurde hard-rock en smerige blues. Na jaren van volledige stilte kwam La Muerte in maart 2015 terug boven water en volgde er een verpletterende reünie tour waarbij de band nog even frontaal en bloeddorstig klonk als weleer. Het herboren zootje ongeregeld overtuigde met onder meer doortastende passages op het prestigieuze Roadburn festival (elke band die al eens een loodzware gitaar aanslaat wil daar zijn) en op Graspop. Hun verwoestende aanval van vorig jaar op de Brusselse AB werd zelfs voor de eeuwigheid vastgelegd op ‘EViL’.

Op Record Store Day is La Muerte nu met de release van deze nieuwe EP ‘Murder Machine’ op de proppen gekomen, het eerste nieuwe werk in zowat 20 jaren en het is verdomme straffe kost. Drie moordzuchtige songs die vuil, agressief en loeiend hard tegen de straatstenen worden gekwakt. Dit is vintage La Muerte, de band haalt even vernietigend uit als in hun hoogdagen. “Whack This Guy” is een brok gloeiende garage-metal, “Je Suis Le Destructeur” is een verschroeiende pletwals die zijn titel alle eer aandoet en ”Get Whipped” is een slepend monster die acht minuten aan een stuk dodelijk gif spuwt.
Gewelddadig EP’tje, laat het volgende maar komen.

Drums‘n’Guns is ontstaan uit de restanten van stonerband Mogul, doch de stonerrock is helemaal met de Noorderzoon verdwenen. Diverse nieuwe richtingen worden ingeslagen, het is alsof Drums‘n’Guns op ‘Inanna’ per sé willen bewijzen dat ze niet in één hokje te vatten zijn. Je kan het als een gevarieerd album beschouwen maar tegelijkertijd ook als een speurtocht van een band die op zoek is naar een eigen sound en gezicht.
Wij horen flarden van de vroege Placebo (“Time Machine”), een beetje Savages, een tikkeltje Queens Of The Stone Age, een zweem Sixteen Horsepower (of Woven Hand als u wil), een rondje Flying Horseman (“Rand”), een snuifje Madensuyu (“Inanna Why ?”) en zelfs een ietsiepietsie Goat (“The Cycle”).
‘Inanna’ is gevuld met stuk voor stuk degelijke rocksongs die weliswaar nog niet voor de eeuwigheid bestemd zijn, maar die ook niet de nieuwste hypes of gangbare trends achterna hollen. Daarvoor alleen al verdienen Drums‘n’Guns een dikke pluim. Er is nog werk aan de winkel, maar ze gaan tenminste hun eigen weg, ook al gaat die nogal veel verschillende richtingen uit.

