Zes jaar zaten er tussen het debuut ‘Butter’ en ‘Lantern’. De Schotse producer van elektronische muziek zat niet stil , hield zich bezig met de festivalkraker TNGHT en het producerswerk van o.m. Kanye West . Hij heeft een lading ervaring opgedaan en liet zich inspireren door Rick Rubin , om de essentie van zijn muziek beter te laten door- en indringen . Hier wordt toegankelijkheid , melodie en abstractie , experiment naast elkaar geplaatst  .
De soul en hiphopsounds vonden hun entree in dit elektronisch spectrum en dat levert toch enkele goede aangename ‘pop’songs op in de letterlijke zin van het woord als “Very first breath”, “Warriors”, “Deepspace” en “Resistance” , naast de instrumentale, donkere , filmische, minimale kraut en dansbare tracks .
Hij heeft op die wijze een goed breed album kunnen uitbrengen , dat intrigeert , maar net niet voldoende beklijft.

Al een paar jaar is de inmiddels 47 jarige Heather Nova terug goed bezig. Ze kan al terugblikken op een muzikale carrière van meer dan twintig jaar . We horen hier een rits sfeervolle popsongs , omweven van een vleugje folk en americana, als een “Lie down in the bed you’ve made” , “Sleeping dogs”, “I’m air” en “Women’s hands” . Een trippende groove hebben we op “Girl on the mountain” .
Haar karakteristieke goddelijke , heldere, emotievolle stem blijft door de jaren iets unieks . De songs klinken lieflijk door de toevoeging van keys , strijkers en voeren ons (ver) weg van de dagdagelijkse drukte en sleur .
Onthaastingsmateriaal , dat tot rust brengt , doet wegdromen en doet stilstaan bij de kleine dingen des levens. Mooie plaat!

Het Londense kwartet Gengahr manifesteert zich binnen de psychedelische indiepop , met die twinkelende , dromerige en zalvende gitaarmotiefjes . Daarbovenop een deels falsetzang en we zijn een goed half uur zoet met hun materiaal, maar niet getreurd , bitterzoet klinken ze op songs als het aanstekelijke “Dizzy ghosts” , die de plaat opent , “Embers”, “Fill my gums with blood” en het overtuigende “Heroine”, die niet vies zijn van wat shoegaze.
Gengahr prikkelt op de plaat en omarmt ergens een toegankelijk Alt-J. Mooi album!

De electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands laten terug van zich horen . Afgelopen zomer waren ze op diverse zomerfestivals te horen en dit najaar verschijnt er nieuw werk na 5 jaar . Ze zijn twintig jaar in de running en die sabbatperiode heeft wel deugd gedaan. Hun kenmerkende chemical break/bigbeats bereikt een jong publiek met de doorsnee veertiger. Ze werkten samen met een pak artiesten , die sing/songwriting , popdance , funk , hiphop en allerhande stijlen samenbrengen o.m. St. Vincent (“Under neon light”), Q-Tip ( de prachtsingle “Go”), Beck ( met het wondermooie “Wide open”) Cate le Bon en All Love. Juist, het zijn originele samenwerkingen, die ons weten te overtuigen.
Er is ook voldoende ruimte om hun eigen (instrumentale) ding te doen , die aanstekelijk werkt op de dansspieren , en hun typerende neurotische sounds en zalvende soundscapes .
The Chemical Brothers doen gewoon waar ze goed in zijn met hun muziek. Fijne return dus!

Hij maakte eerder platen uit onder Ezra Furman & The Harpoons en heeft nu al drie platen op z’n eigen naam uit . Blazers en keys bieden kleur en zijn duidelijk een toegevoegde waarde aan de energieke mix van broeierige pop, rock, punk, doowop , psychedelica en blues met een 60s randje . “Restless year”, “Hark! To the music”, “Tip of a match” en “Pot holes” zijn overtuigende uptempo krakers , americana sijpelt door op “Hour of deepest need” , “Wobbly” en “Ordinary life” en sfeervoller klinkt hij op een “Haunted head” en “Watch you go by” .
Hij sluit akoestisch af met het mooi gevoelige “One day I will sin no more” .
Kortom , veelzijdigheid troef met dit aangenaam materiaal.

Institute - Interessant bandje uit Austin, die rammelrock en postpunk graag weeft met lofi en wave. Hier komen bands als Libertines , The Fall en Bauhaus elkaar tegen in een rits dwarse songs , of ze nu met zang zijn of niet . “Cheaptime morals” kan zo geplukt zijn van de begindagen van Bauhaus en de mompelzang van Moses heeft wel iets mee van The Fall. Veel invloeden horen we dus in die broeierige songs die ons overdonderen . Institute heeft alvast onze aandacht!

Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
De droompop werd sterk geapprecieerd met de platen ‘Deserter’s songs’ en het daaropvolgende ‘All is dream’ , die een handvol prachtsingles hadden als “Goddess on the highway” , “Opus” , “Tides of the moon” en “Dark is rising” , die niet vergeten werden in de bijna anderhalf uur durende set .

Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren, en kan live in een grillig decor onderworpen  worden, wat de song mooi , intens, levendig, spannend maakt : de zalvende  aanzet , de aanzwellende opbouw , de gitaareffects , de fuzz en de overdonderende mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de song hitsig, gedreven klinkt en een apocalyptisch randje krijgt .
Even opmerkelijk is dat de band die toen populair was , nu wat godvergeten lijkt en een Orangerie net niet vol krijgt . Vergankelijkheid is nooit veraf, maar aan charisma en goed materiaal door de jaren, zal het zeker niet gelegen hebben.
Bon soit, Mercury Rev brengt hun sfeervol materiaal naar ongeëvenaarde hoogtes en een climax. Donahue dirigeert en voert ons mee met zijn handgebaren en luchttrommels, en Grashopper scherpt de snaren aan . Samen met de drie anderen zijn ze goed op elkaar ingespeeld , en trekken zij de sound volledig open , die in een kleine club als deze ideaal tot zijn recht komt en de nummers elan geven. Het mistige decor biedt dan nog dat extraatje meer.
“The queens of Swans” werd mooi ingeleid met donkere soundscapes, beetje letterlijk Swans van Michael Gira ,de lieflijke “The funny birds” , “Autumn’s in the air” , “Frittering” en “You’re my queen” exploderen en splijten totaal open . Maar beperkte ruimte werd er vrijgemaakt voor het nieuwe materiaal en met “Frittering” ging Mercury Rev diep terug in hun repertoire, ‘Yerself is steam’.
Ademruimte kreeg je voldoende met het wonderschone “Endlessly” , die het beeld oproept van E.T. onder een heldere maan . En die maan kon verder blinken , met het indringende “Tonite it shows” of “Diamonds” .
Het middenstuk was duidelijk gevoeliger, breekbaar en pakkend door de eenvoud een mooi tegenwicht , wat het MR plaatje compleet maakte . Ook de stem van Donahue werd toonvaster, naarmate het concert vorderde .
De band stelde dan z’n bekendste songs voor op een rij , die enorm sterk werden onthaald. Je komt dan uit op hun singles , geïnjecteerd door een beheerste dosis effects , die op een “Opus 40” gierden. Hier laveerde, zweefde Donahue als een ballerina.

“Goddess on the highway” en “Dark is rising” zwaaiden de muzikale droomwereld definitief uit en als de lichten aanfloepten werden we teruggebracht naar onze dagdagelijkse (harde) realiteit. Wat eren mooie return!

Organisatie: Botanique, Brussel

Die Conor Oberst is een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist , maar hij komt de laatste jaren nog maar mondjes maat met plaatwerk … het is wat stil geworden , solo als met Bright Eyes of met The Mystic Valley Band en het project Monsters Of Folk.
Net tegen die achtergrond van opmerkelijke stilte schudt hij ons hardhandig wakker met Desaparecidos , die nu na 2002 nog maar hun tweede plaat uithebben . Hier wordt de indie/alt amercana van de man weggeblazen , de donkere gedachtenkronkels maken plaats voor een maatschappijkritische noisy punksound van 14 krachtdadige songs , puur, oprecht, bevlogen ,  ergens tussen Gaslight Anthem en Dropkick Murphys in . Ze gaan lekker tekeer in een furieus, stevig , gebald geluid . Muzikaal sterk en  mooi meegenomen!

Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit . En ook met ‘New old world’ toonden de twee dat zij het (vertrouwde)  muzikale pad een andere bredere wending geven. Een eindeloze reeks projecten, zo lijkt het wel .
Voor het Klarafestival creëerden de twee vast leden van Zita Swoon ‘Nothing that is everything’ , een kleurrijke performance, die muziek , ritme , beeldende kunst en hun voorliefde aan dadaïsme met zijn klankpoëzie en absurde humor samenbrengt.
De groep vertrekt vanuit een fragment uit de film 'Dada' (1969) van Greta Deses, over de eerste dadaïstische voorstelling in het Cabaret Voltaire in Zürich (1916). Hugo Ball bracht er zijn klankgedicht ‘Karawane’.
Een vloeiende overgang tussen dans en muziek opnieuw , een theatrale, multidisciplinaire presentatie , die groovy , aanstekelijk, sfeervol , filmisch en leuk , ontspannend klinkt door de eigen , unieke identiteit. “Dada for spring radio” en “Why say it once” zijn twee singles , een  barometer voor dit project .

Sun Kil Moon is het alterego van Mark Kozelek, de man is al toe aan zijn zevende album , en we vinden acht songs terug, die muzikaal mooi uitgewerkt zijn; openhartige, breekbare , intens broeierige indiefolky songs , die bepaald worden door zijn diep, raspende stem en praatzang , een akoestisch en elektrisch gitaarspel en verder een sobere omlijsting.
Steve Shelley die we van het Sonic Youth materiaal en de Thurston Moore’s bijdrages, is hier ook aanwezig.
Het zijn persoonlijke verhalen , short stories over de dood, de onrechtvaardigheid , maar ook van de liefde voor zijn familie .
Geen enkele song gaat onder de zeven minuten,  of ze nu intro- of extraverter klinkt , de sing/songwriting palmt je in . Net als de vorige cd’s mag deze mee bejubeld worden …