“Laten we vooral niet moeilijk doen, die versterkers volop open draaien en er wat luide ongecompliceerde hard-rock doorjagen” moeten de vier ouwe rockers van Daddy Was Wrong gedacht hebben toen ze dit EP’tje met vijf rechttoe-rechtaan rocksongs opnamen. Het beestje rockt overal stevig door, hoewel het niet echt doorbijt, daarvoor klinkt het allemaal een beetje te gewoontjes. Maar hey, dit is fun, hard-rock voor diegenen die de extremen en de capriolen van de metal er niet bij willen nemen (zwaarden, extreem bloederige taferelen, afgehakte ledematen, brandende kerken, duivelstekens alom, onleesbare bandlogo’s,…).
Daddy Was Wrong is vermakelijk vertier voor rockliefhebbers die houden van no-nonsens bandjes als Airbourne, The Datsuns, Rose Tattoo en Buckcherry, om maar iets te noemen. Best te consumeren ergens in een bruine kroeg waar het bier rijkelijk vloeit. Barkruk-rock, dat is het.
Contact : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Bij diegenen onder ons die al een dagje ouder zijn en de muzikale jaren tachtig in levende lijve hebben meegemaakt moet Siglo XX ergens wel een lichtje doen branden (zij het maar een heel kleintje, ze hielden het graag donker in die tijd). Dit cold wave gezelschap ging door het leven als de Vlaamse Joy Division en was populair bij al wie zwarte tipschoenen droeg, het kapsel volledig op Robert Smith afstemde, de depri-look tot kunst verhief en de potten zwarte verf per lopende meter kocht in den Brico.
Siglo XX vormde de Belgische soundtrack bij die tijdsgeest, ze zijn er nooit mee vanuit de undergound naar boven geklommen maar verwierven met de jaren wel een heuse cultstatus die tot buiten de landsgrenzen reikte. Eind jaren tachtig verdwenen ze dan voorgoed in de diepe kerkers van de vergane new wave groepen, om er nu pas terug uit te klauteren onder een nieuwe naam Honeymoon Cowboys.
Wat hebben ze al die jaren zitten uitvreten ? Zal ik het u zeggen, ze hebben er het ganse oeuvre van Nick Cave (inclusief Birthday Party en Grinderman) tot in de puntjes bestudeerd, geanalyseerd en drie keer binnenstebuiten gedraaid.
‘Still’ is eigenlijk wel een sterk album waar een permanente dreiging van uit gaat, maar het geraakt niet echt van onder dat Cave juk vandaan. Er wordt iets te gretig gejat uit de grote Cave catalogus, als daar maar geen proces van komt. Opener “Time Is Not Our Friend” ruikt zodanig naar “Tupelo” dat het geen toeval meer kan zijn en “Still (A Song For V.) is een schaamteloos verkapte versie van “Nature Boy”. “Sea Without Mercy” heeft een hap flinke gebeten uit “The Mercy Seat” en ook “Closed Souls” en “No One Is Innocent” wandelen zonder te blozen door het donkere Caveland.
Geen idee of het de bedoeling was, maar elders neigt de band dan weer naar Editors (“Broken Men” en “When The Sky Paints Blue”). Eén en ander heeft natuurlijk te maken met zanger Tom Van Troyen die in zijn eigenste Ian Curtis-persiflage ook sterk tegen de bariton van Tom Smith aanleunt. Met dit verschil dat Honeymoon Cowboys hun Joy Division toch liever binnen vertrouwde kring houden (check “Up On The Hill”), terwijl Editors er eerder mee naar Plopsaland zijn getrokken.
Hoewel de invloeden er wel heel sterk op liggen heeft deze nieuwe plaat recht op pakken krediet en respect. Er staan immers een stel verdomd solide en uitstekende songs op. Honeymoon Cowboys verdienen hiermee zonder enige twijfel hun stekje tussen het inmiddels sterk aangedikte legertje van fijne eighties revival bands.

What’s in a name ? Endless Boogie is vernoemd naar een John Lee Hooker album uit de prille seventies, een plaat waarop Hooker en zijn band in een reeks lange songs eindeloos lijken door te jammen op één riff. Het is bijlange niet Hooker’s beste werk, maar het is de blauwdruk voor de sound van deze New Yorkse boogie-rockers. De heren voegen nog wat vette psychedelische rock toe aan het Hooker-geluid en gaan ook nog eens leentje buur spelen bij oude platen van Canned Heat en The Rolling Stones.

Ze laten hun gitaren overuren malen en draaien de volumeknop van hun Marshall versterkers een flinke smak naar rechts. Zo komen zo tot een eigen sound die ze op het podium nog eens fors uitvergroten. Op plaat stijgen de songs al vlotjes boven de 10 minuten uit en live doet het gezelschap er ongegeneerd nog een kloeke guit bovenop.
In anderhalf uur passeren hier nauwelijks een vijftal songs de revue. Bij Endless Boogie ligt de focus vooral op de vuile riffs, de eindeloze solo’s en de trance die daaruit voortvloeit. Een beetje als een ontketende Neil Young & Crazy Horse blijft het viertal minutenlang doorstomen en drijven ze elke song naar een zinderende climax. Het is natuurlijk overkill, maar het werkt, omdat het verdomd stevig klinkt en gewoon blijft overdonderen. Het publiek smult van de gitaarerupties en van de smerige seventies jam-rock. Uitgerekte songs als “The Savagist” en “Smoking Figs In The Yard” kunnen niet lang genoeg duren, Endless Boogie neemt ons mee voor een trip op hun dampende jam-rockstoomtrein en wij hebben het er volledig naar onze zin.

Als u geen voorstander bent van smerige riffs, extreem lange gitaarsolo’s en niet aflatende jams, dan was u vanavond beter thuis gebleven. Of misschien kwam u wel voor Odonis Odonis, een Canadese band die uit een gans ander vaatje tapt met hun donkere claustrofobische industrial, ergens tussen Nine Inch Nails, The Soft Moon en Suicide in. Jawel, Suicide, en dat net op de dag dat we het trieste overlijden vernemen van de pionier van de synth punk Alan Vega. Even slikken is dat, 2016 wordt wel duidelijk het jaar van de overleden rock-iconen. Who’s next ?
Odonis Odonis doet verwoede pogingen om met hun loden beats wat sfeer in de keet te brengen, maar het brengt niet veel zoden aan de dijk (of aan de dokken, we zitten hier tenslotte in Antwerpen). Het publiek, dat duidelijk gekomen is voor de langharige gitaren van Endless Boogie, staat er toch wat verdwaasd naar te kijken. Wat vreemd toch dat men deze twee bands op dezelfde affiche zet.

Organisatie: Het Bos, Antwerpen

Neil Young + Promise of the real - Van melige country tot verzengende 18 karaats rock
Neil Young
Sportpaleis
Antwerpen
2016-06-24
Sam De Rijcke

In een jaar waarin de rockiconen vallen als vliegen, kwam Neil Young zomaar eventjes drie uur lang demonstreren dat hij nog springlevend is. De levende legende wandelde in het Sportpaleis doorheen zijn volledige carrière, bij momenten was het magisch, elders was het dan weer behoorlijk saai.

Young begon er aan in zijn dooie eentje en trok op meesterlijke wijze een gouden blik open met een stel wonderlijke kampvuursongs als “After The Goldrush”, “Heart Of Gold”, “The Needle And The Damage Done”, “Comes A Time” en “Helpless”, stuk voor stuk tijdloze klassiekers en kippenvelmomenten bij de lopende meter. De ouwe knar stond ook behoorlijk sterk te zingen, daar waar vroeger zijn stem al eens naar het pijnlijke kon overslaan konden we hem vandaag nagenoeg op geen valse noot betrappen.
Maar er waren evenwel een paar andere slappe momenten die we hem en zijn band Promise Of The Real moesten toeschrijven. Toen de band na Young’s verbluffende solo intermezzo de rangen kwam vervoegen en een subliem “Out On The Weekend” inzette, was er nog geen vuiltje aan de lucht, maar daarna kwam helaas de klad er in te zitten omdat het gezelschap zo nodig een rondje melige country moest brengen. Dat Neil Young het countrygenre een warm hart toe draagt wisten we al, en dat hij bovendien de twee zonen van countrylegende Willie Nelson in zijn band heeft ingelijfd maakte het er ook niet beter op. Het was dus enigszins te verwachten.
Toen wij al half in slaap gevallen waren en de moed ons deftig in de schoenen was gezakt, kwam een verlossende roadie dan toch -het werd verdomme tijd- een elektrische gitaar om Neil Young zijn nek hangen. Plots werd het concert nieuw leven ingeblazen en ontwaakte Young uit zijn coma met een fantastisch “Alabama”. We waren terug volledig bij de les, Young greep ons weer bij het nekvel en loodste ons naar het summum van de avond, een  groots, verpletterend en magistraal “Down By The River”. Zowat 20 minuten lang duurde het, Young soleerde zichzelf naar een hoger universum toe, Promise Of The Real was overgeschakeld naar een volleerde Crazy Horse modus en wij sloegen van de ene verbazing in de andere. Dit, beste mensen, was meer dan 20 minuten bovenaardse rock. Hiervoor ging het ganse Sportpaleis overstag, in extase zeg maar. Dit is de reden waarom wij totterdood van Neil Young zullen blijven houden.
Met een al even krachtig “Mansion On The Hill” en een brandend “Powderfinger” trok Young de lijn door, ook “Vampire Blues” schitterde langs alle kanten en zo gingen we stilletjes aan naar een spetterende finale toe met het onvermijdelijke rock anthem “Rockin’ In The Free World” dat tot drie keer toe leek te eindigen en dan telkens terug ontplofte.
Met een prachtig “Tonight’s The Night” kwam Young ons uitwuiven. Hij had het hem nog maar eens geflikt, maar een half uurtje minder had ook wel gemogen, dan had de boog tenminste gans de tijd gespannen blijven staan.

De Neil mag gerust nog enkele jaren blijven doorgaan, en de volgende keer zijn we terug van de partij, als hij godverdomme maar weer “Down By The River” speelt, drie kwartier voor ons part.

Organisatie: Gracia Live

Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.

Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping  en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.

Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.

Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/

Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel

De nieuwe van PUP is een logisch vervolg op het titelloze debuut uit 2013. De Canadezen bestoken ons wederom met withete punkrock met het fungehalte van Fidlar, de drive van Bad Religion en de giftanden van Big Ups. Het gaat er snel en hectisch aan toe maar behoudt een aanvaardbare meezingfactor, alsof Weezer Met Black Flag in de ring zou stappen. De punkrock wordt vrij frontaal in ons smoel geramd (“DVP” en  het furieuze “Old Wounds”, onze favoriet) maar de melodie blijft  steeds overeind. Met 10 briesende stroomstoten van songs die maar zelden boven de drie minuten uitstijgen is het liedje al vrij snel uit. Snel, kortaf, kwaad en straight in your face, zo gaat dat bij de betere punkplaatjes.

Muzikale geniën als Bowie en Prince ten spijt waren wij toch nog altijd het meest van onze melk door het overlijden van onze dierbare Lemmy, een legende die Obelix-gewijs bij zijn geboorte in een vat met whisky doordrenkte rock’n’roll gevallen is.
Op vandaag kunnen we nog troost zoeken in onze batterij Motörhead platen die we om de haverklap loeihard door de boxen knallen, maar live zullen we het moeten stellen met een resem tribute-bands. Amörtisseur is er zo eentje, en ze doen het in het Antwerps. Op zich niet zo een slecht idee, en nog goed uitgevoerd ook.
De Antwerpse Lemmy benadert op een straffe manier de hese strot van het legendarische rock’n’roll icoon en de band weet het vet en de ranzigheid van Motörhead op een getrouwe manier te reproduceren. De heren hebben zich overwegend vastgebeten in Motörhead’s beste periode (ergens tussen 1979 en 1982) en de Antwerpse interpretaties van de songs getuigen van smaak, humor en een stel ferme kloten. “Damaged Case” heet voortaan “Daar Zen Kosten Aan” , “Overkill’ is “Véél The Hard” geworden, “We Are The Road Crew” vertaalt zich in “Mannen Van De Baan” en “Schuppenaas” behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Voor wie het iets moeilijker heeft met het taaltje is er een fijn tekstvelletje bijgevoegd waarmee u naar believen kan meebrullen, … of er bier op morsen, maakt niet uit, dit is tenslotte Motörhead-stuff.
Met zo’n songkeuze en een respectvolle weergave van de gortige Motörhead-sound kan er eigenlijk weinig mis gaan. Zie het als ‘Best Of’ van Motörhead waarbij Lemmy in het ‘Aantwaarps’ zingt. Lemmy de dokwerker, zeg maar.
Mooi eerbetoon.